Osoba fizyczna nabyła udziały w nieruchomości poprzez dziedziczenie testamentowe w 2000 roku i darowiznę w 2005 roku, stając się współwłaścicielem działki z zabudowaniami. W 2022 roku sąd zniosół współwłasność, dokonując podziału nieruchomości: przyznał podatnikowi wyłączną własność części…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
6 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 6 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W wyniku dziedziczenia testamentowego (postanowienie Sądu Rejonowego (…) o stwierdzeniu nabycia spadku z (…) 2000 r., z datą dokonania wpisu w dniu (…) 2002 r.) nabyła Pani 1/4 udziału we własności nieruchomości (…), stanowiącej działkę nr X, obejmującej zabudowaną nieruchomość o powierzchni (…) ha, wpisaną w księdze wieczystej (…).
Dalej, w wyniku umowy darowizny zawartej (…) 2005 r. (…) następne 1/4 udziału we własności nieruchomości (…), stanowiącej działkę nr X o powierzchni (…) ha, zabudowaną domem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym, wpisaną w księdze wieczystej (…).
Następnie, na mocy postanowienia Sądu Rejonowego (…) z (…) 2022 r. (…) zniesiono współwłasność nieruchomości (…) o numerze działki X i powierzchni (…) ha, dla której Sąd Rejonowy (…) prowadził księgę wieczystą (…) poprzez podział nieruchomości w ten sposób, że:
- nowopowstałą działkę nr X/12 o powierzchni (…) ha przyznano na Pani wyłączną własność (…),
- nowopowstałą działkę nr X/11 o powierzchni (…) ha przyznano na wyłączną własność drugiej dotychczasowej współwłaścicielki (…),
- nowopowstałą działkę nr X/13 o powierzchni (…) ha przyznano na Pani współwłasność w części ułamkowej (14013/26583) oraz na współwłasność (…) w części ułamkowej 12570/26583 (przy czym zgodnie z określeniem udziałów właścicieli w nieruchomości wspólnej, sporządzonym przez biegłego sądowego (…), stanowiącego integralną część postanowienia Sądu, udziały w nowopowstałej działce nr X/13 wynosiły: na Pani rzecz - (…) - 14013/28019 oraz na rzecz (…) - 14006/28019),
- wyodrębniono dwa samodzielne lokale mieszkalne:
· lokal nr 1, położony na parterze domu położonego na działce nr X/13, o łącznej powierzchni (…) m2 (powierzchnia mieszkania - (…) m2 i powierzchnia piwnicy - (…) m2), którego wyłączną własność przyznano Pani (…),
· lokal nr 2, położony na piętrze domu położonego na działce nr X/13, o łącznej powierzchni (…) m2 (powierzchnia mieszkania - (…) m2 i powierzchnia piwnicy - (…) m2), którego wyłączną własność przyznano drugiej dotychczasowej współwłaścicielce (…).
Nieruchomości obejmujące: działkę nr X/12 o powierzchni (…) ha, lokal nr 1, położony na parterze domu położonego na działce nr X/13, o łącznej powierzchni (…) m2 oraz udział 14013/26583 w działce nr X/13 o powierzchni (…) ha określa Pani dalej mianem: „nieruchomości”.
Na mocy umowy sprzedaży zawartej (…) 2025 r. (Rep. A (…)) przeniosła Pani na rzecz (…) własność „nieruchomości” (tj.: nieruchomości gruntowej powierzchni (…) ha, nieruchomości lokalowej - lokal nr 1, położony na parterze domu położonego na działce nr X/13, o łącznej powierzchni (…) m2 oraz udziału wynoszącego 14013/26583 w części nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt oznaczony jako działka X/13).
Nie prowadzi Pani żadnej działalności gospodarczej. Sprzedaż nieruchomości została dokonana jako osoba fizyczna.
Na podstawie zaświadczenia wydanego z upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego (…) w dniu (…) 2025 r. (znak sprawy: (…), UNP: (…)) stwierdzono, że przyznanie na Pani rzecz własności „nieruchomości” w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności, zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego (…) z (…) 2022 r. wraz z załącznikami nie podlegało podatkowi od spadków i darowizn na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. 2024 r., poz. 596).
W związku z zaistniałą sytuacją, która miała miejsce na przestrzeni ostatnich 15 lat, objętą umową sprzedaży z (…) 2025 r. (Rep. A (…)) „nieruchomość” nabyła Pani w wyniku nabycia spadku (postanowienie Sądu Rejonowego (…) z 2000 r.) oraz umowy darowizny (akt notarialny z (…) 2005 r., Rep. (…)) jako współwłasność, w 1/2 części (udział 1/2 współwłasności działki nr X o powierzchni (…) ha, zabudowanej domem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym).
(…) 2022 r. (postanowienie Sądu Rejonowego (…) z (…) 2022 r., sygn. akt (…)) doszło do nieodpłatnego zniesienia współwłasności działki nr X o powierzchni (…) ha, zabudowanej domem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym.
W wyniku nieodpłatnego zniesienie współwłasności działki nr X o powierzchni (…) ha, zabudowanej domem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym nie nabyła Pani większego udziału w tej nieruchomości, niż ten, który przysługiwał Pani przed zniesieniem współwłasności, ani pod względem wielkości powierzchni (sumarycznie przydzielono na Pani rzecz mniejszą część działki nr X, por. wielkość nowopowstałych działek nr X/12 i nr X/11) ani też nie zwiększyła się wartość Pani udziału (de facto otrzymała Pani w przydziale część domu i działki w gorszym stanie technicznym, wykończeniu i wyposażeniu). Przy czym zniesienie współwłasności nieruchomości nastąpiło bez wzajemnych spłat i dopłat.
Czy przychód uzyskany przez Panią ze sprzedaży przedmiotowej „nieruchomości” podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i powinna Pani złożyć zeznanie podatkowe PIT-39?
Pani stanowisko w sprawie
Podatek dochodowy od osób fizycznych od przychodu uzyskanego przez Panią w listopadzie 2025 r., z tytułu sprzedaży „nieruchomości” jest nienależny i nie ma Pani obowiązku złożenia PIT-39. Sprzedaż „nieruchomości” nastąpiła po upływie 5 lat, licząc od końca roku, w którym nastąpiło jej nabycie.
Nieruchomość nabyła Pani w wyniku nabycia spadku (postanowienie Sądu Rejonowego (…) z (…) 2000 r.) oraz umowy darowizny (akt notarialny z (…) 2005 r., Rep (…)) jako 1/2 udziału we współwłasności działki nr X o powierzchni (…) ha, zabudowanej domem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym.
(…) 2022 r. (postanowienie Sądu Rejonowego (…) z (…) 2022 r., Sygn. akt (…)) doszło do nieodpłatnego zniesienia tej współwłasności. Następnie stanowiąca Pani własność - po zniesieniu współwłasności - „nieruchomość” została sprzedana (…) 2025 r.
Mając na uwadze regulacje Kodeksu cywilnego (ustawa z 23 kwietnia 1964 r.- Kodeks cywilny; t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1071; powoływanego dalej jako K.c.) dotyczące podstaw nabycia własności rzeczy (art. 155 § 1 K.c.), współwłasności rzeczy (art. 195 K.c.) oraz skutków prawnych zniesienia współwłasności (art. 212 § 1 i 2 K.c.), uznać należy, że zniesienie współwłasności nieruchomości, dokonane w (…) 2000 r. nie stanowiło formy nowego nabycia prawa własności, gdyż w jego wyniku nie otrzymała Pani własności nieruchomości, której wartość oraz wielkość nie przekracza wartości udziału, jaki Pani pierwotnie (od (…) 2005 r.) przysługiwał.
Skoro w wyniku zniesienia współwłasności nieruchomości nie nabyła Pani własności „nieruchomości” ponad udział, który uprzednio Pani posiadała, to (…) 2022 r. nie doszło w Pani przypadku do jakiegokolwiek nabycia własności „nieruchomości” w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. (Dz. U. z 2025 r., poz. 163; powoływanej dalej jako ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych). Tym samym nie ma Pani obowiązku składania PIT-39.
Choć zatem, (…) 2022 r. (postanowienie Sądu Rejonowego (…) z (…) 2022 r., Sygn. akt (…)) doszło do nieodpłatnego zniesienia współwłasności, to nie stanowiło ono nowego nabycia „nieruchomości” w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż mieściło się w ramach (nie przekroczyło) udziału, jaki przypadał Pani w rzeczy wspólnej, zarówno pod względem wielkości udziału w naturze, jak i jego wartości. Zniesienie współwłasności zostało dokonane nieodpłatnie i obyło się bez spłat i dopłat.
Nadmienia Pani tylko, że dochód ze sprzedaży w (…) 2025 r. nieruchomości przeznaczyła Pani w całości na zakup nowej nieruchomości, w ramach realizacji własnych potrzeb mieszkaniowych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
d) innych rzeczy,
- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
Zatem przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:
- odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
- zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie lub wybudowanie.
W przypadku sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment i sposób ich nabycia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również na podstawie, jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego, może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.
Aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku podatnika.
Przepis art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.
Z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jeżeli nieruchomości lub prawa majątkowe określone przez art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c tej ustawy zostały nabyte w drodze spadku, to ich odpłatne zbycie (dokonane poza działalnością gospodarczą) stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, jeżeli nastąpiło ono przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.
Do wyliczenia 5-letniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest zatem nie tylko okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę, który dokonuje sprzedaży, ale także okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkodawcę. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „spadek” ani też „nabycie w drodze spadku”, dlatego też zasadnym jest odwoływanie się do regulacji zawartych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
Zgodnie z art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego:
Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego:
Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
Zgodnie z art. 925 Kodeksu cywilnego:
Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
Stosownie do art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego:
Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
Stosownie do art. 1035 Kodeksu cywilnego:
Jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych z zachowaniem przepisów niniejszego tytułu.
Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia.
Zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
Zgodnie z prawem cywilnym darowizna dochodzi do skutku w drodze umowy jednostronnie zobowiązującej, której treścią jest zarówno zobowiązanie darczyńcy do spełnienia świadczenia pod tytułem darmym na rzecz obdarowanego, czyli do dokonania rozporządzenia i wydania przedmiotu darowizny, jak i oświadczenie obdarowanego o przyjęciu darowizny. Jeżeli przedmiotem darowizny jest nieruchomość, to umowa darowizny pod rygorem nieważności, powinna mieć formę aktu notarialnego. Tym samym zawarcie umowy darowizny nieruchomości powoduje przejście jej własności na obdarowanego z chwilą zawarcia aktu notarialnego, w którym darczyńca daruje tę nieruchomość obdarowanemu, a obdarowany darowiznę przyjmuje.
Moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określony jest również zgodnie z normami prawa cywilnego. W tym zakresie należy odwołać się do art. z art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:
Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
Z opisu sprawy wynika, że w wyniku dziedziczenia testamentowego nabyła Pani 1/4 udziału we własności nieruchomości położonej (…), stanowiącej działkę nr X. Dalej, w wyniku umowy darowizny zawartej (…) 2005 r. nabyła Pani następne 1/4 udziału we własności tej nieruchomości.
Następnie, na mocy postanowienia Sądu Rejonowego (…) z (…) 2022 r. zniesiono współwłasność nieruchomości położnej (…) o numerze działki X poprzez podział nieruchomości w ten sposób, że:
- nowopowstałą działkę nr X/12 o powierzchni (…) ha przyznano na Pani wyłączną własność,
- nowopowstałą działkę nr X/11 o powierzchni (…) ha przyznano na wyłączną własność drugiej dotychczasowej współwłaścicielki (…),
- nowopowstałą działkę nr X/13 o powierzchni (…) ha przyznano na Pani współwłasność w części ułamkowej (14013/26583) oraz na współwłasność (…) w części ułamkowej 12570/26583 (przy czym zgodnie z określeniem udziałów właścicieli w nieruchomości wspólnej, stanowiącego integralną część postanowienia Sądu, udziały w nowopowstałej działce nr X/13 wynosiły: na Pani rzecz - 14013/28019 oraz na rzecz (…) - 14006/28019),
- wyodrębniono dwa samodzielne lokale mieszkalne:
· lokal nr 1, położony na parterze domu położonego na działce nr X/13, o łącznej powierzchni (…) m2 (powierzchnia mieszkania - (…) m2 i powierzchnia piwnicy - (…) m2), którego wyłączną własność przyznano Pani,
· lokal nr 2, położony na piętrze domu położonego na działce nr X/13, o łącznej powierzchni (…) m2 (powierzchnia mieszkania - (…) m2 i powierzchnia piwnicy - (…) m2), którego wyłączną własność przyznano drugiej dotychczasowej współwłaścicielce (…).
Na mocy umowy sprzedaży zawartej (…) 2025 r. (Rep. A nr (…)) przeniosła Pani na rzecz (…) własność „nieruchomości” (tj.: nieruchomości gruntowej powierzchni (…) ha, nieruchomości lokalowej - lokal nr 1, położony na parterze domu położonego na działce nr X/13, o łącznej powierzchni (…) m2 oraz udziału wynoszącego 14013/26583 w części nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt oznaczony jako działka X/13).
Z art. 195 Kodeksu cywilnego wynika, że:
Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).
Współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, nigdy o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w prawie, ale nie w rzeczy.
W świetle art. 196 § 1 i § 2 przywołanej ustawy:
§ 1. Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.
§ 2. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
Art. 210 § 1 ww. Kodeksu stanowi zaś, że:
Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
Przez zniesienie współwłasności rozumie się więc likwidację łączącego współwłaścicieli stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu.
W myśl art. 211 Kodeksu cywilnego:
Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
Zgodnie z art. 212 § 2 ww. Kodeksu:
Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
Z powyższych przepisów wynika, że zniesienie współwłasności może nastąpić m.in. przez podział rzeczy wspólnej, a gdy rzeczy nie da się podzielić, poprzez przyznanie rzeczy jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych. Co do zasady, zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy – w wyniku tego zniesienia – podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza wartość udziału, jaki pierwotnie mu przysługiwał.
Nabyciem rzeczy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest przyznanie jej na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku podziału, jeśli:
· podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty lub
· wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku podziału tego majątku, mieści się w udziale, jaki przysługiwał jej w majątku wspólnym.
Za datę nabycia nieruchomości lub prawa – w przypadku ich sprzedaży, które przypadły danej osobie w wyniku zniesienia współwłasności – należy przyjąć więc datę ich pierwotnego nabycia, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub prawa w wyniku zniesienia współwłasności mieści się w udziale, jaki przysługuje tej osobie w majątku objętym współwłasnością oraz zniesienie współwłasności zostały dokonane bez spłat i dopłat.
Natomiast wszelkie przypadki gdy udział danej osoby ulega powiększeniu nawet gdy następuje to nieodpłatnie, traktowane być muszą w kategorii nabycia, gdyż w ten sposób ulega powiększeniu zarówno zakres dotychczasowego władztwa tej osoby nad rzeczą (nieruchomością), jak też stan jej majątku osobistego.
Jak Pani wskazała w wyniku nieodpłatnego zniesienia współwłasności działki nr X zabudowanej domem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym nie nabyła Pani większego udziału w tej nieruchomości, niż ten, który przysługiwał Pani przed zniesieniem współwłasności, ani pod względem wielkości powierzchni (sumarycznie przydzielono na Pani rzecz mniejszą część działki nr X, por. wielkość nowopowstałych działek nr X/12 i nr X/11) ani też nie zwiększyła się wartość Pani udziału (de facto otrzymała Pani w przydziale część domu i działki w gorszym stanie technicznym, wykończeniu i wyposażeniu). Przy czym zniesienie współwłasności nieruchomości nastąpiło bez wzajemnych spłat i dopłat.
Tym samym, zniesienie współwłasności działki nr X w 2022 r. nie stanowiło dla Pani nowego nabycia w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a datą nabycia jest data nabycia udziałów w drodze spadku oraz w drodze darowizny.
W rezultacie, odpłatne zbycie (sprzedaż) nieruchomości będzie miało miejsce po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie udziałów w nieruchomości.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że odpłatne zbycie nieruchomości, będącej przedmiotem wniosku nie stanowi źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż od końca roku, w którym doszło do nabycia każdego udziału w nieruchomości, do dnia sprzedaży, upłynęło więcej niż 5 lat. W konsekwencji dochód ze sprzedaży nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i nie jest Pani zobowiązana do złożenia zeznania podatkowego PIT-39 oraz zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo