Interpretacja 0112-KDIL2-2.4011.739.2026.3.KP

Interpretacja indywidualna  – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych/zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualne

28 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 28 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani o dodatkową opłatę 28 sierpnia 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (…), opodatkowaną ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych i jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawczyni pozostaje z mężem w ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej. Małżonkowie są właścicielami lokalu użytkowego nabytego 16 stycznia 2009 r. do ich majątku wspólnego. Po nabyciu lokalu Wnioskodawczyni prowadziła w nim sklep. Po zakończeniu przez nią ówczesnej działalności sklep prowadził mąż w ramach swojej działalności gospodarczej.

W sierpniu 2022 r., z powodu nierentowności, zakończono prowadzenie sklepu. Działalność męża obejmowała od tego czasu wyłącznie usługi instalacyjne i remontowo-budowlane, niezwiązane  z lokalem. Od 1 września 2022 r. do 31 lipca 2023 r. mąż wynajmował lokal innej firmie w ramach swojej działalności gospodarczej, wystawiał faktury VAT i rozliczał przychody z najmu jako przychody ze swojej działalności. Z dniem 1 sierpnia 2023 r. mąż zawiesił działalność oraz zakończył wystawianie faktur i rozliczanie najmu. Od tego dnia lokal nie był wykorzystywany w jego działalności gospodarczej. W dniu 2 sierpnia 2023 r. Wnioskodawczyni rozpoczęła obecną działalność gospodarczą w zakresie usług instalacyjnych, teletechnicznych i remontowo-budowlanych.

Tego samego dnia mąż, którego działalność gospodarcza była wówczas zawieszona, zawarł z Wnioskodawczynią umowę użyczenia, na podstawie której oddał jej do używania środki trwałe, urządzenia i narzędzia niezbędne do prowadzenia działalności. Lokal nie został wymieniony w wykazie składników objętych umową użyczenia. Lokal nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych działalności Wnioskodawczyni, nie był przez nią amortyzowany, nie stanowił siedziby działalności ani miejsca wykonywania usług instalacyjnych, teletechnicznych lub remontowo-budowlanych.

Wnioskodawczyni nie uwzględniała wydatków dotyczących lokalu w rozliczeniach swojej działalności ani nie odliczała z tego tytułu podatku VAT naliczonego. Od 2 sierpnia 2023 r. Wnioskodawczyni jest jedyną stroną umowy najmu i jedynym wynajmującym. Mąż nie jest stroną umowy, nie występuje wobec najemcy jako wynajmujący, nie wystawia faktur i nie uczestniczy w wykonywaniu ani rozliczaniu najmu. Wnioskodawczyni wykonuje usługę najmu samodzielnie i we własnym imieniu. Wystawia faktury obejmujące 100% należnego czynszu, nalicza VAT według stawki 23%, ujmuje faktury w ewidencjach i plikach JPK_V7 oraz wykazuje i wpłaca cały należny podatek VAT. Najemca wpłaca całość należności wynikających z faktur na rachunek wskazany przez Wnioskodawczynię. W dniu 29 listopada 2023 r. mąż przekazał Wnioskodawczyni w drodze darowizny prowadzone przez siebie przedsiębiorstwo. Lokal nie został objęty darowizną ani wymieniony w wykazie przekazanych składników i pozostał w majątku wspólnym małżonków. W dniu 30 listopada 2023 r. mąż ostatecznie zlikwidował działalność gospodarczą. Dla celów podatku dochodowego Wnioskodawczyni ujmowała cały przychód z najmu jako przychód z działalności gospodarczej, opodatkowany ryczałtem według stawki 8,5%.Takie ujęcie wynikało z błędnego przekonania, że wskazanie w umowie nazwy prowadzonej działalności oraz wystawianie i rozliczanie faktur VAT przesądzają również o kwalifikacji przychodów z najmu w podatku dochodowym. Wnioskodawczyni zamierza skorygować zeznania  PIT- 28 za lata 2023–2025 poprzez zakwalifikowanie przychodów uzyskiwanych od 2 sierpnia 2023 r. do przychodów z najmu niewykonywanego w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej. Małżonkowie nie złożyli oświadczenia o opodatkowaniu całości przychodów z najmu przez jednego  z nich. Wnioskodawczyni zamierza zatem wykazać w swoich korektach PIT-28 50% przychodów  z najmu lokalu stanowiącego majątek wspólny małżonków. Planowane korekty PIT-28 nie zmienią stron umowy najmu, wysokości czynszu, zakresu wykonanej usługi ani wysokości wynagrodzenia należnego i faktycznie otrzymanego przez Wnioskodawczynię. W związku z korektami nie nastąpi obniżenie czynszu, udzielenie rabatu, zwrot całości lub części wynagrodzenia ani zmiana stawki lub kwoty podatku VAT wynikającej z wystawionych faktur.

Pytanie

Czy prawidłowe jest zakwalifikowanie przychodów uzyskiwanych przez Wnioskodawczynię od 2 sierpnia 2023 r. z najmu opisanego lokalu do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako przychodów z najmu niewykonywanego  w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, a w konsekwencji skorygowanie przez Wnioskodawczynię zeznań PIT-28 za lata 2023–2025 poprzez wykazanie w nich 50% przychodów z najmu wspólnego lokalu?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni przychody uzyskiwane od 2 sierpnia 2023 r. należy zakwalifikować do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyodrębnia najem jako osobne źródło przychodów, z wyjątkiem najmu składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Art. 14 ust. 2 pkt 11 tej ustawy zalicza natomiast do przychodów z działalności gospodarczej przychody z najmu składników majątku związanych z działalnością. Lokal nie został objęty umową użyczenia składników niezbędnych do prowadzenia obecnej działalności Wnioskodawczyni ani późniejszą darowizną przedsiębiorstwa męża. Nie został również wprowadzony do ewidencji środków trwałych obecnej działalności Wnioskodawczyni. Nie był amortyzowany, nie stanowił siedziby ani miejsca wykonywania usług, a wydatki dotyczące lokalu nie były uwzględniane w rozliczeniach działalności. W uchwale z 24 maja 2021 r., sygn. II FPS 1/21, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przychody z najmu są co do zasady zaliczane do odrębnego źródła przychodów, chyba że podatnik wprowadzi wynajmowany składnik do majątku związanego z działalnością gospodarczą. Wnioskodawczyni nie podjęła takiej decyzji w odniesieniu do obecnej działalności. Samo wskazanie firmy Wnioskodawczyni w umowie najmu, wystawianie faktur VAT oraz wcześniejsze ujmowanie przychodów z najmu  w ewidencji działalności nie oznaczają wprowadzenia lokalu do majątku związanego z działalnością gospodarczą. Przychody z najmu powinny zatem zostać rozliczone jako przychody, o których mowa  w art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Ponieważ lokal objęty jest wspólnością majątkową małżeńską, a małżonkowie nie złożyli oświadczenia o opodatkowaniu całości przychodów przez jednego z nich, zgodnie z art. 12 ust. 5 i 6 tej ustawy Wnioskodawczyni powinna wykazać 50% przychodów z najmu.

W konsekwencji Wnioskodawczyni powinna skorygować zeznania PIT-28 za lata 2023–2025 poprzez wykazanie w nich 50% przychodów z najmu wspólnego lokalu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera definicję działalności gospodarczej, wyrażoną w art. 5a pkt 6. Zgodnie z tym przepisem:

Pozarolnicza działalność gospodarcza w rozumieniu omawianej ustawy podatkowej to działalność, która ma następujące cechy:

·    jest działalnością zarobkową – sposób jej prowadzenia jest podporządkowany temu, aby osiągać jak najlepsze wyniki gospodarcze; jednocześnie brak osiągnięcia celu, jakim jest realny zysk, nie oznacza, że prowadzona działalność nie ma charakteru zarobkowego; istotny jest bowiem cel jej prowadzenia, a nie ostateczne efekty;

·    jest prowadzona w sposób zorganizowany i ciągły – cecha ta nie oznacza konieczności spełnienia formalnych wymogów organizacji działalności (np. rejestracji urzędowej); cecha ta odnosi się do faktycznego sposobu jej prowadzenia;

·    jest prowadzona we własnym imieniu.

Stosownie natomiast do art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z powyższych przepisów wynika, że aby dane przychody zostały zaliczone do źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, muszą być łącznie spełnione trzy podstawowe warunki, tj.:

·    zaistnienie przesłanek pozytywnych, o których mowa w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pozwalających na stwierdzenie, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą,

·    brak wystąpienia przesłanek negatywnych z art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz

·    wykluczenie, że uzyskane przychody są zaliczane do jednego z pozostałych źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wyżej wymieniony przepis koreluje z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczącym źródła przychodów, jakim jest najem, wykluczając z tego katalogu składniki majątku związane z działalnością gospodarczą.

Z cytowanych powyżej przepisów wynika zatem, że najem dla celów podatkowych może być traktowany jako pozarolnicza działalność gospodarcza lub jako odrębne źródło przychodów, określone w art. 10 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy podatkowej.

Umowa najmu została zdefiniowana w art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), zgodnie z którym:

Stronami umowy najmu są wynajmujący oraz najemca. Do zawarcia umowy najmu dochodzi wówczas, gdy strony uzgodnią istotne jej składniki, do jakich należą przedmiot najmu i czynsz. Na podstawie umowy najmu najemca uzyskuje prawo do używania cudzej rzeczy w zamian za zapłatę czynszu.

Tak więc podatnicy mogą osiągać przychody z najmu niestanowiącego przedmiotu pozarolniczej działalności gospodarczej, jak i z najmu w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. W obydwu przypadkach przychód jest osiągnięty na podstawie tego samego rodzaju stosunku cywilnoprawnego łączącego strony, jakim jest umowa najmu.

Na tle przedstawionych regulacji prawnych stwierdzam, że najem stanowi odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodów (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), choć może także istnieć najem, który prowadzony jest w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy). W przypadku, gdy przedmiotem najmu są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą albo najem jest przedmiotem tej działalności, wynajmowanie nieruchomości zaliczane jest do źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

W tym miejscu powołam Uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w składzie siedmiu sędziów z 24 maja 2021 r. sygn. akt II FPS 1/21, w której wskazano:

Stosownie do art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 843 ze zm.):

Według art. 2 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:

Zgodnie z art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:

W opisie sprawy wskazała Pani, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, opodatkowaną ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Pozostaje Pani w ustawowej wspólności majątkowej z mężem. Są Państwo współwłaścicielami lokalu użytkowego nabytego do majątku wspólnego. Pierwotnie prowadziła Pani w tym lokalu sklep. Następnie sklep w tym lokalu prowadził Pani mąż w ramach swojej działalności gospodarczej. W sierpniu 2022 r. Pani mąż zakończył prowadzenie sklepu. Od 1 września 2022 r. do 31 lipca 2023 r. Pani mąż wynajmował lokal innej firmie w ramach swojej działalności. W dniu 1 sierpnia 2023 r. Pani mąż zawiesił działalność gospodarczą i zakończył rozliczanie najmu. Od tego dnia lokal nie był wykorzystywany w działalności Pani męża. W dniu 2 sierpnia 2023 r. rozpoczęła Pani prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług instalacyjnych, teletechnicznych i remontowo-budowlanych. Tego samego dnia Pani mąż zawarł z Panią umowę użyczenia, na podstawie której oddał Pani do używania środki trwałe, urządzenia i narzędzia niezbędne do prowadzenia działalności. Lokal użytkowy nie został wymieniony w wykazie składników objętych umową użyczenia. Lokal nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych Pani działalności, nie był przez Panią amortyzowany, nie stanowił siedziby działalności ani miejsca wykonywania usług. Nie uwzględniała Pani wydatków dotyczących lokalu w rozliczeniach swojej działalności ani nie odliczała z tego tytułu podatku VAT naliczonego.

Pani wątpliwość dotyczy możliwości skorygowania zeznań PIT-28 za lata 2023–2025 przez zakwalifikowanie 50% przychodów uzyskiwanych z najmu jako najem prywatny lokalu stanowiącego Państwa majątek wspólny.

W Pani sprawie zwracam uwagę, że podjęła Pani decyzję o kwalifikacji uzyskanych przychodów z najmu wskazanego we wniosku lokalu użytkowego do źródła jakim jest działalność gospodarcza. W umowie najmu została wskazana nazwa prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, wystawiała Pani z tego tytułu i rozliczała faktury VAT. Od 2 sierpnia 2023 r. jest Pani jedyną stroną umowy najmu i jedynym wynajmującym. Pani mąż nie jest stroną umowy, nie występuje wobec najemcy jako wynajmujący, nie wystawia faktur i nie uczestniczy w wykonywaniu ani rozliczaniu najmu. Wykonuje Pani usługę najmu samodzielnie i we własnym imieniu. Wystawia Pani faktury obejmujące 100% należnego czynszu, nalicza VAT według stawki 23%, ujmuje faktury  w ewidencjach i plikach JPK_V7 oraz wykazuje i wpłaca cały należny podatek VAT. Najemca wpłaca całość należności wynikających z faktur na rachunek wskazany przez Panią. Dla celów podatku dochodowego ujmowała Pani cały przychód z najmu jako przychód z działalności gospodarczej, opodatkowany ryczałtem według stawki 8,5%.

Zatem powiązała Pani tę nieruchomość z wykonywaniem działalności gospodarczej, co powodowało uzyskiwanie przychodów z najmu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. To oznacza, że najem lokalu użytkowego stanowi źródło przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy  o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podsumowanie: prawidłowo kwalifikowała Pani uzyskiwane przez Panią od 2 sierpnia 2023 r. przychody z najmu opisanego lokalu użytkowego do źródła przychodów z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stąd nie ma podstaw do dokonywania korekty zeznań podatkowych za lata 2023-2025.

Dodatkowe informacje

Jednocześnie wskazuję, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Ponieważ stroną złożonego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest Pani, zaznaczam, że interpretacja ta nie wywołuje skutków podatkowych dla Pani męża.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego oraz zastosuje się Pani do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.