Wnioskodawca, osoba fizyczna podlegająca nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, posiada rachunek inwestycyjny u zagranicznego brokera z USA i planuje sprzedaż jednostek ETF nabytych w różnych partiach po różnych cenach. Broker oferuje funkcję Identyfikacji Partii, która pozwala wskazać konkretne partie do sprzedaży. Wnioskodawca zamierza korzystać z tej funkcji, wybierając partie do sprzedaży,…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
20 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 20 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną mającą miejsce zamieszkania w Polsce i podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Wnioskodawca posiada rachunek inwestycyjny prowadzony przez zagranicznego brokera (spółka z siedzibą w USA).
Wnioskodawca planuje dokonywać w przyszłości transakcji sprzedaży jednostek ETF notowanego na giełdzie.
ETF jest papierem wartościowym, który jest nabywany przez Wnioskodawcę w wielu transzach (partiach) w różnych datach i po różnych cenach jednostkowych. Broker umożliwia w swojej platformie funkcję Identyfikacji Partii do sprzedaży, która pozwala podatnikowi wskazać, które konkretne partie (tzw. „loty”) nabytych papierów wartościowych mają zostać uznane za sprzedane przy realizacji transakcji sprzedaży.
Wnioskodawca planuje z tej funkcji korzystać w przyszłości, tj. wskazywać w systemie brokera, że sprzedaje partie papierów wartościowych nabyte najpóźniej lub wybrane przez siebie.
W związku z tym Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy taka „identyfikacja” konkretnej partii papierów wartościowych dokonana u brokera stanowi identyfikację papierów wartościowych w rozumieniu art. 30b ustawy o PIT, a tym samym: czy koszty uzyskania przychodu przy sprzedaży jednostek ETF mogą być ustalane według konkretnych partii wybranych przez Wnioskodawcę (zgodnie z kolejnością wskazaną w systemie brokera), czy też należy stosować zasadę wynikającą z art. 30b ust. 7 ustawy o PIT, tj. zasadę FIFO – że zbywane są papiery nabyte najwcześniej, jeśli ich identyfikacja nie jest możliwa. Wnioskodawca pragnie uzyskać interpretację, zanim dokona przyszłej sprzedaży jednostek ETF.
Pytanie
Czy w przyszłości, dokonując sprzedaży jednostek ETF nabywanych w różnych datach, Wnioskodawca będzie mógł – dla celów ustalenia kosztów uzyskania przychodu – zastosować metodę identyfikacji konkretnych partii papierów wartościowych wskazanych w systemie brokera, czy też będzie zobowiązany do stosowania zasady FIFO wynikającej z art. 30b ust. 7 ustawy o PIT?
Pana stanowisko w sprawie
W Pana ocenie, sposób ustalania kosztów uzyskania przychodu przy przyszłej sprzedaży jednostek ETF powinien zależeć od tego, czy w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych możliwe jest uznanie, że Wnioskodawca „identyfikuje” zbywane papiery wartościowe.
Zgodnie z art. 30b ustawy o PIT dochód z odpłatnego zbycia papierów wartościowych ustala się jako różnicę między przychodem ze sprzedaży a kosztami nabycia tych papierów.
Jednocześnie art. 30b ust. 7 stanowi, że jeżeli nie jest możliwa identyfikacja zbywanych papierów wartościowych, przyjmuje się, że zbywane są papiery nabyte najwcześniej (zasada FIFO).
Wnioskodawca wskazuje, że platforma inwestycyjna brokera umożliwia techniczne przypisanie transakcji sprzedaży do wybranej partii nabytych wcześniej papierów wartościowych.
Oprogramowanie brokera pozwala więc wskazać, które jednostki ETF – spośród wielu posiadanych partii – mają zostać uznane za sprzedane.
W ocenie Wnioskodawcy istotne jest ustalenie, czy taka identyfikacja dokonana w systemie brokera stanowi identyfikację „w rozumieniu przepisów podatkowych”, o której mowa w art. 30b ust. 7 ustawy o PIT.
Wnioskodawca nie posiada wiedzy, czy techniczne oznaczenie partii w systemie brokera może być uznane za identyfikację papierów wartościowych w sensie podatkowym, skoro jednostki ETF są papierami wartościowymi o charakterze zdematerializowanym i jednorodnym.
W związku z tym, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że: jeżeli organ uzna, że identyfikacja dokonana w systemie brokera stanowi identyfikację papierów wartościowych w rozumieniu art. 30b ust. 7 ustawy o PIT, wówczas Wnioskodawca będzie uprawniony do ustalania kosztów uzyskania przychodu na podstawie wybranych przez siebie partii (lotów); jeżeli organ uzna, że identyfikacja ta nie spełnia kryteriów identyfikacji podatkowej, wówczas – zgodnie z art. 30b ust. 7 ustawy o PIT – Wnioskodawca będzie zobowiązany stosować zasadę FIFO, tj. przyjmować, że zbywane są papiery wartościowe nabyte najwcześniej. Wnioskodawca wnosi zatem o potwierdzenie, która z powyższych zasad będzie właściwa przy prawidłowym ustalaniu kosztów uzyskania przychodów ze sprzedaży jednostek ETF w opisanych okolicznościach.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 226 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21 , 52 , 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 9 ust. 2 omawianej ustawy:
Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o , art. 23u , art. 24-24b , art. 24c , art. 24e , art. 30ca , art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:
Źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.
Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) ww. ustawy:
Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się przychody z odpłatnego zbycia udziałów (akcji), udziałów w spółdzielni oraz papierów wartościowych.
Natomiast po myśli art. 17 ust. 1ab pkt 1 omawianej ustawy:
Przychód określony w ust. 1 pkt 6 z odpłatnego zbycia udziałów (akcji), udziałów w spółdzielni oraz papierów wartościowych powstaje w momencie przeniesienia na nabywcę własności udziałów (akcji), udziałów w spółdzielni oraz papierów wartościowych.
Treść art. 24 ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje natomiast, że:
Jeżeli podatnik dokonuje odpłatnego zbycia papierów wartościowych nabytych po różnych cenach i nie jest możliwe określenie ceny nabycia zbywanych papierów wartościowych, przy ustalaniu dochodu z takiego zbycia stosuje się zasadę, że każdorazowo zbycie dotyczy kolejno papierów wartościowych nabytych najwcześniej. Zasadę, o której mowa w zdaniu pierwszym, stosuje się odrębnie dla każdego rachunku papierów wartościowych.
W myśl natomiast art. 5a pkt 11 cyt. ustawy:
Ilekroć w ustawie jest mowa o papierach wartościowych – oznacza to papiery wartościowe, o których mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 722 i 1863 ).
Stosownie zaś do treści art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 722 ze zm.):
Ilekroć w ustawie jest mowa o papierach wartościowych - rozumie się przez to:
a) akcje, prawa poboru w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 18 i 96 ), prawa do akcji, warranty subskrypcyjne, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne, bankowe prawa pochodne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz.U. z 2023 r. poz. 2488 ) i inne zbywalne papiery wartościowe, w tym inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji lub z zaciągnięcia długu, wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego,
b) inne zbywalne prawa majątkowe, które powstają w wyniku emisji, inkorporujące uprawnienie do nabycia lub objęcia papierów wartościowych określonych w lit. a, lub wykonywane poprzez dokonanie rozliczenia pieniężnego, odnoszące się do papierów wartościowych określonych w lit. a, walut, stóp procentowych, stóp zwrotu, towarów oraz innych wskaźników lub mierników (prawa pochodne).
Zgodnie z art. 30b ust. 1 ww. ww. ustawy:
Od dochodów uzyskanych:
1) z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających,
2) z odpłatnego zbycia udziałów (akcji),
3) z odpłatnego zbycia udziałów w spółdzielni,
4) z tytułu objęcia udziałów (akcji) albo wkładów w spółdzielni w zamian za wkład niepieniężny,
5) z umorzenia, odkupienia, wykupienia albo unicestwienia w inny sposób tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych
- podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu.
Po myśli art. 30b ust. 2 cyt. ustawy:
Dochodem, o którym mowa w ust. 1, jest:
1) różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 22 ust. 1f, 1g lub 1gc , lub art. 23 ust. 1 pkt 38 , z zastrzeżeniem art. 24 ust. 13 i 14,
2) różnica między sumą przychodów uzyskanych z realizacji praw wynikających z papierów wartościowych, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38a,
3) różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38a,
4) różnica między sumą przychodów uzyskanych z odpłatnego zbycia udziałów (akcji) albo udziałów w spółdzielni a kosztami uzyskania przychodów określonymi na podstawie art. 22 ust. 1f oraz art. 23 ust. 1 pkt 38 i 38c,
5) różnica pomiędzy przychodem określonym zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 9 a kosztami uzyskania przychodów określonymi na podstawie art. 22 ust. 1e,
6) różnica między przychodem uzyskanym z odpłatnego zbycia udziałów (akcji) spółki kapitałowej powstałej w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną w jednoosobową spółkę kapitałową a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 22 ust. 1ł,
7) różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu umorzenia, odkupienia, wykupienia albo unicestwienia w inny sposób tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38
- osiągnięta w roku podatkowym.
Z kolei zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 38 ww. ustawy:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych udziałów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, z wykupu przez emitenta obligacji, a także z umorzenia, odkupienia, wykupienia albo unicestwienia w inny sposób tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 3e, w części niezaliczonej w jakiejkolwiek formie do kosztów uzyskania przychodów.
Natomiast zgodnie z przywołanym przez Pana art. 30b ust. 7 ww. ustawy:
Jeżeli nie jest możliwa identyfikacja umarzanych, odkupywanych, wykupywanych albo unicestwianych w inny sposób tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych, przy ustalaniu dochodu przyjmuje się, że każdorazowo przychód został osiągnięty z tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych nabytych najwcześniej (FIFO). Przepis ten stosuje się odrębnie do każdego rachunku inwestycyjnego.
Po myśli zaś art. 30b ust. 7a ww. ustawy:
Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio do innych dochodów, o których mowa w ust. 1, i do dochodów, o których mowa w ust. 1b.
Z treści ww. przepisów wynika jednoznacznie, że zasada first in – first out (FIFO) dotyczyłaby przypadków, gdyby nie była możliwa identyfikacja poszczególnych, posiadanych przez Pana papierów wartościowych (jednostek uczestnictwa w ETF). Jeżeli nie jest możliwa identyfikacja zbywanych papierów wartościowych, przy ustalaniu dochodu przyjmuje się, że każdorazowo przychód został osiągnięty z papierów wartościowych nabytych najwcześniej (FIFO). Stosuje się tę zasadę odrębnie do każdego rachunku inwestycyjnego. A contrario, zasada FIFO nie powinna być stosowana w tych sytuacjach, gdy będzie Pan potrafił do pakietu sprzedawanych papierów wartościowych (jednostek uczestnictwa w ETF) przypisać rzeczywisty koszt nabycia tychże papierów wartościowych.
Z opisu zdarzenia przyszłego wynika natomiast, że za pośrednictwem zagranicznego brokera planuje Pan sprzedawać papiery wartościowe, którymi są jednostki uczestnictwa w ETF. Jak Pan jednak wskazał, ów broker umożliwia Panu w swojej platformie funkcję Identyfikacji Partii do sprzedaży. Pozwala to Panu wskazać, które konkretne partie (tzw. „loty”) nabytych papierów wartościowych mają zostać uznane za sprzedane przy realizacji transakcji sprzedaży.
Podsumowując: stwierdzam, że z uwagi na wynikającą z opisu zdarzenia przyszłego możliwość identyfikacji zbywanych przez Pana papierów wartościowych (jednostek uczestnictwa w ETF), będzie Pan miał prawo samemu dokonać wyboru, które papiery wartościowe będą przedmiotem zamierzonej sprzedaży i na tej podstawie ustalić koszty uzyskania przychodu powstałego w wyniku tejże sprzedaży, zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 30b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, którymi to kosztami będą wydatki poniesione przez Pana na nabycie sprzedawanych walorów.
Tym samym, na gruncie opisanego zdarzenia przyszłego zasada FIFO nie znajdzie zastosowania.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo