Interpretacja 0112-KDIL3.4012.663.2025.2.MBN

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie:

• opodatkowania transakcji sprzedaży działki nr (...) w części oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem U.4 − jest prawidłowe;
• zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży działki nr (...) w części oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem R.1 − jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług, który dotyczy:

• opodatkowania transakcji sprzedaży działki nr (...) w części oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem U.4;
• zwolnienia od opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży działki nr (...) w części oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem R.1.

Uzupełnili go Państwo pismem z 1 grudnia 2025 r. (wpływ 5 grudnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego (ostatecznie sformułowany w piśmie z 1 grudnia 2025 r.)

Wnioskodawca − (...), KRS: (...), NIP: (...) jest właścicielem nieruchomości gruntowej − działki nr (...), obręb ewidencyjny: (…), identyfikator działki: (...).(...) (dalej jako: „Nieruchomość” lub „Działka”). Dla Nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta nr (...). Obszar całej Nieruchomości wynosi (...) ha, a sposób korzystania oznaczony jest w księdze wieczystej jako R − grunty orne.

Wnioskodawca nabył własność Nieruchomości w 2022 roku, w ramach umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego. Nieruchomość została zakupiona od osoby fizycznej, bez podatku VAT. W dacie zakupu Nieruchomość nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Nieruchomość została zakupiona jako niezabudowana i taka też pozostaje do dnia dzisiejszego. Na Nieruchomości nie znajdują się żadne obiekty budowlane.

Działka objęta została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z Uchwałą nr (...) Rady Miasta (...) z dnia (…) czerwca 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru „(...)” (dalej jako: „Plan zagospodarowania” lub „Plan”). Zgodnie z Planem, część Działki o wielkości ok. (…) ha (ok. 65% powierzchni Działki) została oznaczona jako U.4, tj. „Tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi”, natomiast pozostała część działki (ok. 35%) została oznaczona jako R.1, tj. „Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne”, na których ustalony został zakaz lokalizacji budynków.

Wnioskodawca planuje sprzedaż Nieruchomości.

Doprecyzowali Państwo opis sprawy odpowiadając na poniższe pytania:

1)  Czy są Państwo czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług?

Odp.: Wnioskodawca jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.

2)  W jakim celu nabyli Państwo przedmiotową Nieruchomość (działkę nr (...))?

Odp.: Nieruchomość została zakupiona jako długoterminowa inwestycja w nieruchomości.

3)  W jaki dokładnie sposób wykorzystywali/wykorzystują/będą Państwo wykorzystywali przedmiotową Nieruchomość?

Odp.: Nieruchomość nie była, nie jest i aż do momentu sprzedaży nie będzie aktywnie wykorzystywana przez Wnioskodawcę.

4)  Czy przedmiotowa Nieruchomość stanowi składnik majątkowy działalności gospodarczej Spółki? Czy jest Ona wprowadzona do środków trwałych, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym? Czy jest Ona towarem handlowym?

Odp.: Przedmiotowa działka stanowi składnik majątkowy działalności gospodarczej Wnioskodawcy. W księgach rachunkowych jest zakwalifikowana do nieruchomości inwestycyjnych (długoterminowych), jako zakupiona i posiadana w celu osiągnięcia zysku z jej sprzedaży. W sprawozdaniu finansowym Nieruchomość jest wykazywana w aktywach trwałych, w pozycji „Inwestycje długoterminowe” (pozycja A.IV w bilansie). Nie jest wprowadzona do środków trwałych. Nie stanowi towaru handlowego.

5)  Czy urządzenia przesyłowe, tj. dwa rurociągi przewodowe wraz z towarzyszącymi obiektami technicznymi, przewód sieci wodociągowej i kanalizacyjnej wraz z towarzyszącymi obiektami technicznymi oraz przewód sieci kanalizacyjnej FI 280 mm, znajdujące się na przedmiotowej Nieruchomości, stanowią budynki/budowle w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.)? Jeżeli nie, to proszę o wskazanie jakim są obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane.

Odp.: Jak wskazano w zawartej w pkt I. niniejszego pisma korekcie zdarzenia przyszłego, na Nieruchomości nie znajdują się żadne urządzenia przesyłowe.

6)  Czy właścicielem ww. urządzeń przesyłowych, znajdujących się na przedmiotowej Nieruchomości, jest (…) S.A.? Jeśli nie, to kto?

Odp.: Jak ww. w pkt 5).

7)  W związku z informacją zawartą we wniosku:

Działka objęta została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z Uchwałą nr (...) Rady Miasta (...) z dnia 14 czerwca 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru „(...)” (dalej jako: „Plan zagospodarowania” lub „Plan”). Zgodnie z Planem, część Działki o wielkości ok. 0,20 HA (ok. 65% powierzchni Działki) została oznaczona jako U.4, tj. „Tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi”, natomiast pozostała część działki (ok. 35%) została oznaczona jako R.1, tj. „Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne”, na których ustalony został zakaz lokalizacji budynków.

Proszę o jednoznaczne wskazanie:

a)  czy na przedmiotowej Nieruchomości, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, są wyznaczone linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu?

b)  czy istnieją zapisy o funkcji uzupełniającej dla części przedmiotowej Nieruchomości oznaczonej jako R.1, tj. „Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne”, z których wynika możliwość zabudowy budynkami/budowlami? Jeśli tak, to należy wskazać, co wynika z dopuszczalnego przeznaczenia terenu dla tej z części przedmiotowej Nieruchomości.

c)  na której części działki (oznaczonej jako U.4 czy R.1) znajdują się ww. urządzenia przesyłowe?

Odp.: W odpowiedzi na pytania dot. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru „(...)”:

a)  Tak. Na przedmiotowej Nieruchomości, zgodnie z MPZP, wyznaczona jest linia rozgraniczająca tereny o różnym przeznaczeniu, która dzieli działkę na dwie części. Jedna część oznaczona jest symbolem U.4 („Tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi”), a druga oznaczona jest symbolem R.1. („Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne”).

b)  W ustaleniach szczegółowych Planu (Rozdział III §15 Planu) ustalono, w stosunku do wszystkich terenów objętych planem, w tym terenów oznaczonych jako R.1., iż:

§ 15. W przeznaczeniu poszczególnych terenów mieści się zieleń towarzysząca oraz obiekty i urządzenia budowlane takie jak:

1)  obiekty i urządzenia budowlane infrastruktury technicznej, z wyjątkiem stacji elektroenergetycznych 110 kV/SN i większych, z zastrzeżeniem § 12 ust. 1 pkt 7 i 8;

2)  urządzenia wodne;

3)  niewyznaczone na rysunku planu: dojścia piesze, trasy rowerowe, dojazdy zapewniające skomunikowanie terenu działki z drogami publicznymi, z wyjątkiem terenów: ZNL.1-ZNL.5;

4)  urządzenia i obiekty ochrony akustycznej;

5)  budynki gospodarcze, garaże, wiaty, altany.

Natomiast w odniesieniu do terenów oznaczonych jako R.1, wskazano, iż:

§ 26. 1. Wyznacza się Tereny rolnicze, oznaczone symbolami R.1, R.2, R.3, R.4, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne.

2. W zakresie zasad zagospodarowania terenów ustala się:

1) zakaz lokalizacji budynków;

2) minimalny wskaźnik terenu biologiczne czynnego: 90%;

 3) maksymalną wysokość zabudowy dla obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej: 5 m.

Zatem, istnieją przepisy w Planie, z których wynika możliwość postawienia na terenach oznaczonych jako R.1. niektórych budowli w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, jednak wyłącznie takich, jak wskazano powyżej. Nie ma możliwości posadowienia na tych terenach budynków. Brak jest innych zapisów o funkcji uzupełniającej dla części przedmiotowej Nieruchomości oznaczonej jako R.1.

c) Jak ww. w pkt 5).

Pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 1 grudnia 2025 r.)

Czy prawidłowym będzie opodatkowanie transakcji sprzedaży Nieruchomości w taki sposób, że częściowo, tj. w części odpowiadającej udziałowi procentowemu obszaru działki oznaczonego w Planie jako „Tereny zabudowy usługowej" w całości Nieruchomości, sprzedaż będzie opodatkowana podatkiem VAT, a w pozostałej części, tj. w części odpowiadającej udziałowi procentowemu obszaru działki oznaczonego w Planie jako „Tereny rolnicze" w całości Nieruchomości, sprzedaż będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?

Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 1 grudnia 2025 r.)

Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowym będzie opodatkowanie transakcji sprzedaży Nieruchomości w taki sposób, że częściowo, tj. w części odpowiadającej udziałowi procentowemu obszaru działki oznaczonego w Planie jako „Tereny zabudowy usługowej” w całości Nieruchomości, sprzedaż będzie opodatkowana podatkiem VAT, a w pozostałej części, tj. w części odpowiadającej udziałowi procentowemu obszaru działki oznaczonego w Planie jako „Tereny rolnicze” w całości Nieruchomości, sprzedaż będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

a) kwalifikacja Nieruchomości jako terenu niezabudowanego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż Nieruchomość, z uwagi na fakt, iż nie znajdują się na niej żadne obiekty budowlane, należy zakwalifikować jako teren niezabudowany.

b) kwalifikacja części działki jako terenu innego niż teren budowlany.

Z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wynika, że generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane (przeznaczone pod zabudowę). Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., nieprzeznaczonymi pod zabudowę − są zwolnione od podatku VAT.

Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu − zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 2 pkt 33 ustawy).

Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, zgodnie z Planem zagospodarowania część Działki o wielkości ok. 0,20 ha (ok. 65% powierzchni Działki) została oznaczona jako U.4, tj. „Tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi”, natomiast pozostała część działki (ok. 35%) została oznaczona jako R.1, tj. „Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne”, na których ustalony został zakaz lokalizacji budynków. W konsekwencji nie ulega wątpliwości, iż druga z wymienionych powyżej części działki stanowi teren inny niż teren budowlany w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

c) zastosowanie dwóch reżimów podatkowych.

Uchwalenie dla przedmiotowej Działki Planu Zagospodarowania sprawiło, że ma ona aktualnie podwójne przeznaczenie − częściowo stanowi teren przeznaczony pod zabudowę, którego sprzedaż winna podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, a częściowo teren rolniczy, którego sprzedaż korzysta ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Zdaniem Wnioskodawcy, ww. podwójne przeznaczenie Działki sprawia, że przy jej sprzedaży winny znaleźć zastosowanie dwa reżimy podatkowe. Brak geodezyjnego podziału działki na część budowlaną i część rolną nie wpływa bowiem na sposób opodatkowania podatkiem VAT. W konsekwencji, sprzedaż Działki w części proporcjonalnie odpowiadającej terenowi przeznaczonemu pod zabudowę podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, natomiast w pozostałej części, odpowiadającej proporcjonalnie terenowi rolniczemu, korzysta ze zwolnienia.

Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w wielu interpretacjach indywidualnych oraz w wyrokach sądów administracyjnych. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 15.04.2015 r., I SA/Gd 364/15 stwierdził, iż: „(...) Wnoszony aportem grunt ma zatem podwójne przeznaczenie, co zdaje się pominął organ interpretujący wydając zaskarżoną interpretację. Rezultatem uwzględnienia podwójnego przeznaczenia gruntów wchodzących w skład nieruchomości, jak trafnie podniesiono w skardze, powinno być przyjęcie, że wniesienie aportem gruntów podlega opodatkowaniu podatkiem VAT wyłącznie w części, w jakiej przeznaczone są one pod zabudowę w postaci turbin wiatrowych. W pozostałej części, która zgodnie z Miejscowymi Planami Zagospodarowania Przestrzennego musi pozostać w użytkowaniu rolniczym korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. Zaaprobowanie stanowiska Ministra Finansów sprowadzałoby się do zaaprobowania sytuacji, w której grunty, które zgodnie z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego muszą pozostać w użytkowaniu rolniczym, uznane zostałyby z tereny budowlane. Przy czym dla ustalenia powierzchni objętej opodatkowaniem należy wziąć pod uwagę proporcję maksymalnej części nieruchomości pierwotnej, która może podlegać zabudowie, do całkowitej powierzchni tej nieruchomości”.

Analogicznie Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z 4 kwietnia 2014 r., ILPP2/443-50/14-4/SJ wskazał, iż: „Spółka winna dostawę przedmiotowej działki w tej części (20%), która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest jako teren zieleni urządzonej, z możliwością zabudowy na cele rekreacyjne w 20%, opodatkować podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej, tj. 23% - w myśl art. 41 ust. 1 u.p.t.u. w związku z art. 146a pkt 1 u.p.t.u.

Natomiast pozostała część działki (80%), która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest jako teren zieleni wolnej od jakiegokolwiek urządzenia, korzysta ze zwolnienia od podatku VAT, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.".

Analogiczną tezę przedstawiono także w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 23 lutego 2009 r., IBPP3/443-882/08/IK, gdzie podniesiono, iż: „(...) zdaniem tut. organu sprzedaż przedmiotowej działki, w części stanowiącej teren rolniczy o obszarze 0,10 ha korzystać będzie ze zwolnienia w podatku od towarów i usług na podstawie u.p.t.u., natomiast w pozostałej części stanowiącej teren zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej o obszarze 0,9 ha podlega opodatkowaniu według stawki 22%”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie:

• opodatkowania transakcji sprzedaży działki nr (...) w części oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem U.4 − jest prawidłowe;
• zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży działki nr (...) w części oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem R.1 − jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości, dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, w 2022 r. nabyli Państwo działkę nr (...) w ramach umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego. Przedmiotowa działka stanowi składnik majątkowy Państwa działalności gospodarczej. W księgach rachunkowych jest zakwalifikowana do nieruchomości inwestycyjnych (długoterminowych), jako zakupiona i posiadana w celu osiągnięcia zysku z jej sprzedaży. W sprawozdaniu finansowym Nieruchomość jest wykazywana w aktywach trwałych, w pozycji „Inwestycje długoterminowe” (pozycja A.IV w bilansie). Nie jest wprowadzona do środków trwałych. Nie stanowi towaru handlowego.

Mając na uwadze powołane wyżej regulacje prawne należy stwierdzić, że planowana sprzedaż działki nr (...), stanowiąca składnik majątkowy Państwa działalności gospodarczej, będzie dostawą dokonywaną w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, przez podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. W konsekwencji powyższego, sprzedaż przez Państwa działki nr (...) będzie stanowić dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Podkreślić należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:

Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

W świetle art. 2 pkt 33 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych − rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu − zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy, pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane – są zwolnione od podatku.

Według art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu, należy do zadań własnych gminy.

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

W planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania.

Zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Tak więc charakter danego terenu wyznacza ww. plan miejscowy, wskazując czy teren jest budowlany, czy też szerzej – przeznaczony pod zabudowę.

Nie jest terenem budowlanym grunt, dla którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje inne przeznaczenie niż pod zabudowę. Analogicznie, w przypadku braku takiego planu, powyższą zasadę należy stosować do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Przy czym, w sytuacji gdy w planie zagospodarowania przestrzennego dla danej działki wyznaczono dokładnie linie rozgraniczające miejsce zabudowy, to teren taki tylko w tej części, w której przeznaczony jest pod zabudowę będzie uznany za teren budowlany, pozostała część działki będzie uznana za teren inny niż budowlany.

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku, decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.

W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT. Ustawa o podatku od towarów i usług w kontekście zastosowania właściwej stawki podatku VAT przy sprzedaży gruntu nakazuje oceniać przeznaczenie tego gruntu wyłącznie na podstawie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wydanych decyzji o warunkach zabudowy.

W związku z tym, że ustawa nie precyzuje, o jakie tereny przeznaczone pod zabudowę chodzi, przyjąć trzeba, że pojęcie „tereny przeznaczone pod zabudowę” obejmuje obszary, na których przewidziane są różne formy zabudowy.

Rozpatrując pojęcie „grunty przeznaczone pod zabudowę” – do którego odnosi się przepis art. 2 pkt 33 ustawy – należy odwołać się do definicji zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm.).

Zgodnie z zapisem art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane:

Przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Na podstawie art. 3 pkt 2 ww. ustawy:

Pod pojęciem budynku rozumie się taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Natomiast, na mocy art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:

Przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Zgodnie z art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane:

Obiektem liniowym jest obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, droga kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego.

W świetle art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane:

Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie małej architektury – należy przez to rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności:

a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury,

b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej,

c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki.

W myśl art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane:

Ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych – należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

W świetle przytoczonych powyżej przepisów, grunt budowlany to taki grunt, który objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym określono dla niego funkcję „pod zabudowę”.

Przy czym, w sytuacji gdy w planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu dla danej działki wyznaczono linie rozgraniczające miejsce zabudowy, to teren taki tylko w tej części, w której przeznaczony jest pod zabudowę, będzie uznany za teren budowlany. Pozostała część działki będzie uznana za teren inny niż budowlany.

Z okoliczności sprawy wynika, że przedmiotem sprzedaży jest niezabudowana działka nr (...), która objęta została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z MPZP, część działki została oznaczona jako U.4, tj. „Tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi”, natomiast pozostała część działki została oznaczona jako R.1, tj. „Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne”. W ustaleniach szczegółowych Planu ustalono, w stosunku do wszystkich terenów objętych planem, w tym terenów oznaczonych jako R.1., iż:

§ 15. W przeznaczeniu poszczególnych terenów mieści się zieleń towarzysząca oraz obiekty i urządzenia budowlane takie jak:

1) obiekty i urządzenia budowlane infrastruktury technicznej, z wyjątkiem stacji elektroenergetycznych 110 kV/SN i większych, z zastrzeżeniem § 12 ust. 1 pkt 7 i 8;

2) urządzenia wodne;

3) niewyznaczone na rysunku planu: dojścia piesze, trasy rowerowe, dojazdy zapewniające skomunikowanie terenu działki z drogami publicznymi, z wyjątkiem terenów: ZNL.1-ZNL.5;

4) urządzenia i obiekty ochrony akustycznej;

5) budynki gospodarcze, garaże, wiaty, altany.

Natomiast w odniesieniu do terenów oznaczonych jako R.1, wskazano, iż:

§ 26. 1. Wyznacza się Tereny rolnicze, oznaczone symbolami R.1, R.2, R.3, R.4, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne.

2. W zakresie zasad zagospodarowania terenów ustala się:

1) zakaz lokalizacji budynków;

2) minimalny wskaźnik terenu biologiczne czynnego: 90%;

3) maksymalną wysokość zabudowy dla obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej: 5 m.

Zatem, istnieją przepisy w Planie, z których wynika możliwość postawienia na terenach oznaczonych jako R.1. niektórych budowli w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, jednak wyłącznie takich, jak wskazano powyżej. Nie ma możliwości posadowienia na tych terenach budynków. Brak jest innych zapisów o funkcji uzupełniającej dla części przedmiotowej Nieruchomości oznaczonej jako R.1. Na działce nr (...) zostały wydzielone linie rozgraniczające.

W kontekście powołanych przepisów prawa podatkowego należy stwierdzić, iż pomimo braku geodezyjnego wydzielenia poszczególnych części działki, Spółka obowiązana jest do zastosowania prawidłowej stawki VAT przy sprzedaży terenów o różnym przeznaczeniu. Dla ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania należy odnieść się bowiem do ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Jak Państwo wskazali, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, część działki została oznaczona jako U.4, tj. „Tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi”. Zatem w tej części działka stanowi teren budowlany.

Ponadto – w odniesieniu do części działki oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako R.1 wskazali Państwo, że istnieją przepisy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, z których wynika możliwość postawienia na terenach oznaczonych jako R.1. niektórych budowli w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Z przedstawionego opisu sprawy wynika więc, iż przedmiotem dostawy będzie działka, obejmująca tereny przeznaczone w całości pod zabudowę.

W świetle powyższych okoliczności należy wskazać, że działka nr (...) w całości będzie spełniać definicję terenów budowlanych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy. Bez znaczenia pozostaje fakt, że część działki została oznaczona jako U.4, tj. „Tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi”, natomiast pozostała część działki została oznaczona jako R.1, tj. „Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne”. Obie te części, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, są terenami przeznaczonymi pod zabudowę. Jak wynika z opisu sprawy, na terenach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem R.1 można postawić niektóre budowle. Zatem, należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy rozpatrzyć warunki do zastosowania zwolnienia dla dostawy nieruchomości wynikające z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

• towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
• przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że: „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.

W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.

Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

Jak wskazali Państwo we wniosku, nabyli Państwo własność działki nr (...) w 2022 roku, w ramach umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego. Nieruchomość została zakupiona od osoby fizycznej, bez podatku VAT. Nie można zatem uznać, że nie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku VAT, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem. W takiej sytuacji nie można mówić, że przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu ww. działki lub, że takie prawo Państwu nie przysługiwało, skoro przy nabyciu działki nie wystąpił podatek VAT, który mógłby podlegać przez Państwa odliczeniu. Oznacza to, że nie zostanie spełniony jeden z warunków określony w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, bowiem przy nabyciu nie wystąpił podatek VAT naliczony, który mógłby podlegać odliczeniu.

W świetle powyższego, dostawa działki nr (...) nie będzie również korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwagi na fakt, iż nie zostały spełnione warunki, o których mowa w tym przepisie.

Podsumowując stwierdzam, że planowana dostawa całej działki nr (...) nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ani na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Dostawa całej działki będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

Tym samym, Państwa stanowisko, które wskazuje, że „(…) prawidłowym będzie opodatkowanie transakcji sprzedaży Nieruchomości w taki sposób, że częściowo, tj. w części odpowiadającej udziałowi procentowemu obszaru działki oznaczonego w Planie jako „Tereny zabudowy usługowej” w całości Nieruchomości, sprzedaż będzie opodatkowana podatkiem VAT”, uznałem za prawidłowe, a stanowisko, które wskazuje, że „(…) w pozostałej części, tj. w części odpowiadającej udziałowi procentowemu obszaru działki oznaczonego w Planie jako „Tereny rolnicze” w całości Nieruchomości, sprzedaż będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług”, uznałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego, w tym w szczególności na informacjach, że: „(…) na Nieruchomości nie znajdują się żadne urządzenia przesyłowe” oraz, że „(…) istnieją przepisy w Planie, z których wynika możliwość postawienia na terenach oznaczonych jako R.1. niektórych budowli w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, jednak wyłącznie takich, jak wskazano powyżej”. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku wyroków sądów, wyjaśniam, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Zatem wskazane we wniosku wyroki sądów nie mają wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do powołanych interpretacji, wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą konkretnej indywidualnej sprawy w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, zatem nie mogą przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.