Interpretacja 0112-KDIL2-1.4011.409.2021.12.DJ

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

1. ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 31 marca 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 2 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 1243/21 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2024 r. sygn. akt II FSK 362/22; i

2. stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest: nieprawidłowe – w odniesieniu do momentu powstania obowiązku pobrania i wpłaty zaliczek na podatek dochodowy i prawidłowe – w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 kwietnia 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 marca 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 1 lipca 2021 r. (wpływ 1 lipca 2021 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

(…) (dalej jako: Spółka lub Wnioskodawca) jest spółką komandytową utworzoną na podstawie prawa niemieckiego z siedzibą w Niemczech. Spółka działa na całym świecie jako (…). Spółka (…).

Spółka zatrudnia pracowników na podstawie umowy o pracę.

W związku z podpisaniem zamówienia (…), Wnioskodawca oddelegował swoich pracowników na terytorium Polski.

Spółka obecnie nie posiada w Polsce zakładu podatkowego w rozumieniu art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku z dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 12, poz. 90, dalej: “UPO PL-DE").

Zdaniem Wnioskodawcy zakład podatkowy w Polsce ukonstytuuje się po okresie upływu 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia prac na terytorium Polski. Pierwsze prace rozpoczęły się w (…) 2020 roku, w związku z tym zakład podatkowy dla Spółki powstanie w (…) 2021 roku.

Spółka nie posiada w Polsce zarejestrowanego oddziału przedsiębiorcy zagranicznego lub przedstawicielstwa.

Zatrudnieni pracownicy oddelegowani do Polski posiadają w tym kraju ograniczony obowiązek podatkowy w zakresie rozliczeń z organami podatkowymi. W związku z tym od dochodów uzyskanych z pracy wykonywanej na terytorium Polski obowiązani są odprowadzić należny podatek dochodowy do Urzędu Skarbowego w Polsce. Obowiązek w zakresie rozliczenia podatku w Polsce powstanie z dniem ukonstytuowania się zakładu podatkowego dla Wnioskodawcy wstecznie - od momentu prowadzenia pierwszych prac na terytorium Polski.

Z tytułu wykonywania pracy na terenie Polski Spółka wypłaca pracownikom wynagrodzenie, które przyporządkowane będzie do kosztów zakładu podatkowego, który Wnioskodawca będzie posiadał w Polsce.

W piśmie stanowiącym, uzupełnienie wniosku doprecyzowano, że wszyscy oddelegowani pracownicy dla celów podatkowych posiadają miejsce zamieszkania w Niemczech.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania (w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych).

1) Czy Wnioskodawca jako pracodawca niemający w Polsce siedziby oraz prowadzący działalność w Polsce poprzez zakład podatkowy w rozumieniu art. 5 UPO PL-DE, będzie płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, a więc będzie zobowiązany od dnia ukonstytuowania się zakładu podatkowego w Polsce do obliczenia, poboru i wpłacenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłaty wynagrodzeń na rzecz pracowników wykonujących dla niego pracę na terenie Polski, które to wynagrodzenia podlegają opodatkowaniu w Polsce?

2) W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, Spółka zwraca się z pytaniem od kiedy na Spółce, jako płatniku podatku, będzie ciążył obowiązek pobierania i wpłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłaty wynagrodzeń na rzecz pracowników pracujących przy realizacji projektu w Polsce, których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce?

Państwa stanowisko w sprawie (w odniesieniu do podatku dochodowego od osób fizycznych)

Ad. 1.

Zgodnie z zapisami art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm. – dalej jako Ordynacja podatkowa) płatnikiem podatku jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1387, z późn. zm., (dalej jako ustawa o PIT), źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Ponadto w myśl art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Zgodnie z art. 31 ustawy o PIT, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o PIT, płatnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

Z kolei w myśl art. 44 ust. 1a pkt 1 ustawy o PIT, podatnicy osiągający dochody bez pośrednictwa płatników ze stosunku pracy z zagranicy są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy, według zasad określonych w ust. 3a oraz 3d.

Powyższe przepisy nie regulują w sposób jednoznaczny zasad poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w przypadku pracowników zatrudnionych przez spółkę zagraniczną (z siedzibą poza granicami Polski), prowadzącą działalność w Polsce poprzez zakład podatkowy w rozumieniu odpowiedniej Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (w tym wypadku umowy polsko-niemieckiej).

Zdaniem Wnioskodawcy z treści art. 31 ustawy o PIT nie wynika, aby płatnikiem nie mógł być podmiot posiadający siedzibę poza terytorium Polski, który w Polsce prowadzi swoją działalność poprzez położony w tym kraju zakład podatkowy. Zakład podatkowy w rozumieniu odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (w tym wypadku Umowy polsko-niemieckiej) powinien mieć co do zasady taki sam status podatkowy jak podmiot polski, a więc powinny na nim ciążyć podobne obowiązki do obowiązków spoczywających na polskich podmiotach.

W opinii Wnioskodawcy dotyczy to także obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych. Spółka jako prowadząca działalność w Polsce poprzez zakład podatkowy w rozumieniu art. 5 UPO PL-DE może być więc traktowana jako „zakład pracy” w rozumieniu art. 31 ustawy o PIT, a jej pracownicy wykonujący pracę na terenie Polski jako osoby, które uzyskują od tego "zakładu pracy" przychody ze stosunku pracy.

Podobne stanowisko zostało również zaprezentowane w interpretacji z dnia 28 października 2020 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.553.2020.1.JK2.

Organ wskazał, że: „Wykładni regulacji zawartej w art. 31 ustawy należy dokonywać z uwzględnieniem ogólnych reguł wykładni prawa dotyczących zakresu obowiązywania danej normy w określonym miejscu, czasie oraz w stosunku do określonych podmiotów. W przypadku realizacji obowiązku płatnika, o którym mowa w art. 38 ustawy, ustawodawca przesądził, że związek ten wyraża się w okoliczności posiadania miejsca zamieszkania, siedziby na terytorium RP albo prowadzenia na terytorium RP działalności. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym. Ponadto zakres znaczeniowy użytych w nim pojęć jest jasny i niebudzący wątpliwości, i jako taki, nie wymaga interpretacji, czy sięgania do reguł wykładni zmierzających do usunięcia domniemanej luki prawnej.”

Wobec powyższego, Spółka zobowiązana będzie jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych do obliczenia, poboru i wpłacenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzeń wypłacanych pracownikom wykonującym pracę na terytorium Polski.

W związku z tym, w ocenie Spółki oddelegowani pracownicy wykonujący pracę na terenie Polski nie są zobowiązani do samodzielnego obliczania i wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych zgodnie z art. 44 ust. 1a pkt 1 ustawy o PIT.

Ad. 2.

Spółka uważa, że jest uprawniona do działania jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych od początku realizacji projektu w Polsce. Warto zauważyć, że nieuzasadnione byłoby twierdzenie, że ciążące na Spółce obowiązki płatnika podatku „uaktywniają” się dopiero z chwilą powstania zakładu (po upływie 12 miesięcy od rozpoczęcia prac). Taki pogląd skutkowałby koniecznością samodzielnego rozliczania podatku przez pracowników do dnia upływu 12-miesięcznego okresu, a następnie konieczne byłoby „przejęcie” obowiązków w zakresie poboru i wpłaty zaliczek na podatek przez Spółkę. Takie rozwiązanie nie tylko nie znajdowałoby oparcia w treści polskich przepisów podatkowych, ale dodatkowo nadmiernie komplikowałoby rozliczenia w zakresie poboru podatku.

W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy pierwsze zaliczki powinny zatem zostać obliczone, pobrane oraz zapłacone przez Wnioskodawcę jako płatnika za miesiąc (…) 2020 r., a więc miesiąc w którym ukonstytuował się zakład podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 5 UPO PL-DE i powinny obejmować podatek obliczony od dochodu pracowników uzyskanego od tego okresu. Zgodnie z art. 38 ust. 1 w związku z art. 44 ust. 3d ustawy o PIT Spółka będzie więc zobowiązana w pierwszej kolejności do wpłacenia pierwszej zaliczki za okres od miesiąca (…) 2020 r. do (…) 2021 r. w terminie do 20 (…) 2021 r. Następnie począwszy od zaliczek dotyczących miesiąca (…) 2021 r. obowiązana będzie do przekazywania do właściwego urzędu skarbowego zaliczek za okresy miesięczne. Pierwsza taka zaliczka powinna zostać wpłacona w terminie do 20 (…) 2021 roku.

Stanowisko takie zostało zaprezentowane między innymi w interpretacji indywidualnej z dnia 12 grudnia 2019 roku, wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-3.4011.491.2019.3.JK3.

Organ potwierdził, że: „w zakresie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i obowiązków Wnioskodawcy jako płatnika z tytułu wypłacanych wynagrodzeń pracownikom, należy wskazać, że od momentu kiedy powstanie zakład Wnioskodawcy na terytorium Polski, na Wnioskodawcy będzie ciążył obowiązek pobierania i wpłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń pracownikom pracującym przy realizacji w Polsce."

Podobnie w interpretacji indywidualnej z dnia 6 marca 2020 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.600.2019.4.JK3 Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w odniesieniu do zakładu budowlano-montażowego w rozumieniu art. 5 polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, będącej także podstawą prawną powstania zakładu podatkowego Wnioskodawcy w analizowanym stanie faktycznym, zajął podobne stanowisko. Organ stwierdził, że: „przekroczenie terminu określonego w umowie oznacza, że zakład istniał od samego początku (tj. od dnia rozpoczęcia budowy), a nie od momentu przekroczenia 12 miesięcy. Zatem jeżeli pracodawca zagraniczny prowadzi na terytorium (Polski) działalność poprzez położony na jej terytorium zakład i wynagrodzenie jest ponoszone przez ten zakład, płatnik - zagraniczny pracodawca, od wypłacanych wynagrodzeń odprowadza miesięczne zaliczki na podatek dochodowy". Organ wskazał także, że: „Wnioskodawca jako płatnik będzie miał obowiązek od początku rozpoczęcia prac instalacyjnych na terytorium Polski, od wypłaconych wynagrodzeń pobierać i odprowadzać miesięczne zaliczki na podatek dochodowy (zgodnie z art. 31, art. 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych)".

W związku z tym, Spółka będzie płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, od dnia ukonstytuowania się zakładu podatkowego w Polsce.

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 12 lipca 2021 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0112-KDIL2-1.4011.409.2021.3.DJ, w której uznałem Państwa stanowisko za:

- nieprawidłowe – w odniesieniu do kwestii wpłaty pierwszej zaliczki za okres od miesiąca (…) 2020 r. do (…) 2021 r. w terminie do 20 (…) 2021 r. (pytanie nr 2),

- prawidłowe – w pozostałym zakresie.

Interpretację doręczono Państwu 13 lipca 2021 r.

Skarga na interpretację indywidualną

12 sierpnia 2021 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Wnieśli Państwo o:

- uchylenie zaskarżonej interpretacji na podstawie art. 146 § 1 PPSA, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 2;

- zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych na podstawie art. 200 PPSA.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 2 grudnia 2021 sygn. akt I SA/Gl 1243/21.

Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 18 grudnia 2024 r. sygn. akt II FSK 362/22 oddalił skargę kasacyjną.

Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 18 grudnia 2024 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

• uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach i Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;

• ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest: nieprawidłowe – w odniesieniu do momentu powstania obowiązku pobrania i wpłaty zaliczek na podatek dochodowy i prawidłowe – w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:

Z art. 3 ust. 2b ww. ustawy wynika, że:

Stosownie do art. 4a wyżej cytowanej ustawy:

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy:

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak wynika z treści art. 31 ww. ustawy:

Stosownie do art. 38 ust. 1 ww. ustawy:

Natomiast art. 44 ust. 1a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Zgodnie z art. 44 ust. 3a ww. ustawy:

Ponadto art. 44 ust. 3d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi, że:

W kontekście art. 4a ww. ustawy (który stanowi, że przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska) odwołać się należy do Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (dalej również: Umowa polsko-niemiecka, Dz. U. z 2005 r. Nr 12 poz. 90).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 Umowy polsko-niemieckiej:

Stosownie do ust. 2 Umowy:

W świetle powyższych przepisów należy stwierdzić, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. umowy, wynagrodzenie pracownika zagranicznego, który nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Polski podlega opodatkowaniu tylko w państwie zamieszkania (Niemcy), chyba że praca wykonywana jest na terytorium Polski.

Natomiast ust. 2 tego przepisu, określa wyjątek od powyższej zasady, zgodnie z którym wynagrodzenie pracownika zagranicznego z tytułu pracy wykonywanej na terytorium Polski podlega opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydencji, czyli w Niemczech, o ile łącznie zostaną spełnione określone w tych artykułach warunki. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków powoduje, że wynagrodzenie pracownika podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w ust. 1 tego artykułu, czyli w państwie, w którym praca jest wykonywana (w Polsce) oraz w państwie miejsca zamieszkania podatnika pracownika zagranicznego (w Niemczech).

Z art. 5 ust. 3 umowy polsko-niemieckiej wynika, że:

Przekroczenie terminu określonego w umowie oznacza, że zakład istniał od samego początku (tj. od dnia rozpoczęcia prac, a nie od momentu przekroczenia 12 miesięcy).

W niniejszej sprawie pierwsze prace rozpoczęły się w (…) 2020 roku, w związku z tym zakład podatkowy dla Państwa powstanie w (…) 2021 roku.

Tak więc po przekroczeniu terminu określonego w art. 5 ust. 3 Umowy polsko-niemieckiej prace podjęte na terytorium Polski przez Państwa uznane zostaną za zakład istniejący na terytorium Polski od momentu ich rozpoczęcia.

Mając na uwadze opisane zdarzenie przyszłe, należy uznać, że warunek określony w art. 15 ust. 2 lit. c) umowy, nie będzie spełniony.

Wynagrodzenia z tytułu pracy najemnej wykonywanej w Polsce przez osoby mające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Niemczech podlegać będą opodatkowaniu zgodnie z art. 15 ust. 1 umowy, czyli zarówno w Niemczech, jak i w Polsce.

W niniejszej sprawie, Państwo jako pracodawca będą płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zatem – jak wskazał – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 2 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 1243/21 (dotyczącym niniejszej sprawy):

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 grudnia 2024 r. sygn. akt II FSK 362/22 stwierdził, że:

W konsekwencji, WSA w Gliwicach w wyroku o sygn. akt I SA/Gl 1243/21 wyjaśnił, że:

Rozstrzygając tak nakreśloną istotę sporu Sąd poinformował, że:

Odnosząc się do przedmiotowego stwierdzenia Sąd wywiódł, że:

Czym innym jest natomiast – w ocenie Sądu – pobór i odprowadzanie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wynagrodzenia pracowników zatrudnionych przez Państwa. Sąd podnosząc przedmiotową kwestię wskazał, że z racji tego, że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie dotyka tego zagadnienia, to należy wziąć pod uwagę uregulowania ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w szczególności art. 31 i art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wynika z nich, że pracodawca, który wypłaca zatrudnionym przez siebie osobom wynagrodzenie za świadczoną na jego rzecz pracę jest płatnikiem.

W tej kwestii, WSA w Gliwicach odwołał się do orzeczenia WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2014 r. o sygn. akt III SA/Wa 2970/13, gdzie określono, że:

Powyższe w ocenie Sądu powoduje, że na gruncie przedmiotowej sprawy:

Konkludując Sąd wskazał, że:

Zdaniem Sądu:

Powyższe rozważania składu orzekającego zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 2 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 1243/21 potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 grudnia 2024 r. sygn. akt II FSK 362/22.

Podsumowując, mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz uwzględniając stanowisko wyrażone w wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 2 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 1243/21 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2024 r. sygn. akt II FSK 362/22 wskazać należy, że w niniejszej sprawie Państwo jako pracodawca będą płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Jednocześnie, okoliczność uzyskania statusu zakładu podatkowego pozostaje bez znaczenia dla obowiązków Państwa jako pracodawcy, który jako płatnik zobligowany jest do pobrania i odprowadzenia zaliczki na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń wypłaconych pracownikom oddelegowanym do pracy w Polsce i mających dla celów podatkowych miejsce zamieszkania w Niemczech. Zatem będą Państwo obowiązani realizować powyższe obowiązki od momentu, gdy osoby świadczące na Państwa rzecz pracę zaczną podlegać opodatkowaniu w Polsce. Tym samym, jeżeli zatrudnieni przez Państwa pracownicy podlegają obowiązkowi podatkowemu od dochodów (przychodów) osiągniętych na terenie Polski, to od tego momentu powstaje Państwa powinność pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wniesienia wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.