Interpretacja 0112-KDSL1-1.4011.279.2026.3.AK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 16 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani pismem z 16 kwietnia 2026 r. (wpływ 20 kwietnia 2026 r.) oraz pismem z 1 czerwca 2026 r. (wpływ 3 czerwca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni jest rozwiedziona, a z małżeństwa posiada małoletnie dzieci: AA urodzonego w dniu (…) czerwca 2012 r. i BA urodzonego w dniu (…) lipca 2007 r. (dalej jako „Dzieci”)

Na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z sierpnia 2024 r. orzekającego o rozwiązaniu małżeństwa przez rozwód, wykonywanie władzy rodzicielskiej nad Dziećmi zostało powierzone obojgu rodzicom.

Zgodnie z wyżej wymienionym wyrokiem, obecnie piecza nad AA ma charakter opieki naprzemiennej. BA, urodzony w 2007 r. nie pozostaje już pod władzą rodzicielską. Pełnoletni BA nie jest wychowywany wspólnie przez rodziców. Jego miejscem zamieszkania pozostaje miejsce zamieszkania Wnioskodawczyni.

BA jest dzieckiem uczącym się w szkole, o której mowa w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe, obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej.

W okresach, gdy małoletni AA przebywa u Wnioskodawczyni:

-        to ona samodzielnie zapewnia dziecku utrzymanie, opiekę, wychowanie i podejmuje decyzje dotyczące jego codziennego życia;

-        ponosi koszty utrzymania dziecka (żywność, odzież, transport, edukacja, zajęcia dodatkowe);

-        drugi rodzic nie uczestniczy w tym czasie w procesie wychowawczym i nie ponosi wydatków na dziecko.

Ponadto to Wnioskodawczyni jest rodzicem wiodącym zarówno pełnoletniego B, jak i małoletniego A. Pomimo opieki naprzemiennej nad małoletnim A to Wnioskodawczyni załatwia wszelkie sprawy organizacyjne i formalne dotyczącego dziecka – zapisuje na zajęcia dodatkowe, uiszcza opłaty za te zajęcia, umawia na wizyty lekarskie, do fryzjera, pozostaje w kontakcie ze szkołą. To samo dotyczy pełnoletniego B, który nie jest w stanie się sam utrzymać. Syn kontynuuje naukę w szkole wyższej a Wnioskodawczyni nadal załatwia bieżące sprawy dotyczące płatności za jego aktywności, związane z jego zdrowiem i kształceniem. Tym samym to Wnioskodawczyni w większym stopniu angażuje się w bieżące wychowanie dzieci.

Świadczenie wychowawcze, o którym w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1576 z późn. zm.; dalej jako: Ustawa o pomocy) pobiera Wnioskodawczyni – to jej zostało przyznane świadczenie, w całości – w kwocie 800 zł miesięcznie.

Rozliczenie dotyczy roku 2025 i za ten rok Wnioskodawczyni wnosi o wydanie interpretacji.

W okresie, którego dotyczy wniosek, Wnioskodawczyni podlegała nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W roku 2025 do chwili obecnej Wnioskodawczyni uzyskiwała i uzyskuje dochód ze stosunku pracy z wyboru.

W okresie, którego dotyczy wniosek, Wnioskodawczyni nie była osobą pozostającą w związku małżeńskim, której małżonek odbywał karę pozbawienia wolności.

Opieka nad małoletnim synem AA była i jest faktycznie sprawowana w podobnych okresach czasu przez oboje rodziców, zgodnie z orzeczeniem sądu. Opieka ta realizowana jest w pełni, niezależnie przez każdego z rodziców – jednak zdarza się, że dziecko przebywa częściej i dłużej pod opieką Wnioskodawczyni.

Rodzice nie spotykają się przy przekazaniu dziecka - każde z nich odbiera syna samodzielnie ze szkoły. Każde z rodziców samodzielnie podejmuje bieżące decyzje dotyczące wychowania i codziennej opieki nad dzieckiem, bez konieczności kontaktowania się z drugim rodzicem w tych sprawach. Wnioskodawczyni samodzielnie zapewnia dziecku utrzymanie, wychowanie i opiekę. Ponosi bieżące koszty życia dziecka - wyżywienie, odzież, transport itp. Podejmuje samodzielnie decyzje dotyczące jego codziennego funkcjonowania. Drugi rodzic w tym czasie nie uczestniczy w procesie wychowawczym ani w utrzymaniu dziecka.

W okresie, którego dotyczy wniosek, oprócz Dzieci, o których mowa we wniosku, Wnioskodawczyni nie była matką dla innego dziecka, które wychowywała wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym.

W okresie, którego dotyczy wniosek, w stosunku do Wnioskodawczyni bądź do jej Dzieci nie miały zastosowania przepisy art. 30c (opodatkowanie dochodów z działalności gospodarczej, działów specjalnych produkcji rolnej podatkiem liniowym) lub ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym (z wyjątkiem przepisów dotyczących najmu prywatnego) - w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń.

W okresie, którego dotyczy wniosek, w stosunku do Wnioskodawczyni bądź do jej dziecka nie miały zastosowania przepisy z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Żadne z Dzieci Wnioskodawczyni nie uzyskało w roku podatkowym 2025 dochodów, podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b ustawy o PIT lub przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 i 152 w łącznej wysokości przekraczającej dwunastokrotność kwoty renty socjalnej określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U. z 2023 r. poz. 2194 oraz z 2024 r. poz. 1615), w wysokości obowiązującej w grudniu roku podatkowego.

Według wiedzy Wnioskodawczyni w zeznaniu podatkowym za rok, którego dotyczy wniosek, ojciec syna, o którym mowa we wniosku, nie rozliczył się jako osoba samotnie wychowująca dziecko.

Ponadto, w piśmie z 16 kwietnia 2026 r., Wnioskodawczyni wskazała, że:

Wnioskodawczyni w 2025 r. nie prowadziła działalności gospodarczej.

Wyrok Sądu Okręgowego z sierpnia 2024 r. orzekający o rozwiązaniu małżeństwa przez rozwód uprawomocnił się w dniu (…) września 2024 r. Stan cywilny Wnioskodawczyni po orzeczeniu rozwodu nie uległ zmianie.

Wyrok orzekający rozwód nie reguluje kontaktów rodziców z synem A. Wyrok reguluje pieczę nad dzieckiem. Zgodnie z wyrokiem piecza nad AA ma charakter opieki naprzemiennej, w powtarzających się okresach, a miejscem zamieszkania dziecka jest zgodnie z wyrokiem miejsce zamieszkania Wnioskodawczyni. Piecza ta jest realizowana w taki sposób, że miejscem zamieszkania A jest miejsce zamieszkania matki. Przez większość czasu A przebywa u matki. Przebywa też u ojca, ale rodzice nie mają żadnego formalnego porozumienia, które regulowałoby dni opieki nad dziećmi.

W okresie, którego dotyczy wniosek żadne z dzieci Wnioskodawczyni nie otrzymywały i nie otrzymują, zgodnie z odrębnymi przepisami, zasiłku (dodatku) pielęgnacyjnego ani renty socjalnej.

Ojciec dzieci nie płaci alimentów.

Pełnoletni syn pozostaje na utrzymaniu Wnioskodawczyni. Ojciec partycypuje w kosztach jego utrzymania, ale w stopniu znacznie niższym niż Wnioskodawczyni. Względem pełnoletniego syna ojciec zapewnia mu dach nad głową w okresie, kiedy syn spędza u niego czas, wówczas również zapewnia mu wyżywienie.

W okresie, którego dotyczy wniosek Wnioskodawczyni faktycznie i samotnie wychowywała dzieci, bez udziału drugiego rodzica – ojca dziecka – wykonywała władzę rodzicielską (ojciec dzieci nie pomagał jej w wychowywaniu przez nią dzieci): stale troszczyła się o byt materialny i rozwój emocjonalny dzieci bez udziału (wsparcia) drugiej osoby, tj. uczestniczyła w wychowaniu dzieci, dbała o prawidłowy rozwój dzieci kształtując ich właściwe zachowania, rozwijała ich zainteresowania, sprawowała nad dziećmi pieczę/opiekę, troszczyła się o ich rozwój fizyczny i duchowy, ponosiła wydatki związane z wypoczynkiem, ponosiła koszty ich utrzymania, zabezpieczała potrzeby bytowe, zdrowotne i edukacyjne, pomagała w edukacji szkolnej, brała czynny udział w sprawach dotyczących dzieci związanych z ich kształceniem, dodatkowymi zajęciami itp. (ojciec dzieci nie wpierał jej w tym). Przesłanki, które świadczą o tym, że Wnioskodawczyni samotnie wychowywała dzieci w okresie objętym wnioskiem są następujące: Wnioskodawczyni przygotowywała dzieciom posiłki, przygotowywała śniadaniówki, prała ich ubrania, jeździła z nimi na zakupy w celu zakupu ubrań i butów, prowadziła z nimi rozmowy dotyczące prawidłowych zachowań w szkole, względem rówieśników, względem osób starszych, wyborów życiowych, hierarchii wartości, zawoziła na treningi, umawiała wizyty lekarskie, wizyty u dentystów, wizyty fryzjerskie, organizowała im czas po lekcjach zapisując je na zajęcia dodatkowe, organizowała te zajęcia dodatkowe (pod względem wyboru terminu, godziny, „zgrania” ich z planem lekcji), odrabiała z synami zadania domowe, pomagała przygotowywać się do sprawdzianów, organizowała korepetycje i była w kontakcie z korepetytorami w przedmiocie postępów syna, podejmowała działania zmierzające do ukierunkowania syna B pod kątem wyboru uczelni wyższej omawiając z nim program studiów oraz to jakie poszczególne kierunki dają perspektywy.

W 2025 r. ojciec dzieci uczestniczył w wychowaniu dzieci, ale w znacznie mniejszym niż Wnioskodawczyni (nieporównywalnym) zakresie. Ojciec nie dbał o ich prawidłowy rozwój poprzez kształtowanie ich właściwego zachowania, nie rozwijał ich zainteresowań. To Wnioskodawczyni jest rodzicem prowadzącym rozmowy z dziećmi na różne „trudne” tematy kształtujące ich rozwój i zachowania względem innych osób. Ojciec dzieci sprawował nad nimi pieczę w okresach, kiedy przebywali w jego domu. Ojciec nie troszczył się o ich rozwój fizyczny i duchowy, nie ponosił wydatków związanych z wypoczynkiem, nie ponosił kosztów ich utrzymania, poza zapewnieniem im jedzenia w dni, kiedy spędzali czas u niego i poza zapewnieniem im „dachu nad głową” w okresie, kiedy przebywali u niego. Ojciec zabezpieczał podstawowe potrzeby bytowe w czasie kiedy dzieci spędzały czas w jego miejscu zamieszkania. Nie zabezpieczał ich potrzeb zdrowotnych i edukacyjnych w takim stopniu jak Wnioskodawczyni. Ojciec nie brał czynnego udziału w sprawach dotyczących dzieci związanych z ich kształceniem, dodatkowymi zajęciami itp. Świadczy o tym fakt, iż to Wnioskodawczyni angażuje się w bieżące wychowanie dzieci. Syn B kontynuuje naukę w szkole wyższej, a Wnioskodawczyni nadal załatwia bieżące sprawy dotyczące płatności za jego aktywności, związane z jego zdrowiem i kształceniem. Wnioskodawczyni organizuje dzieciom wypoczynek letni, umawia obozy, zabiera dzieci na wakacje. Wnioskodawczyni jest rodzicem zdecydowanie wiodącym.

Z kolei, w piśmie z 1 czerwca 2026 r., Wnioskodawczyni wskazała, że:

1.  Za okres będący przedmiotem wniosku Wnioskodawczyni pobierała świadczenie wychowawcze na dwoje dzieci jedynie w okresie od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia (…) lipca 2025 r., zaś od dnia (…) lipca 2025 r. do dnia 31 grudnia 2025 r. jedynie na AA. Za miesiąc lipiec Wnioskodawczyni otrzymała świadczenie w łącznej kwocie 1.471 zł, nie zaś 1.600 zł. W dniu (…) lipca 2025 r. BA ukończył bowiem 18 rok życia.

2.  BA, w okresie będącym przedmiotem wniosku, był również objęty opieką naprzemienną – ale tylko do dnia (…) lipca 2025 r. Tylko bowiem do tego dnia pozostawał pod władzą rodzicielską.

3.  W okresie, którego dotyczy wniosek, w stosunku do żadnego z synów Wnioskodawczyni nie miały zastosowania przepisy:

a)    ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub

b)    ustawy z 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

4.   W okresie objętym wnioskiem kontakty pełnoletniego syna z ojcem przebiegały poprawnie i odbywały się z częstotliwością zgodną z ustaleniami pomiędzy stronami – to jest B spędzał u ojca co drugi tydzień, poczynając w poniedziałek i kończąc w kolejny poniedziałek. Zaangażowanie ojca w proces opieki/pieczy i utrzymania pełnoletniego syna przedstawiało się w taki sposób, że w dni kiedy B miał ustalone kontakty z ojcem, po szkole wracał bezpośrednio do jego domu, który znajduje się w innej miejscowości niż dom matki. Miał tam zapewniony „dach nad głową”, wyżywienie, wszelkie media. W czasie, w którym syn B przebywał u ojca, ojciec wykonywał podstawowe czynności związane z pieczą nad dzieckiem (a po uzyskaniu pełnoletności typowe obowiązki rodzica wobec dziecka) – przygotowywał posiłki, robił zakupy żywnościowe, prał jego ubrania, rozmawiał z synem o czasie spędzonym w szkole.

Dodatkowo Wnioskodawczyni nadmieniła, że w interpretacji podatkowej z dnia 22 kwietnia 2026 r., 0113- KDIPT2-2.4011.44.2026.2.ST, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że Wychowywanie dziecka/dzieci w systemie opieki naprzemiennej nie stanowi zatem samo w sobie przesłanki negatywnej, która pozbawia rodzica prawa do opodatkowania dochodów na zasadach przewidzianych dla osób samotnie wychowujących dzieci, gdyż do zastosowania wyłączenia z art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek.

Wskazać należy, że w sprawie niniejszej świadczenie 800+ zostało przyznane tylko Wnioskodawczyni, albowiem to ona w większym stopniu sprawuje opiekę nad dziećmi

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawczyni ma prawo do zastosowania preferencyjnego sposobu opodatkowania przewidzianego dla osoby samotnie wychowującej dziecko, o którym mowa w art. 6 ust. 4e ustawy o PIT, mimo że jedno z jej dzieci objęte jest opieką naprzemienną, w sytuacji gdy jednak nie zaistniała druga negatywna przesłanka dla ww. sposobu opodatkowania w postaci przyznania świadczenia wychowawczego obojgu rodzicom, albowiem świadczenie to w całości pobiera Wnioskodawczyni?

Pani stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawczyni ma ona prawo do preferencyjnego sposobu opodatkowania.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawczyni

Zgodnie z art. 6 ust. 4c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.): Od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:

1)  małoletnie,

2)  pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,

3)  pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe, obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie

- podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym.

Stosownie do art. 6 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: W przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest określany w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

Według art. 6 ust. 4e cytowanej ustawy: Przepisu ust. 4c pkt 3 nie stosuje się, jeżeli dziecko, o którym mowa w tym przepisie, uzyskało w roku podatkowym:

1)  dochody, z wyjątkiem renty rodzinnej, podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b lub

2)  przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 i 152 – w łącznej wysokości przekraczającej dwunastokrotność kwoty renty socjalnej określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U. z 2023 r. poz. 2194 oraz z 2024 r. poz. 1615), w wysokości obowiązującej w grudniu roku podatkowego.

Na podstawie art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby, która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2024 r. poz. 1576).

W świetle art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko lub jej dziecko:

1)  stosuje przepisy:

a)  art. 30c lub

b)  ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej ustawy – w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;

2)  podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prawa, wszelkie preferencje podatkowe stanowią wyłom od zasady powszechności opodatkowania oraz mają charakter przywileju, z którego podatnik ma prawo, a nie obowiązek korzystania. Muszą one być zatem interpretowane bez dokonywania wykładni rozszerzającej, a także zawężającej danego przepisu prawa podatkowego. Nadto, przy wszelkiej interpretacji przepisów prawa podatkowego i próbach odkodowania zawartych w nich norm prawnych, należy posługiwać się przede wszystkim wykładnią językową.

Uwzględniając cytowane uregulowania prawne wskazać należy, że przepis art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia enumeratywnie osoby, którym przysługuje status osób samotnie wychowujących dzieci, odwołując się zarówno do statusu cywilnoprawnego osoby wychowującej dzieci (panna, kawaler, wdowa, wdowiec, rozwódka, rozwodnik), jak również do tego, że osoba ta musi faktycznie wychowywać dzieci samotnie.

Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje dla potrzeb jej wykładni i stosowania pojęcia „samotnego wychowywania”, ani nie odsyła w tym zakresie do odrębnych regulacji.

Dla ustalenia znaczenia „samotnie” oraz „wychowywać” należy zatem odwołać się w pierwszej kolejności do językowych reguł interpretacyjnych.

Zgodnie z internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN „wychować – wychowywać” to:

(1) «zapewnić dziecku opiekę i doprowadzić je do samodzielności»,

(2) «przygotować kogoś do pracy w jakiejś dziedzinie».

Zatem, „wychowywać” w słownikowym rozumieniu oznacza: zapewniając byt doprowadzić do osiągnięcia pełnego rozwoju psychicznego i fizycznego. Wychowywanie polega na stałym troszczeniu się o byt materialny dziecka oraz o jego rozwój emocjonalny. Wychowanie dziecka można określić jako kształtowanie osobowości dziecka poprzez kształtowanie jego samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu, systemu wartości oraz postaw emocjonalnych.

Natomiast, „samotny” to:

(1) «żyjący sam, bez rodziny, przyjaciół»,

(2) «znajdujący się w określonej sytuacji, w określonym czasie zupełnie sam»,

(3) «spędzany, odbywany w pojedynkę, bez towarzystwa»,

(4) «znajdujący się na odludziu».

Wychowywanie dziecka w systemie opieki naprzemiennej przez rozwiedzionych rodziców nie stanowi samo w sobie przesłanki negatywnej, która pozbawia rodzica prawa do opodatkowania dochodów na zasadach przewidzianych dla osoby samotnie wychowujących dzieci. Jednakże zarówno ojciec, jak i matka dziecka, nie mogą opodatkować swoich dochodów na zasadach przewidzianych dla rodziców samotnie wychowujących dzieci, ponieważ zgodnie z art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, prawo to przysługuje tylko jednemu rodzicowi, pod warunkiem, że spełnia pozostałe warunki dla tej preferencji.

Istotne jest również, że z art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania w sytuacji gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Do zastosowania wyłączenia z art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poza pozostawaniem dziecka pod opieką naprzemienną, konieczne jest wystąpienie też drugiej przesłanki negatywnej, o której mowa w tym przepisie, czyli sytuacja, gdy, zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, faktycznie rodzic pobiera świadczenie wychowawcze z ZUS w wysokości 400 zł miesięcznie.

Mając na uwadze przedstawiony opis stanu faktycznego oraz powołane rozważania prawne stwierdzić należy, że w sytuacji Wnioskodawczyni nie zachodzi druga z ww. negatywnych przesłanek. Świadczenie wychowawcze pobiera bowiem w całości, to jest w kwocie 800 zł na każde z dzieci Wnioskodawczyni, jako rodzic wiodący. Świadczenie to zatem, w związku z opieką naprzemienną, nie zostało przyznane obojgu rodzicom. Powoduje to, że Wnioskodawczyni ma prawo do preferencyjnego opodatkowania w omawiany sposób.

Należy zauważyć, że podobne stanowisko zajął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 10 grudnia 2025 r., 0115-KDIT2.4011.560.2025.2.MD, wskazując, że Wnioskodawca nie może skorzystać z preferencyjnego sposobu opodatkowania, albowiem zgodnie z rozstrzygnięciem sądu syn Wnioskodawcy pozostawał w systemie opieki naprzemiennej (tydzień na tydzień), a wraz z tym w okresie, którego dotyczy wniosek, świadczenie wychowawcze na dziecko zostało ustalone i wypłacone obojgu rodzicom, czyli podzielone po połowie między nimi zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Uzasadnienie tej interpretacji wskazuje, że w ocenie Dyrektora KIS to właśnie spełnienie tej drugiej negatywnej przesłanki w postaci podziału świadczenia wychowawczego po połowie uniemożliwia skorzystanie z ww. sposobu opodatkowania.

W świetle powyższego Wnioskodawczyni wnosi o potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska w interpretacji indywidualnej, o którą występuje złożonym wnioskiem.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Z jego treści wynika, że:

Na mocy art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 6 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na podstawie art. 6 ust. 4e ww. ustawy:

Stosownie do art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na podstawie art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przystępując do oceny możliwości skorzystania przez Panią z preferencyjnego rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych – za wskazany przez Panią okres, tj. za 2025 r. – w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko, należy wyjaśnić, że każda preferencja podatkowa stanowi wyjątek od zasady równości i powszechności opodatkowania. Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą.

Z powołanych powyżej przepisów wynika, że ustawodawca uzależnił prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad obliczania podatku dochodowego dla osób samotnie wychowujących dzieci od spełnienia łącznie następujących warunków:

-    posiadania przez rodzica lub opiekuna prawnego statusu osoby samotnie wychowującej dziecko;

-    wychowywania przez rodzica lub opiekuna prawnego samotnie w roku podatkowym dziecko;

-    nieuzyskiwania przez rodzica lub opiekuna prawnego i dziecko przychodów/dochodów, do których zastosowanie mają przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem najmu prywatnego;

-    niepodlegania przez rodzica lub opiekuna prawnego i dziecko opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Przepis art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia enumeratywnie osoby, którym przysługuje status osób samotnie wychowujących dzieci, odwołując się do posiadania określonego stanu cywilnego (panna, kawaler, wdowa, wdowiec, rozwódka, rozwodnik), jak również do tego, że osoba ta musi faktycznie wychowywać dzieci samotnie.

Przy czym ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje dla potrzeb jej wykładni i stosowania samotnego wychowywania, ani nie odsyła w tym zakresie do odrębnych regulacji.

Dla ustalenia znaczenia „samotnie” oraz „wychowywać” należy zatem odwołać się w pierwszej kolejności do językowych reguł interpretacyjnych.

Zgodnie z internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN „wychować — wychowywać” to:

(1) «zapewnić dziecku opiekę i doprowadzić je do samodzielności»,

(2) «przygotować kogoś do pracy w jakiejś dziedzinie».

Zatem, „wychowywać” w słownikowym rozumieniu oznacza: zapewniając byt doprowadzić do osiągnięcia pełnego rozwoju psychicznego i fizycznego. Wychowywanie polega na stałym troszczeniu się o byt materialny dziecka oraz o jego rozwój emocjonalny. Wychowanie dziecka można określić jako kształtowanie osobowości dziecka poprzez kształtowanie jego samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu, systemu wartości oraz postaw emocjonalnych.

Natomiast, „samotny” to:

(1) «żyjący sam, bez rodziny, przyjaciół»,

(2) «znajdujący się w określonej sytuacji, w określonym czasie zupełnie sam»,

(3) «spędzany, odbywany w pojedynkę, bez towarzystwa»,

(4) «znajdujący się na odludziu».

Wychowanie dziecka można określić jako kształtowanie osobowości dziecka poprzez kształtowanie jego samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu, systemu wartości oraz postaw emocjonalnych.

Przy wychowywaniu dziecka należy wziąć pod uwagę całokształt działań i czynności wykonywanych przez każdego z rodziców, w tym także tych o charakterze niewymiernym jak kształtowanie osobowości, światopoglądu, systemu wartości, postaw emocjonalnych.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają prawa podatnika do preferencyjnego opodatkowania jego dochodów od tego, czy przez cały rok był osobą samotnie wychowującą dziecko. Wystarczające jest zatem, aby taki stan zaistniał w ciągu roku, a nie trwał przez cały rok.

Jednocześnie podkreślam, że od 1 stycznia 2022 r. na szczególne uwzględnienie zasługuje zmiana normatywna wynikająca z art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na mocy tego przepisu nie przyznaje się preferencji osobie, która wychowuje dziecko z drugim rodzicem w systemie opieki naprzemiennej, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z ustawą o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

Wychowywanie dziecka w systemie opieki naprzemiennej przez rozwiedzionych rodziców nie stanowi jednak samo w sobie przesłanki negatywnej, która pozbawia rodzica prawa do opodatkowania dochodów na zasadach przewidzianych dla osoby samotnie wychowujących dzieci, gdyż do zastosowania wyłączenia z art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek (tj. zarówno wychowywania dziecka w systemie opieki naprzemiennej, jak i ustalenie świadczenia wychowawczego zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci).

W rezultacie, rodzice sprawujący naprzemienną opiekę mogą być rodzicami samotnie wychowującymi dzieci. Nie oznacza to jednak, że zarówno ojciec, jak i matka dziecka, mogą opodatkować swoje dochody na zasadach przewidzianych dla rodziców samotnie wychowujących dzieci, ponieważ zgodnie z art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, prawo to przysługuje tylko jednemu rodzicowi, pod warunkiem, że spełnia pozostałe warunki dla tej preferencji.

W sytuacji, gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wprost stanowi, że żaden z rodziców nie może zastosować tej preferencji. W praktyce chodzi o rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, którzy zgodnie z orzeczeniem sądu sprawują opiekę nad dzieckiem w porównywalnych i powtarzających się okresach w systemie opieki naprzemiennej, oraz każdy z rodziców pobiera świadczenie wychowawcze w wysokości połowy kwoty tego świadczenia, które przysługuje za dany miesiąc. Jeżeli tylko jeden z rodziców pobiera świadczenie wychowawcze, to prawo do opodatkowania swoich dochodów na zasadach przewidzianych dla osoby samotnie wychowującej dziecko przysługuje temu rodzicowi, który nie pobiera świadczenia wychowawczego.

Z treści wniosku wynika, że od 2024 r. jest Pani rozwiedziona, wyrok orzekający o rozwiązaniu małżeństwa przez rozwód uprawomocnił się w dniu (…) września 2024 r. Pani stan cywilny po orzeczeniu rozwodu nie uległ zmianie. Z małżeństwa posiada Pani dwoje dzieci: A urodzonego w dniu (…) czerwca 2012 r. i B urodzonego w dniu (…) lipca 2007 r. Na podstawie prawomocnego wyroku wykonywanie władzy rodzicielskiej nad dziećmi zostało powierzone obojgu rodzicom. Pełnoletni B nie pozostaje już pod władzą rodzicielską. Wyrok nie reguluje kontaktów rodziców z synem A. Zgodnie z wyrokiem piecza nad A ma charakter opieki naprzemiennej, w powtarzających się okresach, a miejscem zamieszkania dziecka jest Pani miejsce zamieszkania. Przez większość czasu A przebywa u Pani. Przebywa też u ojca, ale rodzice nie mają żadnego formalnego porozumienia, które regulowałoby dni opieki nad dziećmi. Pełnoletni B nie jest wychowywany wspólnie przez rodziców. Jego miejscem zamieszkania pozostaje miejsce zamieszkania Pani. B jest dzieckiem uczącym się w szkole, o której mowa w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe, obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej. Ojciec partycypuje w kosztach jego utrzymania, ale w stopniu znacznie niższym niż Pani. Względem pełnoletniego syna ojciec zapewnia mu dach nad głową w okresie, kiedy syn spędza u niego czas, wówczas również zapewnia mu wyżywienie. W okresach, gdy małoletni A przebywa u Pani to samodzielnie zapewnia dziecku utrzymanie, opiekę, wychowanie i podejmuje decyzje dotyczące jego codziennego życia. Ponosi Pani koszty utrzymania dziecka (żywność, odzież, transport, edukacja, zajęcia dodatkowe), drugi rodzic nie uczestniczy w tym czasie w procesie wychowawczym i nie ponosi wydatków na dziecko. Ponadto to Pani jest rodzicem wiodącym zarówno pełnoletniego B, jak i małoletniego A. Pomimo opieki naprzemiennej nad małoletnim A to Pani załatwia wszelkie sprawy organizacyjne i formalne dotyczącego dziecka – zapisuje na zajęcia dodatkowe, uiszcza opłaty za te zajęcia, umawia na wizyty lekarskie, do fryzjera, pozostaje w kontakcie ze szkołą. To samo dotyczy pełnoletniego B, który nie jest w stanie się sam utrzymać. Syn kontynuuje naukę w szkole wyższej a Pani nadal załatwia bieżące sprawy dotyczące płatności za jego aktywności, związane z jego zdrowiem i kształceniem. Tym samym to Pani w większym stopniu angażuje się w bieżące wychowanie dzieci. Świadczenie wychowawcze, o którym w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci pobiera Pani – to Pani zostało przyznane świadczenie, w całości – w kwocie 800 zł miesięcznie. Opieka nad małoletnim synem A była i jest faktycznie sprawowana w podobnych okresach czasu przez oboje rodziców, zgodnie z orzeczeniem sądu. Opieka ta realizowana jest w pełni, niezależnie przez każdego z rodziców – jednak zdarza się, że dziecko przebywa częściej i dłużej pod Pani opieką. Rodzice nie spotykają się przy przekazaniu dziecka – każde z nich odbiera syna samodzielnie ze szkoły. Każde z rodziców samodzielnie podejmuje bieżące decyzje dotyczące wychowania i codziennej opieki nad dzieckiem, bez konieczności kontaktowania się z drugim rodzicem w tych sprawach. Samodzielnie zapewnia Pani dziecku utrzymanie, wychowanie i opiekę. Ponosi bieżące koszty życia dziecka – wyżywienie, odzież, transport itp. Podejmuje samodzielnie decyzje dotyczące jego codziennego funkcjonowania. Drugi rodzic w tym czasie nie uczestniczy w procesie wychowawczym ani w utrzymaniu dziecka. Ojciec dzieci nie płaci alimentów.

W okresie, którego dotyczy wniosek, podlegała Pani nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W roku 2025 do chwili obecnej uzyskiwała i uzyskuje Pani dochód ze stosunku pracy z wyboru. Nie była Pani osobą pozostającą w związku małżeńskim, której małżonek odbywał karę pozbawienia wolności. Oprócz dzieci, o których mowa we wniosku, nie była Pani matką dla innego dziecka, które wychowywałaby wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym. W okresie, którego dotyczy wniosek, w stosunku do Pani bądź Pani dzieci nie miały zastosowania przepisy art. 30c (opodatkowanie dochodów z działalności gospodarczej, działów specjalnych produkcji rolnej podatkiem liniowym) lub ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym (z wyjątkiem przepisów dotyczących najmu prywatnego) – w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń. W stosunku do Pani bądź Pani dziecka nie miały zastosowania przepisy z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych. Żadne z Pani dzieci nie uzyskało w roku podatkowym 2025 dochodów, podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b ustawy o PIT lub przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 i 152 w łącznej wysokości przekraczającej dwunastokrotność kwoty renty socjalnej określonej w ustawie, w wysokości obowiązującej w grudniu roku podatkowego. Według Pani wiedzy w zeznaniu podatkowym za rok, którego dotyczy wniosek, ojciec syna, o którym mowa we wniosku, nie rozliczył się jako osoba samotnie wychowująca dziecko. W 2025 r. nie prowadziła Pani działalności gospodarczej. Żadne z Pani dzieci nie otrzymywały i nie otrzymują, zgodnie z odrębnymi przepisami, zasiłku (dodatku) pielęgnacyjnego ani renty socjalnej.

Ponadto wskazała Pani, że faktycznie i samotnie wychowywała dzieci, bez udziału drugiego rodzica – ojca dziecka – wykonywała władzę rodzicielską (ojciec dzieci nie pomagał Pani w wychowywaniu dzieci): stale troszczyła się o byt materialny i rozwój emocjonalny dzieci bez udziału (wsparcia) drugiej osoby, tj. uczestniczyła w wychowaniu dzieci, dbała o prawidłowy rozwój dzieci kształtując ich właściwe zachowania, rozwijała ich zainteresowania, sprawowała nad dziećmi pieczę/opiekę, troszczyła się o ich rozwój fizyczny i duchowy, ponosiła wydatki związane z wypoczynkiem, ponosiła koszty ich utrzymania, zabezpieczała potrzeby bytowe, zdrowotne i edukacyjne, pomagała w edukacji szkolnej, brała czynny udział w sprawach dotyczących dzieci związanych z ich kształceniem, dodatkowymi zajęciami itp. (ojciec dzieci nie wspierał Pani). Przygotowywała Pani dzieciom posiłki, przygotowywała śniadaniówki, prała ich ubrania, jeździła z nimi na zakupy w celu zakupu ubrań i butów, prowadziła z nimi rozmowy dotyczące prawidłowych zachowań w szkole, względem rówieśników, względem osób starszych, wyborów życiowych, hierarchii wartości, zawoziła na treningi, umawiała wizyty lekarskie, wizyty u dentystów, wizyty fryzjerskie, organizowała im czas po lekcjach zapisując je na zajęcia dodatkowe, organizowała te zajęcia dodatkowe (pod względem wyboru terminu, godziny, „zgrania” ich z planem lekcji), odrabiała z synami zadania domowe, pomagała przygotowywać się do sprawdzianów, organizowała korepetycje i była w kontakcie z korepetytorami w przedmiocie postępów syna, podejmowała działania zmierzające do ukierunkowania syna B pod kątem wyboru uczelni wyższej omawiając z nim program studiów oraz to jakie poszczególne kierunki dają perspektywy. Natomiast w 2025 r. ojciec dzieci uczestniczył w wychowaniu dzieci, ale w znacznie mniejszym niż Pani (nieporównywalnym) zakresie. Ojciec nie dbał o ich prawidłowy rozwój poprzez kształtowanie ich właściwego zachowania, nie rozwijał ich zainteresowań. To Pani jest rodzicem prowadzącym rozmowy z dziećmi na różne „trudne” tematy kształtujące ich rozwój i zachowania względem innych osób. Ojciec dzieci sprawował nad nimi pieczę w okresach, kiedy przebywali w jego domu. Ojciec nie troszczył się o ich rozwój fizyczny i duchowy, nie ponosił wydatków związanych z wypoczynkiem, nie ponosił kosztów ich utrzymania, poza zapewnieniem im jedzenia w dni, kiedy spędzali czas u niego i poza zapewnieniem im „dachu nad głową” w okresie, kiedy przebywali u niego. Ojciec zabezpieczał podstawowe potrzeby bytowe w czasie kiedy dzieci spędzały czas w jego miejscu zamieszkania. Nie zabezpieczał ich potrzeb zdrowotnych i edukacyjnych w takim stopniu jak Pani. Ojciec nie brał czynnego udziału w sprawach dotyczących dzieci związanych z ich kształceniem, dodatkowymi zajęciami itp. Świadczy o tym fakt, iż to Pani angażuje się w bieżące wychowanie dzieci. Syn B kontynuuje naukę w szkole wyższej, a Pani nadal załatwia bieżące sprawy dotyczące płatności za jego aktywności, związane z jego zdrowiem i kształceniem. Organizuje Pani dzieciom wypoczynek letni, umawia obozy, zabiera dzieci na wakacje. W Pani ocenie to Pani jest rodzicem zdecydowanie wiodącym.

Ponadto w uzupełnieniu do wniosku wskazała Pani, że za okres będący przedmiotem wniosku pobierała Pani świadczenie wychowawcze na dwoje dzieci jedynie w okresie od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia (…) lipca 2025 r., zaś od dnia (…) lipca 2025 r. do dnia 31 grudnia 2025 r. jedynie na syna A. Za miesiąc lipiec otrzymała Pani świadczenie w łącznej kwocie (...) zł, nie zaś 1.600 zł. W dniu (…) lipca 2025 r. syn B ukończył bowiem 18 rok życia. B, w okresie będącym przedmiotem wniosku, był również objęty opieką naprzemienną – ale tylko do dnia (…) lipca 2025 r. Tylko bowiem do tego dnia pozostawał pod władzą rodzicielską. W okresie, którego dotyczy wniosek, w stosunku do żadnego z Pani synów nie miały zastosowania przepisy: ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych. W okresie objętym wnioskiem kontakty pełnoletniego syna z ojcem przebiegały poprawnie i odbywały się z częstotliwością zgodną z ustaleniami pomiędzy stronami – to jest B spędzał u ojca co drugi tydzień, poczynając w poniedziałek i kończąc w kolejny poniedziałek. Zaangażowanie ojca w proces opieki/pieczy i utrzymania pełnoletniego syna przedstawiało się w taki sposób, że w dni kiedy B miał ustalone kontakty z ojcem, po szkole wracał bezpośrednio do jego domu, który znajduje się w innej miejscowości niż dom matki. Miał tam zapewniony „dach nad głową”, wyżywienie, wszelkie media. W czasie, w którym syn B przebywał u ojca, ojciec wykonywał podstawowe czynności związane z pieczą nad dzieckiem (a po uzyskaniu pełnoletności typowe obowiązki rodzica wobec dziecka) – przygotowywał posiłki, robił zakupy żywnościowe, prał jego ubrania, rozmawiał z synem o czasie spędzonym w szkole.

W przedstawionym opisie sprawy nie ulega wątpliwości, że każdy z rodziców odrębnie bez udziału drugiego z rodziców wychowuje dzieci (sprawuje nad nimi opiekę/pieczę). Jak wskazała Pani bowiem we wniosku i jego uzupełnieniach w 2025 r. opieka nad małoletnim synem była realizowana przez obojga rodziców zgodnie z wyrokiem Sądu w systemie opieki naprzemiennej. Także w stosunku do pełnoletniego syna opieka naprzemienna sprawowana była przez obojga rodziców do (…) lipca 2025 r., czyli do osiągnięcia przez niego pełnoletności. Za okres będący przedmiotem wniosku pobierała Pani świadczenie wychowawcze na dwoje dzieci w okresie od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia (..) lipca 2025 r., zaś od dnia (…) lipca 2025 r. do dnia 31 grudnia 2025 r. jedynie na młodszego syna, przy czym za miesiąc lipiec otrzymała Pani świadczenie w łącznej kwocie 1.471 zł, nie zaś 1.600 zł (w związku z osiągnięciem pełnoletności przez syna B).

Uważa Pani, że skoro świadczenie wychowawcze pobierała Pani w całości, tj. w kwocie 800 zł na każde z dzieci, jako rodzic wiodący – to świadczenie to, w związku z opieką naprzemienną, nie zostało przyznane obojgu rodzicom. W Pani ocenie, powoduje to, że ma Pani prawo do preferencyjnego opodatkowania w omawiany sposób.

W odniesieniu do powyższego, zauważyć jednak należy, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła określona w art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych negatywna przesłanka uniemożliwiająca Pani skorzystanie z preferencyjnego opodatkowania dochodów na zasadach przewidzianych w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skoro bowiem w 2025 r. wykonując z ojcem dzieci opiekę naprzemienną zgodnie z postanowieniem Sądu – to Pani pobierała w całości świadczenie wychowawcze, o którym mowa w art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci – prawo do preferencyjnego rozliczenia Pani nie przysługuje.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy – nie kwestionując Pani zaangażowania w proces wychowawczy dzieci – nie sposób uznać, że w Pani przypadku spełnione zostały wszystkie warunki wymagane dla rozliczenia się jako osoba samotnie wychowująca dziecko oraz nie można zgodzić się z Pani stanowiskiem, że sposób rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko Pani przysługuje.

Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, że Pani starszy syn B od lipca 2025 r. nie jest wychowywany już wspólnie przez rodziców w systemie opieki naprzemiennej, w związku z osiągnięciem przez niego pełnoletności, i że od tego dnia nie otrzymuje Pani na niego świadczenia wychowawczego. Zgodnie bowiem z Pani wyjaśnieniem przedstawionym w uzupełnieniu do wniosku z dnia 1 czerwca 2026 r. – w okresie objętym wnioskiem kontakty pełnoletniego syna z ojcem przebiegały poprawnie i odbywały się z częstotliwością zgodną z ustaleniami pomiędzy stronami – to jest B spędzał u ojca co drugi tydzień, poczynając w poniedziałek i kończąc w kolejny poniedziałek. Zaangażowanie ojca w proces opieki/pieczy i utrzymania pełnoletniego syna przedstawiało się w taki sposób, że w dni kiedy B miał ustalone kontakty z ojcem, po szkole wracał bezpośrednio do jego domu, który znajduje się w innej miejscowości niż dom matki. Miał tam zapewniony „dach nad głową”, wyżywienie, wszelkie media. W czasie, w którym syn B przebywał u ojca, ojciec wykonywał podstawowe czynności związane z pieczą nad dzieckiem (a po uzyskaniu pełnoletności typowe obowiązki rodzica wobec dziecka) – przygotowywał posiłki, robił zakupy żywnościowe, prał jego ubrania, rozmawiał z synem o czasie spędzonym w szkole.

W tak przedstawionych okolicznościach nie sposób uznać , że jest pani rodzicem, który będąc stanu wolnego, faktycznie w roku podatkowym samotnie wychowuje dziecko, czyli sprawuje nad nim samodzielną ciągłą opiekę, bez jakiegokolwiek udziału drugiego rodzica.

Mając na uwadze przedstawiony opis stany faktycznego oraz powołane przepisy prawa wskazać należy, że nie może rozliczyć się Pani jako osoba samotnie wychowująca dziecko, na zasadach określonych w art. 6 ust. 4c i 4d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2025.

Tym samym Pani stanowisko uznano za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

·   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

·   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

·   Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

·   Ponadto, wskazuję, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pani. Nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (np. ojca Pani dzieci).

·   Odnosząc się do powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zastosuje się Pani do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.