Interpretacja 0112-KDSL1-2.4011.752.2025.2.PS

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 9 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan pismem z 22 stycznia 2026 r. (wpływ 26 stycznia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

(…) października 2023 r. „Umową darowizny” sporządzoną w formie aktu notarialnego przez (…), Wnioskodawca nabył prawo własności do lokalu mieszkalnego numer (…) stanowiącego odrębną nieruchomość, usytuowanego w budynku położonym (…). Wartość nabytego ww. lokalu została określona na kwotę (…).

Obecnie Wnioskodawca chce zawrzeć umowę o dożywocie, uregulowaną w art. 908 i nast. Kodeksu cywilnego. Na mocy tej umowy przeniesie prawo własności ww. lokalu na nabywcę. Nabywca w umowie o dożywocie zobowiąże się zapewnić Wnioskodawcy dożywotnie utrzymanie. To utrzymanie będzie polegało na wypłacaniu Wnioskodawcy co miesiąc pewnej kwoty pieniężnej. Nowy właściciel wypłaci Wnioskodawcy ponadto jednorazowo kwotę (…). Nabywca ustanowi także na rzecz Wnioskodawcy na zbywanym lokalu służebność osobistą mieszkania. Umożliwi ona Wnioskodawcy nieodpłatne korzystanie z tego lokalu, z wyłączeniem osób trzecich, aż do jego śmierci.

W piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku, udzielił Pan następujących odpowiedzi na zawarte w wezwaniu pytania:

1.  Czy zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) ma Pan nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce?

Odpowiedź: Wnioskodawca jest obywatelem Polski i posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.

2.  W związku ze wskazaniem we wniosku:

Proszę o wyjaśnienie z jakiego tytułu oprócz dożywotniego utrzymania Pana, nowy właściciel lokalu mieszkalnego zobowiązany będzie do wypłaty Panu jednorazowo kwoty (…)?, skoro zgodnie z przepisem art. 908 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Proszę o wskazanie z czym będzie związana zapłata tej kwoty?

Odpowiedź: Zarówno dożywotnie świadczenie pieniężne (miesięczne), jak również jednorazowa wypłata w wysokości (…) zostanie wypłacona Wnioskodawcy na poczet jego dożywotniego utrzymania, o którym mowa w umowie o dożywocie. Jak wynika z przytoczonego przez tutejszy organ w wezwaniu do uzupełnienia niniejszego wniosku przepisu 908 par. 1 K.c., dożywotnie utrzymanie faktycznie może polegać m.in. na przyjęciu na mieszkanie i zapewnieniu środków do życia, chyba, że umowa stanowi inaczej („w braku odmiennej umowy”).

„W tym miejscu warto przytoczyć uchwałę Sądu Najwyższego z 24 maja 1990 r., sygn. III UP 21/90, OSNC 1990, nr 10-11, z której wynika, że »zapewnienie środków utrzymania jest świadczeniem o charakterze majątkowym i jego spełnienie polega na przekazaniu pieniędzy bądź dostarczaniu środków w naturze«. Dodatkowo obowiązek świadczenia w pieniądzach lub w rzeczach oznaczonych co do gatunku należy do treści prawa dożywocia, wskutek czego z perspektywy dożywotnika jest on skorelowany z prawem względnym o rozszerzonej skuteczności.” – tak w komentarzu do art. 908 K.c. red. Osajda 2017, wyd. 17, B. Lackroński. Tym samym dopuszczalne jest aby pod pojęciem „dożywotnie utrzymanie” mieściło się wyłącznie świadczenie pieniężne, na które dożywotnik wyraził zgodę. Reasumując, kwota (…) zostanie wypłacona Wnioskodawcy z tytułu umowy o dożywocie.

Pytanie

Czy przeniesienie prawa własności do lokalu mieszkalnego numer (…) stanowiącego odrębną nieruchomość, usytuowanego w budynku położonym (…) wraz z prawami z nim związanymi nabytego ww. umową darowizny, na podstawie umowy o dożywocie uregulowanej w art. 908 K.c. i nast., mocą której nabywca będzie wypłacał Wnioskodawcy comiesięczne świadczenia w pieniądzu, wypłaci Wnioskodawcy jednorazowo kwotę (…) oraz zagwarantuje Wnioskodawcy możliwość dożywotniego nieodpłatnego korzystania ze zbywanego lokalu, przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie przez Wnioskodawcę ww. prawa własności, spowoduje zobowiązanie do zapłaty podatku dochodowego w wysokości 19% po zakończeniu roku podatkowego w zeznaniu podatkowym na podstawie art. 10, 19 i 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r.?

Pana stanowisko w sprawie

Według Wnioskodawcy, zbycie ww. lokalu umową o dożywocie uregulowaną w art. 908 Kodeksu cywilnego i nast., mocą której Wnioskodawca przeniesie na zbywcę prawo własności ww. lokalu i w ramach której zbywca zapewni Wnioskodawcy dożywotnie utrzymanie polegające na: wypłacaniu Wnioskodawcy co miesiąc pewnej kwoty pieniężnej, a także jednorazowo kwoty (…), jak również ustanowi na rzecz Wnioskodawcy dożywotnią, nieodpłatną służebność osobistą mieszkania, która zagwarantuje Wnioskodawcy możliwość korzystania z tego lokalu aż do jego śmierci, przed upływem 5 lat od daty nabycia tej nieruchomości nie spowoduje zobowiązania do zapłaty podatku dochodowego w wysokości 19% po zakończeniu roku podatkowego.

Umowa o dożywocie polega na zapewnieniu zbywcy (dotychczasowemu właścicielowi lokalu) dożywotniego utrzymania. Wielkość i rodzaj świadczeń, jakie nabywca nieruchomości jest zobowiązany spełniać, jest zmienna zależnie od potrzeb dożywotnika.

„W uchwale z dnia 24 maja 1990 r., sygn. III UP 21/90, Sąd Najwyższy stwierdził, że »zapewnienie środków utrzymania jest świadczeniem o charakterze majątkowym i jego spełnienie polega na przekazaniu pieniędzy bądź dostarczaniu środków w naturze«. Dodatkowo obowiązek świadczenia w pieniądzach lub w rzeczach oznaczonych co do gatunku należy do treści prawa dożywocia, wskutek czego z perspektywy dożywotnika jest on skorelowany z prawem względnym o rozszerzonej skuteczności”. – tak w komentarzu do art. 908 K.c. red. Osajda 2017, wyd. 17, B. Lackroński.

W uchwale z dnia 17 listopada 2014 r., II FPS 4/14 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: „W przypadku zbycia nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie nie jest możliwe określenie przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), na zasadach wynikających z art. 19 ust. 1 i 3 tej ustawy”.

Stanowisko to potwierdzają kolejne interpretacje wydawane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 grudnia 2018 r., Sygnatura 0114-KDIP3-3.4011.539.2018.1.JK2, czytamy, że:

„W przypadku umowy o dożywocie jedynie przyjęcie wartości rynkowej nieruchomości, której własność jest przenoszona przez dożywotnika na zobowiązanego z tej umowy, pozwalałaby na określenie przychodu. Wielkość ta jednak nie jest ceną nieruchomości określaną w umowie, czego wymaga art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Także możliwość ustalania wartości nieruchomości na podstawie kryterium ceny rynkowej, zgodnie z art. 19 ust. 3 ww. ustawy, nie dostarcza argumentu o powstawaniu u podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zgodzie z art. 19 ust. 1 ww. ustawy.

Unormowanie z art. 19 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może zostać zastosowane bowiem dopiero wówczas, gdy wartość nieruchomości wyrażona w cenie określonej w umowie nie odpowiada wartości rynkowej. Tym samym regulacja ta nie powinna w ogóle stanowić podstawy do określania ceny nieruchomości, której w ogóle nie przewiduje umowa o dożywocie.

W konsekwencji na podstawie przepisów ustawy podatkowej można – zgodnie z art. 217 Konstytucji – zrekonstruować podmiot zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego, czyli dożywotnika (art. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) oraz źródło przychodu, z którym wiąże się powstanie obowiązku podatkowego rozumiane jako odpłatne zbycie nieruchomości lub jej części, bądź udziału w nieruchomości (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Brak jest jednak możliwości precyzyjnego określenia podstawy opodatkowania decydującej o konkretyzacji przedmiotu podatku jako elementu wyznaczającego zobowiązanie podatkowe, rozumiane jako wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonym w przepisach prawa podatkowego (art. 5 Ordynacji podatkowej).

Jedynie przy przyjęciu reguł wykładni rozszerzającej można bowiem uznawać za przychód dożywotnika określany wartością wyrażoną w cenie określonej w umowie, stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odnosząc go do wartości rynkowej zbywanej nieruchomości, o której stanowi art. 19 ust. 3 ww. ustawy.

Tak jednak charakteryzowane jest w umowie o dożywocie świadczenie, do wykonania którego zobowiązany jest dożywotnik, a nie to, które otrzymuje on jako świadczenie wzajemne z tytułu zbycia nieruchomości. Otrzymywane przezeń świadczenia, jak wskazano powyżej, nie tylko nie stanowią ceny, ale są wręcz na chwilę zbycia niepoliczalne.

Skoro podstawą opodatkowania (dochodem z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), jest różnica między przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19 a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw, to każdy z elementów rachunku podatkowego musi cechować odpowiednio wysoki stopień precyzji i określoności. Także zasady wykładni systemowej wewnętrznej i zewnętrznej potwierdzają, że w obecnym stanie prawnym nie jest możliwe określanie przychodu z tytułu zbycia nieruchomości w drodze umowy o dożywocie”.

Powyższe potwierdzają kolejne interpretacje podatkowe wydane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Dla przykładu z dnia 11 lipca 2018 r., Sygnatura 0114-KDIP3-3.4011.539.2018.1.JK2 oraz z dnia 15 czerwca 2018 r., Sygnatura 0113-KDIPT2-2.4011.231.2018.1.KK.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Przepis ten wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w tej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy:

Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Natomiast, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa majątkowego nastąpi po upływie pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, nie stanowi ono źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze zbycia nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa majątkowego w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Należy przy tym wskazać, że „odpłatne zbycie”, o którym mowa w ww. przepisie oznacza przeniesienie prawa własności lub innych praw majątkowych w zamian za korzyść majątkową.

Stosownie do art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Według art. 30e ust. 2 przywołanej ustawy:

Wedle art. 30e ust. 4 ww. ustawy:

Natomiast na podstawie art. 45 ust. 1a pkt 3 tejże ustawy:

Zgodnie art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 19 ust. 2 ww. ustawy:

Art. 19 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Według art. 19 ust. 4 ww. ustawy:

Z informacji przedstawionych przez Pana we wniosku i jego uzupełnieniu wynika, że jest Pan obywatelem Polski i posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. (…) października 2023 r. „Umową darowizny” sporządzoną w formie aktu notarialnego (…), nabył Pan prawo własności do lokalu mieszkalnego numer (…) stanowiącego odrębną nieruchomość, usytuowanego w budynku położonym (…). Wartość nabytego ww. lokalu została określona na kwotę (…). Obecnie chce Pan zawrzeć umowę o dożywocie, uregulowaną w art. 908 i następnych Kodeksu cywilnego. Na mocy tej umowy przeniesie Pan prawo własności ww. lokalu na nabywcę. Nabywca w umowie o dożywocie zobowiąże się zapewnić Panu dożywotnie utrzymanie. To utrzymanie będzie polegało na wypłacaniu Panu co miesiąc pewnej kwoty pieniężnej. Nowy właściciel wypłaci Panu ponadto jednorazowo kwotę (…). Nabywca ustanowi także na rzecz Pana na zbywanym lokalu służebność osobistą mieszkania. Umożliwi ona Panu nieodpłatne korzystanie z tego lokalu, z wyłączeniem osób trzecich, aż do Pana śmierci. Ponadto, w uzupełnieniu wskazał Pan, że zarówno dożywotnie świadczenie pieniężne (miesięczne), jak również jednorazowa wypłata w wysokości (…) zostanie wypłacona Panu na poczet Pana dożywotniego utrzymania, o którym mowa w umowie o dożywocie, bowiem jak wynika z przepisu art. 908 § 1 Kodeksu cywilnego, dożywotnie utrzymanie faktycznie może polegać m.in. na przyjęciu na mieszkanie i zapewnieniu środków do życia, chyba, że umowa stanowi inaczej („w braku odmiennej umowy”).

Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy przeniesienia prawa własności do lokalu mieszkalnego wraz z prawami z nim związanymi nabytego umową darowizny, na podstawie umowy o dożywocie, mocą której nabywca będzie wypłacał Panu comiesięczne świadczenia w pieniądzu, wypłaci Panu jednorazowo kwotę (…) oraz zagwarantuje Panu możliwość dożywotniego nieodpłatnego korzystania ze zbywanego lokalu, przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie przez Pana ww. prawa własności, spowoduje zobowiązanie do zapłaty podatku dochodowego w wysokości 19% po zakończeniu roku podatkowego w zeznaniu podatkowym.

Dożywocie jest instytucją prawną uregulowaną przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

W myśl art. 908 § 1 Kodeksu cywilnego:

Na mocy art. 908 § 2 Kodeksu cywilnego:

Charakterystyczną cechą umowy o dożywocie jest ekwiwalentność świadczeń stron tej umowy. W doktrynie uznaje się, iż jest to ekwiwalentność rozumiana w sensie subiektywnym, a nie obiektywnym, co oznacza, że świadczenia stron względem siebie nie muszą mieć tego samego wymiaru ekonomicznego, ustalanego według kryteriów obiektywnych. Podkreślenia wymaga, iż tego rodzaju umowy zaliczane są do odpłatnych czynności prawnych, które charakteryzują się tym, iż każda ze stron uzyskuje jakąś korzyść majątkową (niekoniecznie w postaci pieniężnej).

W literaturze cywilistycznej podkreśla się, że podstawową funkcją umowy dożywocia jest funkcja alimentacyjna. W przypadku umowy o dożywocie nie mamy do czynienia z klasycznym przykładem ekwiwalentności świadczeń jak przy umowie sprzedaży, czy zamiany. Nie oznacza to jednak, że przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie następuje pod tytułem darmym. W zamian za swoje świadczenie zbywca nieruchomości (dożywotnik), uzyskuje określone świadczenia służące zaspakajaniu jego potrzeb w taki sposób, aby nie musiał on przyczyniać się do zdobywania środków na zaspokojenie niezbędnych wymagań życiowych. Świadczenie dożywotnika ma więc swój odpowiednik (równoważnik) w świadczeniach nabywcy nieruchomości. Należy także podkreślić, że losowy charakter umowy dożywocia nie może zmienić oceny, że ma ona charakter odpłatny. Istotą odpłatności umowy o dożywocie jest to, że zbywca dokonując przysporzenia nie czyni tego kosztem własnego majątku, albowiem uzyskuje ekwiwalentne świadczenie, posiadające określony wymiar materialny, przejawiający się choćby w zaoszczędzeniu przez zbywcę tych wydatków, które musiałby ponieść w związku z własnym utrzymaniem, gdyby nie doszło do zawarcia umowy o dożywocie.

Uzyskiwane przez dożywotnika świadczenia, niewątpliwe mają określony walor finansowy, a tym samym przyjąć należy, że po stronie zbywcy nie dochodzi do bezpłatnego przysporzenia kosztem własnego majątku. Ponadto nabywca nieruchomości, który staje się jej właścicielem z mocy umowy dożywocia, nie jest ograniczony mimo zobowiązań jakie na siebie przyjął wobec dożywotnika, w rozporządzaniu nabytą nieruchomością. Może on dokonywać wszelkiego rodzaju obciążeń tej nieruchomości prawami rzeczowymi ograniczonymi, jak i może zbyć te nieruchomości osobie trzeciej.

W przypadku umowy dożywocia, ustawodawca w żadnym razie nie mówi, że uprawnienia dożywotnika, będące świadczeniami zobowiązanego z tej umowy są ceną za przeniesienie własności nieruchomości. Jest to oczywiste ponieważ, pomimo tego, że zarówno umowa sprzedaży, jak i umowa dożywocia są umowami wzajemnymi, w których świadczenie jednej strony jest odpowiednikiem świadczenia drugiej i jak wskazano powyżej, subiektywnie biorąc mają one charakter ekwiwalentny także w przypadku umowy o dożywocie, to jednak czas trwania świadczeń w umowie dożywocia może być różny. To oznacza, że nie sposób choćby z tego powodu ich utożsamiać z ceną, bądź określać ich wartości. Wydaje się, że już z tego powodu do świadczeń z umowy o dożywocie nie można zastosować reguł określenia wartości rynkowej z art. 19 ust. 1-4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pojęcia ceny nieruchomości, jej wartości i wartości rynkowej, którymi operuje art. 19 ust. 1-4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie można wprost odnieść do przedmiotu świadczenia dożywotnika z umowy o dożywocie polegającego na przeniesieniu własności nieruchomości z jednoczesnym obciążeniem tejże nieruchomości prawem dożywocia. Jeśli zaś, znaczenie normy zawartej w tym przepisie dotyczącej ustalania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, polegać miałoby na nadaniu jej znaczenia obejmującego także przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie, to w konsekwencji doszłoby do rozszerzenia zakresu stosowania tak zdekodowanej normy, które polegałoby na szerszym jej zastosowaniu w stosunku do zakresu, który posiadałaby ona bez uwzględniania tejże wykładni.

Uwzględniając powyższe, umowa o dożywocie polegająca na tym, że w zamian za przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie ma charakter umowy wzajemnej, a w konsekwencji jest czynnością prawną o charakterze odpłatnym, tj. w jej wyniku dochodzi do odpłatnego zbycia nieruchomości.

Należy wskazać, że nabywca nieruchomości w umowie dożywocia staje się właścicielem, ale przyjmuje na siebie dożywotnie obowiązki wobec zbywcy (domownik, wyżywienie, opieka, leczenie, opał, pogrzeb) oraz koszty utrzymania nieruchomości.

Na gruncie przepisów podatkowych, mając na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2014 r. sygn. akt II FPS 4/14, pomimo iż przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy dożywocia stanowi jej odpłatne zbycie, to nie jest możliwe określenie przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy tego rodzaju umowie nie można bowiem zastosować zasad określonych w przepisach art. 19 ust. 1 i 3 ustawy, według których przy ustalaniu przychodu bierze się wartość nieruchomości wyrażoną w cenie określonej w umowie (lub wartość rynkową), gdyż ta w przypadku dożywocia nie występuje.

Wskazał Pan, że obecnie chce Pan zawrzeć umowę o dożywocie, uregulowaną w art. 908 i następnych Kodeksu cywilnego. Na mocy tej umowy przeniesie Pan prawo własności lokalu mieszkalnego na nabywcę. Nabywca w umowie o dożywocie zobowiąże się zapewnić Panu dożywotnie utrzymanie. To utrzymanie będzie polegało na wypłacaniu Panu co miesiąc pewnej kwoty pieniężnej. Nowy właściciel wypłaci Panu ponadto jednorazowo kwotę (…). Nabywca ustanowi także na rzecz Pana na zbywanym lokalu służebność osobistą mieszkania. Umożliwi ona Panu nieodpłatne korzystanie z tego lokalu, z wyłączeniem osób trzecich, aż do Pana śmierci.

Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz obowiązujące uregulowania prawne, jak również ww. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzam, że planowane przez Pana przeniesienie prawa własności do lokalu mieszkalnego numer (…) stanowiącego odrębną nieruchomość, usytuowanego w budynku położonym (…) wraz z prawami z nim związanymi nabytego umową darowizny, na podstawie umowy o dożywocie uregulowanej w art. 908 Kodeksu cywilnego i następnych, przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie przez Pana ww. prawa własności, nie spowoduje zobowiązania do zapłaty podatku dochodowego w wysokości 19% po zakończeniu roku podatkowego w zeznaniu podatkowym. Nie będzie bowiem możliwe określenie przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na zasadach wynikających z art. 19 ust. 1 i 3 tej ustawy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe jest zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Ponadto, w odniesieniu do powołanych przez Pana wyroków sądowych i interpretacji indywidualnych wskazuję, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego i nie są wiążące w Pana sprawie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.