Interpretacja 0112-KDIL2-2.4011.562.2026.3.KP

Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych zdarzeń przyszłych w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

-   nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowania art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do wydatków na ubezpieczenie samochodu osobowego (kampera),

-   prawidłowe w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 23 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 23 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 23 czerwca 2026 r. (wpływ 23 czerwca 2026 r.) –  w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzeń przyszłych

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą, opodatkowaną tzw. podatkiem liniowym (19%) zgodnie z art. 30c ustawy o PIT. Wnioskodawca posiada licencję doradcy restrukturyzacyjnego przyznaną na podstawie ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o licencji doradcy restrukturyzacyjnego. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, doradca restrukturyzacyjny pełni kluczowe role w obrocie prawnym i gospodarczym, działając jako:

-          syndyk – w postępowaniach upadłościowych,

-          nadzorca sądowy lub zarządca – w postępowaniach restrukturyzacyjnych,

-          nadzorca układu – w postępowaniach o zatwierdzenie układu,

-          tymczasowy nadzorca sądowy – w postępowaniach upadłościowych i postępowaniach restrukturyzacyjnych.

Działalność wnioskodawcy nie jest ograniczona terytorialnie do siedziby kancelarii. Jako organ postępowania wyznaczany jest przez sądy w całej Polsce. Wnioskodawca jest zobligowany do podejmowania działań w miejscach położenia majątku dłużników, ich zakładów produkcyjnych, magazynów czy gospodarstw rolnych. Często są to lokalizacje oddalone o kilkaset kilometrów od siedziby, położone w miejscach o słabo rozwiniętej infrastrukturze biurowej i hotelowej. Do obowiązków wnioskodawcy należy m.in. fizyczne przejmowanie majątku, sporządzanie spisów inwentarza, zabezpieczanie mienia przed kradzieżą lub zniszczeniem, zarządzanie masą upadłości oraz prowadzenie jej likwidacji (sprzedaż majątku), nadzór nad procesami produkcyjnymi w toku sanacji oraz prowadzenie negocjacji z wierzycielami i pracownikami na miejscu w przedsiębiorstwie. Wykonywanie tych zadań wiąże się z koniecznością częstych wyjazdów do siedzib upadłych/restrukturyzowanych podmiotów oraz miejsc położenia ich majątku (często rozproszonego po całym kraju, np. hal produkcyjnych, placów budowy, nieruchomości rolnych). Prace terenowe, takie jak inwentaryzacje czy zabezpieczanie mienia, trwają niejednokrotnie wiele dni i wymagają stałej obecności wnioskodawcy na miejscu. Poniżej znajduje się szczegółowy wykaz podejmowanych przez doradcę restrukturyzacyjnego czynności w zależności od wyznaczonej funkcji w postępowaniu.

1. Syndyk (w postępowaniu upadłościowym)

Syndyk działa w sprawach, w których ogłoszono upadłość dłużnika w celu likwidacji jego majątku:

•     objęcie majątku i zarządzanie: syndyk ma obowiązek niezwłocznie objąć majątek upadłego, zarządzać nim i przystąpić do jego likwidacji – art. 173 p.u.,

•     zabezpieczenie majątku: syndyk podejmuje wszelkie czynności niezbędne do ochrony majątku przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub kradzieżą – art. 173 p.u. w zw. z art. 160 ust. 1 p.u.,

•     sporządzenie spisu inwentarza: syndyk musi sporządzić spis inwentarza oraz plan likwidacyjny  w terminie trzydziestu dni od dnia ogłoszenia upadłości – art. 275 ust. 1 p.u. (wymaga to często wielodniowej obecności w miejscach składowania majątku),

•     prowadzenie przedsiębiorstwa: jeżeli sędzia-komisarz wyda stosowne postanowienie, syndyk prowadzi dalej przedsiębiorstwo upadłego – art. 306 p.u. (wiąże się to z codziennym nadzorem operacyjnym),

•     likwidacja masy upadłości: sprzedaż nieruchomości i ruchomości, co wymaga organizowania oględzin dla potencjalnych kupców bezpośrednio w miejscu położenia rzeczy – art. 311  i nast. p.u.

2. Tymczasowy Nadzorca Sądowy (w toku zabezpieczenia)

Powoływany w celu zabezpieczenia majątku dłużnika przed ogłoszeniem upadłości lub otwarciem restrukturyzacji:

•     zabezpieczenie majątku: nadzorca kontroluje czynności dłużnika, aby zapobiec uszczupleniu majątku – art. 38 ust. 1 p.u.,

•     badanie stanu finansowego: nadzorca ma obowiązek zbadać stan finansowy dłużnika oraz ustalić, czy majątek wystarczy na pokrycie kosztów postępowania – art. 38 ust. 3 p.u. (wymaga to wizji lokalnych i audytu dokumentacji w siedzibie dłużnika).

3. Nadzorca Sądowy (w postępowaniu układowym i przyspieszonym)

Nadzoruje dłużnika, który co do zasady zachowuje zarząd nad swoim majątkiem:

•     kontrola czynności dłużnika: nadzorca kontroluje czynności dłużnika dotyczące jego majątku oraz sprawdza, czy dłużnik wykonuje swoje obowiązki – art. 39 ust. 1 p.r.,

•     zgoda na czynności przekraczające zwykły zarząd: dłużnik musi uzyskać zgodę nadzorcy na wykonanie kluczowych transakcji pod rygorem nieważności – art. 39 ust. 1 p.r.,

•     sporządzenie planu restrukturyzacyjnego: nadzorca współtworzy lub opiniuje plan naprawy firmy – art. 10 p.r. • ocena propozycji układowych: nadzorca bada, czy propozycje dłużnika są zgodne z prawem i możliwe do zrealizowania – art. 10 p.r.

4. Nadzorca Układu (w postępowaniu o zatwierdzenie układu)

Działa na podstawie umowy z dłużnikiem w trybie najbardziej odformalizowanym:

•          przygotowanie planu i propozycji: pomoc dłużnikowi w sformułowaniu propozycji dla wierzycieli – art. 210 p.r.,

•          sporządzenie sprawozdania: przygotowanie dokumentu o możliwości wykonania układu, który jest niezbędny do zatwierdzenia go przez sąd – art. 222 ust. 1 pkt 2 p.r.,

•          weryfikacja rzetelności: nadzorca układu odpowiada za prawdziwość informacji o majątku dłużnika zawartych we wniosku do sądu – art. 211 p.r.

5. Zarządca (w postępowaniu sanacyjnym)

Pełni najbardziej aktywną rolę, całkowicie przejmując działalność w przedsiębiorstwie dłużnika:

•     przejęcie zarządu: z dniem otwarcia postępowania sanacyjnego dłużnik traci prawo zarządu,  a przejmuje je zarządca – art. 51 ust. 1 pkt 3 p.r.,

•     sporządzenie i realizacja planu sanacyjnego: zarządca musi przygotować plan obejmujący m.in. redukcję zatrudnienia czy sprzedaż zbędnych składników majątku i wdrożyć go w życie – art. 313 i 314 p.r.,

•     czynności likwidacyjne: zarządca może sprzedawać składniki majątku dłużnika ze skutkiem sprzedaży egzekucyjnej – art. 323 p.r. (co wiąże się z koniecznością fizycznego wydawania towarów i maszyn nabywcom).

Niezależnie od powyższego Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie doradztwa restrukturyzacyjnego polegającego na poszukiwaniu podmiotów gospodarczych oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, które znajdują się w trudnej sytuacji finansowej i oczekują na profesjonalne przeprowadzenie działań restrukturyzacyjnych w celu uzdrowienia ich sytuacji finansowej. W tym celu niezbędne są liczne podróże na terenie całego kraju w celu spotkań  z przedstawicielami tych podmiotów oraz w celu zapoznania się z dokumentacją oraz majątkiem tych podmiotów. W związku z powyższym, Wnioskodawca planuje nabyć do celów prowadzonej działalności pojazd specjalny typu kamper o dopuszczalnej masie całkowitej (DMC) do 3,5 tony. Pojazd zostanie w całości zarejestrowany na wnioskodawcę.

Przedmiotowy pojazd, w myśl art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi pojazd w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, lecz nie jest samochodem osobowym w rozumieniu ustawy – prawo  o ruchu drogowym.

Pojazd w rozumieniu ustawy – prawo o ruchu drogowym jest samochodem specjalnym zgodnie  z brzmieniem art. 2 pkt 36, który stanowi, że pojazd specjalny to pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby  i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji.

Przedmiotowy pojazd stanie się środkiem trwałym w działalności gospodarczej.

W prowadzonej działalności Wnioskodawca posiada jeden samochód osobowy, który jest leasingowany i wykorzystywany w sposób mieszany, zarówno w prowadzonej działalności, jak  i prywatnie. Nabywany pojazd będzie w momencie nabycia kompletny i zdatny do użytkowania, wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie  z przeznaczeniem, sprawny technicznie i zalegalizowany prawnie w formie ewentualnie wymaganych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie.

Okres używania przedmiotowego pojazdu będzie dłuższy niż jeden rok. Pojazd ten będzie pojazdem w rozumieniu art. 5a ust. 19a podatku dochodowego od osób fizycznych, czyli oznaczać to będzie pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie  z kierowcą, oraz w stosunku do niego nie będą miały zastosowania wyłączenia wynikające z pkt od a) do d), o których mowa w tymże artykule. Przewidywana cena zakupu pojazdu używanego ma mieścić się w granicach 150 000 – 200 000 zł.

Pojazd będzie zakupiony ze środków własnych Wnioskodawcy i wprowadzony będzie do ewidencji jako środek trwały podlegający amortyzacji. Wnioskodawca dokona zakupu pojazdu od osoby fizycznej lub też od innego przedsiębiorcy. W przypadku zakupu od osoby fizycznej dokumentem przeniesienia własności będzie umowa kupna, a w przypadku przedsiębiorcy dodatkowo rachunek lub faktura VAT.

Pojazd ten ma służyć jako:

1.   Mobilne biuro: umożliwiające pracę z dokumentacją, obsługę systemów teleinformatycznych (np. Krajowy Rejestr Zadłużonych) oraz prowadzenie spotkań z pracownikami i wierzycielami bezpośrednio w miejscu położenia majątku.

2.   Baza noclegowa: pozwalająca na eliminację kosztów hoteli i zapewnienie dyspozycyjności Wnioskodawcy w miejscach, gdzie baza noclegowa jest ograniczona lub oddalona od zabezpieczanego mienia.

3.   Środek transportu: do przemieszczania się między odległymi składnikami majątku oraz na potrzeby spotkań z potencjalnymi kontrahentami w różnych rejonach kraju.

4.   Wykorzystanie całoroczne i zespołowe: pojazd będzie użytkowany przez cały rok (również zimą) przez Wnioskodawcę oraz jego pracowników/współpracowników oddelegowanych do czynności terenowych.

5.   Użytkowanie mieszane: Wnioskodawca zakłada, że pojazd będzie wykorzystywany głównie do celów służbowych, jednak dopuszcza możliwość jego wykorzystywania do celów prywatnych (użytek mieszany).

Uzupełnienie wniosku

Wskazany we wniosku pojazd typu kamper nie będzie pojazdem elektrycznym – emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego (kampera), określona na podstawie danych zawartych  w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, będzie równa lub wyższa niż 50 g na kilometr; wartość samochodu będzie przewyższać kwotę 100 000 zł.

Pytania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych

1.   Czy Wnioskodawca, prowadząc działalność jako doradca restrukturyzacyjny, ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wydatki w wysokości 75% kwot związanych z korzystaniem  z przedmiotowego pojazdu, takie jak: koszty paliwa, koszty przeglądów technicznych, koszty konserwacji, koszty napraw, koszty mycia pojazdu, koszty parkingu, koszty wymiany opon, koszty ubezpieczenia, koszty serwisu, w sytuacji użytku mieszanego?

2.   Czy Wnioskodawca ma możliwość zaliczenia kosztów amortyzacji przedmiotowego pojazdu na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do kosztów uzyskania przychodu z uwzględnieniem limitu wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 4c  (limit 100 000 zł dla samochodów osobowych)?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 – Wnioskodawca ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki w wysokości 75% kwoty związanych z korzystaniem  z przedmiotowego pojazdu, takie jak: koszty paliwa, koszty przeglądów technicznych, koszty konserwacji, koszty napraw, koszty mycia pojazdu, koszty parkingu, koszty wymiany opon, koszty ubezpieczenia, koszty serwisu.

Zdaniem Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 – Wnioskodawca ma możliwość zaliczenia kosztów amortyzacji przedmiotowego pojazdu na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do kosztów uzyskania przychodu z uwzględnieniem limitu wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 4c (limit 100 000 zł dla samochodów osobowych).

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

-          został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty  z zasobów majątkowych podatnika,

-          jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi  w jakikolwiek sposób zwrócona,

-          pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-          poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-          został właściwie udokumentowany,

-          nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W zakresie obowiązków podatnika jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodów (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).

Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Natomiast w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1)     budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2)     maszyny, urządzenia i środki transportu,

3)     inne przedmioty

– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł.  W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:

a)   225 000 zł – w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym  w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,

b)   150 000 zł – jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, wynosi mniej niż 50 g na kilometr,

c)   100 000 zł – jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr.

Zatem wydatki na zakup samochodów osobowych, jeżeli spełniają przesłanki do ich zakwalifikowania do środków trwałych, mogą być kosztem podatkowym przez odpisy amortyzacyjne. Przy czym, ustawodawca wprowadził ograniczenie w zaliczaniu tych odpisów w koszty podatkowe; nie są kosztem uzyskania przychodów odpisy w części ustalonej od wartości samochodu osobowego ponad kwotę 100 000 zł, jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr, co będzie miało zastosowanie w opisanym stanie przyszłym.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania, stanowiącego własność podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, oraz składek na ubezpieczenie takiego samochodu; te wydatki i składki w wysokości 20% stanowią jednak koszty uzyskania przychodów pod warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.

Natomiast jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36,  z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.

Na podstawie art. 23 ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: w przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika.

Stosownie natomiast do art. 23 ust. 5g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: przepisu ust. 5f nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem 25% poniesionych wydatków na samochód osobowy stanowiący środek trwały z tytułu kosztów jego użytkowania, jeżeli taki samochód jest wykorzystywany także do celów innych niż działalność gospodarcza (np. do celów prywatnych), nie stanowi kosztów podatkowych. Kluczowe jest zatem ustalenie, czy wykorzystywany w działalności pojazd jest samochodem osobowym, czy też innym niż osobowy.

Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym – oznacza to pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów  o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:

a)   pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:

-     klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub

-     z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,

b)   pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu,

c)   pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń:

-     agregat elektryczny/spawalniczy,

-     do prac wiertniczych,

-     koparka, koparko-spycharka,

-     ładowarka,

-     podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,

-     żuraw samochodowy,

d)   pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w:

1)   art. 5a pkt 19a lit. a i b stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań;

2)   art. 5a pkt 19a lit. c stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami  o ruchu drogowym. W świetle brzmienia art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienione warunki powinny być zrealizowane jednocześnie, o czym świadczy spójnik „i”.

Oznacza to, że pojazdem specjalnym w rozumieniu tej regulacji będzie wyłącznie pojazd o przeznaczeniu określonym w jednym z tiret, spełniający wymagania zawarte we właściwych przepisach, a także (jednocześnie) w przypadku, którego status „pojazdu specjalnego” potwierdza stosowna dokumentacja wydana zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W związku z tym na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla przyznania danemu pojazdowi przymiotu „pojazdu specjalnego” konieczne jest nie tylko wykazanie się wymaganymi dokumentami określonymi w przepisach o ruchu drogowym, ale także jednoczesne zakwalifikowanie pojazdu pod jedno z przeznaczeń wymienionych w przepisie art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wnioskodawca zamierza dokonać zakupu pojazdu typu „kamper” o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Pojazd zostanie w całości zarejestrowany na wnioskodawcę. Przedmiotowy pojazd stanie się środkiem trwałym w działalności gospodarczej. Cena zakupu używanego pojazdu będzie się zawierać w granicach kwoty 150 000 – 200 000 zł. Pojazd będzie wykorzystywany jako mobilne biuro wnioskodawcy oraz także będzie spełniał funkcję noclegową. Ten pojazd będzie wykorzystywany całorocznie i będzie też wykorzystywany przez pracowników – osoby zatrudnione na stanowisku asystenta doradcy restrukturyzacyjnego, którzy posiadają uprawnienia do dokonywania czynności z upoważnienia wnioskodawcy. Ten pojazd także będzie wykorzystywany do celów prywatnych. W świetle przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego oraz analizy przepisów pojazd, o którym mowa we wniosku, będzie uznany za samochód osobowy, zgodnie z wyżej przytoczoną definicją, zawartą art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skoro wskazany we wniosku samochód osobowy będzie wykorzystywany przez wnioskodawcę zarówno dla celów działalności gospodarczej oraz do celów prywatnych, to wnioskodawca będzie miał prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 w związku  z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, 75 % ponoszonych wydatków eksploatacyjnych na: koszty paliwa, koszty przeglądów technicznych, koszty konserwacji, koszty napraw, koszty mycia pojazdu, koszty parkingu, koszty wymiany opon, koszty ubezpieczenia, koszty serwisu.

Jednocześnie, na podstawie art. 22a ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów przez odpisy amortyzacyjne wydatki poniesione na zakup tego pojazdu z zastosowaniem limitu wynoszącego 100 000 zł.

Podsumowując: wnioskodawca może zaliczać do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie  art. 22 ust. 1 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki w wysokości 75 % kwoty wydatków związanych z korzystaniem z tego pojazdu, takich jak koszty paliwa, koszty przeglądów technicznych, koszty konserwacji, koszty napraw, koszty mycia pojazdu, koszty parkingu, koszty wymiany opon, koszty ubezpieczenia, koszty serwisu. Ponadto wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne  z zastosowaniem limitu wynoszącego 100 000 zł wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. c) ustawy  o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest:

-   nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowania art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do wydatków na ubezpieczenie samochodu osobowego (kampera),

-   prawidłowe w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

-    został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-    jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-    pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-    poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-    został właściwie udokumentowany,

-    nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodów (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).

Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na mocy ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2269, dalej: „ustawa nowelizująca”), od dnia 1 stycznia 2026 r. weszły w życie przepisy zmieniające m.in. art. 23 ust. 1  pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przewidują one nowe limity, w tym  limit 100.000 zł dla samochodów spalinowych o emisji CO₂ równej lub wyższej niż 50 g na kilometr.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Zatem wydatki na zakup samochodów osobowych, jeżeli spełniają przesłanki do ich zakwalifikowania do środków trwałych, mogą być kosztem podatkowym przez odpisy amortyzacyjne. Przy czym ustawodawca wprowadził ograniczenie w zaliczaniu tych odpisów w koszty podatkowe; nie są kosztem uzyskania przychodów odpisy w części ustalonej od wartości samochodu osobowego  z silnikiem spalinowym ponad kwotę 150 000 zł lub 100 000 zł.

Ponadto zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na podstawie art. 23 ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie natomiast do art. 23 ust. 5g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem 25% poniesionych wydatków na samochód osobowy stanowiący środek trwały z tytułu kosztów jego użytkowania, jeżeli taki samochód jest wykorzystywany także do celów innych niż działalność gospodarcza (np. do celów prywatnych), nie stanowi kosztów podatkowych.

Kluczowe jest zatem ustalenie, czy wykorzystywany w działalności pojazd jest samochodem osobowym, czy też innym niż osobowy.

Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W świetle brzmienia art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienione warunki powinny być zrealizowane jednocześnie, o czym świadczy spójnik „i”. Oznacza to, że pojazdem specjalnym w rozumieniu tej regulacji będzie wyłącznie pojazd o przeznaczeniu określonym w jednym z tiret, spełniający wymagania zawarte we właściwych przepisach, a także (jednocześnie) w przypadku którego status „pojazdu specjalnego” potwierdza stosowna dokumentacja wydana zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

W związku z tym na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla przyznania danemu pojazdowi przymiotu „pojazdu specjalnego” konieczne jest nie tylko wykazanie się wymaganymi dokumentami określonymi w przepisach o ruchu drogowym, ale także jednoczesne zakwalifikowanie pojazdu pod jedno z przeznaczeń wymienionych w przepisie art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie doradztwa restrukturyzacyjnego, opodatkowaną podatkiem liniowym. W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą niezbędne są liczne podróże na terenie całego kraju. W związku z tym planuje Pan nabyć do celów prowadzonej działalności pojazd specjalny typu kamper o dopuszczalnej masie całkowitej (DMC) do 3,5 tony, emisji CO2 silnika spalinowego równej lub wyższej niż 50 g na kilometr, którego wartość będzie przewyższać kwotę 100 000 zł. Pojazd ten będzie pełnił funkcję:

•     mobilnego biura umożliwiającego pracę z dokumentacją, obsługę systemów teleinformatycznych oraz prowadzenie spotkań z pracownikami i wierzycielami bezpośrednio w miejscu położenia majątku;

•     bazy noclegowej pozwalającej na eliminację kosztów hoteli i zapewnienie Pana dyspozycyjności w miejscach, gdzie baza noclegowa jest ograniczona lub oddalona od zabezpieczanego mienia;

•     środka transportu do przemieszczania się między odległymi składnikami majątku oraz na potrzeby spotkań z potencjalnymi kontrahentami w różnych rejonach kraju.

Samochód będzie wykorzystywany całoroczne i zespołowo, tj. pojazd będzie użytkowany przez cały rok (również zimą) przez Pana oraz Pana pracowników/współpracowników oddelegowanych do czynności terenowych. Zakłada Pan, że pojazd będzie wykorzystywany głównie do celów służbowych, jednak dopuszcza Pan możliwość jego wykorzystywania do celów prywatnych (użytek mieszany).

W świetle przedstawionego opisu zdarzenia oraz analizy przepisów wskazuję, że pojazd, o którym mowa we wniosku, jest samochodem osobowym, zgodnie z definicją zawartą w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie jest to bowiem pojazd o przeznaczeniu wymienionym w przepisie art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie jest też pojazdem wymienionym w art. 5a pkt 19a lit. a i b ww. ustawy.

W opisanej sprawie wskazał Pan, że emisja CO₂ silnika spalinowego samochodu osobowego (kampera) będzie równa lub wyższa niż 50 g na kilometr. Jednocześnie wskazał Pan, że wartość tego samochodu będzie przewyższać kwotę 100 000 zł.

Stąd stwierdzam, że skoro wskazany w Pana wniosku samochód osobowy będzie wykorzystywany przez Pana zarówno dla celów działalności gospodarczej oraz do celów prywatnych, to będzie miał Pan prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów przez odpisy amortyzacyjne wydatków poniesionych na jego zakup z zastosowaniem limitu wynoszącego 100 000 zł, zgodnie z art. 23  ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z wniosku wynika również, że zamierza Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów  75% kosztów związanych z korzystaniem z tego pojazdu, tj. 75% kosztów paliwa, kosztów przeglądów technicznych, kosztów konserwacji, kosztów napraw, kosztów mycia pojazdu, kosztów parkingu, kosztów wymiany opon, kosztów ubezpieczenia i kosztów serwisu.

W odniesieniu do powyższego wskazuję, że może Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów 75% ponoszonych wydatków eksploatacyjnych obejmujących koszty paliwa, koszty przeglądów technicznych, koszty konserwacji, koszty napraw, koszty mycia pojazdu, koszty parkingu, koszty wymiany opon oraz koszty serwisu, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast w odniesieniu do kosztów ubezpieczenia zauważam, że wydatki obejmujące składki na ubezpieczenie samochodu osobowego są limitowane na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 46a tej ustawy.

Jak wynika bowiem z art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przewidziane w ww. przepisie ograniczenie wysokości składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, które mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, dotyczy wyłącznie składek, których wysokość jest uzależniona od wartości samochodu (np. AC). Nie dotyczy natomiast składek OC.

W związku z tym w Pana sprawie nie mogę podzielić Pana poglądu, że może Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów 75% wydatków dotyczących ubezpieczenia zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ograniczenie wynikające z tego przepisu nie ma zastosowania do wydatków obejmujących składki na ubezpieczenie samochodu osobowego, który zamierza Pan kupić.

Do składek z tytułu ubezpieczenia samochodu osobowego, których wysokość jest uzależniona od wartości samochodu, zastosowanie znajduje art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że jeżeli wartość samochodu przyjęta dla celów ubezpieczenia nie będzie przekraczać 150 000 zł, wówczas składki na ubezpieczenie wskazanego samochodu będzie mógł Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów bez ograniczeń. Jeżeli natomiast wartość ta przekroczy 150 000 zł, to składki na ubezpieczenie samochodu osobowego w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia, będą wyłączone z kosztów uzyskania przychodów.

Podsumowanie: może Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wydatki w wysokości 75% kwoty wydatków związanych z korzystaniem z kampera, obejmujących wydatki na: paliwo, przeglądy techniczne, konserwację, naprawy, mycie pojazdu, parking, wymianę opon i serwis, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ograniczenie wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 46a ww. ustawy nie znajdzie zastosowania do wydatków na ubezpieczenie kampera.

Ponadto może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z zastosowaniem limitu wynoszącego 100 000 zł wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie zaznaczam, że zaliczając określony wydatek do kosztów uzyskania przychodów, podatnik stosuje przepis prawa podatkowego o charakterze materialnoprawnym, tj. uznaje, że zaistniałe po jego stronie okoliczności wypełniają hipotezę określonej normy prawnej (mieszczą się w zakresie zastosowania danej normy prawnej/danego przepisu). Podejmując decyzję o zastosowaniu danego przepisu prawa podatkowego, podatnik musi liczyć się jednak z koniecznością przedstawienia dowodów potwierdzających prawidłowość tej czynności, jaka może się pojawić na etapie ewentualnych postępowań podatkowych lub kontrolnych. Udowodnienie prawidłowości zaliczenia opisanych we wniosku wydatków do kosztów uzyskania przychodów może zatem wymagać w szczególności udowodnienia: poniesienia wydatków, ich charakteru, w szczególności ich celowości, racjonalności działań podatnika, a w konsekwencji braku okoliczności uniemożliwiających uznanie tych kosztów za koszty uzyskania przychodów. W ramach postępowania dowodowego może również zostać dokonana szczegółowa analiza związku ponoszonych wydatków z przychodami podatnika.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wniosek w zakresie podatku od towarów i usług podlega odrębnemu rozstrzygnięciu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzeń przyszłych i zastosuje się Pan do interpretacji.

-   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.