Interpretacja 0112-KDIL2-2.4011.270.2026.2.IM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

3 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 lutego 2026 roku o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 14 kwietnia 2026 r. (wpływ 14 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)  Zainteresowany będący stroną postępowania:

A

2)  Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

B.

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Spółka cywilna (...) jest producentem mebli drewnianych i sprzedaje je konsumentom zarówno z UE, jak i krajów trzecich. Wspólnicy spółki rozliczają się na zasadach podatku liniowego.

Dla sprzedaży konsumentom z terenu UE stosowana jest procedura VAT OSS i naliczany podatek VAT właściwy dla danego kraju.

W celu podniesienia konkurencyjności dla nabywców z krajów spoza UE Spółka pokrywa przywozowe należności celno-podatkowe – tj. cło (np. w USA) czy kwotę podatku od wartości dodanej (Wielka Brytania).

Spółka nie jest zgłoszona do VAT w Wielkiej Brytanii.

Wobec powyższego dla wysyłek eksportowych realizowanych za pośrednictwem firmy kurierskiej zlecono, że należności przywozowe będą opłacane przez Spółkę za pośrednictwem firmy kurierskiej – wysyłka na zasadach DDP. Firma kurierska organizująca wysyłkę następnie wystawia na rzecz spółki fakturę z pozycjami do zapłaty zawierającymi kwotę cła (USA) czy kwotę podatku od wartości dodanej (Wielka Brytania).

Należy wskazać, iż Spółka zamierza w przyszłości kontynuować eksport swoich produktów do USA, Wielkiej Brytanii oraz zamierza w przyszłości również eksportować produkty do kolejnych krajów spoza UE (zdarzenie przyszłe). W związku z tym w przyszłości Spółka również będzie uiszczać cło lub podatek od wartości dodanej w krajach spoza EU, do których będzie eksportować swoje produkty.

Pytania

1.  Czy wartość zapłaconych należności celnych w kraju trzecim (spoza EU) stanowi i będzie w przyszłości stanowić dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PIT?

2.  Czy wartość zapłaconego podatku od wartości dodanej od towarów sprzedawanych w Wielkiej Brytanii lub w innym kraju trzecim (spoza UE) stanowi i będzie w przyszłości stanowić koszt uzyskania przychodów dla Wnioskodawcy w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PIT?

Państwa stanowisko w sprawie

W Państwa ocenie – w odniesieniu do pytania nr 1 – wartość zapłaconych należności celnych w kraju trzecim (spoza EU) stanowi i będzie w przyszłości stanowić dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PIT.

Należy wskazać, iż zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy o PIT.

Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku musi mieć wpływ na powstanie, zwiększenie lub zabezpieczenie tego przychodu.

Należy zauważyć, iż katalog wyłączeń z kategorii kosztów uzyskania przychodów, określony w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter zamknięty. Wśród wydatków nieuważanych za koszty uzyskania przychodów ustawodawca nie wymienił cła (należności celnych).

Zatem opłacenie cła przez Spółkę w celu importu do USA lub do innego kraju trzeciego (spoza EU) jej produktów pozostaje w ścisłym związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością i ma na celu osiągnięcie przychodów ze sprzedaży produktów na rynku USA lub innego kraju trzeciego (spoza EU). Bez opłacenia cła Spółka nie miałaby prawnej możliwości sprzedawać swoich produktów w USA i czerpać przychodów ze sprzedaży tych produktów w USA lub innym kraju trzecim (spoza EU).

W związku z powyższym Spółka ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów zapłacone cło.

Powyższe stanowisko potwierdza m.in.:

·      interpretacja indywidualna z dnia 17 maja 2023 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0114-KDIP2-1.4010.151.2023.2.KW, w której wskazano, iż: „Wśród wydatków nieuważanych za koszty uzyskania przychodów, ustawodawca nie wymienił cła (należności celnych). Tak więc zapłata cła antydumpingowego związanego z dostawami w roku 2019 i 2020, jako koszt poniesiony przez Spółkę i nieujęty w zamkniętym katalogu wyłączeń zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, może stanowić koszty uzyskania przychodów, o ile jego poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT).

(...) zapłacone przez Spółkę należności celne jako wydatek związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, może stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, jako wydatek związany bezpośrednio z uzyskaniem przychodu, pod warunkiem jego właściwego udokumentowania”.

•      interpretacja indywidualna z dnia 4 grudnia 2023 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0111-KDIB1-3.4010.503.2023.1.PC, w której wskazano, iż: „Zapłata przez Wnioskodawcę cła przywozowego jest efektem wprowadzenia przetworzonych produktów na rynek europejski i zakończenia procedury uszlachetniania czynnego. W rezultacie wydatek na zapłatę cła przywozowego związanego zamknięciem procedury uszlachetniania czynnego pozostaje w ścisłym związku z transakcjami sprzedażowymi, w ramach których Wnioskodawca w wyniku przetworzenia wprowadził na rynek europejski wyroby gotowe powstałe w wyniku przetworzenia materiałów. W efekcie koszt należności celnych pozostaje również w ścisłym związku z przychodami ze sprzedaży wyrobów gotowych powstałych w wyniku przetworzenia importowanych materiałów.

Reasumując, należności celne przywozowe związane z zamknięciem procedury uszlachetniania czynnego stanowią zdaniem Wnioskodawcy koszty bezpośrednio związane z przychodami w rozumieniu art. 15 ust. 4 ustawy o CIT”.

Powyższe interpretacje dotyczą podatku dochodowego od osób prawnych, ale regulacje obowiązuje na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są identyczne, więc wnioski wynikające z powyższych interpretacji mają zastosowanie do Wnioskodawcy.

W Państwa ocenie – w odniesieniu do pytania nr 2 – wartość zapłaconego podatku od wartości dodanej od towarów sprzedawanych w Wielkiej Brytanii lub w innym kraju trzecim (spoza UE) stanowi i będzie w przyszłości stanowić koszt uzyskania przychodów dla Wnioskodawcy w rozumieniu art. 22 ust 1 ustawy o PIT.

Zasada ogólna – podatek od towarów i usług a koszt uzyskania przychodu

Należy wskazać, iż zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a ustawy o PIT.

„1. Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:

43) podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów:

a) podatek naliczony

– jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towarów i usług lub nabył towary i usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku od towarów i usług,

– w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług – jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej”.

Powyższa regulacja ustanawia zasadę ogólną, iż podatek od towarów i usług nie jest kosztem uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz wskazuje kilka wyjątków od tej zasady.

Należy wskazać, iż w przedmiotowym stanie faktycznym mamy do czynienia z podatkiem od wartości dodanej zapłaconym w UK (Wielkiej Brytanii). W USA nie występuje bowiem podatek VAT, lecz tylko cło płacone od importu produktów do USA.

Również w przypadku importu przez Spółkę produktów do innych krajów spoza UE może wystąpić konieczność zapłaty podatku od wartości dodanej, który nie stanowi podatku od wartości dodanej w rozumieniu art 2 pkt 11 ustawy o VAT.

Podatek od wartości dodanej w UE

Należy wskazać, iż sformułowanie „podatek od towarów i usług” jest określeniem podatku pośredniego funkcjonującego wyłącznie na terytorium Polski, który w przypadku innych państw funkcjonuje (obowiązuje) pod innymi nazwami. W przypadku państw członkowskich Unii Europejskiej funkcjonuje pod pojęciem podatku od wartości dodanej.

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że mechanizm i konstrukcja prawna podatku określanego na gruncie prawa krajowego jako „podatek od towarów i usług”, a na gruncie prawa unijnego jako „podatek od wartości dodanej” są identyczne. Z uwagi na brak rozróżnienia pomiędzy podatkiem od wartości dodanej a podatkiem od towarów i usług, dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych – podatek ten powinien podlegać tym samym regulacjom podatkowym przewidzianym w ustawie o PIT, co podatek od towarów i usług obowiązujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to zatem, że rozwiązania zawarte w przepisach ustawy o PIT, dotyczące zarówno przychodów, jak i kosztów uzyskania przychodów, odnoszące się do podatku od towarów i usług należy odnosić również do podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 2 pkt 11 ustawy o VAT (tj. podatku od wartości dodanej nakładanego na terytorium państwa członkowskiego).

Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 1545/11: „mechanizm i konstrukcja prawna podatku określanego na gruncie prawa krajowego jako »podatek od towarów i usług«, a na gruncie prawa unijnego jako »podatek od wartości dodanej« są identyczne. W tym sensie powyższe pojęcia są synonimami, opisującymi ten sam podatek”.

Potwierdził to także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 926/16, w którym stwierdzono, że: „definicja legalna zawarta w art. 2 pkt 11 ustawy o VAT pełni tylko funkcję porządkującą pojęcia języka prawnego, nie jest natomiast przepisem materialnym, który obok podatku od towarów i usług konstytuuje nową formę opodatkowania – podatek od wartości dodanej. (...) skład orzekający orzekł, że brak jest argumentów, by możliwość pomniejszenia przychodu należnego, jak i skorzystania z wyłączenia z kosztów uzyskania przychodu, przewidzianą tymi przepisami, uzależniać od funkcjonującego na gruncie ustawy o VAT rozróżnienia dwóch ww. pojęć. To, że omawiane określenia nie są literalnie tożsame, nie może zasadnie stawiać podatnika w gorszej sytuacji dlatego, że mimo iż poniósł on koszt w tym samym istotowo podatku, to jednak inaczej określanym”.

Natomiast w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3371/15 skład orzekający wskazał, że: nie ma powodu, by występujące w art. 2 pkt 11 ustawy o VAT terminy »podatek od towarów i usług« oraz »podatek od wartości dodanej« nie mogły być traktowane jako równoważne znaczeniowo. W tym ujęciu, podobnie jak stwierdził to NSA w przytaczanym już wyroku z 4 lipca 2013 r. sygn. akt II FSK 1545/11, sformułowania te traktować należy jako synonimy, opisujące ten sam podatek.

Tym samym, podatek od wartości dodanej, związany ze sprzedażą towarów na terytorium krajów członkowskich UE nie może być odmiennie traktowany od podatku od towarów i usług, a tym samym prowadzić do odmiennego rozliczania uzyskanych przez podatnika w krajach członkowskich UE przychodów i ponoszonych kosztów podatkowych.

W konsekwencji kosztem uzyskania przychodów nie może być kwota podatku od wartości dodanej.

Powyższe stanowisko potwierdza m.in.:

·      interpretacja indywidualna z dnia 7 listopada 2025 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0114-KDIP2-1.4010.523.2025.2.MR1,

·      interpretacja indywidualna z dnia 3 czerwca 2024 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0113-KDIPT2-1.4011.206.2024.3.AP,

·      interpretacja indywidualna z dnia 17 marca 2025 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0112-KDIL2-2.4011.923.2024.2.AG,

·      interpretacja indywidualna z dnia 16 kwietnia 2024 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0112-KDIL2-2.4011 50.2024.2.MC.

Podatek od wartości dodanej w Wielkiej Brytanii

Należy wskazać, iż z dniem 1 stycznia 2021 r. w wyniku zakończenia procesu opuszczania przez Wielką Brytanię struktur Unii Europejskiej Wielka Brytania stała się krajem nienależącym do Unii Europejskiej.

W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług Wielką Brytanię należy traktować jako terytorium państwa trzeciego. Podatek nakładany zgodnie z przepisami obowiązującymi na terytorium Wielkiej Brytanii nie może być utożsamiany z polskim podatkiem od towarów i usług ani z podatkiem od wartości dodanej obowiązującym w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 2 pkt 11 ustawy o podatku od towarów i usług.

Powyższe skutkuje tym, że brytyjski podatek VAT po wystąpieniu Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej i zakończeniu tzw. okresu przejściowego nie jest uznawany za podatek od wartości dodanej obowiązujący na terytorium Unii Europejskiej. Zatem od 1 stycznia 2021 r. do brytyjskiego podatku VAT nie może mieć zastosowania stanowisko odnoszące się do podatku od wartości dodanej obowiązującego w innych niż Rzeczpospolita Polska krajach członkowskich Unii Europejskiej.

Zatem art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a ustawy o PIT nie będzie miał zastosowania do przychodów ze sprzedaży towarów w Wielkiej Brytanii, gdyż podatek rozliczany na terytorium Wielkiej Brytanii nie jest tożsamy z podatkiem od towarów i usług. Nie może być również utożsamiany z podatkiem od wartości dodanej, o którym mowa w art. 2 pkt 11 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zatem, w przypadku kosztów uzyskania przychodów art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a ustawy o PIT nie znajdzie zastosowania, bowiem dotyczy on podatku od towarów i usług, a nie podatku płaconego na terytorium Wielkiej Brytanii. Jak wyżej wyjaśniono, podatku od towarów i usług oraz podatku od wartości dodanej nie można utożsamiać z podatkiem obowiązującym w Wielkiej Brytanii.

Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do wydatków ponoszonych na terenie Wielkiej Brytanii zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT.

W konsekwencji, Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki ponoszone na terytorium Wielkiej Brytanii w kwocie brutto, tj. powiększonej o brytyjski podatek VAT, zapłacony przez Spółkę.

Powyższe stanowisko potwierdza m.in.:

·      interpretacja indywidualna z dnia 7 listopada 2025 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0114-KDIP2-1.4010.523.2025.2.MR1, w której wskazano: „Zauważyć należy, że Wielka Brytania nie jest obecnie państwem członkowskim Unii Europejskiej. W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług Wielką Brytanię należy traktować jako terytorium państwa trzeciego. Podatek nakładany zgodnie z przepisami obowiązującymi na terytorium Wielkiej Brytanii, nie może być utożsamiany z polskim podatkiem od towarów i usług, ani z podatkiem od wartości dodanej obowiązującym w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 2 pkt 11 ustawy o podatku od towarów i usług.

(...)

Powyższe skutkuje tym, że brytyjski podatek VAT po wystąpieniu Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej i zakończeniu tzw. okresu przejściowego nie jest uznawany za podatek od wartości dodanej obowiązujący na terytorium Unii Europejskiej. Zatem od 1 stycznia 2021 r. do brytyjskiego podatku VAT, nie może mieć zastosowania stanowisko odnoszące się do podatku od wartości dodanej obowiązującego w innych niż Rzeczpospolita Polska krajach członkowskich Unii Europejskiej.

(...)

W przedstawionej sytuacji nie mają zastosowania odpowiednie regulacje ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych odnoszące się do podatku od towarów i usług”.

·      interpretacja indywidualna z dnia 19 stycznia 2022 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0111-KDIB1-2.4010.614.2021.1.BG, w której wskazano, iż: „W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług Wielką Brytanię należy traktować jako terytorium państwa trzeciego. Po »wyjściu« Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej, podatek nakładany zgodnie z przepisami obowiązującymi na terytorium Wielkiej Brytanii, nie może być utożsamiany z polskim podatkiem od towarów i usług, ani z podatkiem od wartości dodanej obowiązującym w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

(…)

Analogicznie należy postąpić w przypadku kosztów uzyskania przychodów. Wskazać należy, że cyt. powyżej art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a i b ustawy o CIT nie będzie miał w przedmiotowej sprawie zastosowania, bowiem dotyczy on podatku od towarów i usług, a nie podatku płaconego na terytorium Wielkiej Brytanii. Jak wyżej wyjaśniono, podatku od towarów i usług oraz podatku od wartości dodanej nie można utożsamiać z podatkiem obowiązującym w Wielkiej Brytanii.

Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do wydatków ponoszonych na terenie Wielkiej Brytanii zastosowanie znajdzie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. W konsekwencji, jeżeli spełnione zostaną warunki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki ponoszone na terytorium Wielkiej Brytanii w kwocie brutto, tj. powiększonej o brytyjski podatek VAT. Zasada ta dotyczy także zapłaconego do brytyjskiego urzędu skarbowego podatku od wartości dodanej”.

Powyższe interpretacje dotyczą podatku dochodowego od osób prawnych, ale regulacje obowiązuje na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są identyczne, więc wnioski wynikające z powyższych interpretacji mają zastosowanie do Wnioskodawcy.

Jednocześnie należy wskazać, iż w przypadku importu produktów do innego, niż Wielka Brytania, kraju spoza UE. Spółka może być zobowiązana do zapłaty podatku od wartości dodanej.

W takiej sytuacji będą obowiązywać analogicznie zasady zaliczenia zapłaconego podatku od wartości dodatkowej do kosztów uzyskania przychodów, jak w przypadku Wielkiej Brytanii, gdyż jak to już wyżej wskazano, art. art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a ustawy o PIT nie będzie miał zastosowania w przypadku krajów spoza EU. gdyż podatek od wartości dodanej w krajach trzecich spoza UE nie jest podatkiem od wartości dodanej w rozumieniu art. 2 pkt 11 ustawy o VAT ani podatkiem od towarów i usług (obowiązującym w Polsce).

Mając na uwadze powyższe, Spółka wnosi o potwierdzenie przedstawionego stanowiska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.

W myśl tego przepisu – podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodów.

W świetle powyższego, aby poniesiony przez podatnika wydatek stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione następujące warunki:

-     wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-     jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-     pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-     poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-     został właściwie udokumentowany,

-     wydatek nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym, związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważam przy tym, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów.

Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, mimo ich związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą, zawarty został w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zostaną uznane za koszty uzyskania przychodów.

Zatem, kosztami uzyskania przychodów z danego źródła przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie danego źródła przychodów.

Z przedstawionych we wniosku informacji wynika, że prowadzą Panowie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej (dalej: Spółka), która jest producentem mebli drewnianych i sprzedaje je konsumentom zarówno z UE, jak i krajów trzecich. Rozliczają się Panowie na zasadach podatku liniowego. W celu podniesienia konkurencyjności dla nabywców z krajów spoza UE Spółka pokrywa przywozowe należności celno-podatkowe – tj. cło (np. w USA) czy kwotę podatku od wartości dodanej (Wielka Brytania). Dlatego dla wysyłek eksportowych realizowanych za pośrednictwem firmy kurierskiej należności przywozowe będą opłacane przez Spółkę za pośrednictwem firmy kurierskiej – wysyłka na zasadach DDP. Firma kurierska organizująca wysyłkę następnie wystawia na rzecz Spółki fakturę z pozycjami do zapłaty zawierającymi kwotę cła (USA) czy kwotę podatku od wartości dodanej (Wielka Brytania).

Wśród wydatków nieuważanych za koszty uzyskania przychodów ustawodawca nie wymienił należności celnych. Tak więc zapłata cła związanego z wysyłkami eksportowymi, jako koszt poniesiony przez Spółkę i nieujęty w zamkniętym katalogu wyłączeń zawartym w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, może stanowić Panów koszty uzyskania przychodów, o ile jego poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów.

W odniesieniu do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości zapłaconego podatku od wartości dodanej od towarów sprzedawanych w Wielkiej Brytanii lub w innym kraju trzecim (spoza UE), wskazuję, co następuje.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia „podatek od towarów i usług”. Dlatego przy jego interpretacji w kontekście przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy odnieść się do przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

W myśl art. 5a pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 11 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.):

Ta definicja legalna zawarta w art. 2 pkt 11 ustawy o podatku od towarów i usług pełni tylko funkcję porządkującą pojęcia języka prawnego, nie jest natomiast przepisem materialnym, który obok podatku od towarów i usług konstytuuje nową formę opodatkowania – podatek od wartości dodanej.

Państwa członkowskie to państwa członkowskie Unii Europejskiej.

Przy czym, zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług:

Stosownie do art. 2 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług:

Natomiast na podstawie art. 2 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług:

Dokonując wykładni art. 23 ust. 1 pkt 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stwierdzam, że brak jest argumentów, by możliwość skorzystania z wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów, przewidzianą tym przepisem, uzależniać od funkcjonującego na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług rozróżnienia dwóch pojęć.

Ponadto stwierdzam, że podatek od towarów i usług jest podatkiem zharmonizowanym, w okresie poakcesyjnym. Wynika z tego konieczność stosowania w zakresie podatku od towarów i usług prawa unijnego oraz uwzględniania wykładni tego prawa.

Zatem pojęcie podatku od wartości dodanej obejmuje zarówno „podatek od towarów i usług” obowiązujący na terenie Polski, jak i „podatek od wartości dodanej”, o którym mowa w powołanym art. 2 pkt 11 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. podatek nakładany na terenie państw członkowskich Unii Europejskiej. Z uwagi na brak rozróżnienia między podatkiem od wartości dodanej a podatkiem od towarów i usług, dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych podatek ten powinien podlegać tym samym regulacjom podatkowym przewidzianym w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych co podatek od towarów i usług obowiązujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

Wskazuję także, że Wielka Brytania z 1 stycznia 2021 r. stała się krajem nienależącym do Unii Europejskiej.

W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług Wielką Brytanię należy traktować jako terytorium państwa trzeciego. Po „wyjściu” Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej podatek nakładany zgodnie z przepisami obowiązującymi na terytorium Wielkiej Brytanii nie może być utożsamiany z polskim podatkiem od towarów i usług ani z podatkiem od wartości dodanej obowiązującym w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

Zatem od 1 stycznia 2021 r. do brytyjskiego podatku VAT nie może mieć zastosowania stanowisko odnoszące się do podatku od wartości dodanej obowiązującego w innych niż Rzeczpospolita Polska krajach członkowskich Unii Europejskiej.

Na podstawie powyższego stwierdzam, że art. 23 ust. 1 pkt 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie będzie miał w Państwa sprawie zastosowania, ponieważ dotyczy on podatku od towarów i usług, a nie podatku płaconego na terytorium Wielkiej Brytanii lub w innym kraju (spoza Unii Europejskiej).

Wobec powyższego, w Panów sprawie, w odniesieniu do zapłaconego podatku od wartości dodanej od towarów sprzedawanych w Wielkiej Brytanii lub w innym kraju trzecim (spoza UE) zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na zakończenie informuję, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Spółka, w której są Panowie wspólnikami, jako spółka cywilna, jest spółką niebędącą osobą prawną. To oznacza, że osiągnięte przychody i koszty ich uzyskania rozliczają Panowie proporcjonalnie do posiadanych przez Panów udziałów w zysku Spółki.

Podsumowanie: wartość zapłaconych należności celnych w kraju trzecim (spoza EU) stanowi i będzie w przyszłości stanowić dla Panów koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, proporcjonalnie do posiadanego udziału w Spółce.

Również wartość zapłaconego podatku od wartości dodanej od towarów sprzedawanych w Wielkiej Brytanii lub w innym kraju trzecim (spoza UE) stanowi i będzie w przyszłości stanowić koszty uzyskania przychodów dla Panów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, proporcjonalnie do posiadanego udziału w Spółce.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

–      stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia,

–      zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji stwierdzam, że zapadły one w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.

Ponadto wskazuję, że powołane we wniosku orzeczenia sądów administracyjnych nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedstawionej przez Panów kwestii. Nie negując tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, stwierdzam, że tezy badanych rozstrzygnięć nie mają zastosowania w tym postępowaniu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pan x (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w x. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.