Podatniczka, będąca osobą fizyczną, zarejestrowała się jako bezrobotna w styczniu 2024 roku. Następnie złożyła wniosek o dofinansowanie założenia działalności gospodarczej. W maju 2024 roku starosta przyznał jej środki pieniężne w formie pomocy de minimis na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia. Środki te, stanowiące dotację na podjęcie działalności, zostały przekazane na jej konto bankowe. Podatniczka wykorzystała te środki na zakup wyposażenia i materiałów niezbędnych do uruchomienia działalności, w tym artykułów biurowych, komputera, drukarki, laptopa, telefonu i oprogramowania. Wszystkie zakupione składniki majątkowe miały wartość poniżej 10 000 zł, więc nie zostały…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
29 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 27 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 2 marca 2026 r. (wpływ 2 marca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W styczniu 2024 r. zarejestrowała się Pani jako bezrobotna w Urzędzie Pracy. W kolejnym kroku złożyła Pani dokumenty o dofinansowanie w celu założenia działalności gospodarczej.
W maju 2024 r. starosta przyznał Pani środki pieniężne na wniosek dofinansowania, które stanowią pomoc publiczną w ramach projektu (…), współfinansowanego przez Unię Europejską w ramach (…), w kwocie (...) zł brutto na podjęcie działalności gospodarczej.
W zaświadczeniu o pomocy de minimis określono, iż pomoc ta została udzielona na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 475).
Udzielona pomoc jest pomocą de minimis spełniającą warunki określone w rozporządzeniu Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.Urz.UE.L 352 z 24 grudnia 2013 r., str. 1).
Wypłata dofinansowania została przekazana na konto bankowe Beneficjenta, z których beneficjent sfinansował zakupy związane z uruchomieniem działalnością gospodarczą.
Zgodnie z wcześniejszą ustaloną specyfikacją wydatków zostały zakupione artykuły biurowe, wyposażenie do tysiąca złotych. Z droższych wydatków były:
− komputer (...) zł brutto,
− drukarka (...) zł brutto,
− laptop (...) zł brutto,
− telefon (...) zł brutto,
− oprogramowanie komputerowe, każdy moduł jest wyszczególniony z podaną kwotą na fakturze.
Moduły działają niezależnie od siebie, można dokupić lub usunąć, działają niezależnie od siebie, co przekłada się na definicję, że każdy moduł jest odrębną wartością niematerialną i prawną.
Wszystkie zakupy nie przekroczyły kwoty 10 tys., więc nie zostały ujęte do środków trwałych oraz WNiP. Jest Pani zwolniona z VAT. Rozlicza się Pani na zasadach ogólnych.
Pytania
1. Czy wydatki na zakupu wyposażenia (tj. składniki majątkowe, które nie są zaliczone do środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych) mające związek przyczynowo-skutkowy z prowadzoną działalnością gospodarczą przez podatnika, sfinansowane z opisanej powyżej dotacji może Pani zakwalifikować jako koszt podatkowy (koszt uzyskania przychodu)?
2. Tym samym, czy jest Pani zwolniona z rozpoznania przychodu z wyżej otrzymanego dofinansowania w działalności gospodarczej oraz może sporządzić korektę rozliczenia rocznego za 2024 rok?
Pani stanowisko w sprawie
W Pani ocenie – otrzymane w ramach działań powiatowego urzędu pracy środki finansowe na podjęcie działalności gospodarczej są wolne od podatku PIT i nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej.
Tak uzyskane środki może Pani przeznaczyć na zakup wyposażenia oraz materiałów niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 56 ww. ustawy: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 29b, 46, 47a, 47d, 116, 122, 129, 136 i 137.
Wydatki na zakupy, o których mowa we wniosku (elementy wyposażenia, oprogramowanie, materiały), nabyte ze środków przyznanych na podjęcie działalności gospodarczej, o których stanowi art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
Otrzymane środki na podjęcie działalności gospodarczej przeznaczone na zakup niezbędnego wyposażenia oraz materiałów biurowych pozwalających na wykonywanie działalności gospodarczej stanowią przychód z działalności gospodarczej, jednakże na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychód ten jest zwolniony od opodatkowania.
Wobec tego uważa Pani, że może Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na zakup materiałów oraz wyposażenia z dotacji, które nie są zaliczone do środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych – mających związek przyczynowo-skutkowy z prowadzoną działalnością gospodarczą. Tym samym jest Pani zwolniona z rozpoznania przychodu otrzymanej dotacji i może Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione w 2024 roku, które zostały sfinansowane z dotacji z Urzędu Pracy, dokonując korekty rozliczenia rocznego za 2024 rok zgodnie z zasadą złożenia korekty w ciągu 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Pani stanowisko wynika z wniosku i jego uzupełnienia.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
W myśl art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przychodem z działalności gospodarczej są również dotacje, subwencje, dopłaty, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 13, i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków, z wyjątkiem gdy przychody te są związane z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których, zgodnie z art. 22a-22o, dokonuje się odpisów amortyzacyjnych.
Ustawodawca różnicuje skutki podatkowe otrzymanych dotacji i innych nieodpłatnych świadczeń w zależności od celu, na jaki zostały one przeznaczone, tj.:
· dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na cele inne niż nabycie lub wytworzenie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych zaliczane są do przychodów z działalności gospodarczej,
· świadczenia takie otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków poniesionych przez podatnika na zakup/wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych lub nabycie wartości niematerialnych i prawnych, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych – nie stanowią przychodów z działalności gospodarczej.
Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w stanie prawnym obowiązującym do 31 maja 2025 r.:
Wolne od podatku dochodowego są jednorazowe środki przyznane na podjęcie działalności, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Jak stanowi natomiast art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 214 ze zm.):
Starosta z Funduszu Pracy może przyznać bezrobotnemu lub poszukującemu pracy, o którym mowa w art. 49 pkt 7, jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związanych z podjęciem tej działalności, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia.
Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien spełniać łącznie następujące warunki:
· pozostawać w związku przyczynowym z przychodami lub źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
· być właściwie udokumentowany,
· nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 22d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
1. Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 22a i 22b, których wartość początkowa, określona zgodnie z art. 22g, nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
2. Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.
W myśl art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 29b, 46, 47a, 47d, 116, 122, 129, 136 i 137.
Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 49 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup zużywających się stopniowo rzeczowych składników majątku przedsiębiorstwa, niezaliczanych zgodnie z odrębnymi przepisami do środków trwałych – w przypadku stwierdzenia, że składniki te nie są wykorzystywane dla celów prowadzonej działalności gospodarczej, lecz służą celom osobistym podatnika, pracowników lub innych osób, albo bez uzasadnienia znajdują się poza siedzibą przedsiębiorstwa.
Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że w maju 2024 r. starosta przyznał Pani środki pieniężne na wniosek dofinansowania, które stanowią pomoc publiczną w ramach projektu (…), w kwocie (...) zł brutto na podjęcie działalności gospodarczej. Pomoc ta została udzielona na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 475). Udzielona pomoc jest pomocą de minimis spełniającą warunki określone w rozporządzeniu Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE. L 352 z 24 grudnia 2013 r., str. 1). Było to dofinansowanie w celu założenia działalności gospodarczej. Środki te przeznaczyła Pani na zakup artykułów biurowych, wyposażenia do tysiąca złotych. Ponadto zakupiła Pani komputer, drukarkę, laptop, telefon i oprogramowanie komputerowe. Wszystkie zakupy nie przekroczyły kwoty 10 000 zł, więc nie zostały ujęte przez Panią w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Rozlicza się Pani na zasadach ogólnych.
Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy poczynione wydatki, w tym na zakup składników majątkowych, które nie są zaliczone do środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych, mające związek przyczynowo-skutkowy z prowadzoną przez Panią działalnością gospodarczą, sfinansowane z ww. dofinansowania może Pani zakwalifikować jako koszty uzyskania przychodów oraz czy otrzymane dofinansowanie korzysta ze zwolnienia, w związku z czym będzie mogła Pani sporządzić korektę zeznania rocznego za 2024 r.
Ze wskazanych przepisów wynika, że otrzymane przez podatnika środki na podjęcie działalności gospodarczej stanowią przychód ze źródła działalność gospodarcza, jednak na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w stanie prawnym obowiązującym do 31 maja 2025 r. przychód ten jest zwolniony od opodatkowania.
Jednocześnie, co do zasady, nie ma przeszkód, aby podatnik zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na zakup składników majątku niezaliczonych do środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych, które zostały sfinansowane ze środków otrzymanego dofinansowania. Jak wskazałem powyżej, warunkiem jest związek przyczynowo-skutkowy między poniesionymi wydatkami a przychodami z prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.
Stąd sfinansowanie zakupu wyposażenia, które nie zostało zaliczone do środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych, ze środków przyznanych jako dofinansowanie na podjęcie działalności gospodarczej nie wyklucza możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, mimo że przyznane środki korzystają ze zwolnienia z opodatkowania. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 121 nie został bowiem wymieniony w art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W odniesieniu natomiast do Pani wątpliwości dotyczącej możliwości skorygowania zeznania rocznego za 2024 r. wskazuję, że zgodnie z art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.
Ponadto w myśl art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej:
Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
Zatem może Pani złożyć korektę zeznania rocznego za 2024 r.
Podsumowanie: wydatki na zakupu wyposażenia (tj. składniki majątkowe, które nie są zaliczone do środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych) mające związek przyczynowo-skutkowy z prowadzoną przez Panią działalnością gospodarczą, sfinansowane opisanym powyżej dofinansowaniem może Pani zakwalifikować jako koszty uzyskania przychodów. Jednocześnie jest Pani zwolniona z rozpoznania przychodów z otrzymanego dofinansowania na podjęcie działalności gospodarczej oraz może Pani sporządzić korektę rozliczenia rocznego za 2024 rok.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo