Interpretacja 0112-KDIL2-1.4011.854.2025.3.TR

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 21 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismami z: 23 listopada 2025 r. (wpływ 23 listopada 2025 r.) oraz 24 grudnia 2025 r. (wpływ 24 grudnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan obywatelem Federacji Rosyjskiej, posiadającym (od 2022 r.) Kartę Polaka. W dniu 30 grudnia 2022 r. przyjechał Pan do Polski na podstawie wizy krajowej wydanej w związku z posiadaniem Karty Polaka i od tego momentu zamieszkuje Pan w Polsce na stałe.

W roku 2024 uzyskał Pan zezwolenie na pobyt stały. Wcześniej stale mieszkał Pan w Federacji Rosyjskiej – tam znajdowała się Pana rodzina (żona i dzieci), majątek (mieszkanie i dwa samochody), a także centrum interesów osobistych i gospodarczych, w tym studia magisterskie.

W roku 2021 przez okres około trzech miesięcy wykonywał Pan w Polsce pracę jako kierowca międzynarodowy, posiadając wizę czasową. W tym czasie mieszkał Pan w kabinie samochodu ciężarowego, nie korzystał Pan z żadnego miejsca zameldowania (meldunek został dokonany przez pracodawcę bez Pana wiedzy).

Po zakończeniu pracy powrócił Pan do Federacji Rosyjskiej i kontynuował tam naukę. Dopiero od końca 2022 roku rozpoczął Pan stałe życie w Polsce z dzieckiem.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, zwolnieniu z podatku podlegają przychody osób, które przeniosły miejsce zamieszkania na terytorium RP po dniu 31 grudnia 2021 r. Krótkotrwała praca w Polsce w 2021 roku, wykonywana na podstawie wizy czasowej, nie może być uznana za przeniesienie centrum interesów życiowych do Polski.

Dopiero od końca 2022 roku rozpoczął Pan rzeczywiste i trwałe życie w Polsce, gdzie mieszka Pan z synem i od roku 2023 posiada Pan stałe centrum interesów osobistych i gospodarczych.

W uzupełnieniu wniosku podał Pan, co następuje.

Od 30 grudnia 2022 r. w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, ponieważ:

·         przeniósł się Pan do Polski w celu, aby zostać na stałe;

·         był Pan zatrudniony w firmach polskich, czyli uzyskiwał Pan i nadal Pan uzyskuje główne dochody;

·         złożył Pan w roku 2023 wniosek na pobyt stały (decyzję pozytywną otrzymał Pan w roku 2024);

·         razem z Panem od roku 2023 mieszka Pana syn (…);

·         wynajmuje Pan mieszkanie w Poznaniu;

·         ma Pan w Polsce centrum interesów życiowych: rodzina, czyli syn (od roku 2024 jest Pan rozwiedziony), praca, w roku 2024 skończył Pan kurs zawodowy;

·         od roku 2023 ma Pan polską rezydencję podatkową, ponieważ w tamtym roku przebywał Pan na terenie kraju więcej, niż 183 dni, oraz

·         zaczynając od 30 grudnia 2022 r. ma Pan znacznie większy pobyt w Polsce niż na terenie któregokolwiek z innych państw.

Nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Polski w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok 2022, w którym przeprowadził się Pan do Polski, ze względu na to, że:

·         Pana cała rodzina przebywała po za granicami Polski, a mianowicie w Federacji Rosyjskiej;

·         nie posiadał Pan nieruchomości na terenie Polski;

·         nie wynajmował Pan mieszkania na terenie Polski;

·         nie posiadał Pan auta na terenie Polski;

·         przebywał Pan na terenie Polski mniej niż 183 dni w każdym z lat kalendarzowych, gdy był Pan w Polsce przed 2022 r. (2019 oraz 2021);

Nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Polski od początku roku, w którym przeprowadził się Pan do Polski do dnia poprzedzającego dzień 30 grudnia 2022 r., w którym przeprowadził się Pan do Polski, ze względu na to, że:

·         Pana cała rodzina do roku 2023 przebywała poza granicami Polski, a mianowicie w Federacji Rosyjskiej; pierwszy raz przyjechali do Polski w roku 2023;

·         nie posiadał Pan nieruchomości na terenie Polski;

·         nie wynajmował Pan mieszkania na terenie Polski do roku 2023;

·         nie posiadał Pan auta na terenie Polski w oznaczonym okresie;

·         przebywał Pan na terenie Polski mniej niż 183 dni kalendarzowych, gdy był Pan w Polsce w latach poprzedzających 2023 r. (2019, 2021 oraz 2022);

·         od roku 2021 studiował Pan na studiach magisterskich w uniwersytecie rosyjskim.

Do momentu przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski 30 grudnia 2022 r. miał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terenie Federacji Rosyjskiej (zgodnie z prawem tego państwa). Do 27 września 2022 r. - do oznaczonej daty miał Pan ponad 183 dni pobytu w przesuwającym się okresie 12 miesięcy. Oznacza to, że stracił Pan rezydencję rosyjską podatkową 28 września 2022 r. Wyjechał Pan z Rosji 27 września 2022 r., od tej daty do daty dzisiejszej nie przebywał Pan na terenie Federacji Rosyjskiej w okresie dłuższym, niż 17 dni nieprzerwanie.

Sformułowanie, że: Pan ,,w tym czasie mieszkał w kabinie samochodu ciężarowego” należy rozumieć tak, że w okresie gdy pracował Pan w Polsce w r. 2021 jako kierowca międzynarodowy samochodu ciężarowego ciągle musiał Pan być w podróżach służbowych i pod tym względem musiał Pan nocować w kabinie przekazanego Panu auta ciężarowego (DAF lub MAN), jak bardzo często to się zdarza z przedstawicielami ww. zawodu, jak pokazuje praktyka. Miejsca zamieszkania w oznaczonym okresie na terenie Polski Pan nie miał, mieszkania Pan nie wynajmował. W oznaczonym okresie miał Pan na terenie Rosji możliwość mieszkać, ponieważ cała Pana rodzina mieszkała tam.

Do dnia przyjazdu do Polski 30 grudnia 2022 r. oprócz potwierdzających wyjazd z kraju i wjazd na teren Polski stempli w paszportach nie ma Pan innych z oznaczonych dokumentów (ze względu na to, że związek pocztowy pomiędzy dwoma państwami funkcjonuje z utrudnieniem, przygotowanie takich dowodów, ich wysyłka za pośrednictwem korespondencji pocztowej oraz przekład przez tłumacza przysięgłego potrwałby znaczny okres czasu).

Nie korzystał Pan wcześniej z ulgi na powrót, na ile Panu wiadomo.

Chce Pan skorzystać z ulgi na powrót za lata (zaczynając od roku 2023) 2023, 2024, oraz w dalszym okresie: 2025, 2026.

W latach, za które chce Pan skorzystać z ulgi uzyskał Pan/uzyska Pan dochody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy, lub z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, lub z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych oraz w jakiej wysokości w poszczególnych latach. Uzyskiwał Pan dochody ze stosunku pracy w latach:

W roku 2025 pracuje Pan na podstawie umowy o pracę oraz zlecenia.

Natomiast w kolejnym uzupełnieniu wniosku podał Pan, co następuje.

W 2020 r. nie miał Pan miejsca zamieszkania i nieograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce.

W roku 2020 miał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Federacji Rosyjskiej, zgodnie z prawem tego państwa.

W roku 2020 ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze miał Pan z Rosją: mieszkał Pan na terenie Federacji Rosyjskiej razem z rodziną, gdzie brał Pan czynny udział w wychowaniu swoich dzieci, prowadził Pan wspólne gospodarstwo domowe z żoną, brał Pan udział w zajęciach językiem polskim i konkursach związanych z kulturą polską organizowanych przez organizacje polonijne.

W roku 2020 na terenie Polski Pan nie przebywał.

W roku 2020 przebywał Pan w Rosji.

Nie ma Pan konkretnych danych o Pana zameldowaniu w Polsce w roku 2021, ponieważ: nie był Pan inicjatorem tego, nie otrzymał Pan żadnej informacji o tym w roku 2021, nie dostał Pan powiadomienia od pracodawcy na ten temat, nie miał Pan dostępu do mieszkania powiązanego z procesem meldowania się, nie posiada Pan tego adresu, nie dostawał Pan żadnych kluczy oprócz kluczy od aut służbowych, własne rzeczy przechowywał Pan przeważnie w przypisanym do Pana aucie, którym kierował Pan i w którym musiał Pan nocować.

Nie ma Pan żadnej informacji o tytule prawnym do ww. budynku/lokalu z powodów wyżej oznaczonych.

Sformułowanie, że „meldunek został dokonany przez pracodawcę bez Pana wiedzy” oznacza, że nie był Pan inicjatorem tego procesu, jednak pracodawca prawdopodobnie miał Pana pisemną zgodę na reprezentację Pana interesów w zakresie przetwarzania dokumentów.

Na ile Pan pamięta, nie podpisywał Pan wniosku o zameldowanie, nie deklarował okresu zameldowania, miejsca zameldowania.

Biorąc pod uwagę, że jedyny adres pod którym w roku 2021 Pan przebywał na terenie województwa lubelskiego, to adres, pod którym się znajduje pierwsza firma, w której Pan pracował, i to, że do dziś nie posiada Pan adresu ww. zameldowania się, wiarygodnie, nigdy nie przebywał Pan ani inna osoba w porozumieniu z Panem i/lub za Pana zgodą pod tym adresem zameldowania.

Przez cały okres 2021 r. nie był Pan świadomy, że w tamtym roku miał Pan meldunek w Polsce. Co dotyczy do innych osób - o tym Panu nie wiadomo.

W 2021 r. świadczył Pan pracę na rzecz innych podmiotów niż polski pracodawca, były to prywatne usługi transportowe w Rosji, praca zdalna w Rosji na rzecz szkoły językowej (nie jest Pan pewien w jakim państwie zarejestrowany jest podmiot).

Osiągał Pan przychody/dochody z takich źródeł jak: emerytura, praca w Rosji (zdalnie) na rzecz szkoły językowej, opłata za wynajem mieszkania, prywatne usługi transportowe, korepetytorstwo - lekcje z języka angielskiego, dochód żony, praca w dwóch polskich firmach, okazjonalna pomoc ze strony rodziców.

W 2021 r. w czasie przebywania w Polsce miał Pan powiązania gospodarcze z Federacją Rosyjską.

Zwykle przebywał Pan w 2021 r., w tym w związku z pracą kierowcy międzynarodowego, przeważnie w Rosji: od 1 stycznia 2021 r. do wjazdu 1 czerwca 2021 r. na teren Polski (tranzytem przez Białoruś), między pracą w dwóch różnych polskich firmach miał Pan kilkudniowy odpoczynek, który spędził Pan z rodziną w Rosji; po skończeniu pracy wrócił Pan do rodziny w Rosji i od końca sierpnia do końca roku 2021 przebywał Pan w Rosji z rodziną. Ze względu na to, że praca kierowcy międzynarodowego samochodu ciężarowego związana jest z przejazdami w celu dokonywania przewozów rzeczy, w okresie pracy latem 2021 r. wielokrotnie przebywał Pan na terenie kilku krajów - członków Unii Europejskiej, między innymi takich jak: Niemcy, Holandia, Francja, Belgia.

Pod pojęciem „całej rodziny” w Rosji przed 2022 r. należy rozumieć, że Pana rodzina w tamtym roku oprócz Pana składała się z: żony, syna (…), syna (…).

Miał Pan żonę i syna w Rosji w 2019 r., 2020 r. i 2021 r.

Sformułowanie, że majątek w Rosji w postaci mieszkania i dwóch samochodów posiadał Pan „wcześniej” przed uzyskaniem przez Pana zezwolenia na pobyt stały w Polsce w 2024 r., należy rozumieć w tym sensie, że w okresie przebywania na terenie Polski w roku 2021 (także później) miał Pan oznaczony majątek, co pomiędzy innymi wskazuje, że Pana centrum interesów życiowych w 2021 r. nie było przeniesione do Polski. Ten majątek posiadał Pan w 2024 r., 2023 r., 2022 r., 2021 r., 2020 r., 2019 r.

Przebywając faktycznie w Rosji studiował Pan od września 2021 r. do września 2022 r. Były to studia zaoczne.

Miejsce zamieszkania miał Pan w okresie pomiędzy 27 września 2022 r. (wyjazd z Rosji) a 30 grudnia 2022 r. (przyjazd na stałe do Polski) w Armenii i Gruzji.

Na pytanie o podanie konkretnej daty wydania Panu Karty Polaka, tj. dnia, miesiąca, roku, odpowiedział Pan, że decyzja konsula RP w Moskwie wydana została dnia 21 października 2022 r., a faktycznie kartę dostał Pan w grudniu 2022 r. Karta Polaka nie posiada daty wydania, natomiast zawiera termin ważności: 21 października 2032 r.

Do Polski (razem z Panem) nie przeprowadziła się żona, tylko jedynie starszy syn, który przyjechał do Pana 27 czerwca 2023 r. i został.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym ma Pan prawo do zastosowania ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w sytuacji gdy faktyczne przeniesienie miejsca zamieszkania do Polski nastąpiło 30 grudnia 2022 r.?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, spełnia Pan warunki do zastosowania ulgi na powrót, gdyż w 2021 r. nie przeniósł ośrodka interesów życiowych do Polski, a krótkotrwałe wykonywanie pracy nie oznaczało zmiany miejsca zamieszkania. Centrum interesów życiowych znajdowało się w Federacji Rosyjskiej, gdzie mieszkała Pana rodzina i znajdował się majątek.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

Ww. przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a tiret 13 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105).

Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:

Zgodnie z uzasadnieniem do ww. ustawy wprowadzającej ulgę na powrót:

Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne, aby przeniesienie miejsca zamieszkania miało miejsce po 31 grudnia 2021 r.

W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót”, spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 43 ustawy. Przy tym, w świetle przepisów regulujących omawiane zwolnienie, znaczenie ma takie przeniesienie miejsca zamieszkania, w wyniku którego podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (zmiana rezydencji podatkowej). Wprost stanowi o tym art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w przywołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ww. ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie, z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Ustalając Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych należy zatem odnieść się również do przepisów umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Federacji Rosyjskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Moskwie dnia 22 maja 1992 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 125, poz. 569).

Stosownie do art. 1 ust. 2 ww. umowy polsko-rosyjskiej:

Biorąc pod uwagę opis stanu faktycznego wynikający z wniosku i jego uzupełnienia oraz przytoczone powyżej przepisy podatkowe, od momentu zmiany miejsca zamieszkania (30 grudnia 2022 r.) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Oznacza to, że warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został przez Pana spełniony.

Ponadto nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

-        trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok 2022, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

-        okres od początku roku 2022, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień 30 grudnia 2022 r., w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zatem uznaję, że spełnia Pan wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a i b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 76):

Natomiast w art. 3 ww. ustawy o Karcie Polaka wskazano, że :

Zgodnie z art. 20 ust. 1a ww. ustawy o Karcie Polaka:

Stosownie do art. 20 ust. 3 ww. ustawy:

We wniosku wskazał Pan, że:

Doprecyzował Pan również, że:

Jak wynika zatem z powyższego, zmieniając rezydencję podatkową na polską 30 grudnia 2022 r. w związku z posiadaniem Karty Polaka, nie składał Pan jeszcze wniosku o zezwolenie na pobyt stały, ponieważ wniosek o pobyt stały złożył Pan dopiero w kolejnym roku podatkowym (2023), a decyzja o uzyskaniu zezwolenia na pobyt stały stała się ostateczna nie wcześniej niż w roku 2024.

Wobec powyższego uznaję, że spełnił Pan również warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Kolejnym istotnym kryterium warunkującym zastosowanie „ulgi na powrót” jest – stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ww. ustawy – posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.

Zgodnie z art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z treści ww. regulacji wynika, że podatnik powinien posiadać certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, nie mniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.

Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):

Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można jednak w tym zakresie przedstawić również inne dowody. Nie można bowiem stracić z pola widzenia faktu, że dokumenty są jednym ze środków dowodowych, ale nie są jedynym środkiem dowodowym.

W opisie zdarzenia wskazał Pan jednak, że:

Celem ustawodawcy było objęcie ulgą podatników, którzy nie posiadali w Polsce miejsca zamieszkania we wskazanym okresie i będą potrafili to udokumentować (brak miejsca zamieszkania w Polsce). Jednak końcowa część przepisu (art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o PIT) wprost wskazuje na konieczność posiadania „miejsca zamieszkania dla celów podatkowych” i posiadania certyfikatu rezydencji lub innego dowodu, który to miejsce zamieszkania będzie dokumentował.

Skoro zatem nie posiada Pan certyfikatu rezydencji, ani innych dowodów dokumentujących Pana miejsce zamieszkania do celów podatkowych w przedmiotowym okresie, to stwierdzam, że nie spełnia Pan warunku wskazanego w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skorzystanie ze zwolnienia jest warunkowane m.in. posiadaniem certyfikatu rezydencji lub innego dowodu dokumentującego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.

Co więcej, jak wynika z Pana doprecyzowania w odpowiedzi na moje drugie wezwanie – abstrahując od tego, gdzie Pan rzeczywiście zamieszkiwał – patrząc przez pryzmat ww. opisu dokumentów, nie tylko nie posiada Pan certyfikatu rezydencji ani ww. wymaganych przez ustawodawcę dowodów, ale wręcz patrząc obiektywnie można przyjąć, że posiada Pan niejako dowód wręcz przeciwny wobec dowodu potwierdzającego zamieszkiwanie poza Polską, bowiem sam Pan przyznał, że:

Oznacza to, że niezależnie od spełnienia pozostałych przesłanek nie przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie spełnia Pan bowiem wszystkich warunków niezbędnych do jej zastosowania.

Reasumując: zważywszy na wszystkie podane przez Pana okoliczności oraz obowiązujące przepisy prawa, stwierdzam, że na gruncie opisanego zdarzenia nie przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w odniesieniu do wskazanych przez Pana przychodów osiągniętych w latach: 2023, 2024, 2025 oraz 2026.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Wyjaśniam, że działając jako organ interpretacyjny nie mam uprawnień do przeprowadzania postępowania dowodowego, a informacje niezbędne do wydania interpretacji mogę przyjmować wyłącznie z przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. Zauważam również, że na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania kontrolnego czy podatkowego okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·       w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.