Możliwość zastosowania zwolnienia przedmiotowego oraz możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków.
Podatnik, osoba bezrobotna, otrzymał w lipcu 2025 r. jednorazowe dofinansowanie z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej (restauracja) na podstawie umowy z Powiatowym Urzędem Pracy. Środki te, stanowiące pomoc de minimis, zostały przeznaczone na zakup wyposażenia (np. sprzęt gastronomiczny) i surowców do produkcji, które nie zostały zaliczone do środków trwałych. Podatnik zarejestrował działalność gospodarczą, jest czynnym podatnikiem…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
9 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 9 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 10 marca 2026 r. (wpływ 10 marca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie – oraz pismem z 7 kwietnia 2026 r. (wpływ 7 kwietnia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Dnia 02.07.2025 r. podpisał Pan umowę nr (…) o przyznanie jednorazowych środków z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej.
Umowa została zawarta z Prezydentem Miasta (…), w imieniu którego, na podstawie udzielonego pełnomocnictwa, działa Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w (…).
Urząd przyznał Panu na wniosek, złożony dnia 14.05.2025 r., jednorazowo środki z Funduszu Pracy w kwocie (…) zł w celu sfinansowania zakupów objętych wnioskiem, w związku z zamiarem podjęcia działalności gospodarczej – restauracja z kuchnią japońską w lokalu wynajmowanym w (…). Aneksem (...) do ww. umowy wyrażono zgodę na modyfikację szczegółowej specyfikacji zakupów.
Środki w kwocie (…) zł zostały przekazane przez Powiatowy Urząd Pracy w dniu 04.07.2025 r. na Pana rachunek.
Otrzymał Pan dofinansowanie jako osoba bezrobotna.
W dniu 07.07.2025 r. zarejestrował Pan działalność gospodarczą, na rozpoczęcie której zostały przyznane środki, pod nazwą (…) w zakresie świadczenia usług gastronomicznych PKD 56.11.Z. Dokonał Pan zgłoszenia VAT-R w zakresie podatku od towarów i usług i jest Pan czynnym podatnikiem VAT. Wybrał Pan opodatkowanie na zasadach ogólnych według skali podatkowej (12%, 32%). Przyznane środki z Funduszu Pracy stanowią pomoc de minimis w rozumieniu przepisów rozporządzenia Komisji UE nr 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis i jest udzielona zgodnie z przepisami tego rozporządzenia.
Zaświadczenie o pomocy de minimis wydał Panu Prezydent Miasta (…) w dniu 17.11.2025 r.
Posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.
W dniu 16 stycznia 2026 r. (data złożenia) wystąpił Pan z zapytaniem do Urzędu Pracy w (…) o podanie podstawy prawnej udzielonego Panu dofinansowania oraz podanie źródła przyznanych środków. W odpowiedzi Powiatowy Urząd Pracy w (…), pismo z dnia 20 stycznia 2026 r. znak (…), poinformował, że środki, które otrzymał Pan, nie były współfinansowane przez Unię Europejską, pochodziły z Funduszu Pracy w ramach algorytmu w oparciu o przepisy art. 147 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia.
Ponadto w umowie nr (…) o przyznaniu środków powołano następujące przepisy:
- Rozporządzenie Min. Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14.07.2017 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej (t. j. Dz. U z 2022 r. poz. 243 ze zm.),
- Rozporządzenie Komisji UE nr 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.Urz UE L 2023 Nr 295 str. 2831),
- Ustawa z dnia 20 marca 2025r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz.U z 2025 r. poz. 620),
- Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm.),
- Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U z 2024 r. poz. 1568).
W umowie nie ma bardziej konkretnych odniesień do przepisów prawa.
Za otrzymane środki dokonał Pan zakupu sprzętu oraz surowców do produkcji.
Wszystkie poniższe zakupy zostały nabyte na firmę, z fakturami wystawionymi na (…), tj.:
1. Zastawa stołowa (…) zł.
2. Szafa chłodnicza (…) zł.
3. Cyrkulator do gotowania (…) zł.
4. Frytownica (…) zł.
5. Kuchenka indukcyjna podwójna (…) zł.
6. Kuchenka indukcyjna (…) zł.
7. Mikser ręczny (…) zł.
8. Taboret gazowy (…) zł.
9. Witryna chłodnicza (…) zł.
10. Gril (…) zł.
11. Warnik do makaronu (…) zł.
12. Garnek do ryżu (…) zł.
13. Regał metalowy (…) zł.
14. Surowce do produkcji (…) zł.
15. Surowce do produkcji (…) zł.
16. Surowce do produkcji (…) zł.
17. Reklama plus projekt graficzny (…) zł.
18. Garnki, patelnie (…) zł.
Powyższe wydatki netto nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
Zakupiony sprzęt nie został zaliczony do środków trwałych, nie został wpisany do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Natomiast podatek VAT od ww. zakupów został zaewidencjonowany w rejestrach nabyć VAT w miesiącach lipiec, sierpień 2025 r. i rozliczony w deklaracjach VAT-7.
Zgodnie z zapisem pkt 9 umowy nr (…) o przyznanie środków dokonał Pan zwrotu równowartości podatku od towarów i usług zakupionych w ramach umowy towarów/usług w terminie nie dłuższym niż 90 dni od dnia złożenia pierwszej deklaracji VAT-7, w której kwota tego podatku mogła być wykazana do odliczenia.
Zwrot podatku VAT w kwocie (…) zł na konto Powiatowego Urzędu Pracy nastąpił w dniu 14.11.2025 r.
Powyższe wydatki zostały w całości sfinansowane ze środków otrzymanego dofinansowania.
Wyposażenie i zakupione surowce wykorzystuje Pan wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej do wykonywania usług gastronomicznych, co stanowi Pana podstawową działalność gospodarczą. Dzięki temu wydatki te mają bezpośredni związek z osiąganymi przez Pana przychodami oraz zabezpieczeniem źródła tych przychodów.
Środki finansowania Urzędu Pracy nie zostały zaliczone do przychodu.
Nie złożył Pan do właściwego naczelnika urzędu skarbowego sporządzonego na piśmie oświadczenia, o którym mowa w art. 21 ust. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Pytanie
Czy wydatki w kwocie netto na zakup wyposażenia i surowców do produkcji, kupione za środki otrzymane w ramach umowy nr (…) o przyznanie jednorazowych środków z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów za lipiec, sierpień 2025 r. na podstawie art. 22 ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Pana stanowisko w sprawie
W Pana ocenie, wydatki poniesione na zakup sprzętu, wyposażenia oraz usług ze środków, o których mowa w art. 141 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia, przyznanych bezrobotnemu na podjęcie działalności gospodarczej przez Urząd Pracy nie wykluczają możliwości zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów.
Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Ustawodawca definiuje zakwalifikowanie wydatku jako kosztu uzyskania przychodu od spełnienia określonych warunków.
W pierwszej kolejności ustawodawca wymienia cel wydatku, jakim ma być osiągnięcie przychodu lub zabezpieczenie albo zachowanie jego źródła. Środki przyznane Panu z Urzędu Pracy zostały przeznaczone na podjęcie działalności gospodarczej, czyli takiej działalności, która nastawiona jest na osiąganie zysków oraz charakteryzuje się ciągłością. Poza tym wszystkie wydatki zostały poczynione na zakupy sprzętu, wyposażenia, surowców do produkcji i usług niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej.
Drugim warunkiem, którego istnienie jest niezbędne do uznania wydatku za koszt podatkowy, jest fizyczne i faktyczne poniesienie danego wydatku. Zakupy na rozpoczęcie działalności gospodarczej bezzwrotnie wyczerpały aktywa, jakie otrzymał Pan w ramach jednorazowych środków, o których mowa w art. 141 ust. 1 pkt 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Wskazany warunek został zatem spełniony.
Kolejnym warunkiem wymaganym dla kwalifikacji wydatku do kosztu z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznym jest stwierdzenie, iż nie został on (wydatek) wskazany przez ustawodawcę w katalogu z art. 23 ust. 1 tej ustawy.
W art. 23 ust. 1 pkt 56 tej ustawy ustawodawca wskazuje, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 29b, 46, 47a, 47d, 116, 122, 129, 136 i 137 tej ustawy.
Wyżej cytowany przepis nie wymienia więc art. 21 ust. 1 pkt 121a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w ramach którego mowa jest o środkach uzyskanych m.in. na rozpoczęcie działalności gospodarczej na podstawie ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia.
Prowadzi to do wniosku, iż na podstawie regulacji art. 23 ust. 1 pkt 56 ww. ustawy nie wyklucza się możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez podatnika, które zostały sfinansowane dotacją, o jakiej stanowi art. 21 ust. 1 pkt 121a. Tym samym wydatki na zakup sprzętu, wyposażenia, surowców do produkcji związanych z rozpoczęciem działalności gospodarczej, finansowane ze środków przyznanej dotacji, może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w ramach prowadzonej działalności.
Z kolei, nie ma możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków na zakup towarów zaliczonych do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz dokonywania z tego tytułu odpisów amortyzacyjnych, ponieważ zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych według zasad określonych w ww. ustawie, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Żaden jednak wydatek sfinansowany z dotacji nie stanowi w Pana działalności środka trwałego oraz wartości niematerialnej i prawnej.
W piśmie z 7 kwietnia 2026 r. wyjaśnił Pan, że przedstawiając własne stanowisko omyłkowo wskazał Pan artykuł 141 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2025r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia –prawidłowym przepisem jest artykuł 147 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
W myśl art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przychodem z działalności gospodarczej są również dotacje, subwencje, dopłaty, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 13, i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków, z wyjątkiem gdy przychody te są związane z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których, zgodnie z art. 22a-22o, dokonuje się odpisów amortyzacyjnych.
Stwierdzam, że ustawodawca różnicuje skutki podatkowe otrzymanych dotacji i innych nieodpłatnych świadczeń w zależności od celu, na jaki zostały one przeznaczone, tj.:
· dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na cele inne niż nabycie lub wytworzenie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych zaliczane są do przychodów z działalności gospodarczej,
· świadczenia takie otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków poniesionych przez podatnika na zakup/wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych lub nabycie wartości niematerialnych i prawnych, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych – nie stanowią przychodów z działalności gospodarczej.
Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w stanie prawnym obowiązującym do 31 maja 2025 r.:
Wolne od podatku dochodowego są jednorazowe środki przyznane na podjęcie działalności, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Jak stanowi natomiast art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2025 r. poz. 214 ze zm.):
Starosta z Funduszu Pracy może przyznać bezrobotnemu lub poszukującemu pracy, o którym mowa w art. 49 pkt 7, jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związanych z podjęciem tej działalności, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia.
Z dniem 31 maja 2025 r. ww. ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy straciła jednak moc, bowiem w życie weszła ustawa z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz.U. z 2025 r. poz. 620 ze zm.). Wynika to z treści art. 460 i 461 tej ustawy.
W ustawie o rynku pracy i służbach zatrudnienia zawarta jest jednak tożsama – do art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – regulacja. Zgodnie z art. 147 ust. 1 pkt 1 tej ustawy:
Starosta może przyznać z Funduszu Pracy bezrobotnemu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związanych z podjęciem tej działalności, zwane dalej „dofinansowaniem podjęcia działalności gospodarczej”, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotność przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu zawarcia umowy.
Przy czym w myśl art. 2 pkt 43 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia:
Ilekroć w ustawie jest mowa o staroście – oznacza to starostę powiatu lub prezydenta miasta na prawach powiatu, sprawującego zwierzchnictwo nad PUP.
W konsekwencji, również w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca wprowadził stosowne zmiany, nowelizując art. 21 ust. 1 pkt 121 i pkt 121a.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 121a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2025 r.:
Wolne od podatku dochodowego jest dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 147 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia.
Z uzasadnienia do ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia wynika, że:
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2024 r. poz. 475, z późn. zm.) obowiązuje już od 20 lat i podlegała licznym nowelizacjom (łącznie około dwustu razy). Założenia, na których oparta jest ta ustawa stały się w znacznej mierze nieaktualne. Rozwijający i zmieniający się rynek pracy wymusza opracowanie nowych regulacji, które będą odpowiadać na obecne potrzeby osób poszukujących pracy, bezrobotnych oraz przedsiębiorców. Jednocześnie konieczne jest wprowadzenie regulacji, które zwiększą efektywność działania publicznych służb zatrudnienia (PSZ) w zakresie świadczenia usług dla klientów.
Jak wynika z powyższego uzasadnienia, potrzeba zmiany przepisów o rynku pracy i służbach zatrudnienia wynikała głównie ze zmian na rozwijającym się rynku pracy, co powodowało wymuszenie nowych regulacji. Nie mniej w ustawie tej zastosowano podobny mechanizm jednorazowej pomocy na rozpoczęcie działalności gospodarczej, a w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych tożsame zwolnienie przedmiotowe.
W opisie sprawy wskazał Pan, że jako osoba bezrobotna otrzymał Pan dofinansowanie na podjęcie działalności gospodarczej w zakresie usług gastronomicznych. Działalność gospodarczą zarejestrował Pan 7 lipca 2025 r. Natomiast 2 lipca 2025 r. podpisał Pan umowę o przyznanie jednorazowych środków z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej. Dofinansowanie, które Pan otrzymał, pochodziło z Funduszu Pracy w ramach algorytmu w oparciu o przepisy art. 147 ust. 1 pkt 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Przyznane środki z Funduszu pracy stanowią pomoc de miminis w rozumieniu przepisów rozporządzenia Komisji UE nr 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de miminis i jest ona udzielona z zgodnie z przepisami tego rozporządzenia. Za otrzymane środki dokonał Pan zakupu sprzętu oraz surowców do produkcji. Zakupiony sprzęt nie został zaliczony do środków trwałych oraz wartości niematerialnych prawnych. Zakupione wyposażenie oraz surowce wykorzystuje Pan wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Zauważam, że otrzymane przez Pana środki na podjęcie działalności gospodarczej w części przeznaczonej na zakup niezbędnego wyposażenia oraz surowców wykorzystywanych w Pana działalności gospodarczej stanowią przychód ze źródła działalność gospodarcza, jednak przychód ten jest zwolniony od opodatkowania na podstawie art. 121 ust. 1 pkt 121a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, powinien spełniać łącznie następujące warunki:
· pozostawać w związku przyczynowym z przychodami lub źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
· być właściwie udokumentowany;
· nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W myśl art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 29b, 46, 47a, 47d, 116, 122, 129, 136 i 137.
Jednocześnie, stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 49 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup zużywających się stopniowo rzeczowych składników majątku przedsiębiorstwa, niezaliczanych zgodnie z odrębnymi przepisami do środków trwałych – w przypadku stwierdzenia, że składniki te nie są wykorzystywane dla celów prowadzonej działalności gospodarczej, lecz służą celom osobistym podatnika, pracowników lub innych osób, albo bez uzasadnienia znajdują się poza siedzibą przedsiębiorstwa.
Analiza zacytowanych przepisów wskazuje, że co do zasady nie ma przeszkód, aby podatnik zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na zakup składników majątku, niezaliczonych do środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych, a które zostały sfinansowane ze środków dofinansowania otrzymanego z Funduszu Pracy. Jak wskazano wyżej, warunkiem jest związek przyczynowo-skutkowy między poniesionymi wydatkami a przychodami z prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.
Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że wszystkie zakupy opisane we wniosku zostały udokumentowane fakturami VAT. Podatek VAT od ww. zakupów został zaewidencjonowany w rejestrach nabyć VAT w lipcu i sierpniu 2025 r. i rozliczony w deklaracjach VAT-7.
Na podstawie przedstawionego opisu sprawy oraz powołanych przepisów wskazuję, że sfinansowanie zakupu wyposażenia, które nie zostało zaliczone do środków trwałych, oraz surowców do produkcji ze środków przyznanych z Funduszu Pracy osobie bezrobotnej na podjęcie działalności gospodarczej nie wyklucza możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, mimo że przyznane środki korzystają ze zwolnienia z opodatkowania. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 121a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie został bowiem wymieniony w art. 23 ust. 1 pkt 56 tej ustawy.
Podsumowanie: poniesione przez Pana wydatki w kwocie netto na zakup wyposażenia niezbędnego do prowadzenia działalności gospodarczej oraz zakup surowców do produkcji, sfinansowane ze środków otrzymanych ze środków z Funduszu Pracy na podjęcie działalności może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej za lipiec i sierpień 2025 r.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo