Wnioskodawca, pracownik spółki kapitałowej, zawarł z pracodawcą w 2022 r. umowę pożyczki pieniężnej na warunkach zwrotnych z oprocentowaniem, zabezpieczoną hipoteką i oświadczeniem o dobrowolnym poddaniu się egzekucji. Pożyczka nie jest częścią systemu wynagradzania, świadczeń socjalnych ani motywacyjnych, a pracodawca nie prowadzi działalności polegającej…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
10 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 10 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 12 lutego 2026 r. (wpływ 12 lutego 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca pozostaje w stosunku pracy z pracodawcą będącym spółką kapitałową. W dniu (…) 2022 r. Wnioskodawca zawarł z pracodawcą umowę pożyczki pieniężnej w rozumieniu art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego. Umowa została zawarta na podstawie odrębnego stosunku cywilnoprawnego.
Pożyczka ma charakter w pełni zwrotny i jest spłacana w ratach miesięcznych przez okres (…) lat. Umowa przewiduje oprocentowanie w wysokości (…)% w skali roku. Umowa nie przewiduje umorzenia całości ani części zobowiązania, ani jakiejkolwiek formy bezzwrotnego świadczenia na rzecz Wnioskodawcy.
Pożyczka została zabezpieczona:
- poprzez ustanowienie hipoteki umownej na nieruchomości Wnioskodawcy,
- poprzez złożenie przez Wnioskodawcę oświadczenia o dobrowolnym poddaniu się egzekucji w trybie art. 777 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania cywilnego, na podstawie aktu notarialnego z dnia (…) 2022 r.
Zastosowane zabezpieczenia w istotny sposób ograniczają ryzyko ekonomiczne po stronie pożyczkodawcy.
Pożyczka:
- nie stanowi elementu systemu wynagradzania,
- nie jest świadczeniem socjalnym ani motywacyjnym,
- nie jest uzależniona od wyników pracy, stażu pracy ani innych kryteriów pracowniczych,
- nie jest związana z wykonywaniem obowiązków pracowniczych.
Pracodawca nie prowadzi działalności polegającej na udzielaniu pożyczek, a zawarcie umowy miało charakter incydentalny i niekomercyjny.
Mimo powyższego pracodawca traktuje różnicę pomiędzy oprocentowaniem rynkowym kredytów bankowych a oprocentowaniem pożyczki jako przychód Wnioskodawcy ze stosunku pracy, naliczając od tej różnicy zaliczki na podatek dochodowy oraz składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne.
Na potwierdzenie opisanego stanu faktycznego Wnioskodawca załącza kopię umowy pożyczki oraz aktu notarialnego z dnia (…) 2022 r.
W uzupełnieniu wniosku wskazano co następuje.
Udzielona Wnioskodawcy pożyczka nie była oprocentowana według zasad stosowanych wobec wszystkich pracowników. Pracodawca nie prowadził programu pożyczek pracowniczych ani nie oferował pożyczek wszystkim pracownikom według jednolitych reguł.
Pożyczka została udzielona na podstawie indywidualnej umowy cywilnoprawnej, zawartej poza systemem wynagradzania oraz poza jakimikolwiek regulaminami pracowniczymi. Warunki pożyczki, w tym oprocentowanie, zostały ustalone indywidualnie, z uwzględnieniem długiego okresu spłaty oraz bardzo szerokich zabezpieczeń wierzytelności (hipoteka umowna oraz oświadczenie o dobrowolnym poddaniu się egzekucji).
Pożyczka nie stanowiła elementu polityki personalnej pracodawcy, nie była świadczeniem socjalnym ani motywacyjnym oraz nie była powiązana z zajmowanym stanowiskiem, wynikami pracy ani innymi kryteriami pracowniczymi.
Pytanie
Czy w opisanym stanie faktycznym różnica pomiędzy oprocentowaniem rynkowym a oprocentowaniem pożyczki udzielonej Wnioskodawcy przez pracodawcę (…) stanowi dla Wnioskodawcy przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Pana stanowisko w sprawie
W Pana ocenie, w przedstawionym stanie faktycznym nie powstaje przychód ze stosunku pracy, w tym przychód z tytułu nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Uzasadnienie stanowiska.
Brak trwałego przysporzenia majątkowego.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodem podatkowym są wyłącznie świadczenia powodujące realne i definitywne przysporzenie majątkowe po stronie podatnika.
W analizowanym przypadku pożyczka ma charakter zwrotny, a Wnioskodawca jest zobowiązany do zwrotu pełnej kwoty kapitału wraz z odsetkami. Umowa nie przewiduje jakiejkolwiek formy umorzenia lub bezzwrotnego świadczenia. Tym samym po stronie Wnioskodawcy nie występuje trwałe przysporzenie majątkowe.
Odpłatny charakter pożyczki i ekonomiczne uzasadnienie oprocentowania.
Pożyczka jest odpłatna – przewiduje oprocentowanie w wysokości (...)% w skali roku. Zastosowane oprocentowanie znajduje uzasadnienie ekonomiczne w szczególności z uwagi na:
- długi okres spłaty,
- pełną zwrotność świadczenia,
- bardzo szeroki zakres zabezpieczeń,
- istotne ograniczenie ryzyka po stronie pożyczkodawcy.
Sam fakt ustalenia oprocentowania na poziomie niższym niż stosowane przez banki nie może być utożsamiany automatycznie z uzyskaniem przez pożyczkobiorcę nieodpłatnego lub częściowo odpłatnego świadczenia.
Brak związku funkcjonalnego ze stosunkiem pracy.
Pożyczka została zawarta na podstawie odrębnej umowy cywilnoprawnej i nie stanowi elementu systemu wynagradzania Wnioskodawcy. Nie jest ona związana z wykonywaniem pracy, osiąganymi wynikami ani innymi kryteriami charakterystycznymi dla świadczeń pracowniczych.
W konsekwencji brak jest podstaw do kwalifikowania pożyczki jako świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT.
Stanowisko organów podatkowych.
W interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wskazuje się, że niskooprocentowana pożyczka nie powoduje powstania przychodu, jeżeli jest zwrotna, odpłatna oraz nie prowadzi do trwałego przysporzenia majątkowego po stronie podatnika (por. m.in. interpretacja z dnia 8 września 2023 r, sygn. 0112-KDIL2-1.4011.557.2023.2.KP).
Konkluzja.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy różnica pomiędzy oprocentowaniem rynkowym a oprocentowaniem pożyczki udzielonej przez pracodawcę nie stanowi przychodu ze stosunku pracy, a tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r., poz. 163 ze zm.):
opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21 , 52 , 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.
Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 tej ustawy:
źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
Według treści art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15 , art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19 , art. 25b , art. 30ca , art. 30da i art. 30f , są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Użyty powyżej zwrot: „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych, są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
W świetle art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku, gdy podstawą świadczenia jest zawarta z pracownikiem przez zakład pracy umowa o pracę, to wypłacone należności stanowią przychód ze stosunku pracy. Przepis ten do przychodów ze stosunku pracy zaliczył nie tylko pieniądze, ale również wartość otrzymanych świadczeń w naturze, czy nieodpłatnych świadczeń poniesionych na rzecz pracownika.
Stosownie do art. 12 ust. 3 powyższej ustawy:
wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b .
Według art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
W myśl art. 11 ust. 2b ww. ustawy:
jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
Wobec niezdefiniowania w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęcia „nieodpłatne świadczenie”, zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).
Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
Pod pojęciem nieodpłatnego świadczenia należy więc rozumieć również korzyści wynikające z nieodpłatnego korzystania z cudzych rzeczy, także pieniędzy.
Należy podkreślić, że samo udzielenie pożyczki przez zakład pracy nie stanowi przychodu dla pracownika. Ze swej istoty umowa pożyczki nakłada na pożyczającego obowiązek zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo tej samej ilości rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Zgodnie bowiem z art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.):
przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Zatem, z punktu widzenia podatku dochodowego od osób fizycznych kwota pożyczki jest świadczeniem zwrotnym, jak wynika z powyższej definicji powinna zostać zwrócona przez pożyczkobiorcę. Konsekwentnie sama pożyczka, jako taka nie stanowi dochodu podatkowego dla pożyczkobiorcy, ponieważ w wyniku jej udzielenia nie następuje stałe przysporzenie majątkowe dla pracownika. Umowa pożyczki nakłada na pożyczającego obowiązek zwrotu tej samej ilości pieniędzy.
Jednakże nieokreślenie przez ustawodawcę w kodeksie cywilnym odpłatności, jako koniecznego elementu pożyczki nie oznacza nieuzyskiwania przez pożyczkobiorcę przychodu z tytułu nie naliczonych i nie uiszczonych odsetek od udzielonych mu nieoprocentowanych pożyczek. W przypadku, gdy w umowie pożyczki określone zostało oprocentowanie różniące się od oprocentowania stosowanego przez banki to pożyczkobiorca otrzymuje nieodpłatne świadczenie w wysokości różnicy w odsetkach wynikających z umowy a wysokością odsetek, które musiałby uiścić, gdyby uzyskał pożyczkę udzieloną przez bank.
W sytuacji, gdyby zakład pracy udzielał niskooprocentowanych pożyczek wg jednolitych reguł wobec wszystkich pracowników to brak byłoby podstaw do zakwalifikowania różnicy w oprocentowaniu pożyczek udzielanych przez zakład pracownikowi jako przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika jednak, że udzielona Panu pożyczka nie była oprocentowana według zasad stosowanych wobec wszystkich pracowników. Pracodawca nie prowadził programu pożyczek pracowniczych ani nie oferował pożyczek wszystkim pracownikom według jednolitych reguł. Pożyczka została udzielona na podstawie indywidualnej umowy cywilnoprawnej, zawartej poza systemem wynagradzania oraz poza jakimikolwiek regulaminami pracowniczymi. Warunki pożyczki, w tym oprocentowanie, zostały ustalone indywidualnie, z uwzględnieniem długiego okresu spłaty oraz bardzo szerokich zabezpieczeń wierzytelności.
Zatem różnica w odsetkach stanowić będzie dla Pana przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń.
Reasumując powyższe stwierdzić należy, że różnica pomiędzy ogólnie dostępnym oprocentowaniem pożyczek udzielanych przez instytucje bankowe, a zastosowanym przez pracodawcę oprocentowaniem pożyczki stanowi po Pana stronie przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
W analizowanej sytuacji Pana korzyść pozostaje w ścisłym związku ze stosunkiem pracy. Preferencyjne warunki udzielenia pożyczki wynikają wyłącznie z faktu zatrudnienia u danego pracodawcy. Gdyby nie pozostawał Pan w stosunku pracy z pracodawcą, nie miałby Pan możliwości uzyskania pożyczki na takich warunkach. Tym samym, powstała po Pana stronie korzyść majątkowa w postaci różnicy pomiędzy oprocentowaniem pożyczek udzielanych przez instytucje bankowe, a zastosowanym przez pracodawcę oprocentowaniem pożyczki – jako nierozerwalnie związana ze stosunkiem pracy – stanowi dla Pana przychód ze stosunku pracy.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
W odniesieniu do powołanej przez Pana interpretacji indywidualnej należy stwierdzić, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla Organu wydającego przedmiotową interpretację. Powołana interpretacja nie stanowi źródła prawa, wiąże strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartego w niej stanowiska organu podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo