Ustalenie źródła przychodów - dzierżawa nieruchomości, dla której przygotowana została infrastruktura techniczna (drogowa, kanalizacyjna).
Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą oraz wynajmującą prywatnie nieruchomość (najem prywatny opodatkowany ryczałtem). Jest właścicielem nieruchomości gruntowej stanowiącej majątek prywatny, niewprowadzonej do działalności gospodarczej. Zawarł warunkową umowę dzierżawy z X S.A., której wejście w życie uzależniono od wykonania przez Wnioskodawcę na własny koszt infrastruktury technicznej (zjazd, droga dojazdowa, kanalizacja itp.). Prace te zleci…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych zdarzeń przyszłych w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
10 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 3 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzeń przyszłych
Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą oraz zajmuje się wynajmem posiadanej prywatnie nieruchomości (tzw. „wynajem prywatny”). Przychody z wynajmu prywatnego opodatkowane są zryczałtowanym podatkiem dochodowym wg odpowiednich stawek ryczałtu. Wnioskodawca jest w szczególności właścicielem nieruchomości gruntowej, stanowiącej jego majątek prywatny, która nie została i nie zostanie wprowadzona do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej, nie była i nie będzie wykorzystywana w działalności gospodarczej, a wydatki związane z nieruchomością nie są i nie będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Przedmiotowa nieruchomość została nabyta prywatnie i jest utrzymywana poza działalnością gospodarczą.
Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT).
Wnioskodawca zawarł, jako osoba prywatna, warunkową umowę dzierżawy z podmiotem trzecim (X S.A.), której wejście w życie uzależnione jest od spełnienia określonych warunków, w szczególności powstania infrastruktury technicznej obejmującej m.in.: budowę zjazdu z drogi publicznej, wykonanie drogi dojazdowej, wykonanie infrastruktury kanalizacyjnej oraz innych elementów technicznych, a zgodnie z postanowieniami umowy Wnioskodawca zobowiązany jest do realizacji powyższych prac na własny koszt i własnym staraniem. Wykonanie tych prac stanowi warunek wejścia umowy dzierżawy w życie.
Podkreślić należy, że czynności te nie są podejmowane z inicjatywy inwestycyjnej Wnioskodawcy, lecz wynikają bezpośrednio z treści zawartej umowy i żądanych przez X S.A. parametrów nieruchomości (dojazdu i częściowego uzbrojenia).
Wnioskodawca nie miał możliwości zawarcia umowy dzierżawy bez spełnienia wskazanych warunków, co oznacza, że realizacja infrastruktury była wymuszona postanowieniami umownymi, a nie wynikała z jego samodzielnej inicjatywy. Czynności Wnioskodawcy nie mają na celu osiągania zysku z realizacji infrastruktury, lecz wyłącznie umożliwienie zawarcia i wykonania umowy dzierżawy.
Wnioskodawca nie wykonuje żadnych robót ani usług budowlanych na rzecz Dzierżawcy – wszelkie działania związane z opisanymi wyżej pracami dotyczą wyłącznie jego własnej nieruchomości, a ich efekt pozostanie w jego majątku. Wykonanie opisanych prac Wnioskodawca zleci podmiotom zewnętrznym.
Po wykonaniu wskazanych prac Wnioskodawca otrzyma od Dzierżawcy zwrot części poniesionych kosztów związanych z tymi pracami. Zwrot kosztów nie będzie związany ze świadczeniem usług na rzecz Dzierżawcy, lecz stanowić będzie rozliczenie nakładów poniesionych na własną nieruchomość Wnioskodawcy.
Zwrot kosztów będzie dokumentowany poprzez wystawienie dokumentu rozliczeniowego (faktury), odzwierciedlającego część kosztów poniesionych przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotów trzecich, bez doliczania jakiejkolwiek marży.
Wnioskodawca nie będzie świadczył usług budowlanych na rzecz Dzierżawcy, a ponoszone wydatki dotyczą własnej nieruchomości Wnioskodawcy. Refakturowanie kosztów tych prac stanowić będzie jedynie techniczne rozliczenie części nakładów, a nie wynagrodzenie za świadczenie usług. Ponadto zwrot odpowiadać będzie części faktycznie poniesionych i udokumentowanych wydatków. Wnioskodawca poniesie również część kosztów we własnym zakresie, bez ich zwrotu przez Dzierżawcę. Otrzymany od Dzierżawcy zwrot kosztów nie obejmie jakiejkolwiek marży, wynagrodzenia ani innego narzutu – ma charakter właśnie refundacji kosztów.
Co wydaje się istotne – wydatki, o których mowa wyżej (stanowiące przedmiot zwrotu), nie będą nigdy zaliczone przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów:
1) przy ryczałcie nie ma takiej możliwości z uwagi na rozliczenia podatku od przychodów, a nie dochodu,
2) nawet w przypadku ewentualnej zmiany sposobu opodatkowania Wnioskodawcy w przyszłości – wydatki w części zrefundowanej nie mogą ustawowo stanowić kosztów uzyskania przychodu (czy to bezpośrednio, czy jako odpisy amortyzacyjne).
Strona podkreśla, iż pomimo że warunkowa umowa dzierżawy posługuje się w niektórych miejscach pojęciem wynagrodzenia, jednak z jej treści jednoznacznie wynika, że świadczenie to stanowi zwrot kosztów poniesionych przez Wnioskodawcę, zaś jego wysokość jest powiązana z częścią rzeczywiście poniesionych wydatków, przy czym nie pokrywa ich w całości.
Istotnym w sprawie jest fakt, iż przy zwrocie kosztów nie występuje element zarobkowy. Użycie w umowie terminu „wynagrodzenie” ma charakter wyłącznie redakcyjny i nie odzwierciedla ekonomicznej istoty świadczenia, które stanowi jedynie częściowy zwrot kosztów.
Podsumowując, czynności opisane w niniejszym wniosku dotyczą wyłącznie nieruchomości stanowiącej majątek prywatny Wnioskodawcy, nie są wykonywane na rzecz Dzierżawcy jako odpłatna usługa, nie mają charakteru zarobkowego.
Dodatkowo Wnioskodawca informuje, iż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie zajmuje się faktycznie wykonywaniem jakichkolwiek prac budowlanych.
Pytania Wnioskodawcy dotyczą skutków podatkowych związanych z opisanym zwrotem kosztów, dzierżawą nieruchomości i przedmiotowymi pracami inwestycyjnymi.
Wnioskodawca wskazuje ponadto, że dotychczas prowadził wyłącznie najem prywatny jednej nieruchomości uzyskanej w drodze darowizny, który realizowany jest od ponad 10 lat. Opisane we wniosku zdarzenie stanowi drugi przypadek wynajmu prywatnego i nie wiąże się z rozszerzeniem działalności o charakterze zorganizowanym ani profesjonalnym.
Pytania
1. Czy otrzymany przez Wnioskodawcę zwrot części kosztów poniesionych na realizację infrastruktury technicznej, opisany we wniosku, stanowić będzie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
2. Czy czynności podejmowane przez Wnioskodawcę w opisanym stanie faktycznym (wydzierżawianie nieruchomości, dla której przygotowana została infrastruktura drogowa, kanalizacyjna, czy techniczna) powodują uznanie, że prowadzi on w tym zakresie działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Pana stanowisko w sprawie
W ocenie Wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 1 – otrzymany przez Wnioskodawcę zwrot części kosztów poniesionych na realizację infrastruktury technicznej, opisany we wniosku, nie będzie stanowić przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z orzecznictwem, jak i ugruntowaną linią interpretacyjną przychodem podlegającym opodatkowaniu jest wyłącznie takie świadczenie, które powoduje definitywne przysporzenie majątkowe po stronie podatnika.
W analizowanej sytuacji jednak Wnioskodawca nie uzyska żadnego przysporzenia majątkowego, bowiem otrzyma tylko zwrot części wcześniej poniesionych wydatków, z czego nie osiąga zysku ani żadnej marży. Zwrot będzie ściśle związany z wykonaniem warunków umowy dzierżawy, a wysokość tego zwrotu odpowiadać będzie jedynie części rzeczywistych kosztów poniesionych przez Wnioskodawcę, ponieważ Wnioskodawca poniesie również część kosztów inwestycji, które nie będą podlegać zwrotowi. Powyższe oznacza, że ekonomicznie ponosić będzie stratę w zakresie realizacji infrastruktury. Taka sytuacja, zdaniem Wnioskodawcy, wyklucza możliwość uznania, że dochodzi do jakiegokolwiek definitywnego przysporzenia majątkowego, które uznać można za podlegający opodatkowaniu przychód. Zwrot kosztów ma charakter neutralny podatkowo, gdyż nie prowadzi do powiększenia majątku Wnioskodawcy.
Ponadto, taki zwrot kosztów nie jest, zdaniem Wnioskodawcy, przychodem z dzierżawy – nie stanowi bowiem odpłatności za samą dzierżawę (czynszu czy wynagrodzenia za korzystanie z przedmiotu dzierżawy). Z tego względu, zdaniem Wnioskodawcy, ewentualnych zasad dotyczących tego, jak należy traktować przyszły zwrot kosztów przez pryzmat przepisów podatkowych, należy szukać w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie w przepisach dotyczących ryczałtu.
Wnioskodawca wskazuje, że stanowisko, zgodnie z którym zwrot kosztów nie stanowi przychodu podatkowego w przypadku braku przysporzenia majątkowego, znajduje potwierdzenie w interpretacjach organów podatkowych oraz orzecznictwie sądów administracyjnych.
W szczególności wskazuje się, że przychodem podatkowym może być jedynie takie świadczenie, które powoduje definitywne przysporzenie majątkowe po stronie podatnika.
„W rezultacie, skoro zwrot poniesionych wydatków dotyczy kosztów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, wówczas zwrócone wydatki, [...] nie stanowią dla Wnioskodawcy przychodu podatkowego”.
Powyższe stanowisko zostało zawarte w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej ozn. sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.522.2021.2.GG.
Z kolei w orzecznictwie przykładowym jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 1998 r., sygn. SA/Sz 1305/97, w którym Sąd wskazał, że przychodem są tylko takie wartości, które w sposób trwały powiększają aktywa podatnika.
Zatem przyszły zwrot faktycznie poniesionych kosztów (ich części) nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
W ocenie Wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 2 – czynności podejmowane przez niego w opisanym stanie faktycznym (wydzierżawianie nieruchomości, dla której przygotowana została infrastruktura drogowa, kanalizacyjna czy techniczna) nie powodują uznania, że prowadzi on w tym zakresie działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zdaniem Wnioskodawcy, popartym orzecznictwem i interpretacjami, obecnie o skali i rozmiarze „wynajmu prywatnego” decyduje sam podatnik:
W orzeczeniu z dnia 24 maja 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów w odpowiedzi na pytanie Rzecznika MŚP podjął następującą uchwałę sygn. akt II FPS 1/21: Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. (poza działalnością gospodarczą), chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej.
Potwierdzenie powyższego znajdujemy również w wielu interpretacjach Dyrektora KIS, jak np. w niedawno wydanym piśmie (z dnia 19 lutego 2026 r.) ozn. sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.988.2025.3.HJ, w której potwierdzono, że:
„Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej”.
Ponadto czynności przygotowania do dzierżawy nie mają charakteru zorganizowanego ani ciągłego, lecz mają charakter incydentalny i ograniczają się do jednorazowego przygotowania nieruchomości do realizacji umowy dzierżawy.
Zatem przygotowanie do dzierżawy (opisana budowa zjazdu z drogi publicznej, wykonanie drogi dojazdowej itd.) oraz wydzierżawianie przedmiotowej nieruchomości w opisanym stanie faktycznym nie będą powodowały uznania za czynności Wnioskodawcy w ramach działalności gospodarczej.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Źródłami przychodów są:
− pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3);
− najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (pkt 6).
Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl tego przepisu:
Za pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową:
a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
– prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ustawy.
Ponadto, zgodnie z art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności;
3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.
Na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.
Przepis ten koreluje z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczącym źródła przychodów, jakim jest najem, wykluczając z tego katalogu składniki majątku związane z działalnością gospodarczą.
Z cytowanych powyżej przepisów wynika zatem, że najem dla celów podatkowych może być traktowany jako pozarolnicza działalność gospodarcza lub jako odrębne źródło przychodów, określone w art. 10 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy podatkowej.
Zgodnie z art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
Stronami umowy dzierżawy są wydzierżawiający oraz dzierżawca. Do zawarcia umowy dzierżawy dochodzi wówczas, gdy strony uzgodnią istotne jej składniki, do jakich należą przedmiot dzierżawy i czynsz. Na podstawie umowy dzierżawy dzierżawca uzyskuje prawo do używania cudzej rzeczy (oraz pobierania z niej pożytków) w zamian za zapłatę czynszu.
Tak więc podatnicy mogą osiągać przychody z dzierżawy niestanowiącego przedmiotu pozarolniczej działalności gospodarczej, jak i z dzierżawy w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. W obydwu przypadkach przychód jest osiągnięty na podstawie tego samego rodzaju stosunku cywilnoprawnego łączącego strony, jakim jest umowa dzierżawy.
Na tle przedstawionych regulacji prawnych stwierdzam, że dzierżawa stanowi odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodów (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), choć może także istnieć dzierżawa, która jest prowadzona w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy). W przypadku, gdy przedmiotem dzierżawy są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą bądź dzierżawa stanowi przedmiot tej działalności, wydzierżawianie tych składników zaliczane jest do źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
W tym miejscu wskazuję na Uchwałę NSA z 24 maja 2021 r., sygn. II FPS 1/21:
To zatem podatnik decyduje o tym czy „powiązać” określone składniki swojego mienia z wykonywaniem działalności gospodarczej, czy też zachować je w zarządzie majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą i oddać np. w najem.
(...)
Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej.
Zasadą jest zatem kwalifikowanie przychodów do źródła – najem, a wyjątkiem sytuacja, w której podatnik, z uwagi na zakwalifikowanie składników majątku do kategorii „związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą” – do przychodów z działalności gospodarczej.
Przychody z dzierżawy zaliczane są zatem bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, chyba że przedmiot dzierżawy stanowi składnik majątkowy związany z wykonywaną działalnością gospodarczą lub dzierżawa jest przedmiotem tej działalności.
Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą oraz zajmuje się wynajmem posiadanej prywatnie nieruchomości (tzw. „wynajem prywatny”). Jest Pan także właścicielem nieruchomości gruntowej, która stanowi Pana majątek prywatny, która nie została i nie zostanie wprowadzona do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej, nie była i nie będzie wykorzystywana w tej działalności, a wydatki związane z tą nieruchomością nie są i nie będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Nieruchomość ta została nabyta prywatnie i jest utrzymywana poza działalnością gospodarczą. Zawarł Pan jako osoba prywatna warunkową umowę dzierżawy z podmiotem trzecim, której wejście w życie uzależnione jest od spełnienia określonych warunków, w szczególności powstania infrastruktury technicznej obejmującej m.in. budowę zjazdu z drogi publicznej, wykonanie drogi dojazdowej, wykonanie infrastruktury kanalizacyjnej oraz innych elementów technicznych.
Na podstawie opisu sprawy oraz powołanych przepisów stwierdzam, że skoro opisana nieruchomość gruntowa nie będzie przez Pana dzierżawiona w ramach działalności gospodarczej, to dzierżawa ta stanowić będzie źródło przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tzw. najem prywatny). Zatem czynności podejmowane przez Pana polegające na wydzierżawianiu nieruchomości, dla której wykonano infrastrukturę drogową, kanalizacyjną, czy techniczną, nie powodują, że prowadzi Pan w tym zakresie działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Podsumowanie: czynności podejmowane przez Pana we wniosku (wydzierżawianie nieruchomości, dla której przygotowana została infrastruktura drogowa, kanalizacyjna, czy techniczna) nie powodują uznania, że prowadzi Pan w tym zakresie działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W odniesieniu do otrzymanego przez Pana zwrotu części kosztów poniesionych na realizację infrastruktury technicznej wskazuję, co następuje.
Stosownie do art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Dochody osiągane przez podatnika ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6, są opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.
W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
Natomiast na podstawie art. 11 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Źródłem przychodów są „inne źródła”.
Definicja ta, dla potrzeb opodatkowania dochodów uzyskiwanych z innych źródeł, została uzupełniona w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że:
Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł należy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega zatem dochód uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których mamy do czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem majątkowym mającym konkretny wymiar finansowy. Tak więc podstawą uzyskania przychodów z innych źródeł mogą być tylko takie czynności, w wyniku których następuje po stronie osoby fizycznej przysporzenie majątkowe. Do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie zalicza się natomiast kwot uzyskanych z tytułu różnego rodzaju zwrotów własnych nakładów poczynionych za inny podmiot, pod warunkiem że ten zwrot rzeczywiście odpowiada kwocie uprzednio poniesionych kosztów.
Tym samym przychód nie występuje, gdy podatnik uzyskuje zwrot poniesionych nakładów. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym. W przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie dochodzi do zwiększenia aktywów (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał). Nie ma więc przedmiotu opodatkowania.
Z opisu sprawy wynika również, że zgodnie z postanowieniami umowy jest Pan zobowiązany do realizacji powyższych prac na własny koszt i własnym staraniem. Wykonanie tych prac stanowi warunek wejścia umowy dzierżawy w życie. Nie miał Pan możliwości zawarcia umowy dzierżawy bez spełnienia wskazanych warunków. To oznacza, że realizacja infrastruktury była wymuszona postanowieniami umownymi, a nie wynikała z jego samodzielnej inicjatywy. Nie wykonuje Pan żadnych robót ani usług budowlanych na rzecz Dzierżawcy – wszelkie działania związane z opisanymi wyżej pracami dotyczą wyłącznie Pana własnej nieruchomości, a ich efekt pozostanie w Pana majątku. Wykonanie opisanych prac zleci Pan podmiotom zewnętrznym. Po wykonaniu wskazanych prac otrzyma Pan od Dzierżawcy zwrot części poniesionych kosztów związanych z tymi pracami. Zwrot kosztów nie będzie związany ze świadczeniem usług na rzecz Dzierżawcy, lecz stanowić będzie rozliczenie nakładów poniesionych na Pana własną nieruchomość. Zwrot kosztów będzie dokumentowany przez wystawienie dokumentu rozliczeniowego (faktury), odzwierciedlającego część kosztów poniesionych przez Pana na rzecz podmiotów trzecich, bez doliczania jakiejkolwiek marży. Refakturowanie kosztów tych prac stanowić będzie jedynie techniczne rozliczenie części nakładów, a nie wynagrodzenie za świadczenie usług. Ponadto zwrot odpowiadać będzie części faktycznie poniesionych i udokumentowanych wydatków. Poniesie Pan również część kosztów we własnym zakresie, bez ich zwrotu przez Dzierżawcę.
Na podstawie opisu sprawy oraz powołanych przepisów wskazuję, że otrzymany zwrot części nakładów na realizację infrastruktury technicznej nie będzie stanowić dla Pana przysporzenia majątkowego. W takiej sytuacji nie powstanie po Pana stronie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Podsumowanie: otrzymany przez Pana zwrot części kosztów poniesionych na realizację infrastruktury technicznej, opisany we wniosku, nie będzie stanowić dla Pana przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji stwierdzam, że zapadły one w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzeń przyszłych i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo