Powstanie przychodu z tytułu otrzymania cesji praw do opłaty partycypacyjnej, kaucji oraz rekompensaty za nakłady poniesione na lokal oraz wyposażenie.
Podatnik wraz z siostrą odziedziczyli po zmarłych rodzicach prawa wynikające z umowy partycypacji w kosztach budowy lokalu mieszkalnego zawartej z towarzystwem budownictwa społecznego (TBS) oraz wpłaconą kaucję mieszkaniową. W 2025 r. dokonali cesji tych praw na rzecz osób trzecich, otrzymując kwotę tytułem odstępnego (rekompensata za partycypację i kaucję) oraz rekompensatę za poniesione nakłady i wyposażenie lokalu. Podatnik twierdzi, że…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
27 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 21 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 6 marca 2026 r. (wpływ 10 marca 2026 r.) oraz pismem z 16 kwietnia 2026 r. (wpływ 20 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W dniu (…) 2022 r. zmarł Pana ojciec A, natomiast w dniu (…) 2025 r. zmarła Pana mama B. Rodzice byli stronami umowy partycypacji zawartej w dniu (…) 2004 r. z X z siedzibą w Y odnośnie lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład przedsięwzięcia inwestycyjno- budowlanego.
W związku z partycypacją w kosztach budowy lokalu ponieśli wydatek w kwocie (...) zł, a także (...) zł tytułem kaucji mieszkaniowej.
Na skutek stwierdzenia nabycia spadku po zmarłym ojcu, a także aktu poświadczenia dziedziczenia po zmarłej mamie jest Pan wraz z siostrą spadkobiercą po rodzicach w częściach równych.
W skład spadku wchodzą prawa wynikające z ww. umowy partycypacyjnej oraz prawa do wpłaconej przez spadkodawców kaucji tytułem zabezpieczenia roszczeń przysługujących X z tytułu umowy najmu.
W dniu (…) 2025 r. wraz z siostrą dokonaliście Państwo cesji praw i obowiązków wynikających z umowy partycypacyjnej oraz umowy najmu na rzecz Cesjonariuszy. Z tego tytułu Cesjonariusze dokonali zapłaty na Pana rzecz oraz na rzecz Pana siostry łącznej kwoty (...) zł tytułem odstępnego jako rekompensatę za przejęte prawo do opłaty partycypacyjnej oraz kaucji.
Ponadto tytułem rekompensaty za poniesione nakłady oraz wyposażenie na ww. lokal Cedenci zapłacili łączną kwotę (...) zł. tj. po (...) zł na rzecz Pana oraz Pana siostry.
W uzupełnieniach wniosku wskazał Pan co następuje.
W lokalu wykonany został remont i adaptacja lokalu pod potrzeby osób niepełnosprawnych. Wykonane zostało malowanie, remont łazienki, zakupiono także meble i sprzęt przystosowany dla potrzeb osób z niepełnosprawnością. Wyposażenie.
Ze względu na rozliczne choroby rodziców, znaczne koszty leczenia przy bardzo niskich dochodach rodziców, wydatki na lokal oraz wyposażenie ponosił Pan oraz Pana siostra.
Nakłady na lokal oraz jego wyposażenie poniesione zostały najprawdopodobniej w 2020 r.
Ze względu na upływ czasu nie dysponuje Pan dowodami dokumentującymi ponoszone nakłady na mieszkanie, o którym mowa we wniosku oraz w uzupełnieniu w postaci faktur oraz rachunków – okoliczność ta mogłaby zostać wykazana wyłącznie dowodem z zeznań świadków, którzy mogliby potwierdzić, iż w mieszkaniu poczyniono nakłady oraz dokonywane były remonty.
Pytanie
Czy otrzymane kwoty tytułem cesji praw do opłaty partycypacyjnej oraz kaucji, a także rekompensaty za poniesione nakłady na lokal stanowią dochód podlegający opodatkowaniu wraz z innymi przychodami uzyskanymi przez Pana w 2025 r.?
Pana stanowisko w sprawie
W Pana ocenie, kwoty otrzymane tytułem rozliczenia cesji praw w ramach umowy partycypacyjnej oraz umowy najmu zawartej przez Pana zmarłych rodziców, a także tytułem rekompensaty za poniesione nakłady oraz wyposażenie nie stanowią dochodu podlegającego opodatkowaniu.
Zapłacone przez Cesjonariuszy kwoty stanowią jedynie zwrot wydatków poniesionych na lokal, które były ponoszone przez Pana rodziców. Nie mają one zatem waloru przychodu, bowiem z tego tytułu nie doszło w żadnym stopniu do wzbogacenia. Zwrócone zostały jedynie poniesione koszty, koszty te w żaden sposób nie zostały zwaloryzowane. Pomimo, iż od zawarcia umowy partycypacyjnej oraz umowy najmu upłynęło ponad 20 lat, to momencie dokonywania cesji została zapłacona przez cesjonariuszy dokładnie ta sama kwota, która została wpłacona przez Pana rodziców w momencie zawierania umów. Tym samym kwoty te nie zostały w żaden sposób zwaloryzowane, chociażby o wskaźnik inflacji lub o rzeczywisty wzrost wartości lokalu mieszkalnego, którego dotyczyły umowy.
Także zapłacona rekompensata za nakłady na lokal oraz jego wyposażenie nie stanowi żadnego przysporzenia a jedynie rekompensuje rzeczywiste nakłady poczynione na nieruchomość. Wchodzące w skład wyposażenia ruchomości są to rzeczy używane.
Mając na uwadze opisany powyżej stan faktyczny zarówno po stronie spadkodawców jaki i spadkobierców nie nastąpiło przysporzenie majątkowe. Z tytułu uzyskania praw do spadku zarówno po ojcu jak i po matce jako spadkobiercy złożyliście Państwo zeznania podatkowe SD-Z2, zatem otrzymane przysporzenie zostało zwolnione z podatku od spadków i darowizn. Natomiast gdyby tego zwolnienia ustawodawca nie przewidział, to podatek z tytułu przysporzenia majątkowego opłacilibyśmy na skutek stania się spadkobiercami.
Natomiast na podstawie art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego jako spadkobiercy weszliście Państwo we wszystkie prawa i obowiązki spadkodawców (rodziców). Mając na uwadze powołany przepis staliście się Państwo następcami prawnymi rodziców w umowie z X a zatem przysługiwało Państwu prawo do wniesionej opłaty partycypacyjnej, kaucji mieszkaniowej, a także na Państwa rzecz przeszły wszelkie nakłady poniesione przez rodziców na przedmiotowy lokal (w tym jego wyposażenie). Tym samym poniesione przez spadkodawców koszty wchodzą w skład Państwa praw i obowiązków jako spadkobierców. Skoro kwoty zapłacone przez Cesjonariuszy stanowią jedynie zwrot kosztów, to nie sposób przyjąć, iż otrzymane kwoty spełniają normę przepisu art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i stanowią przychód podlegający opodatkowaniu.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 592):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21 , 52 , 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15 , art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19 , art. 25b , art. 30ca , art. 30da i art. 30f , są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy, odrębnymi źródłami przychodów są – określone w art. 10 ust. 1 pkt 7 – kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.
W myśl natomiast art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.
W rozumieniu powołanego powyżej przepisu przychodem z praw majątkowych będzie każdy przychód, którego bezpośrednim źródłem jest prawo majątkowe, nawet jeśli prawo to nie zostało w sposób wyraźny wskazane w ustawie. Należy bowiem zauważyć, że zawarte w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyliczenie praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy jako odrębne źródło przychodów ma charakter otwarty, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności”.
Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2025 r., poz. 1273 ze zm.):
Przedmiotem działania SIM, w tym SIM, której udziałowcem jest gmina, jest budowanie domów mieszkalnych i ich eksploatacja na zasadach najmu.
Stosownie to treści art. 24 ust. 5 wyżej cytowanej ustawy:
Ilekroć w ustawie jest mowa o społecznej inicjatywie mieszkaniowej - należy przez to rozumieć także towarzystwo budownictwa społecznego utworzone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 10 grudnia 2020 r. o zmianie niektórych ustaw wspierających rozwój mieszkalnictwa (Dz.U. z 2021 r. poz. 11, z 2022 r. poz. 807 i 2666 oraz z 2024 r. poz. 1762).
W myśl art. 29a ust. 1 i 2 ww. ustawy:
1. Osoba fizyczna może zawrzeć z SIM umowę w sprawie partycypacji w kosztach budowy lokalu mieszkalnego, którego będzie najemcą.
2. Kwota partycypacji w kosztach budowy lokalu mieszkalnego uzyskana od osób, o których mowa w ust. 1, w przypadku lokali mieszkalnych wybudowanych przy wykorzystaniu finansowania zwrotnego, nie może przekroczyć 30% kosztów budowy tego lokalu.
Zgodnie z art. 32 ust. 1 cytowanej ustawy:
Umowa najmu może przewidywać obowiązek wpłacenia przez najemcę kaucji zabezpieczającej pokrycie należności z tytułu najmu, istniejących w dniu opróżnienia lokalu.
Z powołanych powyżej przepisów wynika więc, że nabywając udziały w kosztach budowy realizowanej przez Towarzystwo Budownictwa Społecznego, osoba, która wnosi partycypację nie nabywa prawa własności do lokalu mieszkalnego, lecz jedynie prawo do korzystania na zasadach najmu z mieszkania wybudowanego w ramach popierania budownictwa mieszkaniowego. Osoba ta, decydując się na zawarcie umowy w sprawie partycypacji w kosztach budowy lokalu mieszkalnego przez Towarzystwo Budownictwa Społecznego nigdy nie jest właścicielem tego lokalu, nabywa jedynie dla siebie lub dla osoby przez siebie wskazanej prawo najmu tego lokalu. Oznacza to, iż partycypacja stanowi jedynie udział w kosztach budowy, nie stanowi natomiast udziału we własności lokalu.
Zatem, prawo do korzystania na zasadach najmu z tytułu wniesienia partycypacji do Towarzystwa Budownictwa Społecznego stanowi prawo majątkowe.
Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Pana rodzice byli stronami umowy partycypacyjnej zawartej w 2004 r. z X odnośnie lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład przedsięwzięcia inwestycyjno- budowlanego. Rodzice w związku z partycypacją w kosztach budowy lokalu ponieśli wydatek w kwocie (...) zł, a także (...) zł tytułem kaucji mieszkaniowej. Pana ojciec zmarł (…) 2022 r. a matka (…) 2025 r. Na skutek stwierdzenia nabycia spadku po zmarłym ojcu, a także aktu poświadczenia dziedziczenia po zmarłej mamie jest Pan wraz z siostrą spadkobiercą po rodzicach w częściach równych. W dniu (…) 2025 r. wraz z siostrą dokonaliście Państwo cesji praw i obowiązków wynikających z umowy partycypacyjnej oraz umowy najmu na rzecz Cesjonariuszy. Z tego tytułu Cesjonariusze dokonali zapłaty na rzecz Pana oraz Pana siostry łącznej kwoty (...) zł tytułem odstępnego jako rekompensatę za przejęte prawo do opłaty partycypacyjnej oraz kaucji. Ponadto tytułem rekompensaty za poniesione nakłady oraz wyposażenie na ww. lokal Cedenci zapłacili łączną kwotę (...) zł. tj. po (...) zł na rzecz Pana oraz Pana siostry.
W tak przedstawionym stanie faktycznym mamy więc do czynienia z nieodpłatnym nabyciem praw wynikających z umowy partycypacji oraz z późniejszym ich zbyciem.
Należy podkreślić, iż cesja wierzytelności została uregulowana w art. 509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
Zgodnie z art. 509 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
§ 1. Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.
§ 2. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
W myśl natomiast art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
Istota przeniesienia wierzytelności polega na tym, że prawa przysługujące zbywcy (dotychczasowemu wierzycielowi) przechodzą na nabywcę wierzytelności. Właściwość zobowiązania, uprawnienia wierzyciela i zobowiązania dłużnika pozostają bez zmian, gdyż w wyniku umowy cesji wierzytelności zmienia się tylko wierzyciel.
Wierzytelność stanowi zatem prawo majątkowe, będące przedmiotem obrotu gospodarczego.
Z uwagi na dokonaną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych kategoryzację źródeł przychodu, w szczególności wyodrębnienie w art. 10 ust. 1 pkt 7 tej ustawy przychodów z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych, w sytuacji, gdy osoba fizyczna – nieprowadząca działalności gospodarczej w zakresie obrotu wierzytelnościami – zawiera umowę cesji wierzytelności w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, przenosząc ją odpłatnie na rzecz innego podmiotu uzyskane z tego tytułu przychody kwalifikuje się do przychodów z praw majątkowych.
Odnosząc powyższe do stanu faktycznego zaprezentowanego we wniosku stwierdzam, że kwoty uzyskane z tytułu cesji partycypacji w kosztach budowy lokalu mieszkalnego w X uzyskane tytułem odstępnego jako rekompensatę za przejęte prawo do opłaty partycypacyjnej oraz kaucji, stanowią dla Pana przychód z praw majątkowych w rozumieniu ww. art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dochód uzyskany z praw majątkowych podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych według skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochody z praw majątkowych podlegają kumulacji z pozostałymi dochodami, zgodnie z postanowieniami art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Treść art. 9 ust. 2 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że:
Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o , art. 23u , art. 24-24b , art. 24c , art. 24e , art. 30ca , art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Stosownie natomiast do treści art. 22 ust. 1 ww. ustawy:
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 .
W powołanym przepisie ustawodawca nie wskazuje enumeratywnie, jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona została od istnienia związku przyczynowo-skutkowego, tzn. poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, bądź funkcjonowanie tego źródła.
Kosztami uzyskania przychodów są zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem, że podatnik wykaże, iż zostały one w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów. Koszty poniesione przez podatnika należy zatem oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodu, a nie niezbędności.
A zatem kosztami uzyskania przychodów są wszelkie wydatki, które łącznie spełniają następujące warunki:
- zostały faktycznie poniesione w celu uzyskania przychodu, tzn. pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami oraz
- nie zostały wymienione w art. 23 ustawy zawierającym katalog wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów.
Poza tym, należy podkreślić, że koszty muszą być bezwzględnie poniesione przez podatnika oraz udokumentowane w prawidłowy sposób.
We wniosku o wydanie interpretacji wskazał Pan, że to Pana rodzice ponieśli wydatki w związku z partycypacją w kosztach budowy lokalu a także tytułem kucji mieszkaniowej. Pana ojciec zmarł w 2022 r. a matka w 2025 r. Na skutek stwierdzenia nabycia spadku po zmarłym ojcu, a także aktu poświadczenia dziedziczenia po zmarłej mamie jest Pan wraz z siostrą spadkobiercą po rodzicach w częściach równych. W skład spadku weszły prawa wynikające z zawartej przez Pana rodziców umowy partycypacyjnej oraz prawa do wpłaconej przez spadkodawców kaucji tytułem zabezpieczenia roszczeń przysługujących X z tytułu umowy najmu.
Zgodnie z art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego:
Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego:
Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
Natomiast jak stanowi art. 925 ww. Kodeksu:
Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
Na mocy art. 926 § 1 ww. Kodeksu:
Powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu.
Stosownie do art. 1025 § 1 ww. Kodeksu:
Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
Odnosząc zatem przedstawione powyżej uregulowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy w kontekście zapytania ujętego w przedmiotowym wniosku stwierdzić należy, że prawo majątkowe, o którym mowa nabył Pan w spadku po rodzicach. Tym samym stwierdzić należy, że do nabycia przez Pana przedmiotowego prawa majątkowego doszło pod tytułem darmym czyli nieodpłatnie. Zatem nie poniósł Pan żadnych kosztów aby nabyć to prawo. Opłatę za partycypację w budowie mieszkania oraz kaucję wnieśli Pana rodzice.
Zatem, w wyniku dokonania cesji praw i obowiązków wynikających z umowy partycypacyjnej i umowy najmu uzyskał Pan przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przychodem jest otrzymana kwota za zbyte prawo bez możliwości pomniejszania o koszty, jakie ponieśli Pana rodzice z tytułu zawarcia z X umowy partycypacji w kosztach budowy lokalu, z uwagi na nabycie przez Pana tego prawa w drodze dziedziczenia, tj. nieodpłatnie.
W konsekwencji, jest Pan obowiązany rozliczyć ww. przychód łącznie z innymi dochodami opodatkowanymi według skali podatkowej w zeznaniu podatkowym składanym za rok 2025.
Pana stanowisko w tym zakresie uznałem za nieprawidłowe.
Odnosząc się natomiast do kwestii otrzymania rekompensaty za nakłady poniesione na ww. lokal wskazał Pan, że nakłady te były poniesione w 2020 r. przez Pana i Pana siostrę.
Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są „inne źródła”.
Definicja ta, dla potrzeb opodatkowania dochodów uzyskiwanych z innych źródeł została uzupełniona w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy, który stanowi, że:
Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 , uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14 , dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17 .
Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, iż definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o przychodzie podatkowym z innych źródeł należy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega zatem dochód uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których mamy do czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem majątkowym mającym konkretny wymiar finansowy. Tak więc podstawą uzyskania przychodów z innych źródeł mogą być tylko takie czynności, w wyniku których następuje po stronie osoby fizycznej przysporzenie majątkowe. Do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie zalicza się natomiast kwot uzyskanych z tytułu różnego rodzaju zwrotów własnych nakładów poczynionych za inny podmiot, pod warunkiem, że ów zwrot rzeczywiście odpowiada kwocie uprzednio poniesionych kosztów.
Powyższe potwierdza również orzecznictwo, np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 31 sierpnia 2017 r. sygn. II FSK 2253/15 oraz w wyroku z 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 2076/15 stwierdził, że przychód nie występuje, gdy podatnik uzyskuje zwrot poniesionych nakładów. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym. W przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie dochodzi do zwiększenia aktywów (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał). Nie ma więc przedmiotu opodatkowania.
Ponadto, w myśl postanowień art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111):
Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Zgodnie natomiast z art. 180 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa:
Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia, organ podatkowy odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania; przepis art. 196 § 3 stosuje się odpowiednio.
Jak stanowi art. 181 ww. ustawy:
Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
Taka wykładnia oznacza zatem, że wydatek może zostać udokumentowany również w inny sposób niż za pomocą faktury czy dowodu wpłaty. Z uwagi na istnienie otwartego katalogu środków dowodowych możliwe jest posłużenie się innymi dowodami. Istotne jest jednak, aby z dowodów tych wynikało kto, kiedy, jakie wydatki i w jakiej kwocie poniósł.
Jak wskazał Pan w uzupełnieniu wniosku, nie dysponuje Pan dowodami dokumentującymi ponoszenie nakładów na mieszkanie w postaci faktur czy rachunków.
Z powyższych przepisów wynika jednak, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dopuszczalne są wszelkie środki dowodowe, w szczególności dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały elektroniczne itp. Dowodem może być każdy środek, który pozwala na ustalenie stanu faktycznego sprawy.
Zaznaczył Pan, że okoliczność ponoszenia przez Pana nakładów na mieszkanie rodziców mogłaby zostać wykazana dowodem z zeznań świadków, którzy mogliby potwierdzić, że w mieszkaniu poczyniono nakłady i były w nim dokonywane remonty.
Ponadto, we własnym stanowisku podkreślił Pan, że rekompensata za nakłady jaką Pan otrzymał nie stanowi żadnego przysporzenia a jedynie rekompensuje rzeczywiste nakłady poczynione na nieruchomość.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że kwota pieniężna, stanowiąca rekompensatę na Pana rzecz poniesionych przez Pana nakładów na lokal mieszkalny Pana rodziców, w części odpowiadającej kosztom faktycznie poniesionym przez Pana, nie stanowi po Pana stronie przysporzenia majątkowego, a tym samym nie spowoduje powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Pamiętać jednak należy, że zgodnie z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, to na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego. Prawidłowość takiego rozliczenia podlega natomiast weryfikacji przez właściwy rzeczowo organ podatkowy, względnie organ kontroli skarbowej, w toku postępowania kontrolnego, postępowania podatkowego, czy czynności sprawdzających.
Pana stanowisko w tym zakresie uznałem za prawidłowe.
Natomiast, ww. rekompensata w tej części, która odpowiada nakładom jakie na mieszkanie ponosili Pana rodzice oraz Pana siostra nie będzie już zwrotem kwoty poniesionych przez Pana nakładów. Ewentualna nadwyżka będzie stanowić dla Pana przychód, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, będzie Pan zobowiązany do wykazania kwoty tej nadwyżki w zeznaniu rocznym jako przychód z innych źródeł i opodatkowania łącznie z pozostałymi dochodami na zasadach ogólnych.
Pana stanowisko w tym zakresie uznałem za nieprawidłowe.
Natomiast, w odniesieniu rekompensaty za wyposażenie wskazuję, że w myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2 innych rzeczy,
- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
Zgodnie z art. 45 Kodeksu cywilnego:
Rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne.
Rzeczy dzieli się na nieruchomości i ruchomości.
Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Kodeks cywilny nie zawiera natomiast definicji ruchomości.
Zatem ruchomościami są te rzeczy, które nie są nieruchomościami, określonymi w cytowanym powyżej przepisie art. 46. Cechami wyodrębniającymi ruchomości z pojęcia rzeczy są ich samodzielność fizyczna względem innych rzeczy i przenaszalność (tak orzeczenie SN z dnia 15 lutego 1961 r., 2 CR 596/59, OSPiKA 1962, z. 2, poz. 45, z aprobującą glosą A. Ohanowicza; bliżej W.J. Katner, Umowne nabycie własności ruchomości, Warszawa 1995, s. 70–73).
Mając na uwadze powyższe, stwierdzam, że skoro wyposażenie lokalu mieszkalnego, o którym mowa w przedmiotowym wniosku nie zostanie zbyte w ramach działalności gospodarczej oraz odpłatne zbycie nastąpi po upływie pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpił jego zakup to przychód ze sprzedaży wyposażenia tego lokalu mieszkalnego nie powstanie.
Pana stanowisko w tym zakresie uznałem za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo