Interpretacja 0112-KDIL2-2.4011.245.2026.1.AA

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 22 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (…) na podstawie wpisu do CEIDG, opodatkowaną na zasadach skali podatkowej. Główny zakres działalności: świadczenie usług prawnych (PKD 69.10.Z).

Wnioskodawca rozpoczął w 2026 r. aplikację radcowską w Okręgowej Izbie Radców Prawnych (…). W związku z tym jest zobowiązany do uiszczania rocznej opłaty za aplikację radcowską w wysokości określonej uchwałą Krajowej Rady Radców Prawnych (obecnie ok. 6 500 zł rocznie).

Opłata ta jest obligatoryjna – jej nieuiszczenie skutkuje skreśleniem z listy aplikantów i niemożnością kontynuowania aplikacji oraz przystąpienia do egzaminu radcowskiego.

Wnioskodawca ponosi tę opłatę ze środków firmowych (z rachunku firmowego JDG) i jest ona bezpośrednio związana z uzyskiwaniem kwalifikacji zawodowych niezbędnych do wykonywania zawodu radcy prawnego – czyli podstawowego źródła przychodów działalności gospodarczej.

Roczna opłata za aplikację radcowską nie zostanie Wnioskodawcy w jakikolwiek sposób zwrócona bądź sfinansowana przez podmiot trzeci.

W ocenie Wnioskodawcy roczna opłata za aplikację radcowską stanowi koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o PIT, ponieważ:

1.  Jest poniesiona w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów – ukończenie aplikacji radcowskiej i zdanie egzaminu zawodowego jest warunkiem koniecznym do wykonywania zawodu radcy prawnego w pełnym zakresie (w tym reprezentacji przed sądami bez ograniczeń wynikających z wpisu na listę radców prawnych).

2. Ma charakter definitywny (bezzwrotny).

3. Została prawidłowo udokumentowana (faktura/rachunek wystawiony przez OIRP).

4. Nie została wymieniona w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów (art. 23 ustawy o PIT).

5. Stanowi wydatek na podnoszenie kwalifikacji zawodowych bezpośrednio związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Potwierdzają to liczne interpretacje indywidualne wydane w podobnych sprawach, m.in.:

-     interpretacja DKIS w Katowicach z 12.01.2024 r. nr 0115-KDIT3.4011.601.2023.2.MR,

-     interpretacja DKIS w Bydgoszczy z 27.09.2023 r. nr 0113-KDIPT2-1.4011.602.2023.2.MZ,

-     interpretacja DKIS w Łodzi z 14.07.2023 r. nr 0111-KDIB1 -2.4011.378.2023.2.AW

(w których organy potwierdziły możliwość zaliczenia opłat za aplikację radcowską/adwokacką do kosztów uzyskania przychodu w JDG).

Pytanie

Czy roczna opłata za aplikację radcowską ponoszona przez Wnioskodawcę prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług prawnych stanowi koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PIT?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie roczna opłata za aplikację radcowską stanowi koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o PIT, ponieważ:

1.  Jest poniesiona w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów – ukończenie aplikacji radcowskiej i zdanie egzaminu zawodowego jest warunkiem koniecznym do wykonywania zawodu radcy prawnego w pełnym zakresie (w tym reprezentacji przed sądami bez ograniczeń wynikających z wpisu na listę radców prawnych).

2.  Ma charakter definitywny (bezzwrotny).

3.  Została prawidłowo udokumentowana (faktura/rachunek wystawiony przez OIRP).

4.  Nie została wymieniona w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów (art. 23 ustawy o PIT).

5.  Stanowi wydatek na podnoszenie kwalifikacji zawodowych bezpośrednio związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Potwierdzają to liczne interpretacje indywidualne wydane w podobnych sprawach, m.in.:

-     interpretacja DKIS w Katowicach z 12.01.2024 r., nr 0115-KDIT3.4011.601.2023.2.MR,

-     interpretacja DKIS w Bydgoszczy z 27.09.2023 r., nr 0113-KDIPT2-1.4011.602.2023.2.MZ,

-     interpretacja DKIS w Łodzi z 14.07.2023 r., nr 0111-KDIB1-2.4011.378.2023.2.AW

(w których organy potwierdziły możliwość zaliczenia opłat za aplikację radcowską/adwokacką do kosztów uzyskania przychodu w JDG).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

·     pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

·     nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

·     być właściwie udokumentowany.

Powołany przepis wskazuje, że przy ocenie danego wydatku przede wszystkim musi istnieć źródło przychodów. Z zasadą tą skorelowane są przepisy ustanawiające reguły potrącania wydatków w określonym czasie.

Stwierdzenie, że określone wydatki poniesione przez podatnika spełniają wszystkie wskazane przez ustawodawcę warunki podatkowego uznania ich za koszt uzyskania przychodów, stanowi bowiem niezbędną przesłankę odliczenia ich przez podatnika od osiągniętych przychodów.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodów to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła przychodów w przyszłości.

Podkreślam przy tym, że obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-skutkowego między poniesionym wydatkiem a przychodami uzyskanymi z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tych przychodów – każdorazowo spoczywa na podatniku.

Ustawodawca, posługując się zwrotem „koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów”, przypisuje temu określeniu cechę świadomego, zamierzonego, przemyślanego i logicznego działania podatnika przyporządkowanego osiągnięciu przychodów, a nie odwołuje się do skutku będącego następstwem określonego działania. Wykładnia językowa użytego przez ustawodawcę pojęcia „koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów” oznacza, że podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym wszakże warunkiem, że wykaże, że świadomie poniósł określony wydatek, który ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów. Zależność między poniesionymi w danym czasie kosztami a możliwością uzyskania w przyszłości z tego tytułu przychodów trzeba zatem rozpatrywać na podstawie adekwatnego związku przyczynowego. Przy kwalifikowaniu określonych wydatków poczynionych przez podatnika do kosztów podatkowych należy jednocześnie brać pod uwagę przeznaczenie wydatku (jego celowość), jak też potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodów podatnika.

Ponadto dodaję, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszystkie pozostałe koszty, które nie są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zostają z mocy samego prawa uznane za koszty podlegające odliczeniu. Innymi słowy – poniesienie wydatku, który nie został wyłączony w art. 23 omawianej ustawy podatkowej, nie oznacza, że wydatek taki automatycznie będzie uznany za koszt uzyskania przychodów.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą opodatkowaną według skali podatkowej. Głównym przedmiotem działalności jest świadczenie usług prawnych. W 2026 roku rozpoczął Pan aplikację radcowską. W związku z tym jest Pan zobowiązany do uiszczenia rocznej opłaty za aplikację radcowską. Roczna opłata za aplikację radcowską nie zostanie Panu w jakikolwiek sposób zwrócona bądź sfinansowana przez podmiot trzeci.

Opłata za aplikację radcowską nie została ujęta w katalogu wydatków nieuznawanych za koszt uzyskania przychodów, zawartym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie stanowi to jednak wystarczającej przesłanki do zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Jak już wskazałem, dla uzyskania takiego statusu konieczne jest również zaistnienie związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem a celem, jakim jest osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Istotnym warunkiem zaliczenia takich wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest istnienie źródła przychodów, do którego dany wydatek można przyporządkować.

Odnosząc się zatem do cytowanych uprzednio art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz opisu zdarzenia, stwierdzam, że wydatki, poniesione przez Pana w roku podatkowym, w którym istniało już źródło przychodów w postaci działalności gospodarczej, może zaliczyć Pan do kosztów uzyskania przychodów – pod warunkiem prawidłowego ich udokumentowania.

Podsumowanie: wydatki poniesione przez Pana na opłatę roczną za aplikację radcowską mogą zostać zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodów w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji stwierdzam, że zapadły one w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.