Podatniczka dokonywała transakcji kryptowalutowych w 2018 r., po czym zaprzestała działalności do 2023 r. W 2023 r. ponownie nabyła waluty wirtualne i złożyła zaległe zeznanie PIT-38 za ten rok, wykazując jako koszty całość wydatków z 2023 r. oraz historyczne koszty z 2018 r. W 2024 r., mimo braku transakcji,…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
20 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 12 maja 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy wykazywania w zeznaniu podatkowym wydatków na nabycie walut wirtualnych poniesionych przed 1 stycznia 2019 r. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Zainteresowała się Pani tematyką kryptowalut w 2018 r. W tym roku zdeponowała Pani na giełdzie (…) zł, za które to środki kupowała Pani i sprzedawała kilkukrotnie kryptowaluty. W ramach wszystkich transakcji nie osiągnęła Pani dochodu przekraczającego kwotę zakupu. Następnie przez kilka kolejnych lat nie wykonywała Pani żadnych transakcji.
W 2023 r. kupiła Pani za osobne środki od tych (…) zł pierwotnych waluty wirtualne za kwotę (…) zł. Wszystkie kupowane i sprzedawane kryptowaluty spełniają definicję waluty wirtualnej. Obecnie złożyła Pani zaległą deklarację PIT-38, na której jako swoje koszty za 2023 r. wykazała Pani całą kwotę (…) zł.
W 2024 r. nie wykonywała Pani żadnych transakcji (nie spełniała Pani czynnościami definicji ani przychodów ani kosztów z zakresu walut wirtualnych). Złożyła Pani PIT-38 za 2024 r. z wykazaniem samych kosztów poniesionych w latach ubiegłych w kwocie (…) zł.
Pytania
1) Czy może Pani całość kosztów ująć na deklaracji PIT-38 za 2023 r., a nie musi Pani składać w tym celu PIT-38 za 2019 r.?
2) Czy celem przeniesienia kosztów na kolejne lata powinna Pani złożyć PIT-38 za 2024 r., nawet jeśli nie wykonała Pani żadnych transakcji w danym roku?
Pani stanowisko w sprawie
W odniesieniu do pytania nr 1, bazowała Pani częściowo na interpretacji 0112-KDIL2-1.4011.189.2025.1.JK oraz częściowo na poglądzie prezentowanym przez doradcę podatkowego (…). Wedle tego poglądu koszty poniesione przed 2019 r. można ująć wedle PIT-38 na nowych zasadach funkcjonujących od 2019 r. Powstaje jednak kwestia interpretacyjna wedle jakiego roku należałoby to zrobić.
Wychodzi Pani z założenia, że wykazywanie ich na pierwszej deklaracji podatkowej na nowych zasadach (2019 r.) będzie niepoprawne. Najistotniejsze są nowo przeprowadzone transakcje, gdyż to one aktualizują obowiązek złożenia deklaracji PIT-38. Jeśli nie wykonała Pani żadnych transakcji w latach 2019-2022, to za te lata nie musi Pani składać deklaracji. Jednocześnie koszty sprzed 2019 r. cały czas są możliwe do wykorzystania, gdyż faktycznie były one poniesione. Jako, że pierwszym rokiem na nowych przepisach dot. walut wirtualnych, w których dokonała Pani czynności był rok 2023 r., to właśnie w tym roku ujmuje Pani zarówno nowe koszty, jak i te poniesione sprzed 2019 r.
Żadne przepisy prawa nie wykluczają takiego działania jak i żadne przepisy nie nakazują wykazania ich w 2019 r. w sytuacji gdy nie było żadnych transakcji. Przeciwnie natomiast, skoro ustawa PIT obliguje podatnika do wykazania swoich przychodów i kosztów w roku ich poniesienia, to wnioskować z tego należy, że rozciąga się ten obowiązek na możliwość ujęcia właśnie w tym roku kosztów historycznych (tych sprzed 2019 r.).
W odniesieniu do pytania nr 2, złożyła Pani deklarację PIT-38 za 2024 r., jednakże nie zgadza się Pani z zaprezentowanym stanowiskiem w 0112-KDIL2-1.4011.189.2025.1.JK. Aprobując takie działanie, musiałaby Pani już do końca życia składać PIT-38, nawet gdyby nigdy nie chciała Pani kryptowalut sprzedać. Należy bowiem pamiętać, że brak złożenia deklaracji podatkowej jest również potencjalnie sankcjonowany wedle kodeksu karnego skarbowego. Nawet gdyby podatnik nie miał przychodów/ kosztów, to teoretycznie sankcja jest możliwa do zastosowania. Oczywiście nikt takiej sankcji nie dostał, ale art. 54 KKS istnieje i odnosi się właśnie do sytuacji braku składania deklaracji.
Uważa Pani natomiast, że w latach w których nie dochodzi do żadnych transakcji u Pani, tak jak to było właśnie w 2024 r., to nie ma Pani obowiązku składania deklaracji i wcale nie wpływa to na możliwość przepisania kosztów. Jeśli wykazuje Pani swoje koszty w 2023 r. i w 2024 r. nie miała Pani żadnych transakcji, to w deklaracji za 2025 r. nadal może Pani przepisać niewykorzystane koszty z 2023 r., również w sytuacji niezłożenia PIT-38 za 2024 r. Chce pani uniknąć na przyszłość sytuacji, gdy w danym roku nie wykonuje Pani transakcji kryptowalutowych, aby nie musieć składać deklaracji i żeby nadal mogła Pani przepisywać swoje koszty na kolejne lata, w których dojdzie do jakichkolwiek transakcji kryptowalutowych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia odrębne źródła przychodów osób fizycznych. Od tego, z jakiego źródła pochodzą przychody zależą zasady ich opodatkowania. Źródła przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 1-9 ww. ustawy. Dany przychód osoby fizycznej jest przypisywany tylko i wyłącznie do jednego określonego źródła przychodów. Aby prawidłowo zakwalifikować przychód do konkretnego źródła przychodów należy uwzględnić wszystkie okoliczności związane z jego powstaniem (uzyskaniem).
Odrębnym źródłem przychodów – wskazanym w art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy – są:
Kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.
Źródło to nie jest jednorodne. Obejmuje m.in. zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy:
Przychody z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej.
W myśl art. 17 ust. 1f ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych:
Przez odpłatne zbycie waluty wirtualnej rozumie się wymianę waluty wirtualnej na prawny środek płatniczy, towar, usługę lub prawo majątkowe inne niż waluta wirtualna lub regulowanie innych zobowiązań walutą wirtualną.
Przepis art. 17 ust. 1g ww. ustawy stanowi, że :
Przepis ust. 1 pkt 11 stosuje się również do przychodów uzyskanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, z wyjątkiem działalności, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, zaliczanej do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
Według art. 5a pkt 33a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Ilekroć w ustawie jest mowa o walucie wirtualnej oznacza to walutę wirtualną w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.
I tak, w myśl art. 2 ust. 2 pkt 26 ww. ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 644):
Ilekroć w ustawie jest mowa o walucie wirtualnej – rozumie się przez to cyfrowe odwzorowanie wartości, które nie jest:
a) prawnym środkiem płatniczym emitowanym przez NBP, zagraniczne banki centralne lub inne organy administracji publicznej,
b) międzynarodową jednostką rozrachunkową ustanawianą przez organizację międzynarodową i akceptowaną przez poszczególne kraje należące do tej organizacji lub z nią współpracujące,
c) pieniądzem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,
d) instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi,
e) wekslem lub czekiem
– oraz jest wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i akceptowane jako środek wymiany, a także może być elektronicznie przechowywane lub przeniesione albo może być przedmiotem handlu elektronicznego.
Dochody z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej podlegają opodatkowaniu w trybie art. 30b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W myśl art. 30b ust. 1a ww. ustawy:
Od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia walut wirtualnych podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu.
Po myśli art. 30b ust. 1b ww. ustawy:
Dochodem z odpłatnego zbycia walut wirtualnych jest osiągnięta w roku podatkowym różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia walut wirtualnych a kosztami uzyskania przychodów określonymi na podstawie art. 22 ust. 14-16.
Stosownie do art. 30b ust. 6 cyt. ustawy:
Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1, wykazać uzyskane w roku podatkowym dochody, o których mowa w ust. 1 i 1a, i obliczyć należny podatek dochodowy.
W myśl art. 30b ust. 6a cyt. ustawy:
W zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1, podatnik wykazuje koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 14-16, także wtedy, gdy w roku podatkowym nie uzyskał przychodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych.
Zgodnie z art. 22 ust. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej stanowią udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie waluty wirtualnej oraz koszty związane ze zbyciem waluty wirtualnej, w tym udokumentowane wydatki poniesione na rzecz podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.
W myśl art. 22 ust. 15 ww. ustawy:
Koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 14, są potrącane w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 16.
W świetle art. 22 ust. 16 ww. ustawy:
Nadwyżka kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 14, nad przychodami z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej uzyskanymi w roku podatkowym powiększa koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej poniesione w następnym roku podatkowym.
Z cytowanych wyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej, tj. udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie waluty wirtualnej oraz koszty związane ze zbyciem waluty wirtualnej, potrącane są w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 16, który stanowi, że nadwyżka kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 14, nad przychodami z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej uzyskanymi w roku podatkowym powiększa koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej poniesione w następnym roku podatkowym.
Jednocześnie zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 38d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się poniesionych wydatków związanych z zamianą waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną.
Zgodnie natomiast z art. 23 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193 ze zm.; dalej: ustawa nowelizująca):
Koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 14 ustawy zmienianej w art. 1 oraz w art. 15 ust. 11 ustawy zmienianej w art. 2, poniesione i nieodliczone od przychodów przed dniem wejścia w życie ustawy, podatnik wykazuje odpowiednio w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, składanym za 2019 r. albo w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2, składanym za pierwszy rok podatkowy rozpoczynający się po dniu 31 grudnia 2018 r.
W uzasadnieniu do ww. ustawy nowelizującej wyjaśniono, że:
Opodatkowaniu podlegał będzie dochód podatnika, czyli będzie możliwe uwzględnienie wydatków związanych z obrotem walutą wirtualną. (…) Przy tej metodzie nie będzie konieczne identyfikowanie konkretnych wydatków z konkretnymi przychodami. Wszystkie koszty jakie podatnik poniesie w danym roku podatkowym, będzie obowiązany wykazać w zeznaniu rocznym, niezależnie od tego, czy w tym samym roku uzyska przychód, czy też nie. Koszty danego roku podatkowego, które przewyższą uzyskane w tym roku przychody, zwiększą koszty podatkowe następnego roku podatkowego.
Wprowadzone regulacje w zakresie rozliczania kosztów uzyskania przychodów związanych z walutami wirtualnymi nie zawierają ograniczenia co do maksymalnego terminu, w jakim koszty te powinny zostać rozliczone. Jeśli w danym roku podatnik poniesie wydatki na nabycie waluty wirtualnej i w rozliczeniu rocznym koszty te przewyższą przychód uzyskany ze zbycia takiej waluty wirtualnej (bądź też w danym roku podatnik w ogóle nie uzyska przychodu z tego tytułu) to wykazana nadwyżka kosztów uzyskania przychodów powiększy koszty z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej poniesione w następnym roku podatkowym. Tym samym w kolejnym roku ww. nadwyżka będzie traktowana w sposób tożsamy do kosztów ponoszonych na bieżąco. Jeśli w tym „kolejnym roku” koszty uzyskania przychodów (tj. koszty poniesione na bieżąco w tym kolejnym roku oraz koszty przeniesione z roku poprzedniego) znów przewyższą przychód ze zbycia waluty wirtualnej – ponownie nadwyżka powiększy koszty z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej poniesione w następnym roku podatkowym.
Tak więc, mając na uwadze powyższe uregulowania, wydatki na nabycie walut wirtualnych poniesione przez Panią przed 1 stycznia 2019 r. w ramach transakcji zakupu waluty wirtualnej za środki pieniężne i nieodliczone od przychodów przed 1 stycznia 2019 r. powinny być wykazane w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) składanym za 2019 rok. Wynika to bezpośrednio z art. 23 ustawy nowelizującej, który wprost nakazuje wykazanie kosztów na nabycie waluty wirtualnej, poniesionych i nieodliczonych od przychodów przed dniem wejścia w życie ustawy, w zeznaniu podatkowym składanym za 2019 rok.
W związku z powyższym, nieprawidłowe jest Pani stanowisko, zgodnie z którym w opisanej sytuacji nie musi Pani składać zeznania za 2019 r., a poniesione przed 2019 r. koszty wykazać dopiero w zeznaniu za 2023 r.
Powyższe zeznanie winno być składane w kolejnych latach, nawet jeżeli w tych latach nie dokonywano żadnego obrotu związanego z kryptowalutami. Faktem jest, że w takim układzie nie powstają dodatkowe koszty ani dochód do opodatkowania. Jednakże, złożenie takiego zeznania jest istotne, aby w przyszłości móc rozliczyć koszty uzyskania przychodu, bowiem koszty nierozliczone w danym roku podatkowym przechodzą na kolejne lata, ale żeby je „przenieść” – trzeba złożyć rzeczone zeznanie.
W konsekwencji, także Pani stanowisko do pytania nr 2 należało uznać za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo