Interpretacja 0112-KDIL2-2.4011.129.2026.2.AG

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 9 kwietnia 2026 r. (wpływ 9 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

X (dalej jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką kapitałową mającą siedzibę i miejsce zarządu na terytorium Polski, a w konsekwencji podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Spółka oferuje na rynku różnego rodzaju usługi związane z projektowaniem, opracowywaniem, testowaniem, wdrażaniem, utrzymywaniem lub rozwojem systemów informatycznych. Prace te obejmują m.in. (…), tj. rozwiązania dedykowane konkretnemu klientowi i dostosowane do jego indywidualnych potrzeb.

Powyższe działania Spółka realizuje przede wszystkim we współpracy z twórcami poszczególnych elementów składających się na świadczone usługi na podstawie zawieranych z nimi umów o pracę lub umów cywilnoprawnych (umowa o dzieło, umowa zlecenie). W ramach wykonywanych obowiązków osoby zatrudnione przez Spółkę zajmują się realizacją różnych zadań polegających na tworzeniu i opracowywaniu treści związanych z powstawaniem oprogramowania. Tworzenie oprogramowania zależy od wielu złożonych i długotrwałych procesów obejmujących cały cykl życia oprogramowania, począwszy od identyfikowania potrzeb biznesowych użytkowników, poprzez analizę i projektowanie systemu informatycznego, opracowywanie systemu informatycznego, wdrażanie i dostarczanie systemu do klienta, a często również późniejsze wprowadzanie zmian w takim systemie w ramach jego rozwoju.

Specjaliści zatrudniani przez Spółkę w zależności od swoich kompetencji realizują różnego rodzaju prace związane z powstawaniem takich systemów informatycznych, w skład w których wchodzą m.in. deweloperzy oprogramowania, analitycy biznesowi, kierownicy projektów, data scientiści, inżynierowie danych, osoby odpowiedzialne za zapewnienie jakości (np. testerzy), analitycy danych czy inne osoby tworzące powiązane dokumenty (dalej łącznie jako „Pracownicy”).

Pracownicy zatrudnieni w Spółce w ramach wykonywania swoich obowiązków zajmują się realizacją różnorakich zadań, w ramach których mogą powstawać różnego rodzaju utwory obejmujące m.in.: (…).

Rezultaty tego rodzaju prac mogą być przedstawiane w różnych formach wyrażenia, takich jak słowa, symbole matematyczne, znaki graficzne, diagramy, schematy, grafiki, ilustracje, prezentacje, formularze kalkulacyjne, kody źródłowe. Pracownicy mogą dokonywać doboru i układu poszczególnych elementów składających się na tego rodzaju rezultaty, w szczególności poprzez dobór poszczególnych słów w opisach wyrażonych za pomocą liter i znaków czy poszczególnych kolorów i kształtów w ramach treści graficznych.

Pracownicy oprócz prac prowadzących do tworzenia utworów, w ramach swoich obowiązków wykonują też inne zadania, niemające takiego charakteru, takie jak np. zadania administracyjne, organizacyjne, zarządcze czy techniczne.

Spółka wprowadza nowe zasady wynagradzania Pracowników, w ramach których wynagrodzenie składać się będzie z części wyodrębnionej w umowie z danym Pracownikiem i stanowiącej honorarium za nabywanie przez Spółkę autorskich praw majątkowych do ustalanych przez Pracownika w wyniku wykonywania umowy utworów oraz pozostałej części wynagrodzenia.

Honorarium nie będzie jednak wyodrębnione w przypadku innych składników wynagrodzenia niż wynagrodzenie zasadnicze.

Jednocześnie w umowach z takimi Pracownikami zawarte będą postanowienia, w ramach których Pracownicy będą zobowiązani do przeniesienia na Spółkę autorskich praw majątkowych do utworów stworzonych przez nich w ramach wykonywania takiej umowy.

Honorarium będzie określone w sposób zryczałtowany lub procentowy i nie będzie wynagrodzeniem za sam czas poświęcony na stworzenie danego utworu, lecz stanowić będzie zapłatę za nabywanie przez Spółkę autorskich praw majątkowych do utworu. Wysokość honorarium będzie ustalana przez strony danej umowy na etapie negocjacji zmierzających do zawarcia umowy lub aneksu.

Pracownicy będą zobowiązani do prowadzenia dokumentacji dla potrzeb ewidencjonowania stworzonych w danym okresie rozliczeniowym utworów. Ewidencję będzie zatwierdzać przedstawiciel Spółki, który jednocześnie będzie weryfikować i potwierdzać w ten sposób przyjęcie poszczególnych utworów. Zweryfikowana w ten sposób ewidencja będzie stanowiła podstawę do wypłacenia honorarium.

Uwzględniając fakt, że Spółka odprowadzać będzie od wynagrodzenia z tytułu honorarium zaliczki na podatek dochodowy z zastosowaniem 50% kosztów uzyskania przychodów, po stronie Spółki istnieją wątpliwości, czy w świetle opisanego zdarzenia takie działanie będzie prawidłowe.

Uzupełnienie wniosku

Czy efektem czynności wykonywanych przez Pracowników, których dotyczy wniosek (w zakresie tworzenia oprogramowania komputerowego) będą utwory w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a w szczególności będą to utwory podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych i/lub inne utwory, które powstają w procesie twórczym ukierunkowanym na powstanie programu komputerowego i będą elementami tego programu?

Wnioskodawca uprzejmie wyjaśnia, że przedmiotem wniosku jest wskazane przez Wnioskodawcę pytanie dotyczące skutków podatkowych opisanego zdarzenia w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Jak szczegółowo wskazano już we wniosku w opisie stanu faktycznego, Pracownicy zatrudnieni w Spółce w ramach wykonywania swoich obowiązków zajmują się realizacją różnorakich zadań, w ramach których mogą powstawać różnego rodzaju utwory obejmujące m.in.: (…).

Mając na uwadze powyższy zróżnicowany katalog efektów pracy Pracowników, Wnioskodawca, odpowiadając na pytanie Organu („czy (...) będą to utwory podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy (...) i/lub inne utwory”), wskazuje, że wszystkie efekty pracy wymienione w pkt 1-15 stanowić mogą utwory w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Część z tych utworów (w szczególności wymienione w pkt 9 i 14 kody źródłowe i ich modyfikacje) stanowić będzie utwory podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Pozostałe utwory (np. wymienione w pkt 1-8, 10-13, 15) podlegają ochronie na zasadach ogólnych prawa autorskiego, przy czym w niektórych sytuacjach mogą podlegać ochronie jako przygotowawczy materiał projektowy programu komputerowego w rozumieniu art. 74. Wymienione efekty pracy powstają, zdaniem Wnioskodawcy, w związku z ogółem działań podejmowanych w celu tworzenia programów komputerowych.

Według oceny prawnej Wnioskodawcy w przedstawionym we wniosku zdarzeniu w świetle art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o PIT, przez „działalność twórczą w zakresie programów komputerowych” należy rozumieć jako korzystanie i rozporządzanie prawami autorskimi do wszelkich utworów, które powstają w związku z ogółem działań podejmowanych przez Wnioskodawcę w celu tworzenia programów komputerowych.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, przykładowo:

·      z dnia 25.04.2025 r., nr 0114-KDIP3-1.4011.236.2025.2.EC;

·      z dnia 20.05.2024 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.228.2024.1.JŚ;

·      z dnia 5.04.2023 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.99.2023.1.SJ;

·      z dnia 22.12.2022 r., nr 0115-KDIT2.4011.664.2022.1.AK;

·      z dnia 2.04.2021 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.343.2021.1.RR;

·      z dnia 24.06.2021 r., nr 0115-KDWT.4011.54.2021.2.KW.

Jednocześnie Wnioskodawca podkreśla, że przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji programu komputerowego, a ocena, czy wskazane utwory mieszczą się w zakresie pojęcia „działalności twórczej w zakresie programów komputerowych” w rozumieniu art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o PIT, stanowi element wykładni przepisów prawa i należy do kompetencji Organu.

W ocenie Wnioskodawcy na potrzeby przedstawienia własnego stanowiska w niniejszej sprawie, przez „elementy programu komputerowego” należy rozumieć nie tylko kod źródłowy i jego bezpośrednie składowe, ale również wszelkie utwory powstające w procesie tworzenia oprogramowania, które są funkcjonalnie związane z jego zaprojektowaniem, wytworzeniem, testowaniem, wdrożeniem lub rozwojem. W tym ujęciu do elementów programu komputerowego mogą należeć również m.in. dokumentacja projektowa, analizy, specyfikacje, scenariusze testowe, architektura systemu, jak również inne opracowania o charakterze twórczym, które determinują sposób działania programu komputerowego lub stanowią podstawę jego implementacji.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, wskazane w opisie stanu faktycznego efekty pracy mogą stanowić elementy programu komputerowego w powyższym znaczeniu, przy czym ostateczna kwalifikacja w tym zakresie należy do Organu w ramach wydawanej interpretacji. Wymaganie natomiast od Wnioskodawcy, aby na etapie uzupełniania stanu faktycznego apriorycznie zakwalifikował opisaną działalność twórczą, stanowiłoby niedopuszczalne przerzucenie na podatnika ciężaru dokonania interpretacji przepisów prawa i czyniłoby wydanie interpretacji indywidualnej bezprzedmiotowym (por. m.in. wyroki NSA: z 6.10.2022 r., II FSK 314/20, LEX nr 3564404 oraz z 6.09.2022 r., II FSK 101/22, LEX nr 3522203).

W ocenie Wnioskodawcy przedstawiony opis stanu faktycznego spełnia wymogi art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej i umożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. W związku z powyższym Wnioskodawca wnosi o merytoryczne rozpatrzenie wniosku.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, w świetle art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o PIT „działalność twórczą w zakresie programów komputerowych” należy rozumieć jako korzystanie i rozporządzanie prawami autorskimi wyłącznie do programów komputerowych (tj. kodów źródłowych), czy jako korzystanie i rozporządzanie prawami autorskimi do wszelkich utworów, które powstają w związku z ogółem działań podejmowanych przez Wnioskodawcy w celu tworzenia programów komputerowych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy – w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, w świetle art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o PIT „działalność twórczą w zakresie programów komputerowych” należy rozumieć jako korzystanie i rozporządzanie prawami autorskimi do wszelkich utworów, które powstają w związku z ogółem działań podejmowanych przez Wnioskodawcę w celu tworzenia programów komputerowych.

Na wstępie Wnioskodawca pragnie podkreślić, że jest mu znany fakt wydania interpretacji ogólnej Ministra Finansów nr DD3.8201.1.2018 z dnia 15 września 2020 r., której celem jest wskazanie warunków, których spełnienie umożliwia zastosowanie 50% kosztów uzyskania przychodów w odniesieniu do przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich lub rozporządzania przez twórców tymi prawami (ww. interpretacja ogólna została opublikowana w Dz. U. Ministra Finansów z dnia 18 września 2020 r., poz. 107).

Wydana interpretacja ogólna nie usuwa jednak wątpliwości związanych ze stosowaniem przepisu art. 22 ust. 9 pkt 3 w związku z art. 22 ust. 9b pkt 1 analizowanej ustawy w odniesieniu do Pracowników.

W efekcie, zdaniem Wnioskodawcy, przedstawiony we wniosku stan faktyczny i zdarzenie przyszłe nie odpowiada w całości zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej Ministra Finansów nr DD3.8201.1.2018.

W konsekwencji, w opinii Wnioskodawcy, nie zachodzą przesłanki do wydania postanowienia o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku, o którym mowa w art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 ustawy o PIT zostały określone źródła przychodów, gdzie między innymi, w pkt 1 wymienia się: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę; natomiast w pkt 2 wskazuje się działalność wykonywaną osobiście.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o PIT za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy (art. 12 ust. 4 ustawy o PIT).

W treści art. 32 ustawy o PIT zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy, lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Stosownie natomiast do art. 13 pkt 8 lit. a ustawy o PIT za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:

a)  osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej – z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9.

Zgodnie z art. 41 ustawy o PIT osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Co do reguły koszty uzyskania przychodów z umów cywilnoprawnych (umowa o dzieło, umowa zlecenie) określa się według zasad wskazanych w art. 22 ust. 9 pkt 4 ustawy o PIT, natomiast koszty uzyskania przychodów ze stosunku pracy określa się według zasad wskazanych w art. 22 ust. 2 ustawy o PIT. Przychody uzyskiwane z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami doczekały się jednak odrębnej regulacji. Przepis, który ich dotyczy, tj. art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o PIT, stanowi lex specialis względem powyższych regulacji, co oznacza, że tylko w sytuacji, gdy jednoznacznie zostanie ustalone, iż dany przychód objęty jest przedmiotem praw autorskich możliwe będzie zastosowanie podwyższonych kosztów uzyskania przychodów (zob. m.in. wyroki NSA z: 14 grudnia 2022 r., II FSK 1074/20; z 7 września 2021 r., II FSK 75/19).

W myśl art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o PIT koszty uzyskania niektórych przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami – określa się w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a i 9b, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.

W roku podatkowym łączne koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 9 pkt 1-3, nie mogą przekroczyć kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 (art. 22 ust. 9a ww. ustawy).

W myśl art. 22 ust. 9b ustawy o PIT przedmiotowe koszty stosuje się do przychodów uzyskiwanych z tytułu:

1)  działalności twórczej w zakresie architektury, architektury wnętrz, architektury krajobrazu, inżynierii budowlanej, urbanistyki, literatury, sztuk plastycznych, wzornictwa przemysłowego, muzyki, fotografiki, twórczości audialnej i audiowizualnej, programów komputerowych, gier komputerowych, teatru, kostiumografii, scenografii, reżyserii, choreografii, lutnictwa artystycznego, sztuki ludowej oraz dziennikarstwa;

2)  działalności artystycznej w dziedzinie sztuki aktorskiej, estradowej, tanecznej i cyrkowej oraz w dziedzinie dyrygentury, wokalistyki i instrumentalistyki;

3)  produkcji audialnej i audiowizualnej;

4)  działalności publicystycznej;

5)  działalności muzealniczej w dziedzinie wystawienniczej, naukowej, popularyzatorskiej, edukacyjnej oraz wydawniczej;

6)  działalności konserwatorskiej;

7)  prawa zależnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2509 oraz z 2024 r. poz. 1222 i 1254) do opracowania cudzego utworu w postaci tłumaczenia;

8)  działalności badawczo-rozwojowej, naukowej, naukowo-dydaktycznej, badawczej, badawczo-dydaktycznej oraz prowadzonej w uczelni działalności dydaktycznej.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć użytych w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy, takich jak „twórca”, „korzystanie przez twórców z praw autorskich” lub pojęć z nimi związanych, jak np. „utwór”, natomiast ustawodawca odsyła w tym względzie do odrębnych przepisów, przez które należy rozumieć ustawę o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

W szczególności – jak stanowi ust. 2 tego przepisu – przedmiotem prawa autorskiego są utwory:

1)  wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);

2)  plastyczne;

3)  fotograficzne;

4)  lutnicze;

5)  wzornictwa przemysłowego;

6)  architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;

7)  muzyczne i słowno-muzyczne;

8)  sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;

9)  audiowizualne (w tym filmowe).

W myśl art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie.

Ponadto, zgodnie z ust. 2 zdanie pierwsze tego przepisu, ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia.

Zgodnie z art. 74 ust. 4 tej ustawy autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów art. 75 ust. 2 i 3 ustawy o prawie autorskim, obejmują prawo do:

1)  trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody uprawnionego;

2)  tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;

3)  rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego kopii.

Ustawodawca, wyszczególniając przykładowe kategorie utworów, posłużył się porządkującym kryterium przedmiotu twórczości i użytych w niej środków wyrazu. Oznacza to, że niektóre dzieła chronione mogą być przyporządkowane do więcej niż jednego przedziału klasyfikacyjnego. Utwory wyrażone w sposób określony w art. 1 ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy stanowią niejednorodną grupę utworów będących przedmiotem prawa autorskiego. Grupa ta została wyodrębniona ze względu na stosowane przez twórcę techniczne środki wyrazu, czyli utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi. W grupie tej wyodrębniono podkategorie według przedmiotu twórczości, czyli literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe.

Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na orzecznictwo TSUE, które ma wpływ na zakwalifikowanie danego przedmiotu jako utworu w rozumieniu prawa autorskiego. Pojęcie „utworu”, o którym mowa we wszystkich tych przepisach, stanowi – jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału – autonomiczne pojęcie prawa Unii, które należy interpretować i stosować w sposób jednolity i które zakłada spełnienie dwóch przesłanek mających charakter kumulatywny. Z jednej strony pojęcie to oznacza, że istnieje oryginalny przedmiot w tym znaczeniu, że stanowi on własną twórczość intelektualną jego autora. Z drugiej strony kwalifikacja jako „utworu” jest zastrzeżona dla elementów stanowiących wyraz takiej twórczości intelektualnej (zob. przykładowo wyroki: z dnia 16 lipca 2009 r., Infopaq International, C-5/08, EU:C:2009:465, pkt 37, 39; z dnia 13 listopada 2018 r., Levola Hengelo, C-310/17, EU:C:2018:899, pkt 33, 35-37; a także z dnia 12 września 2019 r., C-683/17, EU:C:2019:721, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo).

Co się tyczy pierwszego z tych elementów, z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że aby przedmiot mógł zostać uznany za oryginalny, konieczne i zarazem wystarczające jest to, by stanowił on odzwierciedlenie osobowości autora, przejawiające się w jego swobodnych i twórczych wyborach (wyrok z dnia 12 września 2019 r., Cofemel, C 683/17, EU:C:2019:721, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo).

W tym względzie należy przypomnieć, że na podstawie utrwalonego orzecznictwa, w przypadku gdy opracowanie przedmiotu jest uwarunkowane względami technicznymi, zasadami lub ograniczeniami, które nie pozostawiają miejsca na swobodę twórczą, przedmiotu tego nie można postrzegać jako wykazującego oryginalność niezbędną do uznania go za utwór i objąć go w konsekwencji ochroną prawnoautorską (zob. podobnie wyrok z dnia 12 września 2019 r., Cofemel, C 683/17, EU:C:2019:721, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).

Jeżeli chodzi o drugi z elementów przywołanych powyżej, Trybunał uściślił, że pojęcie „utworu”, do którego odnosi się dyrektywa 2001/29, w sposób konieczny oznacza istnienie przedmiotu możliwego do zidentyfikowania z wystarczającym stopniem precyzji i obiektywności (wyrok z dnia 12 września 2019 r., Cofemel, C 683/17, EU:C:2019:721, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo).

Wynika stąd, że przedmiot spełniający przesłankę oryginalności może korzystać z ochrony prawnoautorskiej, nawet jeżeli opracowanie go było uwarunkowane względami technicznymi, pod warunkiem że takie uwarunkowanie nie przeszkodziło autorowi w odzwierciedleniu w tym przedmiocie swojej osobowości przejawiającym się w jego swobodnych i twórczych wyborach.

W tym zakresie należy podkreślić, że Trybunał uznał w swoim orzecznictwie, że zestawienie nawet 11 słów może podlegać ochronie jako utwór literacki. Jeśli chodzi o elementy utworów literackich, które podlegają ochronie, należy zauważyć, że składają się one ze słów, które rozpatrywane oddzielnie nie stanowią jako takie twórczości intelektualnej autora, który ich używa. Jednak w drodze wyboru, układu i połączenia słów autor ma możliwość wyrażenia swojej twórczej inwencji w sposób oryginalny i stworzenia rezultatu stanowiącego twórczość intelektualną (wyrok z dnia 16 lipca 2009 r., Infopaq, C-5/08, EU:C:2009:465, pkt 45, 51).

Innym przykładem może być orzecznictwo Trybunału dotyczące fotografii, w której uznano, że nawet fotografia portretowa może być chroniona prawem autorskim. Autor takiej fotografii może bowiem dokonać swobodnych i twórczych wyborów na kilka sposobów i w różnych momentach jej realizacji.

W fazie przygotowawczej autor może dokonać wyboru inscenizacji, pozy osoby fotografowanej lub oświetlenia. Podczas wykonywania fotografii portretowej może dokonać wyboru kadrowania, kąta ujęcia, a także wytworzonej atmosfery. Wreszcie przy wykonywaniu odbitek z kliszy autor może dokonać wyboru spośród różnych istniejących technik wywoływania tej, którą zechce zastosować, a nawet użyć w razie potrzeby oprogramowania informatycznego. Poprzez dokonywanie tych różnych wyborów autor fotografii portretowej jest zatem w stanie odcisnąć na tworzonym dziele swój „osobisty charakter” (wyrok z dnia 1 grudnia 2011 r., Painer, C-145/10, EU:C:2011:798, pkt 91, 92).

Programy komputerowe zostały przy tym wyraźnie potraktowane przez ustawodawcę jako utwory przez ich uwzględnienie w przykładowym wykazie kategorii utworów w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz przez wprowadzenie w stosunku do nich szczególnego reżimu ochronnego w ramach Rozdziału 7 tej ustawy. Jednocześnie art. 10 ust. 1 TRIPS przewiduje, że programy komputerowe, zarówno w kodzie źródłowym, jak i obiektowym, będą chronione jak dzieła literackie na podstawie konwencji berneńskiej. Zgodnie także z orzecznictwem Trybunału ochrona obejmuje program komputerowy we wszystkich jego formach wyrażenia, takich jak kod źródłowy i kod obiektowy, które umożliwiają jego powielanie w różnych językach informatycznych, jak również przygotowawcze prace projektowe pozwalające na, odpowiednio, powielanie lub późniejsze stworzenie takiego programu (wyrok z dnia 22 grudnia 2010 r., Bezpečnostní softwarová asociace, C-393/09, EU:C:2010:816, pkt 33, 35, 37).

Wobec tego należy stwierdzić, że w rozumieniu przepisów o prawie autorskim przedmiotem tego prawa są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory naukowe lub literackie. Zatem praca polegająca na tworzeniu wskazanych powyżej wytworów jest pracą twórczą w rozumieniu prawa autorskiego, a jej rezultaty w postaci m.in. opisów słownych, diagramów, schematów, grafik, ilustracji, prezentacji, formularzy kalkulacyjnych czy kodów źródłowych stanowią utwory.

Jednocześnie z uwagi na fakt, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zostało zdefiniowane pojęcie „działalność twórcza”, to należy odwołać się także do słownikowego znaczenia tego pojęcia. I tak – zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (wydanie internetowe), działalność oznacza:

1)  „zespół działań podejmowanych w jakimś celu”,

2)  „funkcjonowanie czegoś lub oddziaływanie na coś”,

natomiast twórczy oznacza:

1)  „mający na celu tworzenie; też: będący wynikiem tworzenia”,

2)  „dotyczący twórców”.

Zatem użyty w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o PIT zwrot „działalność twórcza w zakresie programów komputerowych” oznacza, że analizowany zwrot odnosi się do ogółu działań, które podejmowane są w celu tworzenia programów komputerowych.

Jak z powyższego wynika, sformułowanie „działalność twórcza w zakresie programów komputerowych” zawarte w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o PIT dotyczy korzystania i rozporządzania prawami autorskimi do wszelkich utworów, które powstają w związku z działaniami podejmowanymi w celu stworzenia programów komputerowych.

W tym znaczeniu, przesłanki wynikające z art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o PIT, wypełniają nie tylko kody źródłowe programów komputerowych, lecz także inne rezultaty powstałe w procesach dotyczących tworzenia programu komputerowego, które powstają w związku z tworzeniem takiego programu. Zatem działania Pracowników Wnioskodawcy opisane w zdarzeniu przyszłym, w ramach których mogą powstawać różnego rodzaju utwory obejmujące m.in.: (…).

Reasumując, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, w świetle art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o PIT przez „działalność twórczą w zakresie programów komputerowych” należy rozumieć jako korzystanie i rozporządzanie prawami autorskimi do wszelkich utworów, które powstają w związku z ogółem działań podejmowanych przez Wnioskodawcę w celu tworzenia programów komputerowych.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, przykładowo:

·      z dnia 25.04.2025 r., nr 0114-KDIP3-1.4011.236.2025.2.EC;

·      z dnia 20.05.2024 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.228.2024.1.JŚ;

·      z dnia 5.04.2023 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.99.2023.1.SJ;

·      z dnia 22.12.2022 r., nr 0115-KDIT2.4011.664.2022.1.AK;

·      z dnia 2.04.2021 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.343.2021.1.RR;

·      z dnia 24.06.2021 r., nr 0115-KDWT.4011.54.2021.2.KW.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z tego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w tej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Według art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie natomiast do art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Koszty uzyskania przychodów zostały natomiast uregulowane w przepisach rozdziału 4 omawianej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wynika z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast z art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Stosownie do art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przy czym, w myśl art. 22 ust. 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć użytych w art. 22 ust. 9 pkt 3, takich jak „twórca”, „korzystanie przez twórców z praw autorskich” lub pojęć z nimi związanych, jak np. „utwór”. Ustawodawca odsyła w tym względzie do odrębnych przepisów, przez które należy rozumieć ustawę z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.).

Według art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

W świetle natomiast art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

W rozumieniu prawa autorskiego jako twórczy traktowany jest taki rezultat działalności, który na tyle związany jest z osobą twórcy, by było mało prawdopodobne, aby inna osoba podejmująca identycznie skierowany wysiłek twórczy uzyskała analogiczny lub zasadniczo zbliżony rezultat.

Przedmiotem prawa autorskiego są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory naukowe lub literackie.

Katalog zawarty w art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wymienia także jako podlegające ochronie prawnoautorskiej programy komputerowe.

Zgodnie z art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Podstawą przyznania ochrony prawnej dla programu komputerowego jest fakt, że stanowi on przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze (wyraz własnej twórczości intelektualnej danego autora lub autorów), ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od przeznaczenia i sposobu wyrażania. O ocenie charakteru indywidualnej pracy twórczej nie decydują postanowienia umowy, ale rzeczywisty wkład pracy każdego z twórców programu komputerowego, co podlega każdorazowo odrębnej ocenie.

Jednocześnie ani ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, ani ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie zawiera definicji legalnej programu komputerowego.

W odniesieniu do programu komputerowego, zgodnie z definicją słownikową (słownik języka polskiego SJP, dostęp na: https://sjp.pl/), oprogramowanie powinno być rozumiane jako „całość informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów”. Program komputerowy definiowany jest również jako ogół programów i procedur związanych z urządzeniami do przetwarzania danych, dla ułatwienia korzystania z tych urządzeń (Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, dostęp na: https://sjp.pwn.pl/doroszewski/).

Zgodnie z motywem 7 preambuły do Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (Dz.U. UE. L 111/16 z dnia 5 maja 2009 r. str. 16; zwanej dalej „Dyrektywą”) dla celów Dyrektywy pojęcie „program komputerowy” obejmuje programy w jakiejkolwiek formie, w tym programy zintegrowane ze sprzętem komputerowym; pojęcie to obejmuje również przygotowawcze prace projektowe prowadzące do rozwoju programu komputerowego, z zastrzeżeniem że charakter prac przygotowawczych jest taki, że program komputerowy może korzystać z nich na późniejszym etapie. Odwołanie się do definicji z Dyrektywy przy interpretacji pojęcia programu komputerowego w rozumieniu ustawy o prawie autorskim jest uzasadnione, ponieważ przyjęta w polskim prawie konstrukcja ochrony programów komputerowych w ramach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych stanowi przeniesienie przepisów wspólnotowych i była wzorowana na rozwiązaniach ujętych w Dyrektywie Rady z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (91/250/EWG), zastąpionej Dyrektywą. Przepisy Dyrektywy jednoznacznie wskazują, że pojęcie programu komputerowego nie ogranicza się wyłącznie do formy jego wyrażenia w postaci kodu lub dokumentacji. Dyrektywa wskazuje, że utworami stanowiącymi formę wyrażenia podstaw i założeń programu niezbędnych do jego powstania będą np. opisy specyfikacji, architektury systemu, projekty interfejsów użytkownika, mapy ekranów interfejsów użytkownika.

Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE. W wyroku z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie C-393/09 (Bezpecnostni softwarova asociace – Svaz softwarove ochrany przeciwko Ministerstwu Kultury) Trybunał uznał, że graficzne interfejsy użytkownika są częściami programu komputerowego umożliwiającymi wzajemne połączenie i interakcję wszystkich elementów oprogramowania i sprzętu komputerowego z innym oprogramowaniem i sprzętem, jak również z użytkownikami, tak aby stały się one w pełni funkcjonalne. W szczególności graficzny interfejs użytkownika jest interfejsem interakcji, pozwalającym na komunikację między programem komputerowym a użytkownikiem. W związku z tym graficzny interfejs użytkownika nie pozwala na powielanie tego programu komputerowego, lecz stanowi po prostu element tego programu, za pomocą którego użytkownicy wykorzystują właściwości omawianego programu.

Wynika z tego, że na program komputerowy z technicznego punktu widzenia składa się szereg elementów, w tym również takich jak interfejsy, wykresy, struktura programu, o ile spełniają wymagania przewidziane w art. 1 ustawy o prawie autorskim. Do tej kategorii należy więc zaliczyć także np. projekty interfejsu użytkownika programu komputerowego odzwierciedlające jego koncepcje, zawartość, sposób działania oraz funkcjonalność, mapy ekranów interfejsu użytkownika programu komputerowego, projekty koncepcji funkcjonalnej interfejsu użytkownika programu komputerowego, projekty mikrointerakcji, animacji zaprojektowanych dla interfejsu użytkownika programu komputerowego.

Oznacza to, że poszczególne elementy programu komputerowego w sensie technicznym i funkcjonalnym podlegają ochronie i stanowią utwory w rozumieniu prawa autorskiego, przy czym mogą podlegać ochronie jako program komputerowy (tu należy zaliczyć kod źródłowy) lub jako inny utwór (np. interfejs użytkownika). Wszystkie one stanowią elementy programu komputerowego i wynik działalności twórczej w zakresie programów komputerowych.

Jednocześnie, ponieważ w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zostało zdefiniowane pojęcie „działalność twórcza”, to należy odwołać się do słownikowego znaczenia tego pojęcia. I tak – zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (wydanie internetowe) – działalność oznacza:

1)  „zespół działań podejmowanych w jakimś celu”,

2)  „funkcjonowanie czegoś lub oddziaływanie na coś”.

Pojęcie „twórczy” oznacza natomiast:

1)  „mający na celu tworzenie; też: będący wynikiem tworzenia”,

2)  „dotyczący twórców”.

Z kolei na gruncie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, do której pośrednio odnosi się analizowany przepis art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, działalność twórcza oznacza, że ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia.

Definicja zawarta w tym przepisie odnosi się do dziedziny twórczości i odwołuje się do przynależności utworu do danej dziedziny twórczości, a nie do konkretnego rodzaju utworu. Ustawodawca nie zawęża przy tym zakresu przepisu do konkretnych utworów, np. konkretnych rodzajów utworów będących rezultatem pracy programistycznej, ale wskazuje na działalność twórczą w zakresie programów komputerowych. To wskazuje, że pojęcie to powinno obejmować nie tylko tworzenie kodu źródłowego, ale też pozostałą twórczą działalność niezbędną do powstania programu komputerowego.

Zatem sformułowanie „działalność twórcza w zakresie programów komputerowych”, zawarte w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczy korzystania i rozporządzania prawami autorskimi do wszelkich utworów, które powstają w związku z działaniami podejmowanymi w celu stworzenia programów komputerowych, począwszy od identyfikowania potrzeb biznesowych użytkownika końcowego, przez analizę wstępną rozwiązania informatycznego, projektowanie rozwiązania informatycznego, wytworzenie rozwiązania informatycznego, aż do komercjalizacji rozwiązania informatycznego.

Z opisu zdarzenia w szczególności wynika, że oferują Państwo na rynku różnego rodzaju usługi związane z (…). Realizują Państwo swoje działania przede wszystkim we współpracy z twórcami poszczególnych elementów składających się na świadczone usługi na podstawie zawieranych z nimi umów o pracę lub umów cywilnoprawnych (umowa o dzieło, umowa zlecenie). W ramach wykonywanych obowiązków osoby zatrudnione przez Państwa zajmują się realizacją różnych zadań polegających na tworzeniu i opracowywaniu treści związanych z powstawaniem oprogramowania. Specjaliści zatrudniani przez Państwa w zależności od swoich kompetencji realizują różnego rodzaju prace związane z powstawaniem takich systemów informatycznych, w skład w których wchodzą m.in. deweloperzy oprogramowania, analitycy biznesowi, kierownicy projektów, data scientiści, inżynierowie danych, osoby odpowiedzialne za zapewnienie jakości (np. testerzy), analitycy danych czy inne osoby tworzące powiązane dokumenty (dalej: Pracownicy). Wprowadzają Państwo nowe zasady wynagradzania Pracowników, w ramach których wynagrodzenie składać się będzie z części wyodrębnionej w umowie z danym Pracownikiem i stanowiącej honorarium za nabywanie przez Państwa autorskich praw majątkowych do ustalanych przez Pracownika w wyniku wykonywania umowy utworów oraz pozostałej części wynagrodzenia. Jednocześnie w umowach z takimi Pracownikami zawarte będą postanowienia, w ramach których Pracownicy będą zobowiązani do przeniesienia na Państwa autorskich praw majątkowych do utworów stworzonych przez nich w ramach wykonywania takiej umowy. Wszystkie efekty pracy wymienione przez Państwa w pkt 1-15 opisu stanowią utwory w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Część z tych utworów (w szczególności wymienione w pkt 9 i 14 kody źródłowe i ich modyfikacje) stanowią utwory podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Pozostałe utwory (np. wymienione w pkt 1-8, 10-13, 15) podlegają ochronie na zasadach ogólnych prawa autorskiego, przy czym w niektórych sytuacjach podlegają ochronie jako przygotowawczy materiał projektowy programu komputerowego w rozumieniu art. 74.

Zatem nie tylko kody źródłowe programów komputerowych (aplikacji) wypełniają przesłanki wynikające z art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz także – wskazane przez Państwa – utwory powstałe w procesie tworzenia programu komputerowego, tj. (…).

Podsumowanie: w świetle art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych „działalność twórczą w zakresie programów komputerowych” należy rozumieć jako korzystanie i rozporządzanie prawami autorskimi do wszelkich utworów, które powstają w związku z ogółem działań podejmowanych przez Państwa w celu tworzenia programów komputerowych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji stwierdzamy, że zapadły one w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.