Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą polegającą na tworzeniu filmów na platformie internetowej, z czego osiąga przychody z reklam. W związku z tą działalnością ponosi różnorodne koszty, takie jak zakup sprzętu, oprogramowania, bilety lotnicze,…
Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
1) ponownie rozpatruję sprawę Pana wniosku z 16 sierpnia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 6 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Po 1049/21 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2025 r. sygn. akt II FSK 711/22; i
2) stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
W dniu 19 sierpnia 2021 r. wpłynął Pana wniosek z 16 sierpnia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca.
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2021.1128 t.j. z dnia 2021.06.24, dalej zwana „ustawą o PIT”) i rozlicza się obecnie na podstawie księgi przychodów i rozchodów. Wnioskodawca korzysta obecnie z podatku liniowego jako formy opodatkowania.
Na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.) Wnioskodawca wnosi o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej poniżej przedstawiony zostanie wyczerpujący opis stanu faktycznego, zdarzenia przyszłego oraz pytania interpretacyjne wraz ze stanowiskiem Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej.
Wnioskodawca prowadzi od 3 lat jednoosobową działalność gospodarczą polegającą na tworzeniu filmów na platformie A. Wnioskodawca tworzy filmy samodzielnie od początku do końca lub z pomocą asystentki zatrudnionej na podstawie umowy zlecenia. Asystentka posiada status studenta i nie ukończyła jeszcze 26 roku życia. Przedmiotem tworzonych filmów są (...). Materiały te mają charakter informacyjny oraz relaksacyjny. (...). Druga, większa część widowni ogląda wyżej wymienione filmy w celach relaksacyjnych i rozrywkowych. Dzięki temu kanał, na którym zamieszczane są filmy Wnioskodawcy, generuje miesięcznie miliony wyświetleń reklam.
W związku z produkcją filmów, dzięki którym Wnioskodawca osiąga przychody z reklam, Wnioskodawca ponosi określone koszty, do których można zaliczyć:
- koszty księgowania faktur za sprzęt służący do nagrań (kamery, laptop),
- koszty oprogramowania służącego do montażu filmów i produkcji filmowej – jest to pakiet (...),
- koszty zakupu biletów lotniczych do miejsc nagrań,
- koszty zakwaterowania w hotelach na obszarze Unii Europejskiej oraz w innych miejscach na świecie, w których odbywają się nagrania,
- koszty usług wyjazdów organizowanych przez biura podróży, ponieważ w niektóre miejsca nie da się dotrzeć na własną rękę lub jest to skrajnie nieopłacalne. W przypadku biur podróży na jednej fakturze znajduje się przelot, transfer do hotelu, nocleg i wyżywienie – na fakturze wszystko to ujęte jest jako „wycieczka” bez rozbicia na odrębne podprodukty,
- koszty wynajęcia samochodu w miejscu.
Powyższe koszty są dokumentowane przez Wnioskodawcę za pomocą otrzymywanych faktur. Ponadto Wnioskodawca ponosi koszty wstępu (...) na całym świecie (...), które dokumentowane są paragonami – (...) nie wystawiają zazwyczaj faktur klientom.
Zaznaczyć należy, że Wnioskodawca sam pokrywa wymienione wydatki z własnych środków.
Osiągany przychód z reklam jest wypłacany Wnioskodawcy przez połączoną z platformą A usługę (…).
Pytanie
Czy opisane w stanie faktycznym koszty ponoszone przez Wnioskodawcę są kosztami uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2021.1128 tj. z dnia 2021.06.24)?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy – opisane w stanie faktycznym koszty mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów zgodnie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2021.1128 t.j. z dnia 2021.06.24).
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2021.1128 t.j. z dnia 2021.06.24, dalej zwana „ustawą o PIT”) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:
1. został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika;
2. jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;
3. pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
4. poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów;
5. został właściwie udokumentowany;
6. nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ustawy o PIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Ad 1.
W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca określił ponoszone przez siebie koszty, które wiążą się z określonymi wydatkami. Wnioskodawca sam pokrywa wskazane wydatki z własnych środków, spełnia zatem pierwszą z wymienionych przesłanek.
Ad 2.
Wnioskodawca nie otrzymuje jakichkolwiek zwrotów poniesionych wydatków. Wydatki dotyczą wymienionych w stanie faktycznym usług lub towarów, które Wnioskodawca kupuje w celu zabezpieczenia źródła swojego przychodu — Wnioskodawca wchodzi w relacje z podmiotami prowadzącymi działalność w warunkach rynkowych, np. zakup biletów lotniczych, skorzystanie z usług biura podróży lub opłata licencji programu komputerowego.
Ponoszone wydatki nie są więc w żaden sposób przedmiotem dotacji, subwencji lub innej formy pomocy państwowej lub prywatnej polegającej na zwrocie poniesionych przez Wnioskodawcę wydatków.
Ad 3. oraz Ad 4.
Źródłem przychodu Wnioskodawcy są reklamy. Liczba ich wyświetleń związana jest z:
- tworzeniem filmów,
- liczbą wyświetleń filmów.
Można więc wykazać istniejący związek przyczynowo-skutkowy. Po pierwsze, by nastąpił przychód z reklam, musi dojść do powstania filmu oraz zamieszczenia go na platformie A. Po drugie, wysokość przychodu wynika z liczby wyświetleń filmów — im jest ona wyższa, tym większy jest zasięg reklam związanych z filmem względem potencjalnych odbiorców reklamy. By osiągnąć taki efekt, Wnioskodawca jest zmuszony ponosić określone koszty. Koszty te związane są bezpośrednio z tworzeniem filmów, które same w sobie nie są źródłem przychodów. Jednakże koszty ponoszone przez Wnioskodawcę mają na celu osiągnięcie przychodów z reklam nierozerwalnie połączonych z tworzonymi przez niego filmami. Wnioskodawca nie osiągnąłby jakichkolwiek przychodów z reklam, gdyby nie tworzone przez niego filmy zamieszczane na platformie A. Są one niezbędne do tworzenia filmów w takiej formule, w jakiej pozwalają one osiągać dochody ze związanych z nimi reklam. Określona przez Wnioskodawcę formuła filmów pozwala na osiąganie dużej liczby wyświetleń. Oznacza to, że koszty ponoszone przez Wnioskodawcę spełniają alternatywną przesłankę z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT dotyczącą zabezpieczenia źródła przychodów. W szczególności poprzez zabezpieczenie źródła przychodów należy rozumieć koszty poniesione na ochronę istniejącego (podstawowego) źródła przychodów w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób. Aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów, nie jest konieczne w każdym przypadku wykazanie między nim a przychodem bezpośredniego związku. Należy zaznaczyć, że kosztami uzyskania przychodów są wszystkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości.
Wobec powyższego kosztami będą również koszty pośrednie związane z uzyskiwanymi przychodami, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów lub dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów, nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
Ad 5.
Zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym Wnioskodawca skrupulatnie stara się dokumentować każdy wydatek, w szczególności fakturą za każdym razem, kiedy jest to możliwe.
Ad 6.
Ponadto wymienione przez Wnioskodawcę koszty nie wydają się spełniać przesłanek określonych w art. 23 ustawy o PIT, wyłączające określone przez ustawodawcę koszty jako koszty uzyskania przychodu.
Biorąc pod uwagę stan faktyczny oraz wskazaną powyżej argumentację, uznać należy, że koszty ponoszone przez Wnioskodawcę spełniają wymienione warunki uznania ich za koszty uzyskania przychodu w związku z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością.
Interpretacja indywidualna
Rozpatrzyłem Pana wniosek – 4 października 2021 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0112-KDIL2-2.4011.729.2021.1.AA, w której uznałem Pana stanowisko za nieprawidłowe.
Interpretację doręczono Panu 6 października 2021 r.
Skarga na interpretację indywidualną
8 listopada 2021 r. wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Wniósł Pan o uchylenie zaskarżonej interpretacji.
Postępowanie przed sądami administracyjnymi
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 6 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Po 1049/21.
Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 26 lutego 2025 r. sygn. akt II FSK 711/22 oddalił skargę kasacyjną.
Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną, stał się prawomocny od 26 lutego 2025 r. (data wpływu 28 sierpnia 2025 r.).
Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
• uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;
• ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Zatem, aby uznać wydatek za koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione łącznie następujące warunki:
- wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika;
- poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów;
- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
- jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;
- został właściwie udokumentowany;
- wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 23 ust. 1 ustawy.
Należy przy tym zaznaczyć, że sam fakt braku określonego wydatku w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zawierającym katalog wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, nie przesądza automatycznie o możliwości uwzględnienia tego wydatku przy ustalaniu podstawy opodatkowania. Konieczne jest wykazanie związku ponoszonych kosztów z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą oraz uzyskiwanymi z tej działalności przychodami.
W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.
Ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów. Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN – pojęcie:
- „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,
- „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
- „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.
Koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
Każdy koszt niezależnie od jego rodzaju musi być oceniany przez pryzmat nadrzędnej zasady określonej w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – związku z przychodami podatnika.
Na mocy powołanej regulacji podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem że nie zostały one wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodów. Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy. Natomiast w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca określił katalog wydatków, które – nawet mimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów w rozumieniu przepisów podatkowych – nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów.
Ponadto należy mieć na względzie, że podatnik – uznając wydatek za koszt uzyskania przychodów – odnosi ewidentne korzyści, gdyż o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów jest uzależniona od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien wiedzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła.
W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy. Przy czym, związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła, należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika.
Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej tworzy Pan filmy na platformę A. Przedmiotem tworzonych filmów są (...). Materiały te mają charakter informacyjny oraz relaksacyjny. Kanał, na którym zamieszczane są Pana filmy, generuje miesięcznie miliony wyświetleń reklam. W związku z produkcją filmów osiąga Pan przychody z reklam. W związku z produkcją filmów ponosi Pan koszty, do których można zaliczyć:
- koszty faktur za sprzęt służący do nagrań (kamery, laptop),
- koszty oprogramowania służącego do montażu filmów i produkcji filmowej – jest to pakiet (...),
- koszty zakupu biletów lotniczych do miejsc nagrań,
- koszty zakwaterowania w hotelach na obszarze Unii Europejskiej oraz w innych miejscach na świecie, w których Pan nagrywa,
- koszty usług wyjazdów organizowanych przez biura podróży, ponieważ w niektóre miejsca nie da się dotrzeć na własną rękę lub jest to skrajnie nieopłacalne; w przypadku biur podróży na jednej fakturze znajduje się przelot, transfer do hotelu, nocleg i wyżywienie – na fakturze wszystko to ujęte jest jako „wycieczka” bez rozbicia na odrębne podprodukty,
- koszty wynajęcia samochodu w miejscu,
- koszty wstępu do (...) na całym świecie,
Wskazane przez Pana we wniosku wydatki nie zostały wprost wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów. Jednak fakt, że dany wydatek nie został ujęty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uprawnia do automatycznego przyjęcia domniemania, że wszystkie pozostałe koszty, które nie są wymienione w tym przepisie, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.
Skoro jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić do osiągnięcia przychodów, bez względu na to, czy ów skutek się ziści. Wykazywany związek przyczynowy powinien mieć charakter obiektywny.
Zauważam, że ponoszone wydatki związane są ze specyfiką prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej i wpływają na zwiększenie uzyskiwanych przez Pana przychodów.
Wysokość Pana przychodu wynika z liczby wyświetleń filmów — im jest ona wyższa, tym większy jest zasięg reklam związanych z filmem względem potencjalnych odbiorców reklamy. By osiągnąć taki efekt, jest Pan zmuszony ponosić określone koszty. Koszty te związane są bezpośrednio z tworzeniem filmów, które same w sobie nie są źródłem przychodów. Jednak koszty ponoszone przez Pana mają na celu osiągnięcie przychodów z reklam nierozerwalnie połączonych z tworzonymi przez Pana filmami. Nie osiągnąłby Pan jakichkolwiek przychodów z reklam, gdyby nie tworzone przez Pana filmy zamieszczane na platformie A. Są one niezbędne do tworzenia filmów w takiej formule, w jakiej pozwalają one osiągać dochody ze związanych z nimi reklam.
Zatem skoro wydatki na wskazane we wniosku towary i usługi mają związek z istotą prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, to z uwagi na taki przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej wydatki ponoszone na ten cel stanowią koszt uzyskania przychodów.
Należy jednak pamiętać, aby dany wydatek mógł być zaliczony w poczet kosztów podatkowych, powinien być on prawidłowo udokumentowany. W tej kwestii wskazuję, co następuje.
Zgodnie z art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych, spółki cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej „księgą”, z zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.
Sposób dokumentowania wydatków zależy od rodzaju ewidencji księgowej prowadzonej przez podatnika. Podatnicy stosujący w swojej działalności gospodarczej podatkową księgę przychodów i rozchodów dokumentują wydatki (koszty) zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2019 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2019 r. poz. 2544).
Stosownie do § 11 ust. 3 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów:
Podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są:
1) faktury, faktury VAT RR, rachunki oraz dokumenty celne, zwane dalej „fakturami”, wystawione zgodnie z odrębnymi przepisami, lub
2) dokumenty określające zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenie przychodów na podstawie art. 22p ustawy o podatku dochodowym, zawierające co najmniej:
a) datę wystawienia dokumentu oraz miesiąc, w którym dokonuje się zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenia przychodów,
b) wskazanie faktury, a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury, wskazanie umowy albo innego dokumentu, stanowiących podstawę do zaliczenia kosztu do kosztów uzyskania przychodów,
c) wskazanie kwoty, o którą podatnik zmniejsza koszty uzyskania przychodów lub zwiększa przychody,
d) podpis osoby sporządzającej dokument, lub
3) inne dowody, wymienione w § 12 i § 13, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierające co najmniej:
a) wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,
b) datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,
c) przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych,
d) podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych
– oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.
Na podstawie § 11 ust. 4 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów:
Dowód księgowy jest sporządzany w języku polskim. Treść dowodu jest pełna i zrozumiała; dopuszczalne jest stosowanie skrótów ogólnie przyjętych. Jeżeli w dowodzie jest podane wartościowe określenie operacji gospodarczej tylko w walucie obcej, podatnik posiadający ten dowód jest obowiązany przeliczyć walutę obcą na złote, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o podatku dochodowym. Wynik przeliczenia należy zamieścić w wolnych polach dowodu lub w załączniku do dowodu sporządzonego w walucie obcej.
Natomiast § 12 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów stanowi, że:
Za dowody księgowe uważa się również:
1) dzienne zestawienia dowodów (faktur dotyczących sprzedaży) sporządzone do zaksięgowania ich zbiorczym zapisem;
2) noty księgowe, sporządzone w celu skorygowania zapisu dotyczącego operacji gospodarczej, wynikającej z dowodu obcego lub własnego, otrzymane od kontrahenta podatnika lub przekazane kontrahentowi;
3) dowody przesunięć;
4) dowody opłat pocztowych i bankowych;
5) inne dowody opłat, w tym dokonywanych na podstawie książeczek opłat, oraz dokumenty zawierające dane, o których mowa w § 11 ust. 3 pkt 3.
Stosownie do § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów:
Na udokumentowanie zapisów w księdze, dotyczących niektórych kosztów (wydatków), mogą być sporządzone dokumenty zaopatrzone w datę i podpisy osób, które bezpośrednio dokonały wydatków (dowody wewnętrzne), określające: przy zakupie – nazwę towaru oraz ilość, cenę jednostkową i wartość, a w innych przypadkach – przedmiot operacji gospodarczych i wysokość kosztu (wydatku).
W myśl § 13 ust. 2 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów:
Dowody, o których mowa w ust. 1, mogą dotyczyć wyłącznie:
1) zakupu, bezpośrednio od krajowego producenta lub hodowcy, produktów roślinnych i zwierzęcych, nieprzerobionych sposobem przemysłowym lub przerobionych sposobem przemysłowym, jeżeli przerób polega na kiszeniu produktów roślinnych lub przetwórstwie mleka albo na uboju zwierząt rzeźnych i obróbce poubojowej tych zwierząt;
2) zakupu od ludności, sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), surowców roślin zielarskich i ziół dziko rosnących leśnych, jagód, owoców leśnych i grzybów leśnych (PKWiU ex 02.30.40.0);
3) wartości produktów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy lub hodowli prowadzonej przez podatnika;
4) zakupu w jednostkach handlu detalicznego materiałów pomocniczych;
5) kosztów diet i innych należności za czas podróży służbowej pracowników oraz wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących;
6) zakupu od ludności odpadów poużytkowych, stanowiących surowce wtórne, z wyłączeniem zakupu (skupu) metali nieżelaznych oraz przeznaczonych na złom samochodów i ich części składowych;
7) wydatków związanych z opłatami za czynsz, energię elektryczną, telefon, wodę, gaz i centralne ogrzewanie, w części przypadającej na działalność gospodarczą; podstawą do sporządzenia tego dowodu jest dokument obejmujący całość opłat na te cele;
8) opłat sądowych i notarialnych;
9) wydatków związanych z parkowaniem samochodu w sytuacji, gdy są one poparte dokumentami niezawierającymi danych, o których mowa w § 11 ust. 3 pkt 3; podstawą wystawienia dowodu wewnętrznego jest bilet z parkometru, kupon, bilet jednorazowy załączony do sporządzonego dowodu.
Zgodnie natomiast z 13 § 4 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów:
Zakup w jednostkach handlu detalicznego materiałów, środków czystości i bhp oraz materiałów biurowych może być, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 4, dokumentowany paragonami zaopatrzonymi w datę i stempel (oznaczenie) jednostki wydającej paragon - określającymi ilość, cenę jednostkową oraz wartość, za jaką dokonano zakupu. Na odwrocie paragonu podatnik uzupełnia jego treść, wpisując swoje nazwisko (nazwę zakładu), adres oraz rodzaj (nazwę) zakupionego towaru.
Z opisu sprawy wynika, że wydatki, które Pan ponosi w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, są dokumentowane za pomocą otrzymywanych faktur, natomiast koszty wstępu do parków wodnych na całym świecie dokumentuje Pan paragonami, gdyż parki wodne nie wystawiają faktur klientom.
Dowód księgowy, który będzie właściwy do wprowadzenia kosztu do podatkowej księgi przychodów i rozchodów, będzie również stosownym dokumentem do celów podatkowych. Podatnik, uznając określone wydatki za koszty uzyskania przychodów, odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o te koszty pomniejszona zostaje podstawa opodatkowania. Podejmując decyzję o poniesieniu określonych kosztów, podatnik winien na podstawie racjonalnych i obiektywnych przesłanek uzasadnić związek kosztów z przychodami. Na podatniku spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania związku przyczynowo-skutkowego między poniesionym wydatkiem a uzyskanym przychodem.
O ile faktury stanowią dowód księgowy potwierdzający poniesienie kosztów podatkowych, to jednak paragon nie jest traktowany jako dowód, na podstawie którego można zasadnie dowodzić poniesienia wydatku i ująć go w kosztach uzyskania przychodów.
Należy jednak kierować się ogólną regułą wyrażoną w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że:
Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Z kolei w myśl art. 181 ustawy – Ordynacja podatkowa:
Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
W tym miejscu zwracam uwagę, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych jest postępowaniem szczególnym, odrębnym i w tym sensie ograniczonym np. w stosunku do postępowania podatkowego i kontrolnego, że nie może obejmować postępowania dowodowego.
W opisie sprawy wskazał Pan, że koszty wstępu do parków wodnych na całym świecie dokumentuje Pan paragonami, gdyż parki wodne nie wystawiają faktur klientom. A Pan sam pokrywa wymienione wydatki z własnych środków. Zatem, jeśli oprócz paragonów dysponuje Pan np. dowodami zapłaty swoją kartą kredytową (lub innym potwierdzeniem zapłaty, z którego wynika, że to Pan poniósł wydatek) za zakupione na podstawie paragonów usługi, i jeśli wydatek ten ma związek z tworzeniem przez Pana materiałów filmowych na kanał, to wówczas można stwierdzić, że wydatki te mogą stanowić koszt uzyskania przychodów.
Zatem, w sytuacji poniesienia wskazanych w opisie sprawy wydatków wyłącznie na cele prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, przy założeniu że wydatki te są ewidencjonowane w sposób prawidłowy i nie są wykorzystywane przez Pana na potrzeby osobiste i zostały prawidłowo udokumentowane, spełniają one przesłanki, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Podsumowanie: ponoszone przez Pana wydatki związane z tworzeniem materiałów filmowych na kanał, wskazane we wniosku spełniają przesłanki, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, i stanowią koszty uzyskania przychodów w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.
W ślad za zastrzeżeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonanym w wydanym w Pana sprawie wyroku wskazuję, że zamieszczony przez Pana katalog wydatków – ponieważ ma dosyć szeroki i ocenny co do ich niezbędności i celowości zakres – może wymagać ostatecznego potwierdzenia w zaistniałym rzeczywiście stanie faktycznym w ramach postępowania przeprowadzonego przez właściwy organ podatkowy.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo