Interpretacja 0112-KDIL2-2.4011.236.2026.1.WS

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 17 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wnioskodawca podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz.U.2025 poz. 163 z późniejszymi zmianami), tj. podlega opodatkowaniu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania.

Dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych Wnioskodawca stosuje opodatkowanie w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych zgodnie z przepisami ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca świadczy usługi serwisowe polegające na obsłudze i konserwacji turbin wiatrowych (wiatraków) zlokalizowanych na terytorium Norwegii. Usługi te wykonywane są na rzecz kontrahenta posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium (…).

Z uwagi na miejsce faktycznego wykonywania usług oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa norweskiego dotyczące podatku od wartości dodanej Wnioskodawca był zobowiązany do rejestracji dla celów podatku od wartości dodanej na terytorium Norwegii.

W konsekwencji świadczone usługi dokumentowane są fakturami wystawianymi zgodnie z regulacjami norweskimi, na których wykazywany jest podatek od wartości dodanej. Kwota podatku od wartość dodanej wykazywana na fakturach jest należnością publicznoprawną, która w całości podlega przekazaniu do norweskiego urzędu skarbowego i nie pozostaje do dyspozycji Wnioskodawcy jako przysporzenie majątkowe.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym kwota podatku od wartości dodanej wykazywana na fakturach zgodnie z przepisami norweskimi i odprowadzana w całości do norweskiego organu podatkowego stanowi dla Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu w Polsce ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych?

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy kwota podatku od wartości dodanej, wykazywana na fakturach wystawianych zgodnie z przepisami norweskimi oraz podlegająca w całości odprowadzeniu do właściwego organu podatkowego w Norwegii, nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu w Polsce ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Przychodem Wnioskodawcy jest wyłącznie kwota wynagrodzenia netto należnego z tytułu świadczonych usług, tj. kwota stanowiąca definitywne przysporzenie majątkowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o PIT) osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów), bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

Wnioskodawca jako polski rezydent podatkowy podlega zatem w Polsce opodatkowaniu całości przychodów osiąganych z działalności gospodarczej, w tym również uzyskiwanych w związku ze świadczeniem usług na terytorium Norwegii.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym z dnia 20 listopada 1998 r. (Dz.U.2025 poz. 843 z późniejszym i zmianami) opodatkowaniu ryczałtem podlegają przychody z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ustawy o PIT.

Oznacza to, że definicja przychodu dla potrzeb ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych odwołuje się do regulacji ustawy o PIT.

Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o PIT za przychód z działalności uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że podatek od towarów i usług (VAT) nie stanowi przychodu podatnika, gdyż nie ma charakteru definitywnego przysporzenia majątkowego. Podatnik działa w tym zakresie jako podmiot zobowiązany do jego poboru i przekazania właściwemu organowi podatkowemu.

Podatek od wartości dodanej ma charakter daniny publicznoprawnej, którą podatnik jedynie inkasuje od kontrahenta, a następnie odprowadza do właściwego organu podatkowego, przez co nie może nim swobodnie dysponować. Kwota ta nie stanowi wynagrodzenia za świadczone usługi i nie zwiększa majątku podatnika.

Choć art. 14 ust. 1 ustawy o PIT odnosi się literalnie do „podatku od towarów i usług”, należy zauważyć, że podatek od wartości dodanej pobierany w Norwegii ma tożsamy charakter konstrukcyjny i funkcjonalny jak polski podatek VAT. Z perspektywy konstrukcji podatku dochodowego brak jest podstaw do różnicowania sytuacji podatnika w zależności od tego, czy podatek od wartości dodanej jest odprowadzany do polskiego, czy zagranicznego organu podatkowego. W obu przypadkach nie dochodzi do definitywnego przysporzenia majątkowego. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do nieuzasadnionego różnicowania sytuacji podatników, co pozostawałoby w sprzeczności z zasadą neutralności podatkowej.

Zgodnie z art. 3 obowiązującej od 1 września 2018 r. umowy pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Norwegii o współpracy administracyjnej, zwalczaniu oszustw oraz odzyskiwaniu wierzytelności w dziedzinie podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L 195 z 1.8.2018 z późniejszymi zmianami) „VAT” oznacza, w odniesieniu do Unii, podatek od wartości dodanej zgodnie z dyrektywą Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz, w odniesieniu do Norwegii, podatek od wartości dodanej zgodnie z norweską ustawą z dnia 19 czerwca 2009 r. nr 58 dotyczącą podatku od wartości dodanej.

Zatem treść unijno-norweskiej umowy potwierdza więc, że oba podatki mają tożsamy charakter i że ich mechanizmy oraz fundamentalne zasady są podobne.

W kontekście kwalifikacji norweskiego jako przychodu podatkowego warto odwołać się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku NSA z dnia 18 lutego 2025 r., sygn. II FSK 626/22, Sąd jednoznacznie stwierdził, że zagraniczny podatek od towarów i usług pobierany przez podatnika nie stanowi przychodu podatkowego, jeśli nie powiększa definitywnie majątku podatnika. NSA podkreślił, że w takim przypadku podatnik działa wyłącznie jako pośrednik między organem podatkowym a kontrahentem, a kwota podatku odprowadzana do zagranicznego urzędu nie pozostaje w dyspozycji podatnika i nie stanowi jego wynagrodzenia.

Jak wskazał Sąd: Na gruncie podatku dochodowego transakcje rozlicza się więc zasadniczo w wartościach netto (tj. bez obciążenia podatkiem obrotowym). W przeciwnym wypadku doszłoby do podwójnego opodatkowania tej samej kwoty...”. W takim wypadku VAT traci cechę neutralności.

Zgodnie z powyższym stanowiskiem oraz analogicznie do sytuacji opisanej w niniejszym wniosku, norweski pobierany od kontrahenta i odprowadzany w całości do norweskiego organu podatkowego nie powinien być traktowany jako przychód podlegający opodatkowaniu w Polsce ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 843 ze zm.):

Z kolei zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Zarówno przepisy ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, jak i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia „podatek od towarów i usług”. Dlatego przy jego interpretacji w kontekście przepisów tych ustaw należy odnieść się do przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U z 2025 r. poz. 775 ze zm.).

Zgodnie bowiem z art. 5a pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Tym samym, art. 6 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy interpretować razem z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług:

Natomiast w myśl art. 2 pkt 11 ustawy o podatku od towarów i usług:

Jednocześnie stosownie do art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług:

Zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług:

Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług:

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce, w ramach której świadczy Pan usługi serwisowe polegające na obsłudze i konserwacji turbin wiatrowych (wiatraków) zlokalizowanych na terytorium Norwegii. Z uwagi na miejsce faktycznego wykonywania usług oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa norweskiego był Pan zobowiązany do rejestracji dla celów podatku od wartości dodanej na terytorium Norwegii. W konsekwencji świadczone usługi dokumentowane są fakturami wystawianymi zgodnie z regulacjami norweskimi, na których wykazywany jest podatek od wartości dodanej. Kwota podatku od wartość dodanej wykazywana na fakturach jest należnością publicznoprawną, która w całości podlega przekazaniu do norweskiego urzędu skarbowego.

Wskazuję, że sformułowanie „podatek od towarów i usług” jest określeniem podatku pośredniego funkcjonującego wyłącznie na terytorium Polski, który w przypadku innych państw funkcjonuje (obowiązuje) pod innymi nazwami. W przypadku państw członkowskich Unii Europejskiej funkcjonuje pod pojęciem podatku od wartości dodanej.

Norwegia to kraj stowarzyszony z Unią Europejską, nienależący do Unii Europejskiej. W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług Norwegię należy traktować jako terytorium państwa trzeciego. Podatek od wartości dodanej nakładany zgodnie z przepisami obowiązującymi na terytorium Norwegii nie może być utożsamiany z polskim podatkiem od towarów i usług ani z podatkiem od wartości dodanej obowiązującym w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 2 pkt 11 ustawy o podatku od towarów i usług.

Na podstawie powyższego stwierdzam, że w świetle literalnego brzmienia cytowanych powyżej przepisów brak jest podstaw prawnych, aby uzyskane przez Pana przychody, wynikające z faktur dokumentujących wykonanie usługi, pomniejszać o podatek rozliczany na terytorium Norwegii. Jak wskazałem powyżej, podatek rozliczany na terytorium Norwegii nie jest tożsamy z podatkiem od towarów i usług (nie jest tym podatkiem), o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie może być również utożsamiany z podatkiem od wartości dodanej, o którym mowa w ustawie o podatku od towarów i usług. Dlatego też podatek zapłacony przez Pana na terenie Norwegii nie może stanowić podstawy do pomniejszenia przychodu z tytułu prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Polsce. Zatem Pana przychodem jest wynikająca z wystawionych faktur kwota brutto, tj. razem z norweskim podatkiem od wartości dodanej.

Podsumowanie: Pana przychodem do opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne z tytułu świadczenia przez Pana usług jest kwota brutto, zawierająca norweski podatek od wartości dodanej.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

-   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.