Obowiązki podatkowe w związku z unieważnieniem umowy kredytu hipotecznego.
Podatniczka zawarła w 2006 roku umowę kredytu hipotecznego denominowanego w CHF. Kredyt został w całości spłacony w 2020 roku. Następnie podatniczka wystąpiła przeciwko bankowi z powództwem o stwierdzenie nieważności umowy. Sąd Okręgowy w 2022 roku i Sąd Apelacyjny w 2025 roku orzekły na korzyść podatniczki, przesądzając o nieważności umowy.…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
29 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 23 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W dniu (…) 2006 r. zawarła Pani z (…) z siedzibą w Y. (działającym wówczas pod firmą (…)) umowę kredytu nr (…) (dalej jako: „Umowa Kredytu”). Na podstawie Umowy Kredytu Bank udzielił Pani kredytu w wysokości (...) CHF.
Kwota kredytu została Pani udostępniona w złotych polskich i wyniosła (...) PLN. Kredyt przeznaczyła Pani na zakup lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym oraz jego remont. Całość środków została przez Panią wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem określonym w Umowie Kredytu. Jednym z zabezpieczeń spłaty kredytu była hipoteka umowna kaucyjna ustanowiona na nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...).
Kredyt został przez Panią całkowicie spłacony w dniu (…) 2020 r.
W związku z powzięciem wątpliwości co do ważności postanowień Umowy Kredytu wniosła Pani powództwo przeciwko Bankowi, kwestionując ważność tej umowy. Bank wniósł o oddalenie powództwa w całości.
Wyrokiem z dnia (…) 2022 r. Sąd Okręgowy w X. zasądził od Banku na Pani rzecz kwotę (...) PLN oraz (...) CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie odpowiednio od dnia (…) 2020 r., a także kwotę (...) PLN wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia (…) 2021 r., jak również kwotę (…) PLN tytułem zwrotu kosztów procesu.
Apelację od powyższego wyroku wniósł Bank. Wyrokiem z dnia (…) 2025 r. Sąd Apelacyjny w X. (sygn. akt (…)) oddalił apelację Banku oraz zasądził od Banku na Pani rzecz kwotę (…) PLN tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie.
Powyższe orzeczenia przesądziły o nieważności Umowy Kredytu.
Mając na uwadze utrwaloną linię orzeczniczą, w tym uchwały Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2021 r. (sygn. akt III CZP 11/20) oraz z dnia 7 maja 2021 r. (sygn. akt III CZP 6/21), zgodnie z którymi w przypadku nieważności umowy kredytu zastosowanie znajduje tzw. teoria dwóch kondykcji, dokonano wzajemnego rozliczenia świadczeń spełnionych na podstawie Umowy Kredytu poprzez zawarcie porozumienia.
Na podstawie zawartego porozumienia wskazano, że łączna kwota świadczeń spełnionych przez Panią na rzecz Banku wynosi (...) PLN, w tym (...) PLN tytułem spłaconych rat kapitałowo-odsetkowych w PLN, równowartość (...) PLN ((...) CHF) tytułem spłaconych rat kapitałowo-odsetkowych w CHF, (…) PLN tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie oraz równowartość (…) PLN ((…) CHF) tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie. Jednocześnie wskazano, że wierzytelność Banku wobec Pani z tytułu wypłaconego kapitału kredytu wynosi (...) PLN.
W celu całkowitego rozliczenia wzajemnych roszczeń wynikających z nieważnej Umowy Kredytu dokonano potrącenia wzajemnych wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej, wskutek czego uległy one umorzeniu w odpowiednim zakresie.
W wyniku dokonanego potrącenia Bank zobowiązał się do zapłaty na Pani rzecz kwoty (…) PLN, w tym (…) PLN tytułem rozliczenia kapitału oraz (…) PLN tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie.
Zgodnie z zawartym porozumieniem kwota ta została wypłacona przelewem na Pani rachunek bankowy w terminie 7 dni od dnia zawarcia porozumienia.
Ponadto Bank zobowiązał się do cofnięcia w całości pozwu wniesionego przeciwko Pani o zwrot kapitału kredytu (toczącego się przed Sądem Okręgowym w X. pod sygn. akt (...)) wraz ze zrzeczeniem się roszczenia oraz rezygnacją z dochodzenia kosztów postępowania, natomiast Pani zrzekłam się roszczeń o zasądzenie kosztów postępowania w zakresie objętym cofnięciem powództwa.
Na moment składania niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej porozumienie zostało zawarte, a zobowiązanie Banku do zapłaty kwoty wynikającej z rozliczenia zostało wykonane.
Kwota otrzymana przez Panią od Banku obejmowała zarówno zwrot świadczenia głównego (kapitału), jak i odsetki ustawowe za opóźnienie.
W związku z powyższym powstaje wątpliwość co do skutków podatkowych otrzymanych przez Panią świadczeń.
Pytanie
Czy kwota otrzymana przez Panią od Banku w związku z rozliczeniem nieważnej umowy kredytu, obejmująca zarówno zwrot świadczenia głównego, jak i odsetki ustawowe za opóźnienie, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
Pani stanowisko w sprawie
W Pani ocenie, na przedstawione powyżej zapytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej.
Uzasadnienie stanowiska wnioskodawcy.
Jak stanowi art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Powołany przepis wyraża zasadę powszechności opodatkowania, zgodnie z którą opodatkowaniu podlegają wszelkie dochody, o ile nie zostały wyraźnie wyłączone lub zwolnione na podstawie przepisów szczególnych.
Z kolei stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Jak z powyższego wynika przychodem w rozumieniu ustawy o PIT jest każda forma przysporzenia majątkowego, tj. pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika lub postawione do jego dyspozycji w roku kalendarzowym, a także wartość świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, które zostały otrzymane przez podatnika.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT, jednym ze źródeł przychodów są inne źródła, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.
Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
Artykuł 20 ust. 1 ustawy o PIT jest uzupełnieniem katalogu źródeł przychodów, zawartego w art. 10 ust. 1 ww. ustawy. Uszczegóławia on pkt 9 tego katalogu "inne źródła". Przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu przychodów z innych źródeł, gdyż poprzez użycie określenia „w szczególności” jedynie wymienia w sposób przykładowy tego rodzaju przychody i stanowi wskazówkę, co do kierunku interpretacji pojęcia przychodu z „innych źródeł”.
Z przedstawionego przez Panią stanu faktycznego wynika, że w dniu (…) 2006 r. zawarła Pani umowę kredytu hipotecznego denominowanego w CHF, który został Pani wypłacony w złotych polskich, a następnie w całości przez Panią spłacony w dniu (…) 2020 r.
W związku z powzięciem wątpliwości co do ważności Umowy Kredytu wniosła Pani powództwo przeciwko Bankowi. Wyrokiem z dnia (…) 2022 r. Sąd Okręgowy w X. zasądził na Pani rzecz określone kwoty wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie oraz kosztami procesu, natomiast wyrokiem z dnia (…) 2025 r. Sąd Apelacyjny w X. oddalił apelację Banku oraz zasądził dodatkowo koszty postępowania. Powyższe orzeczenia przesądziły o nieważności Umowy Kredytu.
W związku z powyższym doszło do rozliczenia świadczeń spełnionych na podstawie nieważnej umowy kredytu, w wyniku czego Bank wypłacił na Pani rzecz kwotę (...) PLN, obejmującą zwrot świadczenia głównego w wysokości (...) PLN oraz odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości (...) PLN.
W Pani ocenie, otrzymane przez Panią świadczenie w części odpowiadającej zwrotowi świadczenia głównego nie stanowi przychodu podatkowego.
Zwrot ten ma charakter restytucyjny i stanowi jedynie odzyskanie środków uprzednio przez Panią zapłaconych na rzecz Banku w wykonaniu nieważnej umowy. Nie dochodzi zatem do definitywnego przysporzenia majątkowego, które warunkuje powstanie przychodu w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że w tej części powstaje dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Natomiast w zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie wskazać należy, że zgodnie z art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego przysługują one wierzycielowi w przypadku opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT, wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym (...).
W niniejszej sprawie odsetki ustawowe za opóźnienie zostały wypłacone w związku ze zwrotem świadczenia głównego, które – jak wykazano powyżej – nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
W konsekwencji odsetki te korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT.
Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w utrwalonej praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w szczególności w interpretacjach indywidualnych wydanych w analogicznych stanach faktycznych, m.in.: interpretacja indywidualna z dnia 24 kwietnia 2023 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.117.2023.1.HD, interpretacja indywidualna z dnia 17 listopada 2023 r., sygn. 0115-KDIT3.4011.613.2023.1.DP, interpretacja indywidualna z dnia 19 marca 2024 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.19.2024.2.ŁS, interpretacja indywidualna z dnia 30 sierpnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.595.2024.1.BM.
W powyższych interpretacjach organ potwierdził, że zwrot świadczeń spełnionych na podstawie nieważnej umowy kredytu nie stanowi przychodu podatkowego, natomiast odsetki ustawowe za opóźnienie wypłacone w związku z takim zwrotem korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21 , 52 , 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o , art. 23u , art. 24-24b , art. 24c , art. 24e , art. 30ca , art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15 , art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19 , art. 25b , art. 30ca , art. 30da i art. 30f , są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 , uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14 , dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17 .
Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
Na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38):
Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo.
Jak wynika z wniosku, w 2006 r. zawarła Pani z bankiem umowę o kredyt hipoteczny na zakup lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym oraz jego remont. Kredyt spłaciła Pani w całości w 2020 r. W związku z powzięciem wątpliwości co do ważności postanowień umowy kredytu wniosła Pani powództwo przeciwko Bankowi, kwestionując ważność tej umowy. Wyrokiem z 2022 r. Sąd Okręgowy zasądził od Banku na Pani rzecz kwotę pieniężną wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie oraz zwrot kosztów procesu. Bank wniósł apelację od powyższego wyroku. Wyrokiem z 2025 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację Banku oraz zasądził od Banku na Pani rzecz kwotę tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Powyższe orzeczenia przesądziły o nieważności umowy kredytu.
Stwierdzenie nieważności powoduje usunięcie z obrotu prawnego wadliwej czynności prawnej polegającej na zawarciu umowy kredytu hipotecznego. Nieważność umowy kredytu oznacza, że zobowiązania stron umów, banku i klienta, nigdy nie powstały, a strony zobowiązane są zwrócić to, co świadczyły w związku z nieważną umową jako świadczenia nienależne. Kredytodawca powinien zatem zwrócić wszystkie świadczenia pobrane od kredytobiorcy, a kredytobiorca powinien zwrócić kwotę faktycznie otrzymanego kredytu. W przypadku stwierdzenia nieważności umowy przez sąd skutki prawne na gruncie cywilnym występują ex tunc (wstecz), a więc od momentu zawarcia umowy dotkniętej wadliwością (przesłanką nieważności), co oznacza, że umowa kredytu jako nieważna już od chwili jej zawarcia nie wywołuje skutków prawnych. Mamy do czynienia z sytuacją jakby w ogóle nie doszło do jej zawarcia.
Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że w celu całkowitego rozliczenia wzajemnych roszczeń wynikających z nieważnej umowy kredytu dokonano potrącenia wzajemnych wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej, wskutek czego uległy one umorzeniu w odpowiednim zakresie. W wyniku dokonanego potrącenia Bank zobowiązał się do zapłaty na Pani rzecz kwoty (...) PLN, w tym (...) PLN tytułem rozliczenia kapitału oraz (...) PLN tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie.
Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795). Zgodnie z tym przepisem:
Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym.
Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej.
Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami. Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej, każda ze stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zasądzona wyrokiem na Pani rzecz kwota, rozliczona w drodze porozumienia, jest de facto zwrotem kwot wcześniej zapłaconych Bankowi. Nie ma zatem podstaw, aby zwróconą przez Bank kwotę uznać za przychód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo. Tym samym nie ma Pani obowiązku uiszczenia podatku dochodowego z tego tytułu.
Z kolei instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym:
Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
Jednocześnie, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku
Wprowadzając ww. przepis ustawodawca uregulował jednoznacznie m.in. kwestię opodatkowania odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
Stąd też wypłacone Pani odsetki ustawowe za opóźnienie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają zwolnieniu od opodatkowania na podstawie wyżej zacytowanego art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo