Podatnik, jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, nabył w 2010 roku w drodze kupna 50% udziału w działce budowlanej, a w 2020 roku otrzymał darowizną pozostałe 50% od rodziców. W 2024 roku rozpoczął budowę budynku jednorodzinnego dwulokalowego, który ukończył w 2025 roku. W 2026 roku ustanowił odrębną własność lokalu mieszkalnego nr 2 i planuje jego sprzedaż…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
18 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 11 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Jako osoba fizyczna, nie prowadząca działalności gospodarczej, nabył Pan w drodze umowy kupna- sprzedaży, zawartej w formie aktu notarialnego, we współwłasności z Pana rodzicami, w dniu 7 kwietnia 2010 r., prawo własności nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę budowlaną nr ewidencyjny (…), położoną w (…). Pana udział w prawie własności przedmiotowej nieruchomości wyniósł wówczas 50%.
Jedynym właścicielem opisanej wyżej nieruchomości stał się Pan 10 lutego 2020 r. w związku z ustanowieniem przez Pana rodziców na Pana rzecz, w formie aktu notarialnego darowizny ich udziału w prawie własności tej nieruchomości.
W roku 2024 na podstawie decyzji nr (…) z dnia (…) 2023 r. rozpoczął Pan na wskazanej nieruchomości budowę budynku jednorodzinnego dwulokalowego. W dniu (…) 2025 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu (…), zaświadczył, że zgłosił Pan zakończenie budowy i nie wnosi sprzeciwu w drodze decyzji odnośnie przystąpienia do użytkowania tego budynku. W dniu (…) 2025 r. Starosta (…), wydał zaświadczenie, że w tym budynku znajdują się dwa samodzielne lokale mieszkalne (lokal nr 1 oraz nr 2). W dniu (…) 2026 r. na mocy Pana oświadczenia złożonego w formie aktu notarialnego została ustanowiona odrębna własność dla lokalu mieszkalnego nr 2 znajdującego się w wybudowanym budynku. Jednocześnie został złożony wniosek o założenie dla tego lokalu odrębnej księgi wieczystej.
Pana zamiarem jest dokonanie w 2026 roku odpłatnego zbycia wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nr 2, wraz z udziałami w nieruchomości gruntowej, na której jest posadowiony budynek, w którym lokal się znajduje. Zbycie to nie będzie następować w wykonaniu działalności gospodarczej (nie prowadzi Pan działalności gospodarczej). Sprzedaż nastąpi z majątku prywatnego.
Pytania
1. Czy datą nabycia wyodrębnionego lokalu mieszkalnego, od której należy liczyć 5-letni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. z dnia 10.01.2025, Dz. U. z 2025 r., poz. 163), powinna być data nabycia przez Pana pełnego prawa własności nieruchomości gruntowej (w tym wypadku data ustanowienia przez Pana rodziców darowizny na Pana rzecz udziału w nieruchomości gruntowej), czy data wybudowania przez Pana budynku na nieruchomości gruntowej (oddania budynku do użytkowania), czy też data wyodrębnienia lokalu mieszkalnego w wybudowanym budynku?
2. Czy odpłatne zbycie wyodrębnionego lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w prawie własności gruntu, na którym został wybudowany budynek z wyodrębnionym lokalem mieszkalnym, będzie korzystało ze zwolnienia z podatku dochodowego z uwagi na upłynięcie okresu 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie przez Pana pełnego prawa własności nieruchomości gruntowej, czyli od momentu ustanowienia darowizny przez Pana rodziców na Pana rzecz w dniu 10 lutego 2020 r. (zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych)?
Pana stanowisko w sprawie
Należy wskazać, że w polskim prawie cywilnym obowiązuje zasada superficjes cedit, co oznacza, że budynek trwale z gruntem związany dzieli los prawny tego gruntu (nieruchomość gruntowa zabudowana). Dla celów podatkowych powinno się zatem przyjąć, że momentem nabycia całej nieruchomości (gruntu wraz z budynkiem wzniesionym później) jest data nabycia gruntu.
Wybudowanie budynku na własnym gruncie nie powinno być traktowane jako nowe „nabycie” w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (budynek stanowi część składową gruntu). Takiego nowego „nabycia” nie może stanowić również późniejsze wyodrębnienie lokalu mieszkalnego w takim budynku. Będzie więc to oznaczało, że jeżeli upłynęło pięć lat podatkowych od nabycia nieruchomości gruntowej (licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie) to sprzedaż wyodrębnionego lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku na tej nieruchomości gruntowej posadowionym, wraz z udziałem w gruncie, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (fakt, że budynek ma mniej lat bądź mniej lat upłynęło od chwili wyodrębnienia w nim samodzielnego lokalu mieszkalnego nie powinno mieć znaczenia dla celów podatkowych).
W świetle art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym wyłącznie wówczas, gdy następuje przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości. W przypadku nabycia nieruchomości (udziału w nieruchomości) w drodze darowizny, pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należałoby liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym darowizna miała miejsce. Sprzedaż nieruchomości po upływie owego pięcioletniego okresu, nie powinna więc podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W przypadku wybudowania budynku na własnym gruncie, grunt ten wraz z budynkiem stanowi jedną rzecz (nieruchomość) co oznacza, że skoro budynek nie stanowi odrębnej nieruchomości, to nie może być samodzielnym przedmiotem zbycia bez gruntu, na którym został wzniesiony. Za datę nabycia nieruchomości - gruntu wraz z później wzniesionym na nim budynkiem, przyjąć należy datę nabycia samego gruntu.
Podsumowując:
- budynek jest częścią składową gruntu i dzieli los prawny gruntu,
- w przypadku sprzedaży wyodrębnionego lokalu mieszkalnego w budynku, za datę nabycia takiego lokalu należy uznać datę nabycia gruntu, na którym budynek z wyodrębnionym lokalem mieszkalnym został posadowiony;
- wybudowanie budynku oraz późniejsze wyodrębnienie w nim lokalu mieszkalnego nie stanowi nowego "nabycia" w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT.
A zatem stoi Pan na stanowisku, że:
- datą nabycia wyodrębnionego lokalu mieszkalnego, od której należy liczyć 5-letni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powinna być data nabycia przez Pana pełnego prawa własności nieruchomości gruntowej, na której został wybudowany budynek, z wyodrębnionym lokalem mieszkalnym tj. ustanowienia przez Pana rodziców darowizny na Pana rzecz udziału w prawie własności gruntu (10 lutego 2020 r.);
- odpłatne zbycie w 2026 r. wyodrębnionego lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w prawie własności nieruchomości gruntowej, będzie korzystało ze zwolnienia z podatku dochodowego z uwagi na upłynięcie okresu 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło przez Pana nabycie pełnego prawa własności gruntu, na którym został posadowiony budynek z wyodrębnionym lokalem mieszkalnym, czyli od momentu ustanowienia przez Pana rodziców na Pana rzecz darowizny udziału w prawie własności gruntu, tj. od dnia 10 lutego 2020 r.; sprzedaż ta nie będzie stanowiła źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 10 ust. 1 pkt 8).
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
d) innych rzeczy,
- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu.
Jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
Zatem przychód z tego źródła z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:
- odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
- zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie lub wybudowanie.
Wobec powyższego, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment i sposób ich nabycia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego, może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych.
Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.
Aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku podatnika.
Jak wskazano powyżej, moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określany jest zgodnie z normami prawa cywilnego.
Natomiast moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określony jest zgodnie z normami prawa cywilnego. W tym zakresie należy odwołać się do przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), a w szczególności do art. 155 § 1, który stanowi, że:
Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
Jak stanowi art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
Zgodnie z prawem cywilnym darowizna dochodzi do skutku w drodze umowy jednostronnie zobowiązującej, której treścią jest zarówno zobowiązanie darczyńcy do spełnienia świadczenia pod tytułem darmym na rzecz obdarowanego, czyli do dokonania rozporządzenia i wydania przedmiotu darowizny, jak i oświadczenie obdarowanego o przyjęciu darowizny. Jeżeli przedmiotem darowizny jest nieruchomość, to umowa darowizny pod rygorem nieważności, powinna mieć formę aktu notarialnego. Tym samym zawarcie umowy darowizny nieruchomości powoduje przejście jej własności na obdarowanego z chwilą zawarcia aktu notarialnego, w którym darczyńca daruje tę nieruchomość obdarowanemu, a obdarowany darowiznę przyjmuje.
Zauważyć należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji nieruchomości, dlatego też ustalenie znaczenia tego pojęcia wymaga zastosowania definicji zawartych w przepisach ustawy Kodeks cywilny.
W myśl art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Częścią składową rzeczy – stosownie do przepisu art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego, jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.
Ponadto, jak stanowi art. 48 Kodeksu cywilnego:
Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
Wyżej wymienione przepisy wyrażają generalną zasadę, że budynek jako część składowa nieruchomości z wyjątkami przewidzianymi w ustawie – nie może być odrębnym przedmiotem własności i dzieli los prawny rzeczy głównej, tj. gruntu. Dlatego też, sprzedaż nieruchomości obejmuje zarówno zbycie gruntu, jak i znajdującego się na nim budynku, trwale z nim związanego. Jednocześnie regulacja zawarta w prawie cywilnym skutkuje tym, że datą nabycia nieruchomości jest data nabycia prawa własności gruntu bez względu na to, czy na gruncie tym wybudowano budynek, czy też nie i kiedy to nastąpiło. Odmienna sytuacja prawna występuje tylko w przypadku użytkowania wieczystego gruntu, kiedy na gruncie stanowiącym własność państwową lub gminną może być wzniesiony budynek stanowiący własność wieczystego użytkowania - art. 235 Kodeksu cywilnego. Grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są więc z natury swej nieruchomościami, budynki natomiast trwale z gruntem związane są częścią składową nieruchomości zgodnie z zasadą superficies solo cedit, w myśl której własność nieruchomości gruntowej rozciąga się na budynki, które stały się częścią składową nieruchomości. Budynek trwale związany z gruntem, jako część składowa gruntu, nie może być przedmiotem odrębnej własności. Odrębnym przedmiotem własności budynek będzie wówczas, gdy wzniesiono go na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym i w takim przypadku istotne znaczenie będzie miała data jego wybudowania.
Ponadto wskazać należy, że kwestie ustanowienia odrębnej własności lokalu reguluje ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 232).
Na mocy art. 2 ust. 1 wskazanej ustawy:
Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej „lokalami”, mogą stanowić odrębne nieruchomości.
W świetle art. 2 ust. 2 przytoczonej ustawy:
Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
Z art. 3 ust. 1 ustawy o własności lokali wynika, że:
W razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali.
Wedle art. 3 ust. 2 wskazanej ustawy:
Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.
Art. 3 ust. 3 przywołanej ustawy stanowi, że:
Udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Udział właściciela samodzielnych lokali niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi.
Na gruncie art. 7 ust. 1 powołanej ustawy:
Odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze umowy, a także jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego współwłasność.
Stosownie do art. 7 ust. 2 wskazanej ustawy:
Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie aktu notarialnego; do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej.
Z art. 8 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że:
Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna określać w szczególności:
1) rodzaj, położenie i powierzchnię lokalu oraz pomieszczeń do niego przynależnych;
2) wielkość udziałów przypadających właścicielom poszczególnych lokali w nieruchomości wspólnej.
Dodatkowo na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 341):
Dla każdej nieruchomości prowadzi się odrębną księgę wieczystą, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Dotyczy to także nieruchomości lokalowych oraz nieruchomości, w których nieruchomości lokalowe zostały wyodrębnione.
Z powyższych przepisów wynika zatem, że gdy najpierw dochodzi do nabycia gruntu, a dopiero później wybudowany zostanie budynek, istotnym z podatkowego punktu widzenia jest moment nabycia gruntu.
Podkreślić także należy, że w wyniku wyodrębnienia lokali, wielkość budynku/lokalu mieszkalnego, z którego je wyodrębniono, jaką właściciel posiadał przed ich wyodrębnieniem nie zmieniła się, z czego wynika, że ustanowienie odrębnej własności lokali nie jest zdarzeniem prawnopodatkowym, które należy utożsamiać z nabyciem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie występuje bowiem przysporzenie majątkowe ponad to, czego właścicielem był dokonujący tego wyodrębnienia.
Z powyższego wynika, że wyodrębnienie faktyczne lokali bez ustanowienia ich odrębnej własności nie zmienia stanu własności nieruchomości ani momentu jej nabycia. Również prawne wyodrębnienie lokali z nieruchomości nie powoduje, że momentem nabycia lokalu jest chwila ustanowienia odrębnej własności lokalu, czy założenia księgi wieczystej, o ile w wyniku ustanowienia odrębnej własności nie nastąpiło zwiększenie dotychczasowego stanu posiadania.
Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że 7 kwietnia 2010 r. nabył Pan w drodze umowy kupna- sprzedaży, zawartej w formie aktu notarialnego, we współwłasności z Pana rodzicami, prawo własności nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę budowlaną. Pana udział w prawie własności przedmiotowej nieruchomości wyniósł wówczas 50%. 10 lutego 2020 r. stał się Pan jedynym właścicielem opisanej wyżej nieruchomości w związku z ustanowieniem przez Pana rodziców na Pana rzecz, w formie aktu notarialnego darowizny ich udziału w prawie własności tej nieruchomości.
W roku 2024 rozpoczął Pan na wskazanej nieruchomości budowę budynku jednorodzinnego dwulokalowego. (…) 2025 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu (…), zaświadczył, że zgłosił Pan zakończenie budowy i nie wnosi sprzeciwu w drodze decyzji odnośnie przystąpienia do użytkowania tego budynku. (…) 2025 r. Starosta (…), wydał zaświadczenie, że w tym budynku znajdują się dwa samodzielne lokale mieszkalne (lokal nr 1 oraz nr 2). (…) 2026 r. na mocy Pana oświadczenia złożonego w formie aktu notarialnego została ustanowiona odrębna własność dla lokalu mieszkalnego nr 2 znajdującego się w wybudowanym budynku. Jednocześnie został złożony wniosek o założenie dla tego lokalu odrębnej księgi wieczystej.
Pana zamiarem jest dokonanie w 2026 roku odpłatnego zbycia wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nr 2, wraz z udziałem w nieruchomości gruntowej, na której jest posadowiony budynek, w którym lokal się znajduje. Zbycie to nie będzie następować w wykonaniu działalności gospodarczej.
Przedmiotem Pana wątpliwości jest to, czy datą nabycia wyodrębnionego lokalu mieszkalnego, od której należy liczyć 5-letni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powinna być data nabycia przez Pana pełnego prawa własności nieruchomości gruntowej, na której został wybudowany budynek, z wyodrębnionym lokalem mieszkalnym tj. ustanowienia przez Pana rodziców darowizny na Pana rzecz udziału w prawie własności gruntu (10 lutego 2020 r.) oraz czy odpłatne zbycie w 2026 r. wyodrębnionego lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w prawie własności nieruchomości gruntowej nie będzie stanowiło źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 10 ust. 1 pkt 8).
W odniesieniu do powyższego zauważyć należy, że wobec wskazania przez Pana w opisie sprawy, że na nabytej w 2010 r. (1/2 udziału) oraz w 2020 r. (1/2 udziału) działce, wybudowano budynek jednorodzinny dwulokalowy, a także dokonano w 2026 r. wyodrębnienia lokalu mieszkalnego nr 2, to stwierdzić należy, że w wyniku opisanych czynności nie doszło do nowego ukształtowania prawa własności.
W konsekwencji, za datę nabycia wyodrębnionego w 2026 r. lokalu mieszkalnego nr 2, który zostanie sprzedany w 2026 r., należy uznać datę nabycia działki w 2010 r. (1/2 udziału) oraz w 2020 r. (1/2 udziału), na której wybudowano dom jednorodzinny dwulokalowy, gdyż termin pięcioletni nie może być liczony odrębnie dla nabycia własności gruntu oraz dla wybudowanego na tym gruncie budynku, stanowiącego jego część składową. Bieg tego terminu liczony jest od końca roku kalendarzowego, w którym nabyto grunt na własność. Data wybudowania budynku w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia. Także w wyniku przedmiotowego wyodrębnienia lokali nie nastąpiła zmiana dotychczasowego stanu posiadania, czyli nie mamy do czynienia z nabyciem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (nie zwiększył się stan posiadanego majątku osobistego).
W konsekwencji, nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej, planowane odpłatne zbycie w 2026 r. wskazanego we wniosku lokalu nr 2 nie będzie stanowiło dla Pana źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na upływ 5-letniego okresu wskazanego w tym przepisie.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
Ponadto wskazuję, że nie jestem uprawniony do analizowania i oceny załączonych dokumentów –jestem związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Pana we wniosku, zadanym pytaniem oraz zajętym stanowiskiem. W związku z powyższym załączone do wniosku dokumenty nie mogą stanowić przedmiotu merytorycznej analizy w niniejszej sprawie.
Ponadto informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku (zapytania), tj. opodatkowania sprzedaży lokalu jako odpłatnego zbycia nieruchomości na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – w wydanej interpretacji rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności określenia źródła uzyskania przychodu w oparciu o art. 10 ust. 1 ww. ustawy w związku ze sprzedażą tego lokalu.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo