Obowiązki płatnika w związku z przekazywaniem pracownikom upominków.
Wnioskodawca (pracodawca) przekazuje swoim pracownikom, byłym pracownikom (emerytom) oraz współpracującym przedsiębiorcom okolicznościowe prezenty z okazji prywatnych wydarzeń (np. ślub, narodziny dziecka) oraz powszechnie celebrowanych okazji. Prezenty mają charakter uprzejmościowy, są jednakowe dla wszystkich, niezależne od wyników pracy, nie są przewidziane…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
30 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy w związku z przekazywaniem pracownikom upominków. Uzupełnili go Państwo pismem z 17 czerwca 2026 r. (wpływ 17 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
Na przestrzeni ostatnich lat przekazują Państwo pracownikom okolicznościowe prezenty. Prezenty te otrzymują zarówno osoby (pracownicy) zatrudnione u Państwa w chwili ich wręczania, jak i osoby, które były Państwa pracownikami, ale w czasie wręczania prezentów nie świadczą już pracy (i pobierają świadczenie emerytalne). Zdarza się, że prezenty wręczane są także podmiotom współpracującym z Państwem jako przedsiębiorcy.
Prezenty są formą wyrażenia gratulacji, motywacji czy wsparcia w związku z doniosłymi prywatnymi wydarzeniami w życiu danego pracownika (np. z okazji ślubu, narodzin dziecka) lub wyrazem świętowania innych, powszechnie celebrowanych okazji niezwiązanych ze środowiskiem pracy. Maję one przede wszystkim charakter okolicznościowy, uprzejmościowy i towarzyski/koleżeński.
Prezenty są przekazywane w jednakowej formie (co do zasady takie same) i dotyczą wszystkich pracowników, niezależnie od wyników pracy, oceny pracowniczej, frekwencji czy indywidualnych osiągnięć zawodowych. Zasady wręczania prezentów nie są opisane w umowie o pracę ani w aktach wewnętrznych obowiązujących w zakładzie pracy (np. regulaminie), nie były także przedmiotem uzgodnień pracodawcy z pracownikami. Prezenty nie stanowią bonusu, premii, nagrody ani innej formy wynagrodzenia za pracę. Nie są także elementem systemu motywacyjnego obowiązującego u Państwa. Zamiar wręczenia prezentu nie jest uzgadniany z pracownikiem, któremu nie służy w żaden sposób roszczenie dotyczące jego wręczenia. Pracownik może odmówić przyjęcia prezentu. Prezenty są finansowane ze środków obrotowych.
Pytanie
Czy prawidłowe jest Państwa stanowisko, zgodnie z którym upominki przekazywane pracownikom nie stanowią i nie będą stanowiły dla Państwa pracowników przychodu ze stosunku pracy, w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a co za tym idzie nie ciążą na Państwu i nie będą ciążyły obowiązki płatnika, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Państwa stanowisko w sprawie
Państwa zdaniem, upominki przekazywane pracownikom nie stanowią i nie będą stanowiły dla Państwa pracowników przychody ze stosunku pracy w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a co za tym idzie nie ciążą na Państwu i nie będą ciążyły obowiązki płatnika, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Uzasadnienie Państwa stanowiska
Ustawa o PIT jako źródło przychodów wymienia m.in. stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę. Jednocześnie przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Definicja przychodów ze stosunku pracy, została w ustawie o PIT ujęta przez ustawodawcę bardzo szeroko. W zakres tych przychodów wchodzą bowiem wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń. Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych, ustawodawca nakazuje ustalać generalnie według cen rynkowych (cen zakupu).
Co ważne, ustawowe wyliczenie przychodów ze stosunku pracy ma jedynie charakter przykładowy, na co wskazuje użycie przez ustawodawcę zwrotu „w szczególności”. Uzasadniony jest stąd wniosek, że przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym, a do przychodów pracownika zaliczyć należy co do zasady wszelkie świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy.
Powyższa, szeroka konstrukcja przychodu ze stosunku pracy wyraźnie koresponduje z regulacjami prawa pracy. Kodeks pracy przewiduje bowiem (obok wynagrodzenia za pracę) szereg innych świadczeń związanych ze stosunkiem pracy, np. art. 772 § 2 Kodeksu pracy wskazuje, że w regulaminie wynagradzania pracodawca może ustalić także inne świadczenia związane z pracą i zasady ich przyznawania. Z kolei art. 105 Kodeksu pracy przewiduje, że pracownikom, którzy przez wzorowe wypełnianie swoich obowiązków, przejawianie inicjatywy w pracy i podnoszenie jej wydajności oraz jakości przyczyniają się szczególnie do wykonywania zadań zakładu, mogą być przyznawane nagrody i wyróżnienia.
Wartość pieniężną świadczeń w naturze, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
Kwestia opodatkowania nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych przez pracowników od pracodawców budziła wątpliwości i prowadziła do sporów interpretacyjnych. Zagadnienie to zostało ostatecznie rozstrzygnięte przez Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13.
W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny wskazał, że nie wszystkie świadczenia otrzymywane przez pracowników od pracodawców można uznać za przychód w rozumieniu ustawy cyt.:
„W ocenie Trybunału jest oczywiste, że pracodawcy (poza wyjątkowymi sytuacjami) nie dokonują darowizn na rzecz swoich pracowników. Jednocześnie jest oczywiste, że wynagrodzenie za pracę może przybierać nie tylko pieniężną postać, lecz także postać różnego rodzaju świadczeń, które – nawet nieujęte w umowie o pracę – w praktyce są postrzegane jako jego element. Gdyby się zdarzyło, że pracodawca rzeczywiście chce obdarować konkretnego pracownika, np. z okazji jubileuszu zatrudnienia wręcza mu zegarek, wówczas korzyść tę należałoby potraktować jako podlegającą ustawie z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2016 r. poz. 205). A zatem to nie zamiar obdarowania stanowi kryterium odróżnienia świadczeń pracodawcy, o których wartość należy podnieść podlegający opodatkowaniu dochód pracownika, od tych, które jego dochodu nie zwiększają. Kryterium tym musi być obiektywna ocena czy świadczenie leżało w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku”.
W kontekście przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, szczególną uwagę należy zwrócić na zapis zawarty w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, który (obok innych włączeń zdefiniowanych w tym artykule) stanowi swego rodzaju wyjątek od ogólnej zasady opodatkowania PIT przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Zgodnie z powołaną regulacją, przepisów ustawy o PIT nie stosuje się do przychodów podlegających przepisom o podatku od spadków i darowizn. Ratio legis tego przepisu służy uniknięciu sytuacji, w których to samo przysporzenie majątkowe podlegałoby opodatkowaniu zarówno PIT jak i SD. Z punktu widzenia opisanego stanu faktycznego, kluczowe są okoliczności przesądzające o braku powiązania (sensu stricto) prezentów ze stosunkiem pracy łączącym pracownika z Państwem. Należą w Państwa ocenie do nich:
1) brak umocowania wręczenia takiego prezentu w źródłach stosunku pracy tj. w umowie o pracę, a także w aktach prawa wewnętrznego takich jak regulaminy wynagradzania, przyznawania nagród, zasady programów motywacyjnych i inne o podobnym charakterze,
2) brak powiązania wręczenia prezentu z wynikami pracy oraz
3) wynikający z powyższego brak ze strony pracownika nie tylko roszczenia o otrzymanie takiego prezentu, ale wprost wyłączenie jako takiej w ogóle możliwości ubiegania się w jakikolwiek sposób o jego wręczenie.
Skoro bowiem decyzja o wręczeniu prezentu nie ma oparcia w jakichkolwiek regulacjach odnoszących się do stosunku pracy czy regulujących sposób wykonywania obowiązków, ich ilość czy oczekiwany poziom wykonania, pracownik jest realnie pozbawiony ze swojej strony możliwości wpłynięcia na decyzję pracodawcy o przyznaniu prezentu poprzez jakiekolwiek działanie lub powstrzymanie się od określonego działania.
Powyższe rozumienie charakteru omawianego świadczenia wzmacniają dalsze okoliczności, takie jak:
1) możliwość swobodnej, jednostronnej odmowy przyjęcia prezentu przez pracownika, bez wystąpienia po jego stronie jakichkolwiek form roszczenia o świadczenie w innej formie (np. wypłacenie równowartości prezentu w formie pieniężnej),
2) wręczenie prezentu następuje w okolicznościach niezwiązanych z wykonywaniem pracy.
Wobec opisanych okoliczności faktycznych i prawnych, w opisanej sytuacji stwierdzają Państwo, że zasadne będzie uznanie, że prezenty wręczane pracownikom nie powinny stanowić świadczeń wchodzących w zakres przychodów ze stosunku pracy.
W powołanym wcześniej wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, Trybunał Konstytucyjny zaakcentował, iż opodatkowaniu jako inne nieodpłatne świadczenie może podlegać wyłącznie realne, indywidualnie określone przysporzenie majątkowe otrzymane przez pracownika.
Zgodnie z art. 888 § 1 KC, przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Wyjątek od tej konstrukcji wprowadza, jednakże art. 889 pkt 1 KC, w myśl którego nie stanowią darowizny bezpłatne przysporzenia, gdy zobowiązanie do bezpłatnego świadczenia wynika z umowy uregulowanej innymi przepisami KC.
Skoro, jak już wskazano, brak podstaw do zakwalifikowania prezentów wręczanych przez Państwo jako przychodu ze stosunku pracy, to należy rozważyć, czy świadczenie takie nie stanowi w istocie darowizny, o której mowa w przywołanych przepisach KC. Kluczowe są tutaj następujące okoliczności:
1) po stronie pracownika bezsprzecznie dochodzi do uzyskania nieodpłatnego przysporzenia kosztem Państwa majątku,
2) brak w opisywanej sytuacji jakichkolwiek świadczeń wzajemnych ze strony pracownika; wręczenie prezentu następuje bowiem niezależnie od zaangażowania czy wyników pracy pracownika; argumentacja ta będzie szczególnie silna w odniesieniu do byłych już pracowników,
3) forma wręczenia prezentu pozostaje z punktu widzenia KC bez znaczenia, o ile faktycznie doszło do przekazania prezentu pracownikowi.
Wykluczenie prezentów wręczanych przez Państwo z kategorii przychodu ze stosunku pracy, a jednocześnie wypełnienie przez te świadczenia przesłanek omówionych powyżej, jednoznacznie wskazuje, że wręczane prezenty powinny być traktowane jako forma darowizny rzeczowej przekazywanej do obdarowanego.
Kwalifikacja powyższa będzie tożsama w przypadku Państwa byłych pracowników lub kontrahentów z uwagi na identyczny charakter wręczanego prezentu, choć w tym przypadku dokonujemy zróżnicowania pomiędzy darowizną a przychodami z innych źródeł.
Warto również zauważyć, że stanowisko prezentowane przez Państwa wielokrotnie potwierdzane było w interpretacjach prawa podatkowego wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Przykładowo można wskazać na następujące interpretacje indywidualne wydane w tym zakresie:
- interpretacja indywidualna z 14 stycznia 2026 r. (sygn. 0112-KDIL2-1.4011.909.2025.1.KP), w której opisano analogiczny stan faktyczny jak w niniejszym wniosku,
- interpretacja indywidualna z 12 sierpnia 2025 r. (sygn. 0112-KDWL.4011.71.2025.1.WS), w której potwierdzono, że:
„(…) przekazywanie pracownikom różnego rodzaju prezentów z okazji świąt oraz istotnych dla nich dni (np. Świąt Bożego Narodzenia, jubileuszu pracy) co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. W konsekwencji, z uwagi na wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość wręczonych pracownikom prezentów okolicznościowych wskazanych we wniosku nie stanowi dla nich przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem, z ww. tytułu nie ciążą na Państwu obowiązki płatnika związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki no podatek dochodowy od osób fizycznych no podstawie art. 32 ust. 1 ww. ustawy”.
(tożsame stanowiska wyrażono w następujących interpretacjach indywidualnych: z 12 sierpnia 2025 r., sygn. 0112-KDWL.4011.72.2025.1.WS, z 12 sierpnia 2025 r. sygn. 0112-KDWL.4011.73.2025.1.WS);
- interpretacja indywidualna z 25 czerwca 2024 r. (sygn. 0112-KDIL2-1.4011.494.2024.1.DJ), zgodnie z którą:
„(...) W konsekwencji, z uwagi na wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość wręczonych pracownikom ww. prezentów, voucherów czy bonów – w okolicznościach wskazanych we wniosku, nie będzie stanowić dla nich przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem z ww. tytułu nie będą na Państwu ciążyć obowiązki płatnika związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 ww. ustawy (...)”;
- interpretacja indywidualna z 23 lutego 2024 r. (sygn. 0114-KDIP3-2.4011.1141.2023.1.JK3), w której Dyrektor KIS uznał, że:
„(...) Darowizna na rzecz pracowników, voucherów oraz prezentów, które – jak Państwo wskazali we wniosku – nie stanowi dla pracowników dodatkowej formy gratyfikacji za wykonaną pracę, co do zasady będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Z uwagi na wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przekazanie pracownikom Voucherów oraz Prezentów nie będzie stanowić dla nich przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem, na Państwu, jako płatniku nie będzie ciążył obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych”;
- interpretacji indywidualnej z 12 sierpnia 2019 r. (sygn. 0114-KDIP3-2.4011.362.2019.1.LZ), w której stwierdzono, że:
„(...) wręczenie pracownikom przez Wnioskodawcę prezentu okolicznościowego, z okazji ponad 20 letniego stażu pracy u Wnioskodawcy, nie stanowi nieodpłatnego świadczenia ze stosunku pracy ze względu na charakter czynności mającej na celu nieekwiwalentne i jednostronne obdarowanie pracowników. W konsekwencji, darowizny te podlegają opodatkowaniu na podstawie ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2018 r. poz. 644, z późn. zm.) i z uwagi na wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stanowią dla pracowników przychodu ze stosunku pracy, a na Wnioskodawcy nie ciążą obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych”.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Powyższy przepis wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 1:
Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Użyty w ww. przepisie zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie powstawał obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawodawca do przychodów ze stosunku pracy zalicza bowiem nie tylko otrzymane pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy (produktu), wykonania usługi, bądź udostępnienia rzeczy lub praw.
Na podmiocie dokonującym ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, w art. 2, przewidziane zostały sytuacje, w których uzyskanie korzyści majątkowej mieszczącej się w definicji przychodu nie spowoduje powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Wśród wyłączeń wskazanych w tym przepisie w ust. 1 pkt 3 wskazane zostały:
Przychody podlegające przepisom o podatku od spadków i darowizn.
Przepis ten dotyczy sytuacji podatników osiągających dochód (przychód), który co do zasady może podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a który uzyskany został przez nich w sposób nieodpłatny, na podstawie jednego z tytułów wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Jego rolą jest zapobieżenie sytuacji, w której to samo przysporzenie majątkowe powodowałoby powstanie obowiązku podatkowego w dwóch podatkach, czego skutkiem byłoby podwójne opodatkowanie tego samego przysporzenia majątkowego.
Na mocy art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.):
Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem darowizny, polecenia darczyńcy.
Umowa darowizny zdefiniowana natomiast została w art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), w myśl którego:
Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że przekazują Państwo pracownikom okolicznościowe prezenty. Prezenty są formą wyrażenia gratulacji, motywacji czy wsparcia w związku z doniosłymi prywatnymi wydarzeniami w życiu danego pracownika (np. z okazji ślubu, narodzin dziecka) lub wyrazem świętowania innych, powszechnie celebrowanych okazji niezwiązanych ze środowiskiem pracy. Maję one przede wszystkim charakter okolicznościowy, uprzejmościowy i towarzyski/koleżeński. Prezenty są przekazywane w jednakowej formie (co do zasady takie same) i dotyczą wszystkich pracowników, niezależnie od wyników pracy, oceny pracowniczej, frekwencji czy indywidualnych osiągnięć zawodowych. Zasady wręczania prezentów nie są opisane w umowie o pracę ani w aktach wewnętrznych obowiązujących w zakładzie pracy (np. regulaminie), nie były także przedmiotem uzgodnień pracodawcy z pracownikami. Prezenty nie stanowią bonusu, premii, nagrody ani innej formy wynagrodzenia za pracę. Nie są także elementem systemu motywacyjnego obowiązującego u Państwa. Zamiar wręczenia prezentu nie jest uzgadniany z pracownikiem, któremu nie służy w żaden sposób roszczenie dotyczące jego wręczenia. Pracownik może odmówić przyjęcia prezentu. Prezenty są finansowane ze środków obrotowych.
Kwestia opodatkowania nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych przez pracowników od pracodawców budziła wątpliwości po stronie pracowników oraz pracodawców i prowadziła do sporów interpretacyjnych. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tej materii również było niejednolite. Zagadnienie to zostało ostatecznie rozstrzygnięte przez Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny wskazał, że nie wszystkie świadczenia otrzymywane przez pracowników od pracodawców można uznać za przychód w rozumieniu ustawy.
„W ocenie Trybunału jest oczywiste, że pracodawcy (poza wyjątkowymi sytuacjami) nie dokonują darowizn na rzecz swoich pracowników. Jednocześnie jest oczywiste, że wynagrodzenie za pracę może przybierać nie tylko pieniężną postać lecz także postać różnego rodzaju świadczeń, które – nawet nieujęte w umowie o pracę – w praktyce są postrzegane jako jego element. Gdyby się zdarzyło, że pracodawca rzeczywiście chce obdarować konkretnego pracownika, np. z okazji jubileuszu zatrudnienia wręcza mu zegarek, wówczas korzyść tę należałoby potraktować jako podlegającą ustawie z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2016 r., poz. 205). A zatem to nie zamiar obdarowania stanowi kryterium odróżnienia świadczeń pracodawcy, o których wartość należy podnieść podlegający opodatkowaniu dochód pracownika, od tych, które jego dochodu nie zwiększają. Kryterium tym musi być obiektywna ocena, czy świadczenie leżało w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku”.
Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis sprawy, powołane przepisy prawa podatkowego oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, uznać należy, że przekazywanie pracownikom upominków ze wskazanych okazji, które – jak wynika z wniosku – są dobrowolnym świadczeniem z Państwa strony, które nie wynika z żadnych zapisów umownych ani innych porozumień, nie stanowią elementu wynagrodzenia, jak również nie wiążą się z jakimkolwiek świadczeniem wzajemnym ze strony pracowników, co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.
W konsekwencji, z uwagi na wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość wręczonych pracownikom przez Państwa upominków w okolicznościach wskazanych we wniosku, nie stanowi i nie będzie stanowić dla nich przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem z ww. tytułu nie ciążą i nie będą ciążyć na Państwu obowiązki płatnika, o których mowa w art. 32 ust. 1 ww. ustawy.
W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych informuję, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy:
- stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz
- zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
W interpretacji dokonano oceny prawnej Państwa stanowiska tylko w zakresie objętym zadanym pytaniem. Interpretacja dotyczy zatem wyłącznie pracowników, zgodnie z treścią sformułowanego pytania podatkowego.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo