Interpretacja 0112-KDIL2-1.4011.99.2026.3.TR

Interpretacja indywidualna  – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 26 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 27 kwietnia 2026 r. r. (wpływ 27 kwietnia 2026 r.) oraz pismem z 28 kwietnia 2026 r. (wpływ 28 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Pana zdaniem, w przedstawionym stanie faktycznym spełnia Pan wszystkie warunki uprawniające do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z powołanym przepisem, zwolnieniu od podatku dochodowego podlegają przychody osiągane przez podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po okresie co najmniej trzech lat posiadania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych poza terytorium Polski.

W okresie od 1 maja 2018 r. do 31 grudnia 2023 r., tj. przez okres przekraczający 5 lat, posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Królestwie Danii i podlegał Pan tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, co zostało jednoznacznie potwierdzone certyfikatem rezydencji podatkowej wydanym przez właściwy organ podatkowy Królestwa Danii.

Okoliczność wykonywania pracy w systemie rotacyjnym oraz okresowe Pana pobyty na terytorium Polski w trakcie trwania rezydencji podatkowej w Danii nie skutkują uznaniem, że w tym czasie posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce, w szczególności wobec faktu posiadania certyfikatu rezydencji podatkowej innego państwa oraz podlegania tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Również nabycie przez Pana nieruchomości położonej w Polsce w 2022 r. oraz czasowe zatrudnienie na podstawie polskiej umowy o pracę w celu uzyskania kredytu hipotecznego nie stanowią przesłanek do uznania, że w tym okresie doszło do przeniesienia Pana centrum interesów życiowych lub gospodarczych do Polski, skoro faktyczne miejsce zamieszkania, wykonywania pracy oraz Pana obowiązki podatkowe pozostawały w Królestwie Danii.

Dopiero z dniem powrotu do Polski na stałe, tj. 31 grudnia 2023 r., przeniósł Pan swoje centrum interesów życiowych i gospodarczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co przejawia się m.in. rozpoczęciem prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej od stycznia 2024 r., posiadaniem miejsca zamieszkania, prowadzeniem działalności zarobkowej oraz utrzymywaniem więzi rodzinnych na terytorium Polski.

W konsekwencji, spełnia Pan warunek określony w art. 21 ust. 43-45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a dochody uzyskiwane po powrocie do Polski z jednoosobowej działalności gospodarczej mieszczą się w zakresie zwolnienia przewidzianego w uldze na powrót.

W Pana ocenie brak jest podstaw prawnych do odmowy zastosowania ulgi na powrót wyłącznie z uwagi na wcześniejsze okresowe pobyty w Polsce, system pracy rotacyjnej, posiadanie meldunku czy nabycie nieruchomości w okresie posiadania rezydencji podatkowej w innym państwie, jeżeli całokształt okoliczności faktycznych oraz posiadany certyfikat rezydencji podatkowej jednoznacznie wskazują na miejsce zamieszkania dla celów podatkowych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Mając na uwadze powyższe, stoi Pan na stanowisku, że przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W uzupełnieniach wniosku podał Pan, co następuje.

Wniosek dotyczy rozliczeń za lata podatkowe 2024, 2025 oraz 2026.

Wyjazd do Danii nastąpił z zamiarem stałego osiedlenia się.

Świadczył Pan w Danii pracę polegającą na (...). W okresie od dnia 25 czerwca 2018 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. był Pan związany kontraktem z duńską firmą X. Niemniej jednak wyłącznie ze względów technicznych, w celu wykazania zdolności kredytowej przed polską instytucją bankową, został Pan na okres sześciu miesięcy formalnie zatrudniony przez polski oddział firmy X. Po uzyskaniu kredytu hipotecznego i sfinalizowaniu zakupu domu jednorodzinnego w Polsce, niezwłocznie powrócił Pan do bezpośredniego zatrudnienia na podstawie umowy duńskiej. Podkreślił Pan, że przez cały okres trwania umowy z polskim oddziałem, nieprzerwanie przebywał Pan na terytorium Danii i tam faktycznie świadczył Pan usługi na rzecz podmiotu duńskiego. Wypłata wynagrodzenia w walucie PLN na polski rachunek bankowy była podyktowana wyłącznie wymogami procedury kredytowej i nie wiązała się ze zmianą faktycznego miejsca wykonywania pracy ani przeniesieniem ośrodka interesów życiowych do Polski.

Nie wyjechał Pan do Danii z najbliższą rodziną; Pana syn, urodzony w 2019 roku, pozostawał w Polsce. Niemniej jednak pierwotnym i realnym Pana zamiarem było przeniesienie całej rodziny do Danii na stałe. Potwierdzeniem tego faktu było podjęcie przez Pana aktywnej nauki języka duńskiego w szkole językowej. Dopiero w późniejszym okresie, po dokonaniu ponownej analizy sytuacji życiowej, podjął Pan decyzję o docelowym powrocie do kraju, co zaowocowało rozpoczęciem studiów oraz nauką specjalistycznego oprogramowania informatycznego w celu zmiany profilu zawodowego po powrocie do Polski.

W okresie od 25 czerwca 2018 r. do 31 grudnia 2023 r. utrzymywał Pan najbliższe relacje rodzinne z synem (ur. 2019 r.) oraz partnerką życiową przebywającymi w Polsce. Relacje te, ze względu na stałe zamieszkiwanie i wykonywanie pracy przez Pana na terytorium Danii, realizowane były głównie poprzez regularną komunikację zdalną (codzienne połączenia wideo, komunikatory internetowe) oraz osobiste Pana wizyty w Polsce w okresach wolnych od pracy (święta, uroczystości rodzinne). Podkreślił Pan jednak, że w powyższym okresie koncentrował Pan swoje życie codzienne w Danii, gdzie budował Pan fundamenty pod planowaną relokację całej rodziny. Relacje z bliskimi w Polsce miały w tym czasie charakter wspierający, a Pana intencją – potwierdzoną nauką języka duńskiego – było przeniesienie ośrodka relacji rodzinnych do państwa zatrudnienia, czyli Danii. Dopiero po 31 grudnia 2023 r., w związku z podjęciem decyzji o stałym powrocie do kraju, Polska stała się miejscem, w którym realizuje Pan relacje rodzinne w sposób bezpośredni i codzienny.

W okresie przed powrotem do kraju, tj. do 31 grudnia 2023 r., czuł Pan bliższą więź z Danią. Wynikało to z faktu, że to właśnie w Danii koncentrował Pan swoją główną aktywność życiową, zawodową oraz społeczną. Poczucie więzi z tym państwem było wzmacniane przez naukę języka duńskiego oraz realne plany sprowadzenia tam rodziny, co czyniło Danię docelowym centrum Pana interesów życiowych.

W Danii zamieszkiwał Pan w wynajmowanym domu (tytuł prawny: najem), posiadając tam własną, stałą przestrzeń mieszkalną. W Polsce podczas wizyt przebywał Pan w domu rodziców lub partnerki (bez tytułu prawnego).

Większą aktywność wykazywał Pan w Danii, gdzie poza pracą zawodową aktywnie uczestniczył Pan w lokalnym życiu sportowym (gra w piłkę nożną w duńskim zespole).

Do końca 2023 r. Dania była głównym miejscem realizacji Pana zainteresowań i wypoczynku.

W Danii regularnie opłacał Pan koszty zakwaterowania i bieżące koszty utrzymania. Zobowiązanie w Polsce (kredyt hipoteczny od lutego 2022 r.) miało charakter inwestycji kapitałowej w przyszłość syna, a nie bieżącego centrum życiowego w tamtym czasie.

Korzystał Pan z duńskiego systemu ochrony zdrowia; w Danii przeszedł Pan skomplikowaną operację rekonstrukcji więzadeł kolana.

W okresie pobytu w Danii posiadał Pan zarejestrowany polski numer telefonu, który służył Panu głównie do utrzymywania kontaktu z rodziną w kraju. Podkreślił Pan jednak, że w dobie powszechnego dostępu do sieci internetowej, głównym kanałem Pana komunikacji – zarówno w sprawach prywatnych, jak i zawodowych – były aplikacje mobilne (...).

W Danii korzystał Pan z pojazdu służbowego, który zapewniał pełną mobilność na terytorium tego kraju.

Nieruchomość w Polsce zakupiona w 2022 r. została nabyta jako zabezpieczenie przyszłości syna. Do końca 2023 r. budynek był w stanie wykończeniowym i nie stanowił Pana miejsca zamieszkania.

Pobyty w Polsce miały charakter sporadyczny i krótkotrwały (święta, wizyty u syna). Ze względu na leczone w tamtym okresie stany depresyjne, nie jest Pan w stanie wskazać precyzyjnych dat dziennych tych wizyt.

Posiadał Pan meldunek w Polsce, jednak Pana faktyczne miejsce zamieszkania (ośrodek interesów życiowych) znajdowało się w Danii.

Nie posiadał Pan dwóch umów o pracę jednocześnie

Od 31 grudnia 2023 r. (momentu powrotu i przeniesienia rezydencji) posiada Pan w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy.

Od stycznia 2024 r. uzyskuje Pan dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej zgodnie z ustawą o zryczałtowanym podatku dochodowym.

W roku 2024 r. Pana dochody nie przekroczyły kwoty 85 528 zł. Przewiduje Pan, że w latach kolejnych (2025-2026) limit ten również zostanie zachowany, o ile nie ulegną zmianie warunki rynkowe.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym Panu, który w okresie od 1 maja 2018 r. do 31 grudnia 2023 r. posiadał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Królestwie Danii, potwierdzone certyfikatem rezydencji podatkowej, a następnie z dniem 31 grudnia 2023 r. powrócił na stałe do Polski i od dnia 6 stycznia 2024 r. rozpoczął prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej, przysługuje prawo do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do dochodów uzyskiwanych z tej działalności?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, w przedstawionym stanie faktycznym spełnia Pan wszystkie warunki uprawniające do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z powołanym przepisem, zwolnieniu od podatku dochodowego podlegają przychody osiągane przez podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po okresie co najmniej trzech lat posiadania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych poza terytorium Polski.

W okresie od 1 maja 2018 r. do 31 grudnia 2023 r., tj. przez okres przekraczający 5 lat, posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Królestwie Danii i podlegał Pan tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, co zostało jednoznacznie potwierdzone certyfikatem rezydencji podatkowej wydanym przez właściwy organ podatkowy Królestwa Danii.

Okoliczność wykonywania pracy w systemie rotacyjnym oraz okresowe Pana pobyty na terytorium Polski w trakcie trwania rezydencji podatkowej w Danii nie skutkują uznaniem, że w tym czasie posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce, w szczególności wobec faktu posiadania certyfikatu rezydencji podatkowej innego państwa oraz podlegania tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Również nabycie przez Pana nieruchomości położonej w Polsce w 2022 r. oraz czasowe zatrudnienie na podstawie polskiej umowy o pracę w celu uzyskania kredytu hipotecznego nie stanowią przesłanek do uznania, że w tym okresie doszło do przeniesienia Pana centrum interesów życiowych lub gospodarczych do Polski, skoro faktyczne miejsce zamieszkania, wykonywania pracy oraz Pana obowiązki podatkowe pozostawały w Królestwie Danii.

Dopiero z dniem powrotu do Polski na stałe, tj. 31 grudnia 2023 r., przeniósł Pan swoje centrum interesów życiowych i gospodarczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co przejawia się m.in. rozpoczęciem prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej od stycznia 2024 r., posiadaniem miejsca zamieszkania, prowadzeniem działalności zarobkowej oraz utrzymywaniem więzi rodzinnych na terytorium Polski.

W konsekwencji spełnia Pan warunek określony w art. 21 ust. 43-45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a dochody uzyskiwane po powrocie do Polski z jednoosobowej działalności gospodarczej mieszczą się w zakresie zwolnienia przewidzianego w uldze na powrót.

W Pana ocenie brak jest podstaw prawnych do odmowy zastosowania ulgi na powrót wyłącznie z uwagi na wcześniejsze okresowe pobyty w Polsce, system pracy rotacyjnej, posiadanie meldunku czy nabycie nieruchomości w okresie posiadania rezydencji podatkowej w innym państwie, jeżeli całokształt okoliczności faktycznych oraz posiadany certyfikat rezydencji podatkowej jednoznacznie wskazują na miejsce zamieszkania dla celów podatkowych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Mając na uwadze powyższe, stoi Pan na stanowisku, że przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:

Ww. przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a tiret 13 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105).

Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:

Zgodnie z uzasadnieniem do ww. ustawy wprowadzającej ulgę na powrót:

Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne, aby przeniesienie miejsca zamieszkania miało miejsce po 31 grudnia 2021 r.

W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót”, spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 43 ustawy. Przy tym, w świetle przepisów regulujących omawiane zwolnienie, znaczenie ma takie przeniesienie miejsca zamieszkania, w wyniku którego podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (zmiana rezydencji podatkowej). Wprost stanowi o tym art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:

Stosownie zaś do art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w przywołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ww. ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie, z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Ustalając Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych należy odnieść się również do przepisów umowy między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Warszawie 6 grudnia 2001 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 43 poz. 368) zmienionej Protokołem podpisanym w Warszawie dnia 7 grudnia 2009 r.

Na podstawie art. 4 ust. 1 ww. umowy:

Z kolei na podstawie art. 4 ust. 2 ww. umowy:

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się więc bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania należy rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeżeli osoba, mająca ognisko domowe w jednym państwie, utworzyła ognisko domowe w drugim państwie z zachowaniem w całej pełni pierwszego ogniska, to fakt, iż pierwsze z nich zostało zachowane w środowisku, w którym osoba ta zawsze mieszkała, pracowała i w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może w połączeniu z innymi elementami wskazywać, że osoba ta zachowała ośrodek swych życiowych interesów w pierwszym państwie.

Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby. W przypadku, zaś jeżeli osoba jest obywatelem obydwu państw lub nie jest obywatelem żadnego z tych państw, właściwe organy tych państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Wyjazd do innego państwa wraz z całą rodziną w większości przypadków powodować będzie przeniesienie centrum interesów osobistych do tego państwa. Natomiast wyjazd do pracy za granicę, podczas gdy małżonek/partner życiowy oraz dzieci pozostają w Polsce, powodować będzie najczęściej utrzymanie centrum interesów osobistych na terytorium Polski.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci. W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Opis zdarzenia doprecyzował Pan następująco:

Biorąc pod uwagę sytuację, w której Pana powiązania z Polską w okresie świadczenia pracy w Danii odnosiły się do relacji rodzinnych, to w Polsce miał Pan przez cały okres świadczenia pracy w Danii skoncentrowanie interesów osobistych: w Polsce znajdowały się wszystkie Pana najważniejsze więzi osobiste i rodzinne, w Polsce miał Pan partnerkę życiową, dziecko (syna), rodziców, wyjazd miał charakter zarobkowy – celem było świadczenie pracy, w czasie pobytu w Danii wszelkie Pana relacje osobiste i życiowe koncentrowały się wokół rodziny przebywającej w Polsce, nawet przebywając w Danii pozostawał Pan w stałym kontakcie z rodziną w Polsce przez aplikacje mobilne (...), również w Polsce spędzał Pan czas wolny od pracy oraz tak wyjątkowy i rodzinny okres jak święta. Nie podejmował Pan trwałych działań, które zmierzałyby do stałego zamieszkania w Danii, nawet nieruchomość kupił Pan w Polsce i to w Polsce był Pan zameldowany, podczas gdy w Danii jedynie Pan nieruchomość wynajmował. Z opisu zdarzenia wynika, że celem wyjazdu były względy zarobkowe, przy czym nawet wypłata Pana wynagrodzenia następowała w walucie PLN na polski rachunek bankowy i była podyktowana uzyskaniem zdolności kredytowej w Polsce, a nie w Danii, natomiast to w Polsce miał Pan ośrodek interesów osobistych.

W związku z powyższym w Pana sytuacji zmiana przez Pana miejsca zamieszkania na terytorium Polski, o której mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie nastąpiła. Pana centrum interesów osobistych znajdowało się cały czas (w okresie świadczenia pracy w Danii) w Rzeczypospolitej Polskiej. Przedstawione przez Pana okoliczności wskazują zatem, że nie przeniósł Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Oznacza to, że na gruncie opisanego zdarzenia nie przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. tzw. „ulgi na powrót”, ponieważ nie spełnił Pan przesłanki zmiany miejsca zamieszkania (nie utracił Pan polskiej rezydencji podatkowej).

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.