Podatniczka jest adopcyjną matką córki (ur. 2006), adoptowanej w 2008 r., gdy była osobą niezamężną. W akcie urodzenia córki wpisała fikcyjne imię ojca. W 2019 r. wyszła za mąż, ale małżonek wyprowadził się w 2023 r. i nie utrzymuje kontaktów; nigdy nie adoptował córki ani nie sprawował nad nią władzy rodzicielskiej. Podatniczka samotnie wychowuje córkę (obecnie 19 lat, studiuje) i utrzymuje ją bez pomocy…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
13 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 13 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani w odpowiedzi na wezwanie pismem z 16 marca 2026 r. (wpływ 16 marca 2026 r.) oraz 14 kwietnia 2026 r. (wpływ 14 kwietnia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Jest Pani adopcyjną mamą córki, którą adoptowała jako osoba niezamężna. Córka urodziła się w 2006 r., sprawa adopcyjna miała miejsce w 2008 r. Obecnie Pani dziecko ma 19 lat i studiuje (…). Córka nie ma ojca. W czasie rozprawy adopcyjnej podała Pani do wpisania do aktu urodzenia imię (…). W ten sposób powstała fikcyjna osoba. W pełnym akcie urodzenia córki widnieje adnotacja, że imię ojca zostało podane przez matkę, czyli przez Panią, a osoba taka nie istnieje.
W 2019 r. wyszła Pani za mąż, w 2023 r. Pani mąż się wyprowadził i od tego czasu nie mieszkają Państwo razem. Państwa kontakty są ograniczone do minimum. Pani mąż nigdy nie adoptował Pani córki, nigdy nie był jej ojcem, nie nawiązał z nią więzi emocjonalnej. W akcie urodzenia Pani córka ma tylko matkę, w realnym życiu również.
Pomimo zawarcia przez Panią w 2019 r. związku małżeńskiego Pani córka nigdy nie miała ojca.
Prawnie nikt nie jest jej ojcem, nikt nie ma wobec niej obowiązku alimentacyjnego ani żadnego innego, nikt nigdy nie łożył na jej utrzymanie. Pani mąż nie ma z nią żadnego kontaktu. Nie łoży na jej utrzymanie. Nie ma z nią więzi emocjonalnej. W żaden sposób jej nie wspiera. Jest Pani z córką sama, faktycznie samotnie ją Pani wychowuję, samotnie troszczy się Pani o jej byt materialny i rozwój emocjonalny bez udziału innej osoby. Biorąc pod uwagę fakt, że osoba samotnie wychowująca dzieci, to osoba, z którą nie zamieszkuje i nie gospodaruje inna osoba zobowiązana do opieki i utrzymania dzieci, Pani jest osobą samotnie wychowującą dziecko.
W uzupełnieniu wniosku w odpowiedzi na wezwanie doprecyzowała Pani opis sprawy w następujący sposób:
1) Jakiego okresu – roku podatkowego dotyczy Pani wniosek?
Odpowiedź: Pani mąż wyprowadził się dnia (…) 2023 roku i od tego dnia nie prowadzą Państwo wspólnego gospodarstwa domowego, nie dzielą Państwo kosztów utrzymania. W związku z tym Pani wniosek dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2023 i 2024 i 2025.
2) Czy w stosunku do Pani i Pani męża została orzeczona przez sąd separacja? Jeżeli tak, to kiedy (należy wskazać datę) uprawomocniło się orzeczenie sądu o separacji?
Odpowiedź: Nie. Separacja nie została orzeczona.
3) Czy w okresie, którego dotyczy wniosek Pani małżonek odbywał karę pozbawienia wolności?
Odpowiedź: Nie. Pani mąż nigdy nie odbywał kary pozbawienia wolności.
4) Czy w okresie, którego dotyczy wniosek, uzyskiwała Pani dochody opodatkowane według skali podatkowej (np. z tytułu umowy o pracę, umowy zlecenia itp.)?
Odpowiedź: Tak. Jest Pani zatrudniona na umowę o pracę nieprzerwanie od dnia 1 listopada 1995 r.
5) Czy w okresie, którego dotyczy wniosek, prowadziła Pani działalność gospodarczą? Jeśli tak – należy wskazać formę opodatkowania tej działalności.
Odpowiedź: Nie. Nigdy nie prowadziła Pani działalności gospodarczej.
6) Czy w okresie, którego dotyczy wniosek, miały w stosunku do Pani i Pani dziecka zastosowanie przepisy:
a) art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (podatek liniowy),
b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym z wyjątkiem najmu prywatnego lub
c) ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub
d) ustawy z 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych?
Odpowiedź: Nie. Żadne z tych przepisów nie miały nigdy zastosowania w stosunku do Pani ani w stosunku do Pani córki.
7) Czy jest Pani matką lub opiekunem prawnym innych dzieci (niż wymienione w treści wniosku) i względem nich wykonywała Pani w okresie, którego dotyczy wniosek władzę rodzicielską? Jeśli tak, należy podać ich daty urodzenia.
Odpowiedź: Nie. Nie jest Pani matką ani opiekunem prawnych innych dzieci.
8) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, należy wskazać czy wychowywała je Pani wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym (partnerem)?
Odpowiedź: Nie. Nie jest Pani matką ani opiekunem prawnych innych dzieci.
9) Czy Pani córka w okresie, którego dotyczy złożony wniosek otrzymywała, zgodnie z odrębnymi przepisami, zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną? Jeśli tak, to od kiedy oraz konkretnie, które z ww. świadczeń i na podstawie jakich przepisów?
Odpowiedź: Pani córka nigdy nie otrzymywała zasiłku pielęgnacyjnego ani renty socjalnej.
10) Czy Pani córka w roku podatkowym, którego dotyczy wniosek, osiągnęła jakiekolwiek dochody? Jeżeli tak, to proszę o wskazanie w jakiej wysokości i z jakiego tytułu?
Odpowiedź: W roku 2025 Pani córka osiągnęła dochody z tytułu: „Przychody ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych, z umów zlecenia, praktyk absolwenckich lub staży uczniowskich oraz z zasiłków macierzyńskich, o których mowa w art. 21, ust. 1 pkt 148 ustawy” w wysokości 12.628,09 zł. W załączeniu przesyła Pani kopię PIT-11.
Czy biorąc pod uwagę opisany przeze Panią wyżej stan faktyczny może Pani rozliczać podatek dochodowy od osób fizycznych w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dziecko.
Pani stanowisko (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)
Pani córka nie ma ojca ani w akcie urodzenia ani w życiu. Pomimo zawarcia przez Panią w 2019 r. związku małżeńskiego wychowuje i utrzymuje ją Pani sama. Pani mąż nie mieszka z Panią i córką od 2023 r.. Nikt oprócz Pani nie łoży na jej utrzymanie, nie troszczy się o nią. Córka jest studentką studiów stacjonarnych na państwowej uczelni. Jest Pani osobą samotnie wychowującą dziecko.
Stoi Pani na stanowisku, że pomimo zawarcia dnia 27 września 2019 r. związku małżeńskiego Pani zawsze była osobą samotnie wychowującą swoją córkę, którą adoptowała wcześniej jako osoba niezamężna. W czasie jak Pani mąż mieszkał z Panią i córką to partycypował w opłacaniu rachunków za media czy za tzw. życie, jednak od dnia 26 września 2023 r. kiedy to wyprowadził się i zamieszkał w wynajmowanym mieszkaniu, w żaden sposób nie pomagał Pani w pokrywaniu kosztów utrzymania. Między nim i Pani córką nie nawiązała się żadna emocjonalna więź. Nie ma też żadnej innej osoby, na której ciążyłby obowiązek łożenia na utrzymanie Pani córki.
Adoptowała ją Pani jako osoba niezamężna i w akcie urodzenia jako ojciec podała Pani imię (…), któremu dopisano Pani ówczesne nazwisko. W załączeniu przesyła Pani kopię odpisu zupełnego aktu urodzenia Pani córki, na którego odwrocie jest stosowna adnotacja w tej sprawie. Pani córka w 2025 roku zdała maturę i obecnie jest studentką studiów (…). Od czasu wyprowadzki Pani męża, Pani z córką mieszkały same. Nikt nie pomagał Pani i córce w pokrywaniu kosztów utrzymania. Zdecydowanie i z całą uczciwością stwierdza Pani, że zawsze sama wychowywała Pani córkę, sama ją Pani utrzymywała i dbała ojej dobro dlatego zawsze była Pani matką samotnie wychowującą dziecko i powinna podlegać opodatkowaniu podatku dochodowego jak rodzic samotnie wychowujący dziecko.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 6 ust. 4c ww. ustawy:
Od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:
1) małoletnie,
2) pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
3) pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe, obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie
- podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym.
Zgodnie z art. 6 ust. 4d ww. ustawy:
W przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest określany w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w niniejszej ustawie.
Na podstawie art. 6 ust. 4e ww. ustawy:
Przepisu ust. 4c pkt 3 nie stosuje się, jeżeli dziecko, o którym mowa w tym przepisie, uzyskało w roku podatkowym:
1) dochody, z wyjątkiem renty rodzinnej, podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b lub
2) przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 i 152
- w łącznej wysokości przekraczającej dwunastokrotność kwoty renty socjalnej określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz.U. z 2023 r. poz. 2194 oraz z 2024 r. poz. 1615), w wysokości obowiązującej w grudniu roku podatkowego.
Art. 6 ust. 4f ww. ustawy stanowi:
Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby, która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2024 r. poz. 1576).
W myśl art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko lub jej dziecko:
1) stosuje przepisy:
a) art. 30c lub
b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej ustawy
– w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;
2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
Przystępując do oceny możliwości skorzystania przez Panią z preferencyjnego rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko, należy podkreślić, że wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, wynikającej z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.), stanowiącego, że:
Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie.
Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Co więcej, zgodnie z konstrukcją i systematyką ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od generalnej zasady powszechności opodatkowania wyrażonej w powołanym wyżej art. 9 ust. 1 ww. ustawy.
Stąd też, korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym ulgi przewidzianej w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzależnione jest od spełnienia wszystkich przesłanek wymaganych do jej zastosowania.
Z powołanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że przepis art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi odstępstwo od generalnej zasady indywidualnego opodatkowania. Możliwość jego zastosowania obwarowana jest szeregiem warunków wyraźnie wskazanych w tej ustawie, które należy interpretować ściśle, co oznacza, że nie można dokonywać wykładni rozszerzającej ani też zawężającej.
Należy zauważyć, że ustawodawca uzależnił prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych od spełnienia m.in. warunku posiadania określonego statusu cywilnoprawnego wymienionego w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przepis art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia enumeratywnie osoby, którym przysługuje status osób samotnie wychowujących dzieci, odwołując się zarówno do statusu cywilnoprawnego osoby wychowującej dzieci (panna, kawaler, wdowa, wdowiec, rozwódka, rozwodnik, osoba, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osoba, której małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności), jak również do tego, że osoba ta musi faktycznie wychowywać dzieci samotnie, tj. bez wsparcia drugiego z rodziców, którym przysługuje preferencyjne rozliczenie podatku.
Przy czym, status osoby rozwiedzionej nabywa się dopiero poprzez prawomocne orzeczenie sądu o rozwiązaniu małżeństwa.
Natomiast za osobę samotnie wychowującą dzieci ustawodawca uznał również osobę pozostającą w związku małżeńskim pod warunkiem, że drugi małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności.
Jak wynika z art. 93 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236):
§ 1. Władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom.
§ 2. Jeżeli wymaga tego dobro dziecka, sąd w wyroku ustalającym pochodzenie dziecka może orzec o zawieszeniu, ograniczeniu lub pozbawieniu władzy rodzicielskiej jednego lub obojga rodziców. Przepisy art. 107 i art. 109-111 stosuje się odpowiednio.
Jak stanowi art. 94 § 1 ww. ustawy:
Jeżeli jedno z rodziców nie żyje albo nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych, władza rodzicielska przysługuje drugiemu z rodziców. To samo dotyczy wypadku, gdy jedno z rodziców zostało pozbawione władzy rodzicielskiej albo gdy jego władza rodzicielska uległa zawieszeniu.
W myśl art. 107 § 1 i § 2 ww. ustawy:
§ 1. Jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom żyjącym w rozłączeniu, sąd opiekuńczy może ze względu na dobro dziecka określić sposób jej wykonywania i utrzymywania kontaktów z dzieckiem. Sąd pozostawia władzę rodzicielską obojgu rodzicom, jeżeli przedstawili zgodne z dobrem dziecka pisemne porozumienie o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem. Rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie, chyba że dobro dziecka wymaga innego rozstrzygnięcia.
§ 2. W braku porozumienia, o którym mowa w § 1, sąd, uwzględniając prawo dziecka do wychowania przez oboje rodziców, rozstrzyga o sposobie wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka, jeżeli dobro dziecka za tym przemawia.
Zgodnie z art. 111 ww. ustawy:
§ 1. Jeżeli władza rodzicielska nie może być wykonywana z powodu trwałej przeszkody albo jeżeli rodzice nadużywają władzy rodzicielskiej lub w sposób rażący zaniedbują swe obowiązki względem dziecka, sąd opiekuńczy pozbawi rodziców władzy rodzicielskiej. Pozbawienie władzy rodzicielskiej może być orzeczone także w stosunku do jednego z rodziców.
§ 1a. Sąd może pozbawić rodziców władzy rodzicielskiej, jeżeli mimo udzielonej pomocy nie ustały przyczyny zastosowania art. 109 § 2 pkt 5, a w szczególności gdy rodzice trwale nie interesują się dzieckiem.
§ 2. W razie ustania przyczyny, która była podstawą pozbawienia władzy rodzicielskiej, sąd opiekuńczy może władzę rodzicielską przywrócić.
Osobami samotnie wychowującymi dzieci mogą być również osoby, wobec których orzeczono separację. Przy czym, nabycie statusu osoby samotnie wychowującej dziecko w takim przypadku wymaga prawomocnego orzeczenia sądu o separacji małżonków.
Zgodnie bowiem z treścią art. 611 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
§ 1. Jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny rozkład pożycia, każdy z małżonków może żądać, ażeby sąd orzekł separację.
§ 2. Jednakże mimo zupełnego rozkładu pożycia orzeczenie separacji nie jest dopuszczalne, jeżeli wskutek niej miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków albo jeżeli z innych względów orzeczenie separacji byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
§ 3. Jeżeli małżonkowie nie mają wspólnych małoletnich dzieci, sąd może orzec separację na podstawie zgodnego żądania małżonków.
W myśl art. 612 ww. ustawy:
§ 1. Jeżeli jeden z małżonków żąda orzeczenia separacji, a drugi orzeczenia rozwodu i żądanie to jest uzasadnione, sąd orzeka rozwód.
§ 2. Jeżeli jednak orzeczenie rozwodu nie jest dopuszczalne, a żądanie orzeczenia separacji jest uzasadnione, sąd orzeka separację.
Stosownie do art. 613 ww. ustawy:
§ 1. Przy orzekaniu separacji stosuje się przepisy art. 57 i art. 58.
§ 2. Orzekając separację na podstawie zgodnego żądania małżonków, sąd nie orzeka o winie rozkładu pożycia. W tym wypadku następują skutki takie, jak gdyby żaden z małżonków nie ponosił winy.
Jak stanowi art. 614 § 1 ww. ustawy:
Orzeczenie separacji ma skutki takie jak rozwiązanie małżeństwa przez rozwód, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Powyższe przepisy wskazują jednoznacznie, że uprawnionymi do preferencyjnego rozliczenia, wedle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być osoby, które stały się osobami samotnie wychowującymi dzieci poprzez prawomocne orzeczenie sądu o separacji małżonków. Separacja faktyczna (zerwanie więzi między stronami bez ingerencji sądu), która nie pociąga za sobą skutków prawnych, nie pozwala na uznanie, że dana osoba posiada taki status.
Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny i powołane przepisy prawa, wskazać należy, że w nie może Pani być uznana za osobę samotnie wychowującą dziecko i tym samym nie może Pani skorzystać z rozliczenia podatku dochodowego za lata 2023-2025 w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci. Zawarcie w 2019 r. związku małżeńskiego oraz pozostawanie w nim nadal, pozbawia Panią tego prawa w rozliczaniu się za wskazany okres. Okoliczność, że obecny mąż się wyprowadził oraz nie przysposobił Pani córki pozostaje w tym przypadku bez znaczenia. Będąc osobą w związku małżeńskim nie spełnia Pani warunków z art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie jest bowiem Pani panną, rozwódką, czy wdową, nie pozostawała Pani w orzeczonej przez sąd między Panią i Pani mężem separacji, a Pani mąż nie odbywał kary pozbawienia wolności. Ponadto fakt, że pozostaje Pani w związku małżeńskim, a prawa rodzicielskie w stosunku do córki posiadała tylko Pani, nie oznacza, że pod względem prawnym Pani sytuacja jest analogiczna jak osoby pozostającej w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich. Wskazać bowiem należy, że skoro obecny mąż nie przysposobił Pani córki i takich praw rodzicielskich w ogóle nie posiadał, więc nie mógł być też ich pozbawiony, to przepis art. 6 ust. 4c ww. ustawy w tym zakresie nie odnosi się do Pani.
Tym samym Pani stanowisko w przedmiotowym zakresie uznano za nieprawidłowe
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Nie jestem uprawniony do analizowania i oceny załączonych dokumentów – jestem związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Panią we wniosku, zadanym pytaniem oraz zajętym stanowiskiem. W związku z powyższym załączone do wniosku dokumenty nie mogą stanowić przedmiotu merytorycznej analizy w niniejszej sprawie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo