Wnioskodawca, osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą w Polsce, planuje zawrzeć umowę najmu długoterminowego samochodu osobowego z niemiecką spółką. Samochód ma napęd spalinowy z emisją CO2 powyżej 50 g/km i wartość przekraczającą 100 000 zł. Umowa przewiduje czas oznaczony bez opcji wykupu, użytkowanie głównie…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
26 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 26 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 26 stycznia 2026 r. (wpływ 26 stycznia 2026 r.) oraz pismem z 25 lutego 2026 r. (wpływ 25 lutego 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Działając w imieniu własnym, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, Wnioskodawca wnosi o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy najmu samochodu osobowego od podmiotu zagranicznego.
Część I. Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT) oraz jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej planuje zawrzeć umowę najmu długoterminowego samochodu osobowego (dalej: „Pojazd”) ze spółką prawa niemieckiego (dalej: „Wynajmujący”). Wynajmujący jest rezydentem podatkowym Republiki Federalnej Niemiec oraz czynnym podatnikiem podatku od wartości dodanej (…) w Niemczech. Pojazd jest samochodem osobowym z napędem spalinowym (w tym …), którego emisja CO2 przekracza 50 g/km.
Charakterystyka współpracy i Wynajmującego:
1. Wynajmujący nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby, zarządu, oddziału ani zakładu (…).
2. Całość struktury organizacyjnej i decyzyjnej Wynajmującego znajduje się w Niemczech.
3. Wnioskodawca będzie dysponował certyfikatem rezydencji podatkowej Wynajmującego potwierdzającym jego rezydencję w Niemczech.
Istotne elementy planowanej Umowy Najmu i specyfikacja wykorzystania Pojazdu:
1. Przedmiotem umowy jest oddanie Pojazdu do używania Wnioskodawcy w zamian za płatność okresowego czynszu najmu.
2. Umowa zostanie zawarta na czas oznaczony (np. 6, 12, 24 lub 36 miesięcy) i nie przewiduje opcji wykupu ani przeniesienia własności na Wnioskodawcę. Po zakończeniu najmu Pojazd wraca do Wynajmującego w Niemczech.
3. Terytorium i charakter wykorzystania: Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą o charakterze międzynarodowym. Pojazd będzie wykorzystywany na terytorium Unii Europejskiej, przy czym w przeważającym zakresie użytkowanie to będzie miało miejsce poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (np. w Niemczech, Austrii, Czechach). Pobyt Pojazdu na terytorium Polski będzie miał charakter incydentalny i niestały (związany z przejazdami tranzytowymi lub krótkotrwałymi pobytami w siedzibie firmy).
4. Wyłączny użytek firmowy: Pojazd będzie wykorzystywany wyłącznie do celów prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca wyklucza jakikolwiek użytek prywatny. Zostanie zaprowadzona ewidencja przebiegu pojazdu, a pojazd zostanie zgłoszony do urzędu skarbowego na druku VAT-26. Zasady użytkowania (regulamin) oraz monitoring GPS będą potwierdzać brak użytku prywatnego.
5. Pojazd posiada niemieckie tablice rejestracyjne i nie zostanie przerejestrowany w Polsce w trakcie trwania umowy najmu, gdyż jego stałe miejsce bazowania nie znajduje się w Polsce.
6. Wartość początkowa Pojazdu (rynkowa) przekracza kwotę 100 000 zł.
Uzupełnienie wniosku
Czy w umowie, o której mowa we wniosku (dalej: Umowa), jest zapis, że wynajmujący oddaje Panu samochód w najem, a z tego tytułu Pan jest zobowiązany opłacać czynsz najmu?
W umowie, o której mowa we wniosku, znajdują się zapisy, że podmiot finansujący oddaje Panu samochód w najem, a Pan jest zobowiązany opłacać czynsz najmu.
Czy w Umowie znajdują się zapisy wynajmujący/najemca czy też finansujący/korzystający?
Umowa posługuje się pojęciami „wynajmujący” oraz „najemca”.
Czy w Umowie wskazana jest jakakolwiek podstawa prawna zawarcia Umowy; jeżeli tak, proszę ją wskazać?
Podstawą prawną zawarcia Umowy są przepisy Kodeksu cywilnego regulujące umowę najmu (art. 659 i następne Kodeksu cywilnego).
Czy w Umowie jest mowa o opłacie wstępnej, ratach leasingowych?
W umowie nie ma mowy o „opłacie wstępnej” ani „ratach leasingowych” w rozumieniu klasycznej umowy leasingu, występuje natomiast pojęcie czynszu najmu.
Czy w Umowie jest zapis, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje Pan jako korzystający?
W umowie nie ma zapisu uprawniającego Pana do dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Zgodnie ze stanem faktycznym nie będzie Pan amortyzował tego pojazdu.
Czy samochód, o którym mowa we wniosku, jest samochodem osobowym w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Samochód, o którym mowa we wniosku, jest samochodem osobowym w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Pytania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych
1. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym zawarcie umowy na czas oznaczony bez opcji wykupu powinno być klasyfikowane na gruncie ustawy o PIT jako umowa najmu, a nie leasing finansowy lub dostawa towarów?
2. Czy wydatki na czynsz najmu ponoszone na rzecz Wynajmującego stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów z uwzględnieniem limitu wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT, który od 1 stycznia 2026 r. wynosi 100 000 zł dla samochodów o emisji CO2 powyżej 50 g/km?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy - w odniesieniu do pytania nr 1 (klasyfikacja umowy) - umowa stanowi klasyczny najem w rozumieniu art. 23a pkt 1 ustawy o PIT. Ponieważ umowa nie przewiduje przeniesienia własności, a odpisów amortyzacyjnych dokonuje Wynajmujący, nie może być ona uznana za leasing finansowy ani dostawę towarów, niezależnie od okresu jej trwania.
Zdaniem Wnioskodawcy - w odniesieniu do pytania nr 2 (koszty uzyskania przychodu, limit 100 000 zł) - zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT (w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2026 r.) nie uważa się za koszty uzyskania przychodów opłat wynikających z umowy najmu w części, w jakiej wartość samochodu osobowego (o emisji CO2 ≥ 50 g/km) przekracza kwotę 100 000 zł. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że ma prawo zaliczyć czynsz do kosztów podatkowych w proporcji, w jakiej kwota 100 000 zł pozostaje do wartości samochodu będącego przedmiotem najmu.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
W myśl art. 23a pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
Z kolei art. 23a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
Ilekroć w rozdziale jest mowa o podstawowym okresie umowy leasingu – rozumie się przez to czas oznaczony, na jaki została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na który może być przedłużona lub skrócona; w przypadku zmiany strony lub stron tej umowy podstawowy okres umowy uważa się za zachowany, jeżeli inne postanowienia umowy nie uległy zmianie.
Natomiast w myśl art. 23f ust. 1-3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
1. Do przychodów finansującego, z zastrzeżeniem ust. 3, i odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów korzystającego nie zalicza się opłat, o których mowa w art. 23b ust. 1, w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:
1) umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony;
2) suma ustalonych w umowie leasingu opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio;
3) umowa zawiera postanowienie, że w podstawowym okresie umowy leasingu:
a) odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający, w przypadku gdy nie jest osobą wymienioną w lit. b, albo
b) finansujący rezygnuje z dokonywania odpisów amortyzacyjnych, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.
2. Jeżeli wysokość kwoty spłaty wartości środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych przypadających na poszczególne opłaty nie jest określona w umowie leasingu, ustala się ją proporcjonalnie do okresu trwania tej umowy.
3. Do przychodów finansującego zalicza się opłaty, o których mowa w art. 23b ust. 1, uzyskane z tytułu wszystkich umów leasingu zawartych przez finansującego dotyczących tego samego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, w części przewyższającej spłatę wartości początkowej, określonej zgodnie z art. 22g.
O umowie leasingu finansowego można więc mówić, jeżeli łącznie spełnia ona następujące warunki:
· została zawarta na czas oznaczony,
· suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny podatek VAT, odpowiada co najmniej wartości początkowej pojazdu,
· zawiera postanowienie, że odpisów amortyzacyjnych w podstawowym okresie umowy leasingu dokonuje korzystający.
W przypadku leasingu finansowego przedmiot umowy zaliczany jest do składników majątku korzystającego (leasingobiorcy). Ponadto opłata leasingowa składa się z dwóch części:
· stanowiącą spłatę wartości początkowej (część „kapitałowa”), oraz
· niestanowiącą spłaty wartości początkowej (część „odsetkowa”), która jest odpowiednio przychodem u finansującego i kosztem uzyskania przychodów u korzystającego.
Stosownie do art. 23l ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Do opodatkowania stron umowy zawartej na czas nieoznaczony lub na czas oznaczony, lecz niespełniającej warunków, określonych w art. 23b ust. 1 pkt 3 lub art. 23f ust. 1, lub art. 23i ust. 1 , stosuje się przepisy, o których mowa w art. 11, art. 22 i art. 23, dla umów najmu i dzierżawy.
Zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
Stronami umowy najmu są wynajmujący oraz najemca. Do zawarcia umowy najmu dochodzi wówczas, gdy strony uzgodnią istotne jej składniki, do jakich należą przedmiot najmu i czynsz. Na podstawie umowy najmu najemca uzyskuje prawo do używania cudzej rzeczy w zamian za zapłatę czynszu.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
To oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
· został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią koszów uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
· jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
· pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
· poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
· został właściwie udokumentowany,
· nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej planuje Pan zawrzeć umowę najmu długoterminowego samochodu osobowego (dalej: Pojazd) ze spółką prawa niemieckiego (dalej: Wynajmujący). Wynajmujący jest rezydentem podatkowym Republiki Federalnej Niemiec. Prowadzi Pan działalność gospodarczą o charakterze międzynarodowym. Pojazd będzie wykorzystywany na terytorium Unii Europejskiej, w przeważającym zakresie użytkowanie to będzie miało miejsce poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Pojazd będzie wykorzystywany wyłącznie do celów prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Wyklucza Pan jakikolwiek użytek prywatny. Zostanie zaprowadzona ewidencja przebiegu pojazdu. Przedmiotem umowy jest oddanie Pojazdu do używania Panu w zamian za płatność okresowego czynszu najmu. Umowa zostanie zawarta na czas oznaczony (np. 6, 12, 24 lub 36 miesięcy) i nie przewiduje opcji wykupu ani przeniesienia własności Pojazdu na Pana. Po zakończeniu najmu Pojazd wraca do Wynajmującego w Niemczech. W umowie znajdują się zapisy, że podmiot finansujący oddaje Panu samochód w najem, a Pan jest zobowiązany opłacać czynsz najmu. Umowa posługuje się pojęciami „wynajmujący” oraz „najemca”. Podstawą prawną zawarcia umowy są przepisy art. 659 i następne Kodeksu cywilnego. W umowie nie ma mowy o „opłacie wstępnej” ani „ratach leasingowych” w rozumieniu klasycznej umowy leasingu, występuje natomiast pojęcie czynszu najmu. W umowie nie ma zapisu uprawniającego Pana do dokonywania odpisów amortyzacyjnych; nie będzie Pan amortyzował tego pojazdu. Wartość początkowa Pojazdu (rynkowa) przekracza kwotę 100 000 zł. Pojazd jest samochodem osobowym w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z napędem spalinowym (w tym …), którego emisja CO2 przekracza 50 g/km.
Pana wątpliwość dotyczy kwestii, czy zawarcie opisanej przez Pana umowy na czas oznaczony bez opcji wykupu powinno być klasyfikowane na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako umowa najmu czy jako leasing finansowy oraz czy wydatki na czynsz najmu ponoszone na rzecz Wynajmującego stanowią dla Pana koszty uzyskania przychodów z uwzględnieniem limitu wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który od 1 stycznia 2026 r. wynosi 100 000 zł dla samochodów o emisji CO2 powyżej 50 g/km.
Na podstawie przedstawionego przez Pana opisu oraz powołanych przepisów prawa podatkowego stwierdzam, że opisana przez Pana we wniosku umowa powinna być klasyfikowana na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako umowa najmu.
W odniesieniu natomiast do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na czynsz najmu Pojazdu wskazuję, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:
a) 225 000 zł – w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
b) 150 000 zł – jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wynosi mniej niż 50 g na kilometr,
c) 100 000 zł – jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr.
Natomiast w myśl art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota, o której mowa w pkt 4 odpowiednio w lit. b lub c, pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
Stosownie do art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.
Przepis ten rozciąga limit rozliczania wydatków na korzystanie z samochodu osobowego wynikających z umowy leasingu operacyjnego, umowy najmu, dzierżawy lub inne umowy o podobnym charakterze. Limit ten odnosi się do wartości samochodu, który jest przedmiotem takiej umowy. Wydatki można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko proporcjonalnie, czyli od 2026 r. – limit odnosi się do kwoty wskazanej w art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. b lub c, czyli:
a) 225 000 zł (dla samochodów z napędem elektrycznym i napędem wodorowym),
b) 150 000 zł (dla samochodów z napędem spalinowym, jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego wynosi mniej niż 50 g na kilometr),
c) 100 000 zł (dla samochodów z napędem spalinowym, jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr).
Z przepisu tego wynika więc, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dotyczące samochodu osobowego opłaty wynikające z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwoty wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozostają do wartości samochodu osobowego, który jest przedmiotem tej umowy.
Zatem na podstawie powołanych przepisów stwierdzam, że będzie Pan uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłaty stanowiące czynsz najmu Pojazdu w wysokości nieprzekraczającej ich części ustalonej w takiej proporcji, w jakiej kwota 100 000 zł pozostaje do wartości Pojazdu, który jest przedmiotem zawartej przez Pana umowy najmu.
Podsumowanie: w opisanym zdarzeniu przyszłym zawarcie przez Pana umowy na czas oznaczony bez opcji wykupu powinno być klasyfikowane na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako umowa najmu, a nie leasing finansowy.
Wydatki na czynsz najmu ponoszone na rzecz Wynajmującego stanowią dla Pana koszty uzyskania przychodów z uwzględnieniem limitu wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który od 1 stycznia 2026 r. wynosi 100 000 zł dla samochodów o emisji CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego powyżej 50 g/km.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego podlega odrębnemu rozstrzygnięciu.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo