Podatnik prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w branży IT, opodatkowaną na zasadach ogólnych. Obecnie używa jednego samochodu osobowego w leasingu do celów biznesowych. Ze względu na rosnące potrzeby związane z transportem sprzętu i dojazdami do klientów, planuje zawrzeć umowę leasingu operacyjnego na drugi, większy samochód osobowy, który będzie wykorzystywany w sposób mieszany – zarówno…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
19 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 17 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismami z 19 stycznia 2026 r. (wpływ 20 stycznia 2026 r. i 24 stycznia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Prowadzi Pan działalność gospodarczą w branży IT. Jest to JDG bez dodatkowych pracowników. Obecnie posiada Pan samochód w leasingu – mały kompakt/hatchback, którym dojeżdża Pan do klientów, przewozi Pan sprzęt, narzędzia, elementy okablowania. Coraz częściej zdarza się, że klienci inwestują więcej w infrastrukturę IT. W związku z tym faktem ciężko jest przetransportować cały osprzęt za jednym razem. Największym utrudnieniem jest odległość od firmy do miejsca, gdzie przeprowadza Pan instalację bądź usługę. Niekiedy dodatkowo musi Pan pokonywać dodatkowe kilometry, zabierając narzędzia lub sprzęt na raty. Traci Pan przy tym swoje pieniądze i czas. Chciałby Pan zainwestować w leasing drugiego auta – większego. Większe, drugie auto stanowiłoby również funkcję reprezentacyjną.
Uzupełnienie
Formą opodatkowania prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej jest opodatkowanie na zasadach ogólnych według skali podatkowej (art. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Drugi samochód, o którym mowa we wniosku, będzie spełniać definicję samochodu osobowego określoną w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jest to pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, który nie spełnia warunków wyłączających go z tej definicji (nie posiada cech pojazdu specjalnego ani homologacji ciężarowej typu van).
Umowa leasingu na drugi samochód w momencie jej zawarcia będzie spełniać wszystkie warunki określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (leasing operacyjny). Umowa zostanie zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, a suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiadać będzie co najmniej wartości początkowej samochodu.
Drugi samochód, o którym mowa we wniosku, będzie wykorzystywany w sposób mieszany, to znaczy zarówno do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, jak i do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą (cele prywatne).
Drugi samochód nie będzie pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych.
Emisja CO2 silnika drugiego samochodu osobowego będzie wyższa niż 50 g na kilometr. Jednocześnie wskazuje Pan, że wartość tego samochodu będzie przewyższać kwotę 100 000 zł.
Wydatki związane z drugim samochodem osobowym są racjonalnie i gospodarczo uzasadnione z punktu widzenia prowadzonej działalności gospodarczej, ponieważ:
1. Ciągłość operacyjna: charakter Pana działalności wymaga częstych wyjazdów do klientów, serwisowania urządzeń u kontrahentów, przewożenie niezbędnego sprzętu. Posiadanie drugiego pojazdu zapewniłoby niezbędną mobilność i pozwoliłoby na jednoczesną realizację zadań w różnych miejscach (np. gdy pierwszy pojazd jest serwisowany lub przestrzeń bagażowa pierwszego jest za mała, aby przewieźć niezbędny osprzęt).
2. Zabezpieczenie źródła przychodów: samochód pełniłby funkcję narzędzia pracy. Brak sprawnego środka transportu uniemożliwiłby Panu terminowe wywiązywanie się z umów, co mogłoby skutkować karami umownymi lub utratą kontrahentów.
3. Specyfika branży: w branży IT posiadanie niezawodnego transportu jest standardem rynkowym pozwalającym na utrzymanie konkurencyjności. Samochód pozwoliłby na szybki i komfortowy dojazd na spotkania biznesowe w odległych lokalizacjach, co jest elementem dbałości o jakość obsługi klienta.
Przedmiotem interpretacji są następujące wydatki, które będzie Pan ponosił w związku z użytkowaniem drugiego samochodu osobowego:
- opłaty wynikające z umowy leasingu, w tym opłata wstępna (czynsz inicjalny) oraz miesięczne raty leasingowe (część kapitałowa i odsetkowa);
- wydatki z tytułu składek na ubezpieczenie komunikacyjne (OC, AC, NNW, Assistance);
- wydatki eksploatacyjne, w szczególności koszty zakupu paliwa, płynów eksploatacyjnych oraz myjni;
- wydatki na serwis i naprawy, w tym przeglądy okresowe, zakup i wymiana opon, naprawy bieżące oraz zakup części zamiennych;
- opłaty związane z użytkowaniem pojazdu, takie jak opłaty za przejazdy autostradami oraz opłaty parkingowe.
Pytanie
Czy w świetle art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 46a oraz pkt 47a ustawy o PIT ma Pan prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki z tytułu rat leasingowych oraz kosztów eksploatacji drugiego samochodu osobowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy w tej samej działalności wykorzystuje już inny pojazd?
Pana stanowisko w sprawie
Wskazuje Pan, że ze względu na korzystanie ze zwolnienia z podatku od towarów i usług (VAT), skutkiem prawno-podatkowym, który zamierza Pan wywieść z otrzymanej interpretacji, jest potwierdzenie prawa do:
- zaliczania do kosztów uzyskania przychodów pełnych kwot brutto wynikających z rat leasingowych (z uwzględnieniem limitu 100 000 zł zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT);
- zaliczania do kosztów uzyskania przychodów 75% kwoty brutto wydatków eksploatacyjnych (paliwo, serwis, myjnia), zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT.
Potwierdzenie tego stanowiska pozwoli Panu na prawidłowe ustalenie wysokości kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności, a tym samym rzetelne obliczenie podstawy opodatkowania i kwoty podatku dochodowego od osób fizycznych w 2026 roku.
Pana zdaniem, w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego, ma Pan prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej na zasadach ogólnych wydatków związanych z leasingiem operacyjnym oraz eksploatacją drugiego samochodu osobowego, przy jednoczesnym stosowaniu limitów określonych w ustawie o PIT (art. 22 ust. 1 ustawy o PIT).
Przepisy ustawy o PIT nie wprowadzają limitu ilościowego pojazdów, które przedsiębiorca może wykorzystywać w swojej działalności.
Uzasadnienie stanowiska
Związek z przychodem (art. 22 ust. 1 ustawy o PIT): planowany wydatek na drugi pojazd jest uzasadniony gospodarczo. Samochód będzie służył do transportu niezbędnego sprzętu, narzędzi oraz do celów wizerunkowych, co jest standardem w branży IT i warunkuje pozyskiwanie przychodów oraz zabezpieczenie ich źródła. Przepisy nie ograniczają liczby pojazdów w firmie, o ile każdy z nich jest wykorzystywany na potrzeby działalności.
Koszty eksploatacji (art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT): ponieważ pojazd będzie wykorzystywany w sposób mieszany (biznesowo i prywatnie) i nie jest Pan czynnym podatnikiem VAT, ma Pan prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów 75% kwoty brutto wydatków na paliwo, serwis, myjnię oraz ubezpieczenie (z wyłączeniem części składki AC powyżej limitu).
Koszty leasingu (art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT): Pana zdaniem jest Pan uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów rat leasingowych (części kapitałowej i odsetkowej) w kwocie brutto. W przypadku, gdy wartość samochodu przekroczy 100 000 zł, kosztem będzie rata w proporcji, w jakiej kwota limitu pozostaje do wartości samochodu.
Pana zdaniem planowane ujęcie wydatków na drugi samochód w kosztach uzyskania przychodów jest prawidłowe i zgodne z brzmieniem art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 46a i 47a ustawy o PIT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodów” zawarte w tym przepisie oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z osiąganiem przychodów z tytułu działalności gospodarczej podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Zauważam, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodów), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”, jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych można zasadnie stwierdzić, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo (przychody).
Dlatego kosztem uzyskania przychodów są wszelkie wydatki, których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodów z tego źródła bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów i nie są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, powinien – w myśl powołanego przepisu – spełniać łącznie następujące warunki:
- pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
- nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
- być właściwie udokumentowany.
Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w branży IT. Obecnie posiada Pan samochód w leasingu – mały kompakt/hatchback, którym dojeżdża Pan do klientów, przewozi Pan sprzęt, narzędzia, elementy okablowania. Coraz częściej zdarza się, że klienci inwestują więcej w infarstrukturę IT. Dlatego ciężko jest przetransportować cały osprzęt za jednym razem. Największym utrudnieniem jest odległość od firmy do miejsca, gdzie przeprowadza Pan instalację bądź usługę. Niekiedy dodatkowo musi Pan pokonywać dodatkowe kilometry, zabierając narzędzia lub sprzęt na raty. Chciałby Pan zainwestować w leasing drugiego auta – większego. Formą opodatkowania prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej są zasady ogólne. Drugi samochód będzie spełniać definicję samochodu osobowego określoną w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Umowa leasingu na drugi samochód w momencie jej zawarcia będzie spełniać wszystkie warunki określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Drugi samochód będzie wykorzystywany w sposób mieszany, tj. zarówno do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, jak i do celów prywatnych. Emisja CO2 silnika drugiego samochodu osobowego będzie wyższa niż 50 g na kilometr. Jednocześnie wskazał Pan, że wartość tego samochodu będzie przewyższać kwotę 100 000 zł.
Pierwsza Pana wątpliwość budzi kwestia, czy do kosztów uzyskania przychodów może Pan zaliczyć wydatki z tytułu rat leasingowych oraz koszty eksploatacji drugiego samochodu .
W kontekście tych wątpliwości wyjaśniam, że decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodów. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodów, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodów.
Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczają możliwości wykorzystywania na potrzeby działalności gospodarczej różnych środków transportu, w tym także samochodów osobowych, oraz ilości zakupionych środków transportu. Warunkiem koniecznym dla uznania wydatków poniesionych na określony składnik majątku, w Pana przypadku drugiego samochodu osobowego, za koszt uzyskania przychodów jest jego wykorzystywanie na potrzeby i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Podkreślam, że wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między wykorzystywaniem drugiego samochodu a osiągniętymi przychodami spoczywa na Panu. To Pan będzie osiągać korzyści polegające na możliwości zaliczenia wydatków poniesionych w związku z wykorzystywaniem drugiego samochodu osobowego, jego eksploatacją do kosztów uzyskania przychodów i tym samym obniżeniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. Brak jest przeszkód prawnych, aby w prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystywał Pan kilka samochodów osobowych, o ile jest to uzasadnione rodzajem prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Jeżeli zatem charakter prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej (np. jej rozmiar, sposób wykonywania usług) uzasadnia wykorzystywanie w tej działalności gospodarczej dwóch środków transportu (samochodów), to (co do zasady) wydatki związane z tymi pojazdami – w ustawowych granicach – mogą stanowić koszty uzyskania przychodów tej działalności.
W myśl art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
Z przepisu tego wynika, że wszelkie wydatki związane z używaniem samochodu osobowego służącego podatnikowi także do innych celów niż działalność gospodarcza mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków.
Wskazał Pan w uzupełnieniu, że będzie ponosić następujące wydatki dotyczące eksploatacji drugiego z samochodów, tj.:
- wydatki eksploatacyjne, w szczególności koszty zakupu paliwa, płynów eksploatacyjnych oraz myjni;
- wydatki na serwis i naprawy, w tym przeglądy okresowe, zakup i wymiana opon, naprawy bieżące oraz zakup części zamiennych;
- opłaty związane z użytkowaniem pojazdu, takie jak opłaty za przejazdy autostradami oraz opłaty parkingowe.
Zatem wskazane powyżej wydatki związane z korzystaniem (eksploatacją) drugiego samochodu osobowego służącego Panu także do innych celów niż działalność gospodarcza będą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków.
Zasady opodatkowania stron leasingu reguluje rozdział 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W myśl art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych:
Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
Na podstawie art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:
1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;
2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.
Zgodnie z art. 23b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie:
a) art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
b) przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,
c) art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz. U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 oraz z 1999 r., poz. 484 i 1178)
- do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 23f˗23h.
Wobec tego, jeżeli zawarta umowa leasingu spełnia określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunki oraz finansujący w dniu jej zawarcia nie korzysta ze zwolnień wymienionych w art. 23b ust. 2 cytowanej ustawy, to korzystający może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie poniesione wydatki związane z przedmiotem umowy leasingu.
Stosownie natomiast do art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota, o której mowa w pkt 4 odpowiednio w lit. b lub c, pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
Zgodnie z art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
W przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 47a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego.
Przepis art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych rozciąga limit rozliczania wydatków na korzystanie z samochodu osobowego na umowy leasingu operacyjnego, umowy najmu, dzierżawy lub inne umowy o podobnym charakterze. Limit ten odnosi się do wartości samochodu, który jest przedmiotem takiej umowy. Wydatki (np. opłata wstępna, raty leasingowe) można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu tylko proporcjonalnie, od 2026 r. – limit odnosi się do kwoty wskazanej w art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. b lub c, czyli:
a) 225 000 zł (dla samochodów z napędem elektrycznym i napędem wodorowym),
b) 150 000 zł (dla samochodów z napędem spalinowym, jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego wynosi mniej niż 50 g na kilometr),
c) 100 000 zł (dla samochodów z napędem spalinowym, jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr).
Limit ten ma zastosowanie do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego – części kapitałowej raty leasingowej.
Z przepisu tego wynika więc, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dotyczące samochodu osobowego opłaty wynikające z umowy leasingu, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwoty wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.) pozostają do wartości samochodu osobowego, który jest przedmiotem tej umowy.
Podkreślam, że część odsetkowa raty leasingu operacyjnego jest to koszt, jaki podatnik ponosi w związku z użytkowaniem przedmiotu leasingu. Odsetki nie mają związku z wartością pojazdu ani nie są kosztem związanym z jego eksploatacją, a co za tym idzie część odsetkowa leasingu operacyjnego będzie kosztem działalności. Oznacza to, że nie należy ograniczać/limitować tej części raty leasingowej.
Zgodnie z art. 23 ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
W przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika.
Zgodnie z art. 23 ust. 5g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przepisu ust. 5f nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.
Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 100% wydatków z tytułu używania samochodów osobowych dotyczy zatem wykorzystywania samochodów osobowych wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym podatnik jest zobowiązany prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, potwierdzającą wykorzystywanie samochodów osobowych wyłącznie do działalności gospodarczej. W przypadku nieprowadzenia przez podatnika tej ewidencji, uznaje się, że samochody osobowe są wykorzystywane również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika. Zasady tej jednak nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest zobowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.
Na podstawie opisu sprawy oraz powołanych przepisów wskazuję, że skoro drugi samochód będzie przedmiotem leasingu i będzie wykorzystywany do celów mieszanych, to ponoszone wydatki na opłaty leasingowe mogą stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile będą poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów i zostaną prawidłowo udokumentowane.
Należy jednak mieć na uwadze ograniczenia, o których mowa w cytowanych uprzednio przepisach, tj. art. 23 ust. 1 pkt 46a i 47a oraz art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zawarcie zatem umowy leasingu operacyjnego skutkuje tym, że do kosztów uzyskania przychodów będzie Pan mógł zaliczyć tę część opłat leasingowych (w części dotyczącej spłaty wartości samochodu), która proporcjonalnie do ceny samochodu nie przekracza 100 000 zł. Skoro wartość drugiego samochodu będącego przedmiotem leasingu przekroczy 100 000 zł, to od 2026 r. wydatki te nie będą kosztem w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 100 000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego, który będzie przedmiotem tej umowy. Limit ten dotyczy raty kapitałowej każdej faktury.
Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów:
a) podatek naliczony:
- jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towarów i usług lub nabył towary i usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku od towarów i usług,
- w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług – jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej,
Z przepisu tego wynika, że kosztem podatkowym może być podatek od towarów i usług w sytuacji, gdy podatnik zwolniony jest od podatku od towarów i usług.
W myśl art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.
Podsumowanie: ma Pan prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki z tytułu rat leasingowych dotyczących drugiego samochodu osobowego wykorzystywanego w Pana jednoosobowej działalności gospodarczej z zachowaniem limitu 100 000 zł. Ponadto będzie Pan miał możliwość zaliczenia do tych kosztów wydatków związanych z eksploatacją drugiego samochodu osobowego w jednoosobowej działalności gospodarczej przy założeniu użytku tzw. mieszanego, czyli w 75% tych wydatków.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Wskazuję także, że pytanie przedstawione przez Pana we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. Dlatego też wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Pana pytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy oraz własnego stanowiska nieobjęte pytaniem (dotyczące wydatków z tytułu składek na ubezpieczenie komunikacyjne (OC, AC, NNW, Assistance)) nie zostały rozpatrzone w tej interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo