Interpretacja 0112-KDIL2-2.4011.821.2025.2.AA

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 22 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 22 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 26 listopada 2025 r. (wpływ 27 listopada 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca – prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (…) (dalej: Wnioskodawca, Leasingobiorca, Korzystający).

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT.

Dochody uzyskiwane z tytułu prowadzonej przez siebie jednoosobowej działalności gospodarczej opodatkowane są na zasadach wynikających z art. 30c u.p.d.o.f. (podatek liniowy).

Wnioskodawca dnia 20 czerwca 2024 roku zawarł umowę leasingu niekonsumenckiego z (…)

Przedmiotem leasingu był samochód (…). Wnioskodawca wykorzystywał samochód wyłącznie w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, w związku z czym złożył w dniu 11 czerwca 2024 roku właściwemu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego informację o pojazdach samochodowych wykorzystywanych wyłącznie do działalności gospodarczej (VAT-26).

Cena samochodu netto wskazana w wyżej wymienionej umowie została określona na kwotę (…) zł.

Ubezpieczenie straty finansowej (GAP) na cały okres finansowania zostało określone na kwotę: (…) zł. Składka na Ubezpieczenie GAP była doliczana do rat leasingowych.

Okres leasingu wskazany w umowie wynosił 24 miesiące.

Ponadto, zgodnie z zapisami umowy: opłata wstępna wyniosła (…) zł, całkowita wartość finansowania została określona w kwocie: (…) zł, wysokość raty miesięcznej: (…) zł, a opłata końcowa: (…) zł.

W umowie wskazano, że wynagrodzenie Finansującego składa się z: opłaty wstępnej, rat miesięcznych oraz wartości końcowej.

Finansujący zobowiązał korzystającego do ubezpieczenia samochodu, najpóźniej w dniu rejestracji tego samochodu, w zakresie OC, NNW, AC, Assistance. Wnioskodawca (Korzystający, Leasingobiorca) ponosił wydatki związane ze składkami na ubezpieczenie AC, OC, NNW, Assistance.

Umowa leasingu przewidywała, że w przypadku gdy samochód zostanie całkowicie zniszczony – umowa leasingu wygasa.

W przypadku zniszczenia samochodu w takim stopniu, że nie będzie można go przywrócić do stanu pierwotnego, Korzystający zobowiązany jest zapłacić raty miesięczne za okres: do końca miesiąca kalendarzowego, w którym Finansujący otrzyma pisemną decyzję ubezpieczyciela o zakwalifikowaniu szkody jako całkowitej. Ponadto przy szkodzie całkowitej Korzystający zobowiązany jest wydać Finansującemu wrak samochodu w uzgodnionym miejscu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Rozliczenie w przypadku wygaśnięcia umowy z powodu zniszczenia samochodu zostało określone w umowie. Na wynagrodzenie Finansującego składały się:

1.  suma rat miesięcznych netto, liczona od miesiąca następnego, po miesiącu wystąpienia szkody, do miesiąca wpływu na rachunek finansującego odszkodowania z Zakładu Ubezpieczeń lub otrzymania pisemnej decyzji z Zakładu Ubezpieczeń o odmowie wypłaty odszkodowania włącznie, oraz

2.  suma rat miesięcznych netto, liczona od miesiąca następnego, po miesiącu wpływu odszkodowania z Zakładu Ubezpieczeń na rachunek finansującego lub otrzymania przez finansującego pisemnej decyzji z Zakładu Ubezpieczeń o odmowie wypłaty odszkodowania, do miesiąca terminowego zakończenia umowy leasingu włącznie, pomniejszona o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed terminem przewidzianych w umowie, oraz

3.  wartość końcowa samochodu określona w punkcie 2 umowy, to jest (…) zł.

Wydatki z tytułu opłat leasingowych, dotyczących zawartej umowy leasingu operacyjnego, zaliczane były do kosztów uzyskania przychodu, z uwzględnieniem art. 23 ust. 1 pkt 47a i ust 5c u.p.d.o.f.

W trakcie użytkowania przedmiotu leasingu doszło do zdarzenia drogowego, wskutek czego samochód opisany w niniejszym stanie faktycznym uległ szkodzie całkowitej.

W związku z powyższym Finansujący Przekazał korzystającemu szczegółowe rozliczenia umowy leasingu o treści, jak poniżej:

„(…) informuje, iż na podstawie warunków umowy leasingu, umowa wygasła, z powodu zniszczenia, uszkodzenia albo kradzieży samochodu. Umowa leasingu zostaje rozwiązana z dniem: 2025-06-26.

Szczegółowe rozliczenie umowy:

1.  Kwota odszkodowania otrzymanego z zakładu ubezpieczeń z tytułu całkowitego zniszczenia lub kradzieży przedmiotu umowy: (…).

2.  Środki za zbycie wraku (netto): (…).

3.  Suma opłat leasingowych netto przypadających za okres od miesiąca następnego po miesiącu wpływu odszkodowania z zakładu ubezpieczeń na rachunek bankowy Finansującego lub otrzymania przez Finansującego pisemnej decyzji z zakładu ubezpieczeń o odmowie wypłaty odszkodowania do miesiąca terminowego zakończenia umowy leasingu włącznie, pomniejszona o korzyści, jakie Finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed terminem przewidzianym w umowie oraz wartość końcowa przedmiotu leasingu wynikająca z umowy: (…).

4.  Suma opłat leasingowych netto przypadających za okres od miesiąca następnego po miesiącu wystąpienia szkody do miesiąca wpływu na rachunek bankowy Finansującego odszkodowania z zakładu ubezpieczeń lub otrzymania decyzji z zakładu ubezpieczeń o odmowie wypłaty odszkodowania: (…).

5.  Kwota pozostała do zapłaty z tytułu finansowania polisy ubezpieczeniowej: 0,00.

6.  Nadwyżka odszkodowania z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy wynosi (Suma kwot z pkt 1 i 2 pomniejszona o sumę kwot z pkt 3,4,5): (…).

7.  Nadwyżka zostanie rozliczona zgodnie z załączoną notą księgową numer: (...).

8.  Niezapłacone opłaty leasingowe oraz inne opłaty i prowizje zgodne z TOiP: 0,00.

9.  Nadpłata: 0,00.

10.  Kwota do zwrotu na wskazany przez Korzystającego rachunek bankowy (wraz z nadpłatą): (….)”.

Finansujący (Leasingodawca) otrzymał odszkodowanie od Zakładu Ubezpieczeń w kwocie (…) zł oraz środki za zbycie wraku (netto): (…), razem: (…) zł. Odszkodowanie wskazane powyżej zostało wypłacone Finansującemu (Leasingodawcy), z tytułu umowy ubezpieczenia, zawartej pomiędzy Finansującym (Leasingodawcą) a Ubezpieczycielem.

Oznacza to, że środki z tytułu odszkodowania oraz środki ze sprzedaży wraka otrzymał na rachunek bankowy Finansujący (Leasingodawca).

Z wyżej wymienionej kwoty, tj. (…) zł Finansujący (Leasingodawca) potrącił sumę opłat leasingowych, do których wpłaty zobowiązany był, na podstawie umowy leasingu, Korzystający (Wnioskodawca).

Finansujący zatem z otrzymanej kwoty (suma: odszkodowania od Ubezpieczyciela oraz kwota uzyskana ze sprzedaży wraka) – potrącił kwotę (…) zł, do których wpłaty zobowiązany był (na podstawie umowy leasingu) Wnioskodawca (Korzystający). Na kwotę (…) zł składała się suma kwot: (…) zł.

Po potrąceniu, pozostała kwota wyniosła (…) zł.

Finansujący wystawił dnia 7 sierpnia 2025 roku na rzecz Wnioskodawcy (Korzystającego) notę księgową o treści: „uznanie w związku z rozliczeniem umowy z powodu zniszczenia uszkodzenia albo kradzieży samochodu” na kwotę (…) zł.

W konsekwencji szczegółowego rozliczenia umowy leasingu operacyjnego – nadwyżka opisana powyżej, w kwocie (…) zł, została przekazana na rachunek bankowy Wnioskodawcy.

Podczas trwania umowy leasingu suma wydatków, poniesionych przez Korzystającego z tytułu opłaty wstępnej i miesięcznych opłat leasingowych, zaliczona zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47a (z uwzględnieniem limitu) oraz art. 23 ust. 5c u.p.d.o.f. do kosztów uzyskania przychodu wyniosła (…) zł (kwota obejmuje również wydatek z tytułu ubezpieczenia GAP, doliczonego do rat leasingowych).

Pozostała kwota wydatków z tytułu opłaty wstępnej i części kapitałowych rat leasingowych, tj. (…) zł (stanowiąca 57,63% wydatków poniesionych z tytułu opłat leasingowych), które poniósł Korzystający, nie mogła stanowić kosztu uzyskania przychodu, w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 47a u.p.d.o.f.

Ponadto Wnioskodawca (Korzystający, Leasingobiorca) ponosił wydatki związane ze składkami na ubezpieczenie AC, OC, NNW, Assistance. Suma wydatków poniesionych przez Wnioskodawcę (Korzystającego, Leasingobiorcę) z tytułu składek na ubezpieczenie OC i AC, zaliczona odpowiednio zgodnie z przepisami art. 23 ust. 1 pkt 47a i pkt 47 u.p.d.o.f. wyniosła, jak poniżej:

OC (…) zł

AC (…) zł (wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodu (…) zł)

NNW (…) zł

Assistance (…) zł.

Razem wydatki, stanowiące koszt uzyskania przychodu, z tytułu opłat na ubezpieczenie OC, AC, NNW, Assistance wyniosły: (…) zł.

Wnioskodawca ponosił również w okresie obowiązywania umowy leasingu wydatki eksploatacyjne, takie jak zakup paliwa, opłata za myjnię itp., które stanowiły koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Uzupełnienie wniosku

Czy umowa leasingu, o której mowa we wniosku, spełnia warunki określone w art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – tzw. leasing operacyjny?

Tak, umowa leasingu, o której mowa we wniosku, spełnia warunki określone w art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – tzw. leasing operacyjny.

Kto i w jakim okresie w umowie ubezpieczenia samochodu (w odniesieniu do OC, AC, NNW, Assistance) był wskazany jako ubezpieczający, a kto jako ubezpieczony?

W okresie od dnia 17.06.2024 r. do dnia 16.06.2025 r., zarówno jako Ubezpieczający, oraz jako Ubezpieczony, w umowie ubezpieczenia: OC, NNW, AC i Assistance wskazany był Wnioskodawca i ponosił wydatki związane ze składkami na te ubezpieczenie AC, OC, NNW, Assistance. Polisa nr (...).

Kto wykupił ubezpieczenie GAP i opłacał składki z tytułu tego ubezpieczenia – Pan, czy leasingodawca?

Ubezpieczenie straty finansowej (GAP) na cały okres finansowania zostało określone na kwotę: (…) zł. Składka na Ubezpieczenie GAP była doliczana do rat leasingowych. Składki z tytułu tego ubezpieczenia opłacił Wnioskodawca. Ubezpieczenie GAP wykupił Wnioskodawca. W polisie nr (…) (Ubezpieczenie GAP) jako Ubezpieczony i Ubezpieczający wpisany jest Wnioskodawca (Leasingobiorca). Zatem Wnioskodawca wykupił ubezpieczenie GAP i opłacał składki z tytułu tego ubezpieczenia.

Kto w umowie ubezpieczenia GAP był wskazany jako ubezpieczający, a kto jako ubezpieczony?

W umowie ubezpieczenia GAP jako ubezpieczający wskazany był Wnioskodawca (Leasingobiorca), a jako ubezpieczony – również Wnioskodawca (Leasingobiorca) – tak, jak w przypadku ubezpieczenia OC, AC, NNW, Assistance.

Czy i na czyją rzecz wypłacono odszkodowanie GAP – na rzecz Pana, czy na rzecz leasingodawcy, który następnie przekazał Panu kwotę z tytułu tego ubezpieczenia?

Odszkodowanie GAP w kwocie (...) zł zostało przyznane bezpośrednio na rzecz Wnioskodawcy (Numer zdarzenia: (…), Numer umowy: (…)). Kwota świadczenia GAP nie była przekazana do Leasingodawcy. Leasingodawca wskazał, że beneficjentem wypłaty jest Wnioskodawca (Leasingobiorca), następnie środki od ubezpieczyciela trafiły bezpośrednio na konto Wnioskodawcy (... zł).

W związku z zawarciem jakiego rodzaju ubezpieczenia została wypłacona „kwota odszkodowania otrzymanego z zakładu ubezpieczeń z tytułu całkowitego zniszczenia lub kradzieży przedmiotu umowy: (…)” (OC, AC, NNW, Assistance, GAP)?

Kwota odszkodowania otrzymanego z zakładu ubezpieczeń z tytułu całkowitego zniszczenia lub kradzieży przedmiotu umowy nr (…), to jest kwota: (…) została wypłacona w związku z zawarciem ubezpieczenia AC (w okresie od dnia 17.06.2024 r. do dnia 16.06.2025 r., jako Ubezpieczający oraz jako Ubezpieczony, w umowie ubezpieczenia AC – wskazany był Wnioskodawca).

Kwota ta została przekazana przez Zakład Ubezpieczeń na konto Leasingodawcy. Leasingodawca po potrąceniu należnych sobie kwot, przekazał Leasingobiorcy nadwyżkę odszkodowania z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy (szkoda całkowita).

Polisa AC pokryła wartość samochodu, w związku z czym ubezpieczenie GAP nie miało w tej sytuacji zastosowania (bowiem zgodnie z OWU Polisy – w pierwszym roku – GAP wypłaca jedynie kwotę ... zł).

Czy część odszkodowania, którą przelał Panu leasingodawca po potrąceniu należnych sobie kwot – wynika z faktu, że kwota otrzymanego przez leasingodawcę odszkodowania była większa niż pozostały kapitał do spłaty w ramach zwartej przez Pana umowy leasingu?

Tak, część odszkodowania, którą Leasingodawca przelał Wnioskodawcy (po potrąceniu należnych sobie kwot) – wynika z faktu, że kwota otrzymanego przez Leasingodawcę odszkodowania była większa niż pozostały kapitał do spłaty w ramach zawartej przez Wnioskodawcę umowy leasingu.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w niniejszym stanie faktycznym, na podstawie art. 14 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2025 roku, poz. 163 ze zm.), Wnioskodawca powinien zaliczyć do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej kwotę (…) zł (jako sumę wydatków w kwocie: (…) zł z tytułu opłat leasingowych oraz (…) zł z tytułu wydatków związanych z ubezpieczeniem AC, OC, NNW, Assistance), to jest kwotę zwróconych innych wydatków zaliczonych przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów – poniesionych w podstawowym okresie trwania umowy leasingu, z tytułu używania samochodu osobowego?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, w niniejszym stanie faktycznym, na podstawie art. 14 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2025 roku, poz. 163 ze zm.), Wnioskodawca powinien zaliczyć do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej kwotę (…) zł (jako sumę wydatków w kwocie: (…) zł z tytułu opłat leasingowych oraz (…) zł z tytułu wydatków związanych z ubezpieczeniem AC, OC, NNW, Assistance), to jest kwotę zwróconych innych wydatków zaliczonych przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów – poniesionych w podstawowym okresie trwania umowy leasingu, z tytułu używania samochodu osobowego.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, (tekst jedn. Dz. U. z 2025 roku, poz. 163 ze zm. dalej: u.p.d.o.f.): opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jak wynika z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

W myśl art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 12 u.p.d.o.f. przychodem z działalności gospodarczej są również otrzymane odszkodowania za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą lub z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej.

Co do zasady, przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej są wszelkie przysporzenia majątkowe, uzyskane w związku z tą działalnością, o ile ustawa nie wyłącza ich z tej kategorii.

Przepis art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f. natomiast stanowi, że do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.

Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych wydatków”, o których mowa w art. 14 ust. 3 pkt 3a, konieczne jest, by „wydatek ten nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów” w rozumieniu przepisu art. 22 tej ustawy oraz by wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi.

Przy czym wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego. Zwrotowi może zatem podlegać wyłącznie wydatek, który został wcześniej poniesiony.

Wyłączenie zawarte w powyższym przepisie odnosi się do kwot uzyskanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, które w istocie stanowią zwrot takich wydatków, które nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Przy czym, niezaliczenie danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów powinno wynikać bądź z ustawowego wyłączenia tego wydatku z kosztów na podstawie art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f., bądź z braku związku poniesionego wydatku z przychodem, o którym mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Nie może ono zatem być wynikiem dobrowolnego działania podmiotu, nieznajdującego oparcia w obowiązujących w tym zakresie przepisach prawa.

Tym samym, skutki podatkowe związane ze zwrotem wydatków są generalnie uzależnione od tego, czy wydatki, które będą zwracane, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z przepisami, czy też nie.

Jeżeli zwracane wydatki zgodnie z przepisami podatkowymi będą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, wówczas kwota zwrotu powinna podlegać zaliczeniu do przychodów. Natomiast, jeżeli zwrot poniesionych wydatków dotyczyć będzie kosztów, które zgodnie z przepisami podatkowymi nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, wówczas zwrócone wydatki nie będą dla podatnika przychodem podatkowym.

Literalna wykładnia powołanego przepisu art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f. prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik powinien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. Przychodem jest zatem takie przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby fizycznej.

Zatem przychodem są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, których rzeczywiste otrzymanie, a w niektórych przypadkach już sam fakt, że są należne, powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Co do zasady, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa.

Przychody są – obok kosztów uzyskania przychodów – podstawowym elementem mającym wpływ na dochód jako przedmiot opodatkowania podatkiem dochodowym.

Zarówno w orzecznictwie, doktrynie, jak również w piśmiennictwie, prezentowany jest pogląd, że aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych wydatków” wymienionych w wyżej przywołanym przepisie, muszą być spełnione następujące przesłanki:

* wydatek nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów,

* wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi.

W odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. – kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

By poniesiony wydatek stanowił koszt uzyskania przychodu, powinny być spełnione łącznie następujące warunki:

1) został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku został pokryty z zasobów majątkowych Wnioskodawcy,

2) jest definitywny, tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

3) pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

4) poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów,

5) nie znajduje się w grupie wydatków, które zgodnie z art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów,

6) został właściwie udokumentowany.

Ponadto jedną z podstawowych zasad podatku dochodowego jest założenie, że ten sam wydatek nie może być uwzględniony więcej niż jeden raz jako koszt uzyskania przychodu. Te same wydatki nie mogą być dwukrotnie zaliczane przy określaniu podstawy opodatkowania. Możliwość kilkukrotnego wykorzystywania tego samego wydatku pozostaje w sprzeczności z rozumieniem podstawowych elementów konstrukcyjnych podatku dochodowego, tj. przychodu, kosztu uzyskania i dochodu.

Zgodnie z art. 23a pkt 1 u.p.d.o.f.:

Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu - rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów. Stosownie do art. 23a pkt 2 u.p.d.o.f. – ilekroć w rozdziale jest mowa o podstawowym okresie umowy leasingu - rozumie się przez to czas oznaczony, na jaki została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na który może być przedłużona lub skrócona; w przypadku zmiany strony lub stron tej umowy podstawowy okres umowy uważa się za zachowany, jeżeli inne postanowienia umowy nie uległy zmianie.

Zgodnie z art. 23b ust. 1 u.p.d.o.f. opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:

1)  umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;

2)  umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;

3)  suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.

W myśl art. 709 (1) ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm.) – przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.

Zgodnie z art. 709 (5) Ustawy kodeks cywilny:

§ 1. Jeżeli po wydaniu korzystającemu rzecz została utracona z powodu okoliczności, za które finansujący nie ponosi odpowiedzialności, umowa leasingu wygasa.

§ 2. Korzystający powinien niezwłocznie zawiadomić finansującego o utracie rzeczy.

§ 3. Jeżeli umowa leasingu wygasła z przyczyn określonych w § 1, finansujący może żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych w umowie a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i wygaśnięcia umowy leasingu oraz z tytułu ubezpieczenia rzeczy, a także naprawienia szkody.

Zgodnie z art. 709 (7) § 1 Ustawy kodeks cywilny: Korzystający obowiązany jest utrzymywać rzecz w należytym stanie, w szczególności dokonywać jej konserwacji i napraw niezbędnych do zachowania rzeczy w stanie niepogorszonym, z uwzględnieniem jej zużycia wskutek prawidłowego używania, oraz ponosić ciężary związane z własnością lub posiadaniem rzeczy.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a u.p.d.o.f. do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.

Ponadto, stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 47a u.p.d.o.f., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.

W myśl art. 23 ust. 5c u.p.d.o.f., w przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 47a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego.

Tym samym ograniczenie, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a u.p.d.o.f., ma zastosowanie do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego – części kapitałowej raty leasingowej.

Wnioskodawca w trakcie użytkowania samochodu, będącego przedmiotem leasingu, ponosił:

-     wydatki stanowiące opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy, zgodnie z art. 23b ust. 1 z uwzględnieniem art. 23 ust. 1 pkt 47a i ust. 5c u.p.d.o.f.,

-     wydatki z tytułu składek na ubezpieczenie AC, OC, NNW, Assistance i GAP (składka GAP była doliczana do rat) i zaliczał te wydatki do kosztów uzyskania przychodu z uwzględnieniem art. 23 ust. 1 pkt 47 i 47a u.p.d.o.f.,

-     wydatki eksploatacyjne, które również zaliczane były do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wypłata ubezpieczenia w sytuacji utraty przedmiotu leasingu (np. szkody całkowitej) stanowi zabezpieczenie interesów Leasingodawcy, które ma zrównoważyć utratę korzyści finansowych uzyskiwanych dzięki własności danej rzeczy i pobieraniu z tego tytułu pożytków.

W odniesieniu zatem do kwoty, którą Wnioskodawca otrzymał od Leasingodawcy z tytułu nadwyżki z kwoty odszkodowania, które Finansujący otrzymał z Zakładu Ubezpieczeń oraz ze sprzedaży wraku, tj. 169.929,73 zł, należy uznać, że stanowi ona przychód z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., z zastrzeżeniem art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f., część zwróconej należności, która odpowiada wcześniej poniesionym wydatkom, będzie przychodem, ale tylko w tej części, w której została zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Natomiast pozostała część należności, powinna zostać wyłączona z przychodów.

Suma wydatków, poniesionych przez Wnioskodawcę (Korzystającego, Leasingobiorcę) z tytułu opłat leasingowych, zaliczona zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47a (z uwzględnieniem limitu) oraz art. 23 ust. 5c u.p.d.o.f. do kosztów uzyskania przychodu – wyniosła (…) zł (kwota obejmuje również wydatek z tytułu ubezpieczenia GAP, doliczonego do rat leasingowych).

Suma wydatków poniesionych przez Wnioskodawcę (Korzystającego, Leasingobiorcę) z tytułu składek na ubezpieczenie OC, AC, NNW, Assistance, zaliczona odpowiednio zgodnie z przepisami art. 23 ust. 1 pkt 47a i pkt 47 u.p.d.o.f. wyniosła: OC (…) zł, AC (…) zł (wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodu (…) zł), NNW (...) zł, Assistance (...) zł. Razem wydatki, stanowiące koszt uzyskania przychodu, z tytułu opłat na ubezpieczenie OC, AC, NNW, Assistace wyniosły: (…) zł.

Uwzględniając zastrzeżenie uregulowane w art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f., to jest – do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, stwierdzić należy, że przychód Wnioskodawcy stanowi jedynie ta części kwoty otrzymanej w związku z rozliczeniem umowy leasingu (…), która została uprzednio zaliczona przez Wnioskodawcę (Korzystającego, Leasingobiorcę) do kosztów uzyskania przychodów. W tej sytuacji przychodem Wnioskodawcy będzie kwota zwróconych innych wydatków, która została uprzednio zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, jako wydatek na opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez Wnioskodawcę (Korzystającego) w podstawowym okresie umowy z tytułu używania samochodu.

W konsekwencji rozliczenia umowy leasingowej, na podstawie 14 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2025 roku, poz. 163 ze zm.), Wnioskodawca powinien zaliczyć do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej kwotę (...) zł, jako sumę wydatków w wysokości:

• (...) zł z tytułu opłat leasingowych oraz

• (...) zł z tytułu wydatków związanych z ubezpieczeniem AC, OC, NNW, Assistance

– to jest kwotę zwróconych innych wydatków zaliczonych przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów – poniesionych w podstawowym okresie trwania umowy leasingu, z tytułu używania samochodu osobowego.

Obowiązek podatkowy w tym wypadku powstanie w momencie otrzymania kwoty rozliczenia przez leasingobiorcę (art. 14 ust. 1i ustawy o PIT). Pozostała część należności, powinna zostać wyłączona z przychodów.

Przychód ten (... zł) będzie stanowił przychód ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. i będzie podlegał opodatkowaniu, zgodnie z wybraną formą opodatkowania dochodów – w tym przypadku podatkiem liniowym.

Podobne stanowisko prezentuje Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, między innymi w piśmie z dnia 22 lipca 2024 r. 0114-KDWP.4011.122.2023.12.JCH, z dnia 11 czerwca 2025 r. nr 0114-KDWP.4011.46.2025.2.AS1, z dnia 7 sierpnia 2023 r., nr 0115-KDIT3.4011.371.2023.4.PS, z dnia 20 października 2023 r., nr 0114-KDWP.4011.122.2023.2.JCH oraz z dnia 15 września 2022 r., nr 0114-KDIP2-2.4011.533.2022.2.ASK.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Jak wynika z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Co do zasady, przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej są wszelkie przysporzenia majątkowe, uzyskane w związku z tą działalnością, o ile ustawa nie wyłącza ich z tej kategorii. Przychodem z działalności będą przekazane przez ubezpieczyciela odszkodowania za szkody w składnikach majątku związanych z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, wskazane w art. 14 ust. 2 pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym, składnikami majątku związanymi z prowadzoną działalnością gospodarczą będą zarówno składniki majątku stanowiące środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne w tej działalności, jak i wszelkie inne przedmioty, które są w funkcjonalny sposób związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, tj. wszelkie przedmioty wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej.

Wobec tego, odszkodowania – jeżeli mają związek z prowadzoną przez podatnika pozarolniczą działalnością gospodarczą – stanowią podlegający opodatkowaniu przychód z tej działalności, chyba że wymienione są w katalogu zwolnień przedmiotowych określonych w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wówczas odszkodowania te korzystają ze zwolnienia od podatku.

Przepis art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych wydatków”, o których mowa w art. 14 ust. 3 pkt 3a, konieczne jest by „wydatek ten nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów” w rozumieniu przepisu art. 22 tej ustawy oraz by wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi. Przy czym wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego. Zwrotowi może zatem podlegać wyłącznie wydatek, który został wcześniej poniesiony.

Wyłączenie zawarte w powyższym przepisie odnosi się do kwot uzyskanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, które w istocie stanowią zwrot takich wydatków, które nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Przy czym, niezaliczenie danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów winno wynikać bądź z ustawowego wyłączenia tego wydatku z kosztów na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bądź z braku związku poniesionego wydatku z przychodem, o którym mowa w art. 22 ust. 1 tej ustawy. Nie może ono zatem być wynikiem dobrowolnego działania podmiotu, nieznajdującego oparcia w obowiązujących w tym zakresie przepisach prawa.

Tym samym, skutki podatkowe związane ze zwrotem wydatków są generalnie uzależnione od tego, czy wydatki, które będą zwracane, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z przepisami, czy też nie. Jeżeli zwracane wydatki zgodnie z przepisami podatkowymi będą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, wówczas kwota zwrotu powinna podlegać zaliczeniu do przychodów. Natomiast, jeżeli zwrot poniesionych wydatków dotyczyć będzie kosztów, które zgodnie z przepisami podatkowymi nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, wówczas zwrócone wydatki nie będą dla podatnika przychodem podatkowym.

Literalna wykładnia powołanego przepisu art. 14 ust. 3 pkt 3a ww. ustawy prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. Przychodem jest zatem takie przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby fizycznej.

Zatem przychodem są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, których rzeczywiste otrzymanie, a w niektórych przypadkach już sam fakt, że są należne, powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Co do zasady, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa.

Przychody są – obok kosztów uzyskania przychodów – podstawowym elementem mającym wpływ na dochód jako przedmiot opodatkowania podatkiem dochodowym.

Zarówno w orzecznictwie, doktrynie, jak również w piśmiennictwie, prezentowany jest pogląd, że aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych wydatków” wymienionych w wyżej przywołanym przepisie, muszą być spełnione następujące przesłanki:

·      wydatek nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów,

·      wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi.

Zgodnie z art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 23a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 709¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):

W myśl art. 709⁵ ustawy – Kodeks cywilny:

Zgodnie z art. 709⁷ § 1 ustawy – Kodeks cywilny:

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ponadto, stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Tym samym powyższy limit 150.000 zł ma zastosowanie do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego – części kapitałowej raty leasingowej.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą i rozlicza się Pan w formie podatku liniowego 19%. W działalności wykorzystywał Pan na podstawie umowy leasingu operacyjnego samochód osobowy. Samochód ten wykorzystywał Pan tylko na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Umowa leasingu została zawarta 20 czerwca 2024 r. na 24 miesiące i spełniała warunki określone w art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podczas trwania umowy leasingu suma wydatków, poniesionych przez Pana z tytułu opłaty wstępnej i miesięcznych opłat leasingowych, zaliczona zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47a (z uwzględnieniem limitu) oraz art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do kosztów uzyskania przychodu wyniosła (…) zł (kwota obejmuje również wydatek z tytułu ubezpieczenia GAP, doliczonego do rat leasingowych). Pozostała kwota wydatków z tytułu opłaty wstępnej i części kapitałowych rat leasingowych, które Pan poniósł, nie mogła stanowić kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 47a ww. ustawy. Ponadto ponosił Pan wydatki związane ze składkami na ubezpieczenie AC, OC, NNW, Assistance. Wydatki, stanowiące koszt uzyskania przychodu zgodnie z przepisami art. 23 ust. 1 pkt 47a i pkt 47 ww. ustawy, z tytułu opłat na ubezpieczenie OC, AC, NNW, Assistance wyniosły: (…) zł.

Wskazał Pan również, że Leasingodawca zobowiązał Pana do ubezpieczenia samochodu w zakresie OC, AC, NNW i Assistance, w związku z czym ponosił Pan wydatki związane ze składkami na ubezpieczenie AC, OC, NNW, Assistance. Umowa leasingu przewidywała, że w przypadku gdy samochód zostanie całkowicie zniszczony – umowa leasingu wygasa. W trakcie użytkowania przedmiotu leasingu doszło do zdarzenia drogowego, wskutek czego samochód uległ szkodzie całkowitej. W konsekwencji umowa leasingu została rozwiązana z dniem 26 czerwca 2025 r. i nastąpiło jej rozliczenie. Leasingodawca otrzymał odszkodowanie od Zakładu Ubezpieczeń oraz środki za zbycie wraku. Odszkodowanie wskazane powyżej zostało wypłacone Finansującemu (Leasingodawcy), z tytułu umowy ubezpieczenia, zawartej pomiędzy Finansującym (Leasingodawcą) a Ubezpieczycielem. Kwota odszkodowania otrzymana z Zakładu Ubezpieczeń została wypłacona w związku z zawarciem ubezpieczenia AC na konto Leasingodawcy. Leasingodawca z otrzymanej kwoty (suma: odszkodowania od Ubezpieczyciela oraz kwota uzyskana ze sprzedaży wraka) – potrącił kwotę, do wpłaty której był Pan zobowiązany na podstawie umowy leasingu. W efekcie otrzymał Pan od Leasingodawcy kwotę (…) zł.

Z wniosku wynika więc, że część kwoty, którą Leasingodawca otrzymał z zakładu ubezpieczeń, przekazał na Pana rzecz – korzystającego.

Wskazuję, że wypłata ubezpieczenia w sytuacji utraty przedmiotu leasingu (np. zniszczenia) stanowi zabezpieczenie interesów leasingodawcy, które ma zrównoważyć utratę korzyści finansowych uzyskiwanych dzięki własności danej rzeczy i pobieraniu z tego tytułu pożytków.

W odniesieniu zatem do kwoty, którą otrzymał Pan od Leasingodawcy z tytułu nadwyżki/nadpłaty z kwoty odszkodowania, które Leasingodawca otrzymał z zakładu ubezpieczeń, oraz środków ze sprzedaży wraku, jest ona dla Pana przychodem z działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Oznacza to, że ta część zwróconej należności, która odpowiada wcześniej poniesionym wydatkom będzie przychodem, ale tylko w tej części, w której została zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Natomiast pozostała część należności powinna zostać wyłączona z przychodów.

Podsumowanie: otrzymana przez Pana od Leasingodawcy kwota jest Pana przychodem z prowadzonej działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kwoty. Pana przychodem jest zatem wyłącznie ta część zwróconej należności, która odpowiada wcześniej poniesionym wydatkom, ale tylko w tej części, w której została zaliczona do kosztów uzyskania przychodów (tj. ta część należności, która odpowiada opłatom leasingowym oraz wydatkom związanym z ubezpieczeniem AC, OC, NNW, Assistance zaliczonym do kosztów uzyskania przychodów). Natomiast pozostała część należności powinna zostać wyłączona z przychodów.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych informuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania w tym postępowaniu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.