Podatnik wraz z małżonką korzystali od 2008 do 2023 roku z ulgi odsetkowej od kredytu mieszkaniowego. W 2024 roku sąd unieważnił umowę kredytu frankowego, a w 2025 roku bank zwrócił kredytobiorcom środki, w tym odsetki, które były odliczane w ramach ulgi. Kredytobiorcy zwrócili bankowi kapitał kredytu. Wszystkie zeznania podatkowe były…
Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
29 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 29 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 25 marca 2026 r. (wpływ 25 marca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Do rocznego zeznania podatkowego (PIT-37) za rok podatkowy 2008, które złożył Pan wraz z małżonką, dołączył PIT-2K (oświadczenie o wysokości wydatków związanych z inwestycją służącą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych) oraz (po raz pierwszy) PIT/D (informacja o odliczeniu wydatków mieszkaniowych).
Do rocznych zeznań podatkowych za każde kolejne lata, aż do zeznania podatkowego za rok podatkowy 2023 włącznie, dołączał Pan PIT/D korzystając z tzw. ulgi odsetkowej.
W dniu (…) grudnia 2024 roku zapadł prawomocny wyrok sądu apelacyjnego w sprawie o ustalenie, że umowa kredytu (tzw. frankowego) jest nieważna.
W dniu (…) stycznia 2025 roku wyrok ustalający nieważność umowy kredytu został wykonany przez pozwany bank w ten sposób, że środki pieniężne zasądzone wyrokiem sądu, obejmujące m.in. całość odsetek, które były przedmiotem odliczeń w ramach ulgi odsetkowej w latach od 2008 do 2023, wpłynęły na rachunek bankowy kredytobiorców, tzn. podatnika i jego małżonki.
W dniu (…) stycznia 2025 roku kredytobiorcy (podatnik i jego małżonka) dokonali zwrotu na rzecz banku nominalnej kwoty kapitału kredytu.
W uzupełnieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyjaśnia Pan, że zeznania podatkowe za lata od 2008 do 2023, w których dokonywano odliczeń w ramach ulgi odsetkowej, były składane przez Pana (podatnika) wraz z małżonką - w ramach wspólnego rozliczenia małżonków.
Pytania
Jakie konsekwencje podatkowe po stronie podatnika i jego małżonki (kredytobiorców) ma przedstawiony stan faktyczny? Czy zwrot przez bank na rzecz kredytobiorców (podatnika i jego małżonki) wszystkiego tego, co kredytobiorcy przez lata uiszczali na rzecz banku w wykonaniu umowy kredytu, jest dla nich neutralny podatkowo? A jeżeli nie jest, to w jakim zakresie?
Uszczegóławiając, czy przedstawiony stan faktyczny skutkuje po stronie podatnika i jego małżonki (kredytobiorców) obowiązkiem:
1) doliczenia do dochodu za rok podatkowy 2025 całej kwoty, którą otrzymali od banku w wykonaniu wyroku ustalającego nieważność umowy kredytu?
2) doliczenia do dochodu za rok podatkowy 2025 kwoty odpowiadającej łącznej kwocie odsetek, które były przedmiotem odliczeń w ramach ulgi odsetkowej w latach od 2008 do 2023?
3) doliczenia do dochodu za rok podatkowy 2025 kwoty odpowiadającej tylko częściowej kwocie odsetek, które były przedmiotem odliczeń w ramach ulgi odsetkowej, z wyłączeniem lat, które uległy przedawnieniu? Innymi słowy, czy obowiązek zwrotu ulgi odsetkowej dotyczy całego okresu korzystania z niej?
4) korekty zeznań podatkowych za lata od 2008 do 2023, w których dokonywano odliczeń w ramach ulgi odsetkowej?
Czy w sytuacji, gdy podatnik i jego małżonka, złożą odrębne zeznania podatkowe za rok podatkowy 2025 (nie rozliczając się wspólnie), doliczenia do dochodu, o którym mowa w punktach 1), 2) lub 3) powyżej, może dokonać tylko podatnik lub tylko małżonka podatnika? Czy też podatnik i jego małżonka są zobowiązani podzielić po równo doliczenia do dochodu?
Pana stanowisko w sprawie
Uważa Pan, że przedstawiony stan faktyczny:
Ad 1) nie skutkuje obowiązkiem doliczenia do dochodu za rok podatkowy 2025 całej kwoty, którą podatnik i jego małżonka (kredytobiorcy) otrzymali od banku w wykonaniu wyroku ustalającego nieważność umowy kredytu.
Ad 2) skutkuje obowiązkiem doliczenia do dochodu za rok podatkowy 2025 kwoty odpowiadającej łącznej kwocie odsetek, które były przedmiotem odliczeń w ramach ulgi odsetkowej w latach od 2008 do 2023.
Ad 3) skutkuje obowiązkiem zwrotu ulgi odsetkowej za cały okres (wszystkie lata) korzystania z niej.
Ad 4) nie skutkuje obowiązkiem korekty zeznań podatkowych za lata od 2008 do 2023, w których dokonywano odliczeń w ramach ulgi odsetkowej.
W przypadku, gdy podatnik i jego małżonka, złożą odrębne zeznania podatkowe za rok podatkowy 2025 (nie rozliczając się wspólnie), doliczenia do dochodu, o którym mowa ww. punktach powyżej, może dokonać tylko podatnik lub tylko małżonka podatnika. Podatnik i jego małżonka nie są zobowiązani podzielić między siebie po równo doliczenia do dochodu.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
Przystępując do oceny skutków podatkowych otrzymania przez Pana środków związanych z nieważnością umowy kredytowej wskazuję, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38).
Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Z kolei na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy.
Natomiast stosownie do treści art. 58 § 2 tej ustawy:
Nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.
W myśl art. 3851 Kodeksu cywilnego:
§ 1. Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.
§ 2. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie.
§ 3. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta.
§ 4. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje.
Stwierdzenie nieważności powoduje usunięcie z obrotu prawnego wadliwej czynności prawnej polegającej na zawarciu umowy kredytu hipotecznego. Nieważność umowy kredytu oznacza, że zobowiązania stron umów, banku i klienta, nigdy nie powstały, a strony zobowiązane są zwrócić to, co świadczyły w związku z nieważną umową jako świadczenia nienależne. Kredytodawca winien zatem zwrócić wszystkie świadczenia pobrane od kredytobiorcy, a kredytobiorca winien zwrócić kwotę faktycznie otrzymanego kredytu. W przypadku stwierdzenia nieważności umowy przez sąd skutki prawne na gruncie cywilnym występują ex tunc (wstecz), a więc od momentu zawarcia umowy dotkniętej wadliwością (przesłanką nieważności), co oznacza, że umowa kredytu jako nieważna już od chwili jej zawarcia nie wywołuje skutków prawnych. Mamy do czynienia z sytuacją jakby w ogóle nie doszło do jej zawarcia.
W opisanej sytuacji doszło do wykonania postanowień zapadłych w wyroku sądu apelacyjnego. W konsekwencji uzyskał Pan zwrot wpłaconych przez Pana rat kredytowych. Co do zasady kwota zwrotu nie powoduje faktycznego przyrostu w majątku podatnika, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. Wobec tego, można uznać, że zwrot ten nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów.
Jak wskazałem już wyżej zwrot wpłaconych przez Pana rat kredytowych, nie spowodował po Pana stronie jako kredytobiorcy powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym zwrócona Panu przez bank kwota w części, która dotyczy nienależnie pobranych przez bank świadczeń nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Jednakże w Pana sytuacji, ponieważ obliczając podatek należny, dokonywał Pan odliczeń od dochodu odsetek korzystając z tzw. ulgi odsetkowej, a następnie otrzymał zwrot odliczonych kwot (odsetek) to w tej sytuacji zwrot taki nie jest neutralny podatkowo.
Odnosząc się do Pana wątpliwości dotyczącej zwrotu kwot z tytułu ulgi odsetkowej wskazuję, że zasady dokonywania odliczeń wydatków poniesionych na spłatę odsetek od kredytu udzielonego podatnikowi na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych regulują przepisy art. 26b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r.
Przepis art. 26b ust. 1 ustawy stanowi, że:
Od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1, odlicza się, z zastrzeżeniem ust. 2-4, faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę odsetek od kredytu (pożyczki) udzielonego podatnikowi, o którym mowa w art. 3 ust. 1, na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, związanej z:
1) budową budynku mieszkalnego albo
2) wniesieniem wkładu budowlanego lub mieszkaniowego do spółdzielni mieszkaniowej na nabycie prawa do nowo budowanego budynku mieszkalnego albo lokalu mieszkalnego w takim budynku, albo
3) zakupem nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej, albo
4) nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstanie samodzielne mieszkanie spełniające wymagania określone w przepisach prawa budowlanego.
W przepisie art. 26b ust. 4 pkt 1-2 ustawy ustawodawca określił wysokość dokonywanych odliczeń, gdyż są one limitowane.
Stosownie do art. 26b ust. 6 ww. ustawy:
Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5, mogą być odliczone od podstawy obliczenia podatku za rok podatkowy, w którym podatnik po raz pierwszy odlicza odsetki.
Natomiast w myśl art. 26b ust. 7 tej ustawy:
Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5 mogą być odliczone od podstawy obliczenia podatku również w roku podatkowym bezpośrednio następującym po roku, w którym podatnik po raz pierwszy odliczył odsetki; w tym przypadku odliczeniu podlega wyłącznie różnica między sumą odsetek przypadających do odliczenia a kwotą odsetek faktycznie odliczonych w roku, w którym podatnik dokonał pierwszego odliczenia.
Zgodnie z art. 26b ust. 8 cytowanej ustawy:
Wydatki, o których mowa w ust. 1, dotyczą odsetek zapłaconych łącznie przez oboje małżonków. Jeżeli małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu - odliczeń dokonuje się, zgodnie z wnioskami zawartymi w zeznaniach rocznych, bądź od dochodu każdego z małżonków, w proporcji wskazanej we wniosku, bądź od dochodu jednego z małżonków.
Pomimo uchylenia art. 26b ustawodawca zagwarantował korzystanie z ulgi odsetkowej w ramach praw nabytych.
Jak bowiem stanowi art. 9 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. z 2006 r. poz. 1588 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r.:
Podatnikowi, któremu w latach 2002-2006 został udzielony kredyt (pożyczka), o którym mowa w art. 26b ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r., przysługuje na zasadach określonych w tej ustawie oraz w ustawie wymienionej w art. 2, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r., prawo do odliczania wydatków na spłatę odsetek od tego kredytu (pożyczki), do upływu terminu spłaty określonego w umowie o kredyt (pożyczkę) zawartej przed dniem 1 stycznia 2007 r., nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r.
Stosownie do art. 45 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Jeżeli podatnik, obliczając podatek należny, dokonał odliczeń od dochodu, podstawy obliczenia podatku lub podatku, a następnie otrzymał zwrot odliczonych kwot (w całości lub w części), w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym otrzymał ten zwrot, dolicza odpowiednio kwoty poprzednio odliczone.
Z pytań, które sformułował Pan we wniosku wynika, że wątpliwość Pana budzi m.in. to czy ma Pan obowiązek doliczyć do dochodu za rok podatkowy 2025 całą kwotę, którą otrzymał Pan od banku w wykonaniu wyroku ustalającego nieważność umowy.
W tym miejscu stwierdzam, że w Pana przypadku, nie cała kwota podlega doliczeniu do dochodu za rok 2025., a wyłącznie kwota odpowiadająca kwocie odsetek, które były przedmiotem odliczeń w ramach ulgi odsetkowej w latach od 2008 do 2023.
Pana wątpliwości dotyczą również tego, czy ma Pan obowiązek doliczenia do dochodu za rok 2025 kwoty odpowiadającej łącznej kwocie odsetek, które były przedmiotem odliczeń w ramach ulgi odsetkowej w latach od 2008 do 2023, czy też z wyłączeniem lat, które uległy przedawnieniu.
Według Pana, ma Pan obowiązek doliczenia do dochodu za rok 2025 kwoty odpowiadającej łącznej kwocie odsetek, które były przedmiotem odliczeń w ramach ulgi odsetkowej w latach od 2008 do 2023.
Wyjaśniam, że w przypadku zwrotu środków, z tytułu których korzystał Pan z ulgi odsetkowej, nie mają znaczenia lata, w których korzystał Pan z tej ulgi. Ważny jest moment (rok) rozliczenia z bankiem tych środków – to on jest podstawą do obliczenia okresu przedawnienia.
Zeznanie podatkowe za rok przedmiotowego zwrotu powinno obejmować odsetki za cały okres odliczeń w ramach ulgi odsetkowej.
Powyższe oznacza, że zwrot przez bank odsetek obliguje Pana do doliczenia do dochodu – w zeznaniu podatkowym składanym za rok, w którym otrzymał Pan zwrot odsetek – wartości odliczonej w związku z ww. odsetkami ulgi odsetkowej, z której skorzystał Pan w latach 2008-2023.
Zauważam, że samo unieważnienie kredytu nie ma wpływu na rozmiar zobowiązania podatkowego w momencie składania wcześniejszych PIT. Dopiero wzajemne rozliczenia między bankiem a kredytobiorcą mogą mieć wpływ na zastosowanie ulgi odsetkowej.
Zgodnie natomiast z art. 70 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, a kończy się z upływem 5 lat. Istotą „przedawnienia” uregulowanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej jest to, że na skutek upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa i organ podatkowy nie może skutecznie domagać się od podatnika jego zapłaty, zobowiązanie podatkowe przestaje bowiem istnieć.
Natomiast z cytowanego wcześniej art. 45 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wynika, że przepis ten dotyczy jedynie zwrotu kwot odliczonych za lata nieprzedawnionych zobowiązań podatkowych.
Kwestia przedawnienia Pana zobowiązań podatkowych za lata wcześniejsze nie ma znaczenia dla rozliczenia przez Pana ulgi odsetkowej w związku z nieważnością kredytu, gdyż zobowiązanie podatkowe dotyczące rozliczenia z tytułu zwrotu odsetek, z którymi była związana ulga odsetkowa, powstaje dopiero w momencie otrzymania zwrotu odsetek w wyniku unieważnienia umowy kredytowej. Zatem w przypadku zwrotu w 2025 r. na Pana rzecz odsetek w ramach rozliczenia roszczeń pomiędzy Panem a bankiem zastosowanie znajdzie przepis art. 45 ust. 3a w brzmieniu obowiązującym w roku, w którym dokonano przedmiotowego zwrotu (tj. w brzmieniu obowiązującym w roku 2025 r.).
Jak już wcześniej wskazałem, w przypadku zwrotu środków, z tytułu których korzystał Pan z ulgi odsetkowej, nie mają zatem znaczenia lata, w których korzystał Pan z tej ulgi. Ważny jest moment (rok) rozliczenia z bankiem tych środków - to on jest podstawą do obliczenia okresu przedawnienia.
Przechodząc do Pana wątpliwości, które dotyczą również tego, czy jest Pan zobowiązany do dokonania korekty zeznań podatkowych za lata od 2008 do 2023, w których dokonywano odliczeń w ramach omawianej ulgi wskazuję, że z powyższych rozważań wynika, że rozliczenie z tytułu zwrotu odsetek powinno być dokonane w zeznaniu składanym za ten rok, w którym dojdzie do zwrotu tych odsetek. Zwrócone odsetki stanowią przychód roku podatkowego, w którym je otrzymano. Zatem nie należy dokonywać korekty zeznań za lata poprzednie.
Dlatego, w przypadku otrzymania od banku zwrotu kwoty odsetek, które odliczał Pan wraz z małżonką w zeznaniach podatkowych, nie jest Pan zobowiązany do korekt deklaracji za lata poprzednie, ale będzie Pan miał obowiązek doliczenia zwróconych odsetek w zeznaniu podatkowym w wysokości uprzednio odliczonej przez Pana, tj. tę część odsetek zwróconych przez bank, która była odliczana przez Pana w ramach ulgi odsetkowej.
Ustosunkowując się natomiast do Pana stanowiska odnoszącego się do kwestii doliczenia do dochodu zwróconych przez bank kwot i możliwości dokonania przez Pana lub Pana małżonkę tego doliczenia, wskazuję, że zgodnie z powołanym wyżej art. 45 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązek doliczenia ciąży na podatniku, który dokonywał odliczenia, niezależnie od tego czy rozliczał się indywidualnie, czy wspólnie z małżonkiem.
Regulacje wprowadzone przez ustawodawcę mają na celu opodatkowanie kwot, które uprzednio pomniejszyły dochód, podstawę obliczenia podatku lub podatek.
Z powyższego wynika, że zdarzeniem prawnym powodującym obowiązek doliczenia (a więc powstanie obowiązku podatkowego) jest zwrot kwot uprzednio odliczonych, który ma być doliczony odpowiednio, a więc w taki sposób aby uszczuplenie zobowiązania podatkowego zostało zniwelowane.
Tym samym jeżeli w latach 2008-2023 uzyskiwali Państwo dochody, od których we wspólnych rozliczeniach korzystali z ulgi odsetkowej to należy przyjąć, że każdy z Państwa, zarówno Pan, jak i Pana małżonka, dokonywali odliczenia, a zatem także odpowiedniego doliczenia dokonują Pan jak i Pana małżonka (po połowie).
Zatem, w tej części stanowisko Pana uznałem za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Zgodnie ze wskazaniem we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Pan jest wnioskodawcą w niniejszej sprawie. Tym samym wystąpił Pan o interpretację przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako jeden ze współkredytobiorców. Dlatego niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytania w niej zawarte tylko w odniesieniu do Pana osoby. Nie wywiera ona skutku prawnego dla pozostałego współkredytobiorcy – Pana żony.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo