Koszty uzyskania przychodów - wydatki na energię elektryczną zużytą do ładowania samochodu.
Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą (usługi programistyczne i doradztwo IT), jest czynnym podatnikiem VAT. Użytkuje samochód osobowy w pełni elektryczny (BEV) na podstawie umowy leasingu operacyjnego. Pojazd wykorzystywany jest zarówno do celów firmowych, jak i prywatnych. Ładowanie odbywa się w domu przy użyciu prywatnej ładowarki wyposażonej w oprogramowanie do precyzyjnego pomiaru zużycia energii. Umowa na dostawę energii zawarta jest na osobę fizyczną.…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
9 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 9 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 7 lipca 2026 r. (wpływ 7 lipca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Ponawia Pan ponownie wniosek o interpretację. Poprzedni wniosek (...) pozostał bez rozpatrzenia z uwagi na przekroczenie przez Pana terminu na uzupełnienie wniosku.
Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i jest czynnym podatnikiem podatku VAT. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca użytkuje samochód osobowy o napędzie wyłącznie elektrycznym (BEV) na podstawie umowy najmu długoterminowego (operacyjnego). Pojazd jest wykorzystywany w sposób mieszany – zarówno do celów służbowych, jak i prywatnych. Wnioskodawca ładuje pojazd w miejscu zamieszkania, korzystając z prywatnej ładowarki samochodowej. Urządzenie to posiada wbudowane, zintegrowane oprogramowanie umożliwiające precyzyjne monitorowanie i raportowanie ilości energii elektrycznej (kWh) pobranej przez pojazd. Wnioskodawca posiada umowę na dostawę energii elektrycznej z operatorem (...), zawartą na osobę fizyczną (użytek domowy).
Wnioskodawca zamierza rozliczać koszty ładowania w następujący sposób: Na podstawie raportu z oprogramowania ładowarki ustala miesięczne zużycie energii przez pojazd. Na podstawie faktur od (...) ustala średni koszt 1 kWh (uwzględniając cenę energii oraz zmienne składniki dystrybucyjne). Wystawia dokument wewnętrzny (dowód wewnętrzny), do którego załącza raport z ładowarki oraz kopię faktury od dostawcy energii.
Zalicza 75% kwoty netto (powiększonej o 50% nieodliczonego VAT) do kosztów uzyskania przychodów w ramach podatku liniowego. Odlicza 50% podatku VAT naliczonego od części energii zużytej na ładowanie pojazdu.
Poniżej zamieszcza Pan uzupełnienie stanu faktycznego, bazujące na pytaniach zdanych przez Organ w ramach znaku pisma (...).
1) Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług programistycznych i doradztwa w obszarze technologii informatycznych (PKD główne: 62.01.Z.).
2) Opisany we wniosku samochód elektryczny jest samochodem osobowym w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
3) Umowa najmu długoterminowego, na podstawie której Wnioskodawca korzysta z opisanego pojazdu, spełnia wszystkie warunki określone w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na jej podstawie finansujący oddaje Wnioskodawcy (korzystającemu) do używania samochód osobowy na czas oznaczony w zamian za wynagrodzenie (czynsz najmu).
4) Wnioskodawca jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Samochód opisany we wniosku jest pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.
5) Przedmiotowy samochód nie jest pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 86a ust. 9 pkt 1-3 ustawy o VAT. Jest to samochód osobowy o więcej niż jednym rzędzie siedzeń, posiadający zamkniętą część bagażową (nadwozie typu SUV).
6) Samochód nie jest pojazdem, o którym mowa w art. 86a ust. 9 pkt 1-3 ustawy o VAT. Jest to standardowy samochód osobowy, który nie posiada cech konstrukcyjnych pojazdów specjalnych, wielozadaniowych czy vanów z jednym rzędem siedzeń, o których mowa w przywołanych przepisach. W związku z tym dla przedmiotowego pojazdu nie przeprowadzano dodatkowego badania technicznego na okręgowej stacji kontroli pojazdów w celu potwierdzenia wymagań z art. 86a ust. 9 pkt 1-2 ustawy.
7) W części dotyczącej działalności gospodarczej, samochód jest wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług (np. dojazdy do klientów, świadczenie usług doradczych/programistycznych opodatkowanych stawką 23%). Pojazd nie jest wykorzystywany do czynności zwolnionych z VAT ani czynności niepodlegających opodatkowaniu.
8) Z uwagi na fakt, że pojazd w ramach działalności gospodarczej służy wyłącznie czynnościom opodatkowanym podatkiem VAT, nie zachodzi konieczność dokonywania odrębnego przyporządkowania kwot podatku naliczonego do różnych rodzajów czynności (opodatkowanych, zwolnionych, niepodlegających).
9) Wnioskodawca nie posiada innych samochodów elektrycznych ani hybrydowych typu plug-in, które byłyby ładowane przy użyciu wskazanej we wniosku prywatnej ładowarki. Całość energii raportowanej przez oprogramowanie ładowarki jako zużyta na ładowanie pojazdu dotyczy wyłącznie samochodu opisanego we wniosku.
10) Samochód elektryczny opisany we wniosku jest wykorzystywany w działalności gospodarczej Wnioskodawcy przede wszystkim do:
– dojazdów do siedzib klientów i kontrahentów w celu świadczenia usług doradczych i programistycznych,
– udziału w spotkaniach biznesowych, konferencjach oraz szkoleniach branżowych,
– załatwiania spraw administracyjnych związanych z prowadzoną firmą (wizyty w urzędach, bankach, zakup sprzętu biurowego).
Związek między wykorzystywaniem pojazdu a przychodami polega na tym, że sprawny i ekonomiczny środek transportu umożliwia Wnioskodawcy osobiste świadczenie usług u klientów, co bezpośrednio przekłada się na generowanie przychodów z działalności gospodarczej (podatek liniowy). Wydatki na energię elektryczną (paliwo) są niezbędne do przemieszczania się tym środkiem transportu, co czyni je wydatkami poniesionymi w celu zabezpieczenia i zachowania źródła przychodu (zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT).
11) Faktury dokumentujące zakup energii elektrycznej od operatora (...) wystawiane są na osobę fizyczną (Wnioskodawcę jako odbiorcę prywatnego), a nie na dane prowadzonej działalności gospodarczej. Jest to podyktowane faktem, że energia dostarczana jest do punktu poboru w miejscu zamieszkania Wnioskodawcy, gdzie znajduje się również urządzenie ładujące. Właśnie z uwagi na ten fakt Wnioskodawca wystąpił o indywidualną interpretację, aby potwierdzić możliwość zaliczania części kosztów z faktury „prywatnej” do kosztów prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie odrębnych raportów z ładowarki.
Uzupełnienie
Czy najem długoterminowy spełnia wszystkie warunki określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (leasing operacyjny)?
Przedmiotowa umowa najmu długoterminowego spełnia wszystkie warunki określone w art. 23b ust. 1 ustawy o PIT. Umowa została zawarta na czas oznaczony wynoszący 24 miesięcy, co stanowi więcej niż 40% normatywnego okresu amortyzacji przedmiotu najmu. Suma opłat netto określona w umowie przewyższa wartość początkową środka trwałego. Ponadto, zgodnie z postanowieniami umowy, odpisów amortyzacyjnych dokonuje Finansujący (Wynajmujący). W związku z tym umowa ta dla celów podatkowych stanowi umowę leasingu operacyjnego, o której mowa w art. 23b ustawy o PIT.
Nie wnosi Pan dodatkowej opłaty za wniosek, z uwagi, że jest to jego uzupełnienie.
Pytanie
Czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT) wydatki na energię elektryczną zużytą do ładowania samochodu w domu, dokumentując to raportem z oprogramowania ładowarki oraz fakturą wystawioną na osobę fizyczną (nie na firmę)?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy – wydatek ten stanowi koszt uzyskania przychodu w wysokości 75%. Energia elektryczna w samochodzie BEV jest paliwem. Fakt, że faktura za prąd wystawiona jest na osobę fizyczną, nie wyklucza możliwości ujęcia jej części w kosztach firmy, o ile zużycie jest rzetelnie udokumentowane. Oprogramowanie ładowarki pozwala na jednoznaczne wyodrębnienie kosztów eksploatacji pojazdu od kosztów utrzymania gospodarstwa domowego.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
To oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
· został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią koszów uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
· jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
· pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
· poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
· został właściwie udokumentowany,
· nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
W kontekście Pana wątpliwości wyjaśniam, że decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodów. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągniecia przychodów, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągniecia przychodów.
Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczają możliwości wykorzystywania na potrzeby działalności gospodarczej różnych środków transportu, w tym także samochodów osobowych o napędzie elektrycznym. Warunkiem koniecznym dla uznania wydatków poniesionych na określony składnik majątku, w tym przypadku samochodu osobowego, za koszt uzyskania przychodów jest jego wykorzystywanie na potrzeby i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Podkreślam, że wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między kosztem uzyskania przychodów, a osiągniętymi przychodami spoczywa na Panu. To Pan będzie osiągać korzyści polegające na możliwości zaliczenia wydatków poniesionych w związku z zakupem energii elektrycznej do ładowania samochodu osobowego o napędzie elektrycznym wykorzystywanego w działalności gospodarczej do kosztów uzyskania przychodów i tym samym obniżeniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.
Na podstawie art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym – oznacza to pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:
a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:
– klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub
– z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,
b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu,
c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń:
– agregat elektryczny/spawalniczy,
– do prac wiertniczych,
– koparka, koparko-spycharka,
– ładowarka,
– podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
– żuraw samochodowy,
d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.
Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania, stanowiącego własność podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, oraz składek na ubezpieczenie takiego samochodu; te wydatki i składki w wysokości 20% stanowią jednak koszty uzyskania przychodów pod warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
Przepis ten dotyczy wydatków z tytułu eksploatacji samochodu osobowego wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej stanowiącego własność podatnika.
Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
Zatem 25% poniesionych wydatków na samochód osobowy z tytułu kosztów jego użytkowania, jeżeli taki samochód jest wykorzystywany także do celów innych niż działalność gospodarcza (np. do celów prywatnych), nie stanowi kosztów podatkowych.
Tym samym wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodu osobowego będącego przedmiotem umowy leasingu operacyjnego służącego podatnikowi także do innych celów niż działalność gospodarcza będą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków.
Stosownie do art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.
Z informacji zawartych we wniosku wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której użytkuje Pan samochód osobowy o napędzie wyłącznie elektrycznym na podstawie umowy najmu długoterminowego spełniającego warunki leasingu operacyjnego. Pojazd jest wykorzystywany w sposób mieszany – zarówno do celów służbowych, jak i prywatnych. Ładuje Pan pojazd w miejscu zamieszkania, korzystając z prywatnej ładowarki samochodowej. Urządzenie to posiada wbudowane, zintegrowane oprogramowanie umożliwiające precyzyjne monitorowanie i raportowanie ilości energii elektrycznej (kWh) pobranej przez pojazd. Posiada Pan umowę na dostawę energii elektrycznej, zawartą na osobę fizyczną (użytek domowy). Zamierza Pan rozliczać koszty ładowania w następujący sposób: na podstawie raportu z oprogramowania ładowarki ustali Pan miesięczne zużycie energii przez pojazd, na podstawie faktur ustali Pan średni koszt 1 kWh (uwzględniając cenę energii oraz zmienne składniki dystrybucyjne), wystawi Pan dokument wewnętrzny (dowód wewnętrzny), do którego załączy Pan raport z ładowarki oraz kopię faktury od dostawcy energii.
Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia „wydatków z tytułu używania samochodów”, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z definicją zawartą w Uniwersalnym słowniku języka polskiego pod redakcją S. Dubisza (Warszawa 2008, t. IV, s. 322–323) – czasownik „używać” oznacza: „posługiwać się, stosować coś, korzystać, brać, przyjmować, robić z czegoś użytek, wykorzystywać”.
W konsekwencji, wydatki związane z używaniem samochodu osobowego należy rozumieć jako wydatki ponoszone na posługiwanie się tym pojazdem, jego eksploatację i wykorzystywanie.
Co wymaga podkreślenia w kontekście Pana sprawy, jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest jego właściwe udokumentowanie.
Przy czym, to na Panu, jako podatniku, spoczywa dodatkowo ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodów. Ma Pan bowiem obowiązek nie tylko prawidłowo udokumentować, że wydatek został poniesiony, ale wykazać także, że poniesiony został w celu osiągnięcia przychodów.
Wydatki związane z zakupem energii zużytej do ładowania samochodu – są bezsprzecznie związane z uzyskiwaniem przez Pana przychodów z działalności gospodarczej i jednocześnie nie znajdują się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów podatkowych. O ile zatem jej zakup jest prawidłowo udokumentowany, stanowią (co do zasady) koszty uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, w wysokości 75% tych wydatków.
W myśl art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych, spółki cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, z zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.
Szczegółowe warunki, jakie musi spełniać dokument, aby mógł stanowić podstawę wpisu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, określają przepisy rozporządzenia Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1299); dalej: rozporządzenie.
Jak stanowi § 15 rozporządzenia:
Zapisy w księdze dotyczące wydatków (kosztów) są dokonywane na podstawie dowodów, o których mowa w § 6–9.
W myśl § 6 ust. 3 rozporządzenia:
Podstawą dokonywania zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są:
1) faktury, faktury VAT RR, rachunki oraz dokumenty celne, zwane dalej „fakturami”, wystawione zgodnie z odrębnymi przepisami, lub
2) dowody określające zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenie przychodów na podstawie art. 22p ustawy o podatku dochodowym, zawierające co najmniej następujące dane:
a) datę wystawienia dowodu oraz miesiąc, w którym dokonuje się zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenia przychodów,
b) wskazanie faktury, a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury – wskazanie umowy albo innego dokumentu, stanowiących podstawę do zaliczenia kosztu do kosztów uzyskania przychodów,
c) wskazanie wysokości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenia przychodów,
d) podpis osoby sporządzającej dowód, lub
3) inne dowody, wymienione w § 7 i § 8, potwierdzające dokonanie zdarzenia gospodarczego zgodnie z jego rzeczywistym przebiegiem i zawierające co najmniej następujące dane:
a) wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w zdarzeniu gospodarczym, którego dowód dotyczy,
b) datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania zdarzenia gospodarczego, którego dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania zdarzenia gospodarczego odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,
c) przedmiot zdarzenia gospodarczego i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot zdarzenia jest wymierny w jednostkach naturalnych,
d) podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania zdarzeń gospodarczych
– oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.
Przepis § 6 ust. 4 rozporządzenia stanowi, że:
Dowód księgowy jest sporządzany w języku polskim. Treść dowodu powinna być pełna i zrozumiała; dopuszczalne jest używanie skrótów ogólnie przyjętych. Jeżeli w dowodzie jest podane wartościowe określenie zdarzenia gospodarczego tylko w walucie obcej, podatnik posiadający ten dowód jest obowiązany przeliczyć walutę obcą na złote zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o podatku dochodowym. Wynik przeliczenia należy zamieścić w wolnych polach dowodu lub w załączniku do dowodu sporządzonego w walucie obcej.
Zgodnie natomiast z § 7 rozporządzenia:
Za dowody księgowe uznaje się również:
1) noty księgowe, sporządzone w celu skorygowania zapisu dotyczącego zdarzenia gospodarczego, wynikającego z dowodu obcego lub własnego, otrzymane od kontrahenta podatnika lub przekazane kontrahentowi;
2) dowody opłat pocztowych i bankowych;
3) inne dowody opłat, w tym dokonywanych na podstawie książeczek opłat, oraz dowody zawierające dane, o których mowa w § 6 ust. 3 pkt 3.
Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia:
Na udokumentowanie zapisów w księdze dotyczących niektórych wydatków (kosztów) mogą być sporządzone dowody zaopatrzone w datę i podpisy osób, które bezpośrednio dokonały wydatków (dowody wewnętrzne), określające: przy zakupie – nazwę towaru oraz ilość, cenę jednostkową i wartość, a w innych przypadkach – przedmiot zdarzeń gospodarczych i wysokość wydatku (kosztu).
Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia:
Dowody wewnętrzne mogą dotyczyć wyłącznie:
1) zakupu, bezpośrednio od krajowego producenta lub hodowcy, produktów roślinnych i zwierzęcych, nieprzerobionych sposobem przemysłowym lub przerobionych sposobem przemysłowym, jeżeli przerób polega na kiszeniu produktów roślinnych lub przetwórstwie mleka albo na uboju zwierząt rzeźnych i obróbce poubojowej tych zwierząt;
2) zakupu od ludności, sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), surowców roślin zielarskich i ziół dziko rosnących leśnych, jagód, owoców leśnych i grzybów leśnych (PKWiU ex 02.30.40.0);
3) wartości produktów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy lub hodowli prowadzonej przez podatnika;
4) kosztów diet i innych należności za czas podróży służbowej pracowników oraz wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących;
5) zakupu od ludności odpadów poużytkowych, stanowiących surowce wtórne, z wyłączeniem zakupu (skupu) metali nieżelaznych oraz przeznaczonych na złom samochodów i ich części składowych;
6) wydatków związanych z opłatami za czynsz, energię elektryczną, telefon, wodę, gaz i centralne ogrzewanie, w części przypadającej na działalność gospodarczą; podstawą sporządzenia tego dowodu jest dokument obejmujący całość opłat na te cele;
7) opłat sądowych i notarialnych;
8) wydatków związanych z parkowaniem samochodu, w przypadku gdy są one potwierdzone dokumentami niezawierającymi danych, o których mowa w § 6 ust. 3 pkt 3; podstawą wystawienia dowodu wewnętrznego jest bilet z parkometru, kupon, bilet jednorazowy załączony do sporządzonego dowodu.
A zatem, dowody wewnętrzne mogą być wystawiane tylko dla dokumentowania poniesienia ściśle określonych wydatków – wymienionych enumeratywnie w powyższym przepisie. Do wydatków tych należą m.in. wydatki za energię elektryczną w części przypadającej na działalność gospodarczą; podstawą sporządzenia tego dowodu jest dokument obejmujący całość opłat na te cele.
Zwracam uwagę, że aby dany dokument stanowił prawidłowy wewnętrzny dowód księgowy, o którym mowa w rozporządzeniu, musi zawierać wszystkie elementy wskazane w § 6 ust. 3 pkt 3 oraz § 8 ust. 1 tego rozporządzenia.
Stosownie do zapisu § 8 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia – zakup energii elektrycznej może być udokumentowany dowodem wewnętrznym.
Z zawartych we wniosku informacji wynika, że jest Pan w stanie – na podstawie danych – ustalić koszt energii elektrycznej zużytej na ładowanie pojazdu. Zużycie energii będzie sporządzone na podstawie ilości energii (kWh) wynikającej z raportu z oprogramowania ładowarki oraz ceny 1 kWh wynikającej z faktury od sprzedawcy energii. Na podstawie raportu z ładowarki i faktury za energię sporządzi Pan dowód wewnętrzny określający wysokość poniesionego wydatku, a te dokumenty będą stanowić jego załącznik.
Odnosząc powyższe uregulowania do przedstawionego we wniosku opisu sprawy stwierdzam, że wydatek poniesiony przez Pana na energię elektryczną zużytą do ładowania samochodu w domu, jako spełniający przesłanki wynikające z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, udokumentowany w sposób wymagany odrębnymi przepisami może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w wysokości 75% tych wydatków.
Również nieodliczona część podatku VAT może podlegać ujęciu w kosztach podatkowych w ramach limitu 75%. Poniesione wydatki, o których mowa m.in. w art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na podstawie art. 23 ust. 5a tej ustawy, obejmują podatek VAT, który zgodnie z przepisami o VAT nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek VAT w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku VAT podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku VAT. Na podstawie faktury może Pan zaliczyć do kosztów 75% kwoty podatku VAT niepodlegającej odliczeniu, czyli 75% z 50% kwoty podatku VAT.
Podsumowanie: może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów – zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – wydatki na energię elektryczną zużytą do ładowania samochodu w domu, dokumentując to raportem z oprogramowania ładowarki oraz fakturą wystawioną na osobę fizyczną (nie na firmę).
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Wniosek w zakresie podatku od towarów i usług podlega odrębnemu rozstrzygnięciu.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo