Brak możliwości ustalenia wartości początkowej środka trwałego zgodnie z art. 22g ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Podatnik, osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą od października 2020 r., wybudował w latach 2006-2019 budynek gospodarczy na działce stanowiącej współwłasność małżeńską. Budowa była finansowana ze środków własnych, a podatnik nie posiada dokumentów kosztowych potwierdzających wydatki. Budynek został przeznaczony na prowadzenie działalności gospodarczej (…), ale nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych. W latach 2021-2023 podatnik poniósł nakłady na rozbudowę budynku, które zostały udokumentowane i wprowadzone do…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:
- prawidłowe w zakresie możliwości wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych budynku (…),
- nieprawidłowe w pozostałym zakresie.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
11 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 5 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 11 marca 2026 r. (wpływ 11 marca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
W latach 2006-2019 wybudował Pan sposobem gospodarczym budynek gospodarczy na działce nr (…) położonej w miejscowości (…), stanowiącą współwłasność małżeńską.
Budowę rozpoczął Pan na podstawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wraz z budynkiem gospodarczym wydanego przez (…) z dnia (…) r.
Pozwolenie to zostało zmienione w 2009 r. w zakresie budynku gospodarczego.
Budowa była finansowana ze środków własnych.
Nie posiada Pan dokumentów kosztowych (faktur, rachunków) dokumentujących poniesione wydatki na wytworzenie tego budynku.
Na przełomie m-ca lutego i marca 2020 r. Pana małżonka zawiadomiła Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (…) o zakończeniu budowy budynku gospodarczego, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (…) wydał w dniu (…) 2020 r. stosowne zaświadczenie w tym zakresie.
W dniu (…) 2020 r. rozpoczął Pan prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej.
Wybudowany w latach 2006-2019 budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy (…) m2 przeznaczył Pan na prowadzenie (...) w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.
Budynek ten jednak nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych, gdyż nie miał Pan świadomości istnienia takiej potrzeby i obowiązku.
W okresie od (…) 2021 r. do (…) 2023 r. ponosił Pan nakłady na rozbudowę budynku (...) w postaci (…).
Obiekt ten został przyjęty do użytkowania w działalności gospodarczej w dniu (…).2023 r. oraz wprowadzony do ewidencji środków trwałych o wartości początkowej (…) zł.
Jego wartość początkowa została ustalona na podstawie udokumentowanych kosztów wytworzenia.
Obecnie planuje Pan wprowadzić do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej budynek (...) wybudowany w latach 2006-2019.
Z uwagi na brak dokumentów potwierdzających koszty jego wytworzenia, zamierza Pan ustalić jego wartość początkową na podstawie wyceny sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego, według cen z dnia 31 grudnia 2018 r.
Dodatkowo wskazuje Pan, że obecnie budynek (...) wymaga przeprowadzenia remontu.
Uzupełnienie wniosku
Jaka jest forma opodatkowania prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej (np. podatek liniowy, skala podatkowa).
Na kogo zostało wydane pozwolenie na budowę budynku gospodarczego.
Czy w wydanym pozwoleniu na budowę był wskazany rodzaj budynku, który miał zostać wybudowany.
Jaki był pierwotny cel budowy budynku gospodarczego oraz czy budynek ten został wzniesiony z przeznaczeniem do prowadzenia działalności gospodarczej.
Czy budynek (...) oraz budynek/lokal, w którym prowadzony jest (…), stanowią jeden budynek położony na tej samej nieruchomości gruntowej, czy są to odrębne budynki posiadające oddzielne księgi wieczyste.
Odpowiedział Pan, że forma opodatkowania to podatek liniowy. Pozwolenie na budowę wydane na (...). W wydanym pozwoleniu na budowę budynek był określony jako gospodarczy. Cel pierwotny to budynek gospodarczy z możliwością przekształcenia pod działalność gospodarczą co zostało zrobione. Budynek (…) oraz (…) stanowią jeden budynek położony na tej samej nieruchomości gruntowej.
Pytania
Czy w przedstawionym stanie faktycznym ma Pan prawo:
1. Wprowadzić do ewidencji środków trwałych prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej budynek (...) wybudowany w latach 2006-2019, który został wytworzony przed rozpoczęciem działalności gospodarczej i dla którego nie jest możliwe ustalenie kosztu wytworzenia?
2. Ustalić wartość początkową tego budynku na podstawie wyceny dokonanej przez Pana, sporządzonej przy wykorzystaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, z uwzględnieniem cen rynkowych z grudnia 2018 roku?
3. Dokonywać odpisów amortyzacyjnych od tak ustalonej wartości początkowej, zgodnie z art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia budynku do ewidencji środków trwałych?
Pana stanowisko w sprawie
Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji podlegają m.in. budynki stanowiące własność podatnika, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania, wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej przez okres dłuższy niż rok.
Wnioskodawca wskazuje, że opisany budynek (...) spełnia wszystkie ustawowe przesłanki uznania go za środek trwały.
Stosownie do art. 22g ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT wartość początkową środka trwałego wytworzonego we własnym zakresie stanowi koszt jego wytworzenia.
Jednocześnie art 22g ust. 9 tej ustawy przewiduje, że jeżeli podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia środka trwałego, jego wartość początkową ustala się w drodze wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z dnia ich wytworzenia oraz stopnia ich zużycia.
W ocenie Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca obiektywnie nie ma możliwości ustalenia kosztu wytworzenia budynku (...).
Budynek został wybudowany sposobem gospodarczym przed rozpoczęciem działalności gospodarczej, a Wnioskodawca nie posiada dokumentów księgowych potwierdzających poniesione wydatki.
Wnioskodawca wskazuje, że okoliczności te odpowiadają sytuacjom wielokrotnie analizowanym przez organy podatkowe w interpretacjach indywidualnych dotyczących środków trwałych wytworzonych przed rozpoczęciem działalności gospodarczej, w których dopuszcza się ustalenie wartości początkowej na podstawie art. 22g ust. 9 ustawy o PIT.
Dla zachowania rzetelności i obiektywizmu wyceny Wnioskodawca zamierza oprzeć ustalenie wartości początkowej budynku (...) na wycenie sporządzonej przez niezależnego rzeczoznawcę majątkowego. Takie podejście, zdaniem Wnioskodawcy, jest akceptowane w typowych interpretacjach indywidualnych, w których organy podatkowe wskazują, że podatnik może posłużyć się opinią rzeczoznawcy jako narzędziem pomocniczym przy dokonywaniu własnej wyceny na podstawie art. 22g ust. 9 ustawy o PIT. Choć przepis art. 22g ust. 9 ustawy o PIT posługuje się pojęciem „wyceny dokonanej przez podatnika”, organy podatkowe w licznych interpretacjach wskazują, że podatnik może posiłkować się opinią rzeczoznawcy, co dodatkowo wzmacnia wiarygodność przyjętej wartości początkowej.
Momentem rozpoczęcia amortyzacji – zgodnie z art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT – jest miesiąc następujący po miesiącu, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji środków trwałych.
Zdaniem Wnioskodawcy fakt, że budynek (...) był wykorzystywany w działalności gospodarczej przed formalnym ujęciem go w ewidencji, nie pozbawia Wnioskodawcy prawa do jego późniejszego wprowadzenia i rozpoczęcia amortyzacji od tego momentu.
Wnioskodawca wskazuje, że stanowisko to znajduje potwierdzenie w utrwalonej linii interpretacyjnej organów podatkowych, zgodnie z którą samo opóźnienie w ujęciu środka trwałego w ewidencji nie skutkuje utratą prawa do amortyzacji. Przepisy ustawy o PIT nie przewidują negatywnych konsekwencji podatkowych w postaci utraty prawa do amortyzacji w takim przypadku.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest:
- prawidłowe w zakresie możliwości wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych budynku (...),
- nieprawidłowe w pozostałym zakresie.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.
Podatnik ma zatem możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków, pod warunkiem że mają one bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma wpływ na wielkość osiągniętych przychodów.
Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
- pozostawać w związku przyczynowym z przychodami lub ze źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
- nie znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
- być właściwie udokumentowany.
W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
Obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-skutkowego między poniesionym wydatkiem a przychodami uzyskanymi z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tych przychodów – każdorazowo spoczywa na podatniku.
W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. (…).
Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,
b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
– wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
O tym, jaki składnik majątku może stanowić środek trwały, decydują regulacje zawarte w art. 22a i art. 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy czym nie wszystkie wymienione w nich rodzaje składników majątku mogą podlegać amortyzacji podatkowej.
Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
3) inne przedmioty
– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Z tego wynika, że określony składnik majątku podatnika jest środkiem trwałym, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:
· stanowi on własność lub współwłasność podatnika,
· został nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,
· jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,
· przewidywany okres jego używania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej jest dłuższy niż rok (decyzja w tym względzie należy do podatnika),
· jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo został oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, o której mowa w art. 23b w omawianej ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jak stanowi art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.
Zatem wszystkie składniki majątku (poza składnikami wymienionymi w art. 22d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), które stanowią środek trwały w rozumieniu tej ustawy, powinny zostać wprowadzone do ewidencji środków trwałych – niezależnie od tego, czy podlegają amortyzacji, czy też nie. Wprowadza się je do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych najpóźniej w miesiącu przekazania ich do użytkowania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z wyłączeniem składników wymienionych w art. 22d ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania.
W myśl art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.
Z kolei zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł. (…).
Zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych, która stanowi podstawę obliczenia odpisów amortyzacyjnych określa art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W myśl art. 22g ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie – koszt wytworzenia.
Stosownie do art. 22g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.
Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w szczególnych sytuacjach zezwalają również na odstąpienie od ogólnych zasad ustalania wartości początkowej zakupionego albo wytworzonego środka trwałego.
Stosownie bowiem do art. 22g ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia.
Natomiast stosownie do treści art. 22g ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Jeżeli podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia, o którym mowa w ust. 4, wartość początkową środków trwałych ustala się w wysokości określonej z uwzględnieniem cen rynkowych, o których mowa w ust. 8, przez biegłego, powołanego przez podatnika.
W myśl art. 22g ust. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przy ustalaniu wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2, 8, 9, 14 i 15, przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.
Zgodnie z art. 19 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.
Możliwość ustalenia wartości początkowej środka trwałego w drodze wyceny dokonanej przez podatnika stanowi sytuację szczególną, wyjątek od obowiązującej zasady ustalania tej wartości według ceny nabycia/wytworzenia. Brak możliwości ustalenia wartości początkowej zgodnie z tą generalną zasadą powinno mieć charakter obiektywny, a więc dotyczyć tych sytuacji, w których podatnik nie posiada, bo nie musiał posiadać stosownych dokumentów stwierdzających wysokość poniesionych przez niego wydatków na nabycie/wytworzenie środka trwałego i jego przystosowanie do używania (dotyczy np. nabycia określonego składnika majątku w ramach prywatnego majątku i następnie przekazania go do działalności gospodarczej).
Tak więc możliwość ustalenia wartości początkowej środka trwałego przez wycenę dokonaną przez podatnika lub przez biegłego dotyczy jedynie przypadków, w których środek trwały odpowiednio został nabyty/wytworzony przed dniem założenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz brak jest możliwości ustalenia tej wartości. Przepis art. 22g ust. 8 i 9 cyt. ustawy nie ma służyć podnoszeniu rynkowej wartości środków trwałych (w tym nieruchomości) do ich aktualnych cen na rynku.
Zasad wyrażonych w art. 22g ust. 8 i 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie można stosować do składników majątku, które zostały nabyte lub wytworzone w ramach (w trakcie) prowadzonej działalności gospodarczej lub z zamiarem wykorzystywania ich na potrzeby tej działalności. W takim bowiem przypadku ponoszone koszty nabycia/wytworzenia środków trwałych powinny być właściwie udokumentowane.
Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą od xx października 2020 r. Wybrana przez Pana forma opodatkowania to podatek liniowy. W latach 2006-2019 wybudował Pan sposobem gospodarczym budynek gospodarczy na działce. Budowę rozpoczął Pan na podstawie pozwolenia na budowę wydanego na Pana i Pana żonę. W wydanym pozwoleniu na budowę budynek był określony jako gospodarczy. Wskazał Pan, że cel pierwotny to budynek gospodarczy z możliwością przekształcenia pod działalność gospodarczą. Budowa była finansowana ze środków własnych. Nie posiada Pan dokumentów kosztowych (faktur, rachunków) dokumentujących poniesione wydatki na wytworzenie tego budynku. Budowa została ukończona na przełomie m-ca lutego i marca 2020 r. Wybudowany budynek gospodarczy przeznaczył Pan na prowadzenie (...). Budynek ten nie został przez Pana wprowadzony do ewidencji środków trwałych. W okresie od (…) 2021 r. do (…) 2023 r. ponosił Pan nakłady na rozbudowę budynku (...) w postaci (…). Obiekt ten został przyjęty do użytkowania w działalności gospodarczej (…) 2023 r. oraz wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Jego wartość początkowa została ustalona na podstawie udokumentowanych kosztów wytworzenia. Obecnie planuje Pan wprowadzić do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej budynek (...). Budynek (...) oraz (…) stanowią jeden budynek położony na tej samej nieruchomości gruntowej.
Tak więc, z opisu sprawy wynika, że poczyniono szereg czynności oraz inwestycji prowadzących do wybudowania budynku gospodarczego z przeznaczeniem na prowadzenie (...). Zakończenie budowy budynku (...) nastąpiło w tym samym roku, w którym rozpoczął Pan prowadzenie działalności gospodarczej.
Zatem nie można przyjąć, że w trakcie procesu inwestycyjnego ponosił Pan wydatki niemożliwe do udokumentowania, w szczególności w sytuacji, w której wiadomy był cel wykorzystywania tej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.
Inwestorem budynku był Pan wraz z małżonką. Wiedział Pan, w jakim celu ponosi Pan wydatki na budowę budynku gospodarczego, tzn. był Pan świadomy, że po zakończeniu prac zamierza Pan w tym budynku prowadzić działalność gospodarczą w postaci (...).
Zatem, powinien Pan gromadzić faktury oraz inne dokumenty potwierdzające wysokość poniesionych wydatków związanych z prowadzoną inwestycją, co umożliwiłoby prawidłowe ustalenie wartości początkowej budynku.
Jak już uprzednio wskazałem, ustalenie wartości początkowej środka trwałego w drodze wyceny dokonywanej przez biegłego, powołanego przez podatnika, ma charakter wyjątku od ogólnej zasady ustalania tej wartości na podstawie rzeczywistych, udokumentowanych wydatków poniesionych na wytworzenie środka trwałego. Jako wyjątek, ten sposób ustalenia wartości początkowej może być stosowany wyłącznie w ustawowo określonych sytuacjach, tj. wtedy, gdy ustalenie rzeczywistej wysokości wydatków na podstawie posiadanej dokumentacji nie jest możliwe z przyczyn obiektywnych. Dokonując wytworzenia nieruchomości z zamiarem używania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, powinien Pan wszystkie wydatki właściwie udokumentować.
Na podstawie przedstawionego opisu sprawy oraz powołanych przepisów stwierdzam, że wartość początkowa wskazanego we wniosku środka trwałego (budynku (...)) powinna zostać określona na podstawie faktycznie poniesionych i prawidłowo udokumentowanych wydatków.
Nie można przyjąć, że w związku z tą inwestycją ponosił Pan wydatki niemożliwe do udokumentowania, w szczególności w sytuacji, w której wiadomy był cel wykorzystywania budynku (...) do prowadzenia działalności gospodarczej.
W Pana przypadku budynek w momencie rozpoczęcia działalności lub w momencie, kiedy był oddany do użytkowania (jeżeli ten moment nastąpił po dacie rozpoczęcia prowadzenia przez Pana działalności) powinien zostać wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wartość początkowa powinna być przez Pana ustalona zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. według kosztu wytworzenia.
Koszt wytworzenia budynku (...) powinien Pan ustalić zgodnie z powołanym wcześniej art. 22g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym brak jest podstaw prawnych do ustalenia wartości początkowej środka trwałego według wartości rynkowej lub wartości ustalonej przez biegłego.
Jednak skoro nie posiada Pan dokumentów potwierdzających poniesione przez Pana wydatki na wytworzenie budynku (...), brak jest możliwości ustalenia kosztu wytworzenia, a tym samym określenia wartości początkowej środka trwałego.
W związku z brakiem udokumentowanych kosztów wytworzenia (...) i brakiem możliwości zastosowania w Pana sytuacji art. 22g ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz faktem, że budynek (...) i (…) to jeden budynek, budynek ten powinien stanowić jeden środek trwały, ale w części dotyczącej (...) nie będą dokonywane odpisy amortyzacyjne zaliczane w poczet kosztów uzyskania przychodów.
Podsumowanie: ponieważ nie posiada Pan dokumentów potwierdzających poniesione wydatki na wytworzenie środka trwałego ((...)), a jego budowa nastąpiła z przeznaczeniem na działalność gospodarczą, nie ma Pan możliwości ustalenia jego wartości początkowej zgodnie z art. 22g ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo