Wnioskodawca, prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą, udzielił w 2015 roku dwóch prywatnych pożyczek kontrahentowi, Panu X, i jego firmie, z przeznaczeniem na rozwój ich działalności i z obietnicą przyszłego partnerstwa biznesowego. Pożyczki nie zostały spłacone, a po bezskutecznych windykacjach, postępowaniu sądowym i egzekucji komorniczej, ich nieściągalność została udokumentowana…
Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
12 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 27 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Wniosek zawierał braki formalne, dlatego Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wezwał Pana do uzupełnienia wniosku.
30 grudnia 2025 r. Organ pierwszej instancji – w związku z brakiem uzupełnienia – wydał postanowienie nr 0112-KDIL2-2.4011.875.2025.2.WS o pozostawieniu Pana wniosku bez rozpatrzenia.
30 grudnia 2025 r. wpłynęło Pana pismo, nadane 19 grudnia 2025 r., stanowiące uzupełnienie wniosku.
5 stycznia 2025 r. (data nadania) wniósł Pan zażalenie na postanowienie o pozostawieniu Pana wniosku bez rozpatrzenia.
Po rozpatrzeniu zażalenia Organ odwoławczy postanowieniem z 28 stycznia 2026 roku nr 0112-KDIL2-2.4011.875.2025.3.AM uchylił w całości postanowienie z 30 grudnia 2025 r. nr 0112-KDIL2-2.4011.875.2025.2.WS i przekazał Pana sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą i współpracował z Panem X reprezentującym firmę (…). Relacje zawodowe i osobiste rozpoczęły się jeszcze kilkanaście lat wcześniej, gdy Wnioskodawca wykonywał na rzecz Pana X usługi (…), a następnie nabywał sprzęt komputerowy i korzystał z powierzchni magazynowych udostępnianych przez jego firmę. Z biegiem czasu współpraca nabrała charakteru bardziej partnerskiego, a Pan X kilkukrotnie podkreślał, że widzi Wnioskodawcę w przyszłości jako inwestora oraz wspólnika w prowadzonym przez siebie biznesie.
W szczególności w roku 2015 Pan X aktywnie poszukiwał finansowania i obiecał Wnioskodawcy, że początkowo udzielone pożyczki będą formą inwestycji, natomiast docelowo Wnioskodawca zostanie pełnoprawnym wspólnikiem w jego przedsięwzięciach gospodarczych. Wnioskodawca, opierając się na długoletnich relacjach, zaufaniu oraz przedstawianych perspektywach rozwoju firmy, uznał propozycję za korzystną i bezpieczną.
W konsekwencji w dniu (…) 2015 r. w (…) Wnioskodawca udzielił Panu X prywatnej pożyczki w kwocie (…) zł, a w dniu (…) 2015 r. w (…) Wnioskodawca udzielił kolejnej pożyczki w wysokości (…) zł firmie (…), reprezentowanej przez Pana X. Zabezpieczeniem tej pożyczki był poręczony weksel. Pożyczki te zostały udzielone z przeznaczeniem na rozwój działalności gospodarczej kontrahenta i miały służyć jako wkład w przyszłe partnerstwo biznesowe, którego elementem miało być formalne dołączenie Wnioskodawcy jako wspólnika do spółki prowadzonej przez Pana X. Początkowo współpraca układała się poprawnie, jednak od roku 2017 sytuacja uległa pogorszeniu. Pan X powoływał się na problemy osobiste i zdrowotne, a mimo wcześniejszych zapewnień nie wywiązał się ani z obietnicy uczynienia Wnioskodawcy wspólnikiem, ani ze zobowiązań finansowych. Pomimo wielokrotnych prób odzyskania należności, kwoty pożyczek nie zostały zwrócone. W roku 2018 Wnioskodawca zlecił windykację kancelarii (…), lecz działania te okazały się bezskuteczne. W roku 2020 sprawa została skierowana do sądu, który wydał nakaz zapłaty, a następnie skierowano ją do egzekucji komorniczej.
W roku 2022 komornik poinformował o bezskuteczności egzekucji, wskazując na brak majątku u dłużnika. Wnioskodawca powziął także informacje, że Pan X nie spłacił zobowiązań wobec innych wierzycieli i prawdopodobnie ukrył swój majątek w celu uniknięcia odpowiedzialności. Wobec definitywnej utraty środków, Wnioskodawca traktuje udzielone pożyczki jako stratę gospodarczą, powiązaną z prowadzoną działalnością, która powinna zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w rozliczeniu rocznym, jako wydatek poniesiony w celu zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów.
Uzupełnienie wniosku
Co jest przedmiotem prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, jaki jest jej zakres; w szczególności czy przedmiotem Pana działalności gospodarczej jest udzielanie pożyczek?
Przedmiotem prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w opisywanym okresie było pośrednictwo handlowe różnego rodzaju. Był Pan przedstawicielem handlowym dystrybutora (…). Zajmował się Pan również usługami w branży (…). Obecnie jest Pan właścicielem (…). Udzielanie pożyczek nie jest i nie było przedmiotem Pana działalności gospodarczej.
W jakiej formie prowadzi Pan działalność gospodarczą (np. jednoosobowa działalność gospodarcza lub w formie spółki – jakiej)?
Prowadzi Pan jednoosobową działalność.
Jaką formę opodatkowania dochodów/przychodów z działalności gospodarczej Pan wybrał (np. zasady ogólne, podatek liniowy)?
Jest Pan opodatkowany podatkiem liniowym.
Jaki rodzaj dokumentacji podatkowej Pan prowadzi (np. podatkową księgę przychodów i rozchodów, księgi rachunkowe)?
Prowadzi Pan podatkową księgę przychodów i rozchodów.
Czy zarówno pożyczka udzielona w (…) 2015 r., jak i pożyczka udzielona (…) 2015 r. zostały udzielone przez Pana jako osobę prywatną, czy w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej?
Zarówno pożyczka udzielona (…) 2015 r., jak i pożyczka udzielona (…) 2015 r. zostały udzielone przez Pana jako osobę prywatną.
Czy uzyskiwał Pan przychody z tytułu odsetek od udzielonych pożyczek?
Nie uzyskiwał Pan przychodów z tytułu odsetek od udzielonych pożyczek.
Czy przychody z tytułu odsetek od udzielonych pożyczek zaliczał Pan do przychodów z działalności gospodarczej?
Nie miał Pan przychodów z tytułu odsetek od udzielonych pożyczek.
Czy Pana wierzytelności z tytułu udzielonych pożyczek są przedawnione w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.)?
Wierzytelności z tytułu udzielonych pożyczek nie są przedawnione.
Czy wierzytelności te zostały uprzednio na podstawie art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zarachowane jako przychody należne?
Wierzytelności te nie zostały uprzednio na podstawie art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zarachowane jako przychody należne.
Czy w odniesieniu do przedmiotowych wierzytelności sporządził Pan odpisy aktualizujące; jeśli tak – proszę wskazać datę?
W odniesieniu do przedmiotowych wierzytelności nie zostały sporządzone odpisy aktualizujące.
Czy nieściągalne wierzytelności z tytułu udzielonych pożyczek zostały udokumentowane:
a) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo
b) postanowieniem sądu o:
· oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów, lub
· umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność, o której mowa w lit. a, lub
· zakończeniu postępowania upadłościowego, albo
c) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty?
Nieściągalne wierzytelności z tytułu udzielonych pożyczek zostały udokumentowane postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego.
Co należy rozumieć przez sformułowanie: „Pożyczki te (…) miały służyć jako wkład w przyszłe partnerstwo biznesowe, którego elementem miało być formalne dołączenie Wnioskodawcy jako wspólnika do spółki prowadzonej przez Pana X”; proszę wyjaśnić, co miał Pan na uwadze używając tego sformułowania?
W 2015 roku X coraz częściej wspominał, iż potrzebuje inwestora/wspólnika. Wówczas zaproponował Panu udział w jego firmie. Twierdził, że na początek będzie to pożyczka pieniężna na bardzo ważne i potrzebne bieżące sprawy oraz zakupy i rozwój. A gdy tylko wyprostuje wszystkie prywatne tematy oraz tematy swojej spółki, Pan z czasem zostanie pełnoprawnym wspólnikiem z udziałami w spółce z odpowiednimi zyskami do wkładu.
Dlatego kwoty te chciałby Pan uwzględnić jako koszty prywatne w rozliczeniu rocznym.
Pytanie
Czy w opisanym stanie faktycznym, w związku z bezskuteczną egzekucją należności wynikających z udzielonych pożyczek, Wnioskodawca może zaliczyć nieodzyskane kwoty pożyczek do kosztów uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm., dalej: „Ustawa o PIT”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Na podstawie powyższego przepisu możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który mógłby przyczynić się do powstania przychodu albo jego zwiększenia, nawet jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi.
Wnioskodawca podkreśla, że udzielone pożyczki miały bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, gdyż ich celem było rozszerzenie współpracy handlowej oraz możliwość uzyskiwania w przyszłości przychodów z tytułu udziału w przedsięwzięciach gospodarczych kontrahenta. Tym samym, decyzja o zaangażowaniu środków w formie pożyczek nie miała charakteru prywatnego, lecz była podyktowana względami biznesowymi i była nakierowana na zabezpieczenie oraz rozwój źródła przychodów.
W świetle literalnego brzmienia art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, nie ma znaczenia, czy dany wydatek faktycznie przełożył się na osiągnięcie przychodu. Istotne jest, aby w momencie jego poniesienia istniał racjonalny i gospodarczo uzasadniony cel związany z działalnością podatnika. W niniejszej sprawie cel taki niewątpliwie występował, ponieważ pożyczki miały służyć rozwojowi działalności kontrahenta i w konsekwencji generowaniu korzyści gospodarczych dla Wnioskodawcy.
Wnioskodawca wskazuje ponadto, że niespłacenie pożyczek oraz bezskuteczność egzekucji komorniczej spowodowały definitywną utratę zaangażowanych środków. Skoro pożyczone kwoty nie zostały odzyskane, a ich dochodzenie zostało udokumentowane stosownymi postanowieniami sądowymi i egzekucyjnymi, to w ocenie Wnioskodawcy spełnione są przesłanki, aby uznać je za stratę związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą. Strata ta, jako pozostająca w bezpośrednim związku z działalnością oraz poniesiona w celu osiągnięcia przychodów, powinna stanowić koszt uzyskania przychodów.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Źródłami przychodów są:
1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
2) działalność wykonywana osobiście;
3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
4) działy specjalne produkcji rolnej;
5) (uchylony)
6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
d) innych rzeczy,
– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da ;
9) inne źródła.
Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Zatem, aby określony wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, musi spełniać łącznie następujące przesłanki:
· zostać poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione przez osoby inne niż podatnik),
· być definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
· pozostawać w związku z uzyskiwanymi przychodami,
· zostać poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
· być należycie udokumentowany,
· nie znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako przedawnione.
W myśl art. 23 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności lub ich części, które uprzednio na podstawie art. 14 zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2.
Ponadto stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów aktualizujących, z tym że kosztem uzyskania przychodów są odpisy aktualizujące wartość należności, określone w ustawie o rachunkowości, od tej części należności, która była uprzednio zaliczona na podstawie art. 14 do przychodów należnych, a ich nieściągalność została uprawdopodobniona na podstawie ust. 3.
Analiza przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku, że – co do zasady – wierzytelności i odpisy aktualizujące nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.
Wyjątkiem są wierzytelności i odpisy spełniające łącznie następujące warunki:
1) w przypadku wierzytelności:
· zostały uprzednio zaliczone do przychodów należnych na podstawie art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej,
· ich nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w art. 23 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
· nie mogą być odpisane jako przedawnione.
2) w przypadku odpisów aktualizujących:
· są odpisami aktualizującymi wartość należności, określonymi w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.),
· zostały dokonane od należności bądź części należności uprzednio zaliczonej do przychodów należnych na podstawie art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej,
· nieściągalność tych należności została uprawdopodobniona, zgodnie z art. 23 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
· należności, które są aktualizowane przez dokonanie odpisu aktualizującego, nie mogą być odpisane jako przedawnione.
Jednocześnie zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 20, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:
1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo
2) postanowieniem sądu o:
a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów, lub
b) umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność, o której mowa w lit. a, lub
c) zakończeniu postępowania upadłościowego, albo
3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.
Natomiast w myśl art. 23 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nieściągalność wierzytelności, w przypadku określonym w ust. 1 pkt 21, uznaje się za uprawdopodobnioną, w szczególności gdy:
1) dłużnik zmarł, został wykreślony z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, postawiony w stan likwidacji lub została ogłoszona jego upadłość albo
2) zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne lub został złożony wniosek o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne, lub zostało wszczęte postępowanie ugodowe w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków, albo
3) wierzytelność została zasądzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego, albo
4) wierzytelność jest kwestionowana przez dłużnika, na drodze powództwa sądowego.
Z opisu sprawy wynika, że (…) 2015 r. i (…) 2015 r. udzielił Pan kontrahentowi pożyczki. Pożyczki te zostały udzielone z przeznaczeniem na rozwój działalności gospodarczej kontrahenta i miały służyć jako wkład w przyszłe partnerstwo biznesowe, którego elementem miało być formalne dołączenie Pana jako wspólnika do spółki prowadzonej przez kontrahenta. Początkowo współpraca układała się poprawnie, jednak od roku 2017 sytuacja uległa pogorszeniu. Kontrahent powoływał się na problemy osobiste i zdrowotne, a mimo wcześniejszych zapewnień nie wywiązał się ani z obietnicy uczynienia Pana wspólnikiem, ani ze zobowiązań finansowych. Mimo wielokrotnych prób odzyskania należności, kwoty pożyczek nie zostały zwrócone. W roku 2018 zlecił Pan windykację, lecz działania te okazały się bezskuteczne. W roku 2020 sprawa została skierowana do sądu, który wydał nakaz zapłaty, a następnie skierowano ją do egzekucji komorniczej. W roku 2022 komornik poinformował o bezskuteczności egzekucji, wskazując na brak majątku u dłużnika. Zarówno pożyczka udzielona (…) 2015 r., jak i pożyczka udzielona (…)2015 r. zostały udzielone przez Pana jako osobę prywatną. Nie uzyskiwał Pan przychodów z tytułu odsetek od udzielonych pożyczek. Wierzytelności te nie zostały uprzednio na podstawie art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zarachowane jako przychody należne. W odniesieniu do przedmiotowych wierzytelności nie zostały sporządzone odpisy aktualizujące. Nieściągalne wierzytelności z tytułu udzielonych pożyczek zostały udokumentowane postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego.
W konsekwencji, skoro pożyczki udzielone zostały przez Pana jako osobę prywatną, nie zostały uprzednio na podstawie art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zarachowane jako przychody należne oraz w odniesieniu do przedmiotowych wierzytelności nie zostały sporządzone odpisy aktualizujące, niezwrócone pożyczki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.
Kwot nieściągalnych pożyczek nie może Pan uwzględnić również jako kosztów prywatnych w rozliczeniu rocznym. Nie pozostają one bowiem w żadnym związku ze źródłami przychodów określonymi w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Podsumowanie: nie może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów nieodzyskanych kwot pożyczek.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo