Podatnik prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą (konserwacja i naprawa pojazdów), opodatkowaną ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. W 2021 r. zamówił nowy samochód dostawczy typu 'blaszak', który został odebrany i opłacony w kwietniu 2023 r. Pojazd został wprowadzony do ewidencji środków…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
11 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 11 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismami z 22 marca 2026 r. (wpływ 22 marca 2026 r.), z 31 marca 2026 r. (wpływ 31 marca 2026 r.) oraz z 2 kwietnia 2026 r. (wpływ 2 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
(…) od 01.06.2013 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą (…) (dalej jako: Wnioskodawca, Wnioskujący). Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, oznaczona kodem PKD 45.20.Z. Podatnik jest polskim rezydentem o nieograniczonym obowiązku podatkowym. Jako przedsiębiorca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Podatnik od początku swojej działalności ewidencjonuje zdarzenia gospodarcze w oparciu o ewidencję przychodów, opodatkowując uzyskiwane przychody zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Wnioskodawca prowadzi również wykaz środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Wnioskodawca w 2021 r. w związku ze wzrostem potrzeb firmowych rozpoczął poszukiwania w celu zakupu samochodu dostawczego typu „bus blaszak”. Z uwagi na trudną sytuację w tamtym czasie na rynku motoryzacyjnym oraz ograniczoną dostępność pojazdów z rynku wtórnego zdecydował się na zakup nowego samochodu z salonu. Po znalezieniu właściwej oferty Wnioskujący podpisał umowę zakupu z salonem (…) na zakup pojazdu marki (…) typu „blaszak” na kwotę (…) zł brutto, w tym (…) zł podatku VAT. Zaś w dniu 22.09.2021 r. Wnioskodawca wpłacił zaliczkę na kwotę (…) zł w formie przelewu.
Zamówienie na ww. pojazd zostało złożone i zrealizowane na osobę prywatną, jednak pojazd był zamawiany w celu prowadzenia czynności w ramach wykonywanej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Wnioskujący sfinalizował zakup pojazdu i wpłacił pozostałą kwotę w dniu 11.04.2023 r., na krótko przed odbiorem pojazdu. Całość rozliczeń była wykonywana w formie przelewów bankowych.
Sprzedaż ww. pojazdu została zaewidencjonowana za pośrednictwem kasy fiskalnej, co skutkowało wystawieniem paragonu fiskalnego bez wykazanego nr NIP – o fakcie wystawienia takiego paragonu Wnioskodawca nie miał jednak wiedzy, takiego paragonu przy sprzedaży nie okazano Wnioskodawcy. Jednocześnie salon samochodowy wystawił fakturę do paragonu z wykazanym numerem PESEL. Po otrzymaniu tej faktury Wnioskodawca zwrócił się o wystawienie faktury z NIP, jednak sprzedawca odmówił, powołując się na fakt wystawienia paragonu bez NIP.
Przedmiotem zamówienia był samochód dostawczy marki (…) z jednym rzędem siedzeń oraz ścianą grodziową (tzw. „blaszak”), a w dowodzie rejestracyjnym widnieje adnotacja VAT-1 potwierdzająca charakter użytkowy pojazdu.
Zakupiony pojazd z uwagi na jego charakter użytkowy jest używany wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawcy.
Na moment wystawienia paragonu i faktury dokumentującej przedmiotowy zakup, tj. 11.04.2023 r., Wnioskodawca także posiadał status czynnego podatnika VAT.
Uzupełnienia wniosku
Zakupiony przez Wnioskodawcę samochód stanowi środek trwały w rozumieniu art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) i został wprowadzony do wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w dacie 12.04.2023 r.
Podatnik planuje zmianę formy opodatkowania w ustawowym terminie w 2027 r.
Przedmiotowy samochód nie spełnia definicji samochodu osobowego, o której mowa w art. 5a pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ zgodnie ze wskazanym w tym przepisie wyjątkiem jest to pojazd samochodowy mający jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków, a więc nie jest samochodem osobowym.
Pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych
Czy w sytuacji, gdy Wnioskujący zmieni formę opodatkowania na zasady ogólne, tj. opodatkowanie wg skali podatkowej lub podatku wg stawki liniowej, będzie miał prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów pozostałą, bieżącą część wartości netto nabytego pojazdu, wykazaną w ewidencji środków trwałych, w formie odpisów amortyzacyjnych?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy może on, w przypadku zmiany formy opodatkowania na zasady ogólne, dokonywać i uznawać jako koszty uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od przedmiotowego pojazdu w pozostałej do amortyzacji kwocie wyrażonej jako wartość początkowa pomniejszona o wartość dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych – tzn. za lata, kiedy Wnioskodawca korzystał z ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. 2025 poz. 843, dalej jako: uRyczałt) podatnicy oraz spółki, których wspólnicy są opodatkowani w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, są obowiązani posiadać i przechowywać dowody zakupu towarów, prowadzić wykaz środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz, odrębnie za każdy rok podatkowy, ewidencję przychodów, zwaną dalej „ewidencją”, z zastrzeżeniem ust. 3.
Z kolei § 8 ust. 1-2 Rozporządzenia Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia ewidencji przychodów i wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. 2025 poz.1294) wskazuje, że wykaz środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zawiera co najmniej następujące dane:
· liczbę porządkową,
· dane dotyczące nabycia, wytworzenia, przyjęcia do używania lub wykreślenia z wykazu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej:
- numer identyfikujący fakturę w Krajowym Systemie e-Faktur, jeżeli jest to faktura wystawiona przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur – w przypadku faktury dotyczącej zbycia środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej,
- numer dokumentu, na podstawie którego przyjęto do używania lub wykreślono z wykazu środek trwały lub wartość niematerialną i prawną,
- rodzaj dokumentu stwierdzającego nabycie lub wytworzenie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej,
- datę nabycia albo datę wytworzenia,
- datę przyjęcia do używania;
· określenie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej,
· symbol Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) wydanej na podstawie odrębnych przepisów,
· wartość początkową,
· stawkę amortyzacyjną,
· zaktualizowaną wartość początkową,
· datę likwidacji oraz przyczynę likwidacji albo datę zbycia środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.
Zaś za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne uznaje się składniki majątkowe, o których mowa w art. 22a-22o ustawy o podatku dochodowym.
Przez środki trwałe podlegające amortyzacji zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2025 poz. 163, dalej jako: uPIT) uważa się stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Przedmiotowy pojazd samochodowy bez wątpienia wpisuje się w definicję środka trwałego, ponieważ stanowi on własność Wnioskodawcy, w dniu przyjęcia był kompletny i zdatny do użytku, a jego przewidywany okres używania w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej wynosi więcej niż rok.
Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt. 1 uPIT za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się m.in. w razie odpłatnego nabycia – cenę ich nabycia.
Zgodnie z art. 22n ust. 5 uPIT w razie zmiany formy opodatkowania podatnicy, zakładając ewidencję, o której mowa w ust. 2, uwzględniają w niej odpisy amortyzacyjne przypadające za okres opodatkowania w formie zryczałtowanego podatku dochodowego, podatku tonażowego lub zryczałtowanego podatku od wartości sprzedanej produkcji, o którym mowa w ustawie z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
Ewidencja wskazana w powyższym przepisie musi zawierać, zgodnie z art. 22n ust. 2, co najmniej: liczbę porządkową, datę nabycia, datę przyjęcia do używania, określenie dokumentu stwierdzającego nabycie, określenie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, symbol Klasyfikacji Środków Trwałych, wartość początkową, stawkę amortyzacyjną, kwotę odpisu amortyzacyjnego za dany rok podatkowy i narastająco za okres dokonywania tych odpisów, w tym także, gdy składnik majątku był kiedykolwiek wprowadzony do ewidencji (wykazu), a następnie z niej wykreślony i ponownie wprowadzony, zaktualizowaną wartość początkową, zaktualizowaną kwotę odpisów amortyzacyjnych, wartość ulepszenia zwiększającą wartość początkową, datę likwidacji oraz jej przyczynę albo datę zbycia.
Przez koszty uzyskania przychodu, zgodnie z art. 22 uPIT, rozumie się koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
W związku z powyższym, gdy Wnioskodawca dokona zmiany formy opodatkowania, ma on prawo w zakładanej ewidencji środków trwałych uwzględnić dotychczasowe odpisy amortyzacyjne. W efekcie kolejne wartości odpisów, które będą kontynuowane, uprawniają Wnioskodawcę do uznawania ich jako koszty uzyskania przychodów.
Powyższe znajduje potwierdzenie w piśmie z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. 1061- IPTPB1.4511.298.2016.2.MM:
[...] Natomiast w sytuacji, gdy Wnioskodawczyni w pierwszym roku opodatkuje przychody zryczałtowanym podatkiem dochodowym, a w kolejnym roku zmieni formę opodatkowania na zasady ogólne i wprowadzi przedmiotowy lokal do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, to w myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, winna począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym wprowadziła lokal do tej ewidencji, dokonywać odpisów amortyzacyjnych.
Ponadto, jak stanowi art. 22n ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w razie zmiany formy opodatkowania, podatnicy, zakładając ewidencję środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, uwzględniają w niej odpisy amortyzacyjne przypadające za okres opodatkowania w formie zryczałtowanego podatku dochodowego.
Z przywołanego przepisu wynika, że w przypadku rezygnacji z opodatkowania w formie zryczałtowanego podatku dochodowego i przejścia na opodatkowanie dochodów w oparciu o tzw. zasady ogólne, odpisy amortyzacyjne za okres opodatkowania ryczałtem należy uwzględnić w prowadzonej ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Przy czym wskazać należy, że odpisy amortyzacyjne za okres opodatkowania ryczałtem, a więc przed przejściem na tzw. zasady ogólne, nie stanowią kosztów uzyskania przychodu.
Mając na uwadze powyższe, w sytuacji zmiany formy opodatkowania z ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na zasady ogólne Wnioskujący ma prawo uwzględnić wartość odpisów amortyzacyjnych sprzed zmiany formy opodatkowania i je kontynuować. W konsekwencji po zmianie formy opodatkowania na zasady ogólne odpisy wynikające z ewidencji Wnioskodawca będzie mógł uznawać jako koszty uzyskania przychodu z tytułu amortyzacji środka trwałego wykorzystywanego do czynności wykonywanych w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą, której głównym przedmiotem jest konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli. Od początku swojej działalności ewidencjonuje Pan zdarzenia gospodarcze w oparciu o ewidencję przychodów, opodatkowując uzyskiwane przychody ryczałtem ewidencjonowanym i w związku z tym prowadzi Pan wykaz środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej kupił Pan samochód dostawczy. Samochód ten stanowi środek trwały i 12.04.2023 r. został wprowadzony do wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Pana wątpliwość dotyczy kwestii czy sytuacji, kiedy zmieni Pan formę opodatkowania na opodatkowanie według skali podatkowej lub podatkiem liniowym, ma Pan prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w formie odpisów amortyzacyjnych pozostałą, bieżącą część wartości netto nabytego pojazdu, wykazaną w ewidencji środków trwałych.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 843 ze zm.):
Osoby fizyczne oraz przedsiębiorstwa w spadku osiągające przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej mogą opłacać zryczałtowany podatek dochodowy w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
W myśl art. 12 ust. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
Podatek zryczałtowany, o którym mowa w ust. 1, pobiera się bez pomniejszania przychodu o koszty uzyskania.
Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
Podatnicy oraz spółki, których wspólnicy są opodatkowani w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, są obowiązani posiadać i przechowywać dowody zakupu towarów, prowadzić wykaz środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz, odrębnie za każdy rok podatkowy, ewidencję przychodów, zwaną dalej „ewidencją”, z zastrzeżeniem ust. 3.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
Obowiązek prowadzenia ewidencji powstaje od dnia, od którego ma zastosowanie opodatkowanie w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
Natomiast w myśl art. 15 ust. 4 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
Ewidencję oraz dowody, na podstawie których są dokonywane wpisy do ewidencji, a także dowody zakupu, o których mowa w ust. 1, należy przechowywać w miejscu wykonywania działalności lub, jeżeli działalność jest prowadzona w formie spółki, w miejscu wskazanym przez podatnika lub podatników – jako ich siedziba, albo w biurze rachunkowym, któremu zostało powierzone prowadzenie ewidencji.
Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne zobowiązuje więc podatników prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą do prowadzenia ewidencji lub wykazu posiadanych środków trwałych.
Z kolei zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 .
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Zatem, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, musi spełniać łącznie następujące przesłanki:
· musi być poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
· nie może być wymieniony w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wśród wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów,
· musi być należycie udokumentowany.
Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że konieczność poniesienia określonego wydatku nie może wynikać z zaniedbań, braku nadzoru lub sprzecznych z prawem działań podatnika.
Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości.
W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o , z uwzględnieniem art. 23. (…)
Stosownie natomiast do art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c , stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
3) inne przedmioty
– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1 , zwane środkami trwałymi.
Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że składnik majątkowy może być uznany za środek trwały w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
· musi stanowić własność lub współwłasność podatnika,
· musi być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania – ustawodawca nie określił bliżej tych warunków, jednak należy stwierdzić, że warunki te spełnia składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, sprawny techniczne i zalegalizowany prawnie w formie ewentualnie wymaganych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie,
· jego przewidywany okres używania musi być dłuższy niż rok,
· musi być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą lub oddany do używania innym podmiotom, na podstawie umów wymienionych w art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu.
Zgodnie z art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.
Na podstawie art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1 , mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.
W myśl art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł , dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.
Według art. 22h ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z uwzględnieniem art. 22i . Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości tych odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji (wykazu) do końca tego roku podatkowego.
Jak stanowi art. 22i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł , dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.
Zgodnie z art. 22n ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Podatnicy prowadzący, zgodnie z przepisami o rachunkowości, księgi rachunkowe są obowiązani do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22a-22m.
Natomiast w myśl art. 22n ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów są obowiązani do prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zawierającej, z zastrzeżeniem ust. 3, co najmniej:
1) liczbę porządkową;
2) datę nabycia;
3) datę przyjęcia do używania;
4) określenie dokumentu stwierdzającego nabycie;
5) określenie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej;
6) symbol Klasyfikacji Środków Trwałych;
7) wartość początkową;
8) stawkę amortyzacyjną;
9) kwotę odpisu amortyzacyjnego za dany rok podatkowy i narastająco za okres dokonywania tych odpisów, w tym także, gdy składnik majątku był kiedykolwiek wprowadzony do ewidencji (wykazu), a następnie z niej wykreślony i ponownie wprowadzony;
10) zaktualizowaną wartość początkową;
11) zaktualizowaną kwotę odpisów amortyzacyjnych;
12) wartość ulepszenia zwiększającą wartość początkową;
13) datę likwidacji oraz jej przyczynę albo datę zbycia.
Stosownie do art. 22n ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Zapisów dotyczących środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonuje się w ewidencji najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego, o którym mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.
Zgodnie z art. 22n ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
W razie zmiany formy opodatkowania podatnicy, zakładając ewidencję, o której mowa w ust. 2, uwzględniają w niej odpisy amortyzacyjne przypadające za okres opodatkowania w formie zryczałtowanego podatku dochodowego, podatku tonażowego lub zryczałtowanego podatku od wartości sprzedanej produkcji, o którym mowa w ustawie z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
W przypadku rezygnacji z opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych i przejścia na opodatkowanie dochodów według skali podatkowej bądź podatkiem liniowym odpisy amortyzacyjne za okres opodatkowania ryczałtem należy uwzględnić w prowadzonej ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Przy czym wskazuję, że odpisy amortyzacyjne za okres opodatkowania ryczałtem ewidencjonowanym, a więc przed przejściem na opodatkowanie według skali podatkowej bądź podatkiem liniowym nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.
Zatem w przypadku zmiany przez Pana formy opodatkowania z ryczałtu ewidencjonowanego na opodatkowanie według skali podatkowej bądź podatkiem liniowym musi Pan kontynuować odpisy amortyzacyjne z uwzględnieniem odpisów amortyzacyjnych przypadających na okres opodatkowania w formie ryczałtu ewidencjonowanego. Odpisów amortyzacyjnych przypadających na opodatkowanie w formie ryczałtu ewidencjonowanego nie może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.
Podsumowanie: w sytuacji, gdy zmieni Pan formę na opodatkowania na opodatkowanie dochodów według skali podatkowej bądź podatkiem liniowym może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w formie odpisów amortyzacyjnych pozostałą, bieżącą część wartości netto nabytego samochodu, wykazaną w ewidencji środków trwałych.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
W odniesieniu do powołanej przez Pana interpretacji stwierdzam, że zapadła ona w indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla organu wydającego tę interpretację.
Ponadto wskazuję, że Pana wniosek w zakresie podatku od towarów i usług jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo