Interpretacja 0112-KDSL2-1.440.233.2025.5.AP

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)

Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 8 maja 2025 r. (data wpływu 8 maja 2025 r.), uzupełnionego pismem z dnia 9 czerwca 2025 r. (data wpływu 9 czerwca 2025 r.) oraz pismem z dnia 3 września 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.

Przedmiot wniosku: usługa – udostępnianie programu komputerowego o nazwie (…) na potrzeby obsługi konsultacji lekarskich z pacjentami na zasadzie udzielenia niewyłącznej licencji na korzystanie z tego programu

Opis usługi: Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, w ramach której stworzył program komputerowy o nazwie „(…)”, który dedykowany jest przychodni lekarskiej. System służy obsłudze pacjentów, częściowo automatyzujący realizację wizyt, integrujący się głęboko z systemem reklam i optymalizujący pozyskiwanie pacjentów. Program jest kompletny i niezależny. Wnioskodawca jest faktycznym i jedynym autorem programu. Wnioskodawca dzięki m.in. posiadanemu wyższemu wykształceniu informatycznemu oraz wieloletniemu doświadczeniu w pracy z podmiotami z branży medycznej posiada wiedzę i doświadczenie pozwalające stworzyć strukturę, funkcjonalności programu oraz wytworzyć unikalne rozwiązania inspirujące się, ale twórczo rozwijające i ulepszające inne rozwiązania branżowe. Program komputerowy jest oryginalny - został stworzony z myślą o konkretnych optymalizacjach pracy lekarzy, zawierają się w nim autorskie algorytmy stworzone przez Wnioskodawcę, które umożliwiają bardziej efektywną obsługę pacjentów. Możliwości programu przekraczają w niektórych obszarach każde dostępne na rynku oprogramowanie o podobnym zakresie funkcjonalnym. Program jest wynikiem indywidualnej wiedzy i doświadczeń Wnioskodawcy w branży medycznej, kilkuletniej współpracy z różnymi podmiotami, a także wieloletniej pracy nad wieloma programami. Zarówno rozwiązania porządkujące kod, algorytmy wewnętrzne aplikacji, jak i rozwiązania (…) i automatyzacyjne, w ocenie Wnioskodawcy, są wyrazem osobistych umiejętności i kreatywności. Program w ocenie Wnioskodawcy wyróżnia się na rynku. Integruje (…) z pozyskiwaniem pacjentów, umożliwia tworzenie zaawansowanych algorytmów decyzyjnych automatyzacji i pozwala łączyć bezpieczeństwo pacjentów z bardzo szybką pracą lekarza. W ocenie Wnioskodawcy nie ma takiego dostępnego programu na rynku. Zdaniem Wnioskodawcy nie można stwierdzić, że program jest szablonowy – zawiera bardzo dużo know-how i stanowi dużą wartość biznesową sam w sobie. Cechy odróżniające to: zaawansowane algorytmy decyzyjne/automatyzacyjne, pełne funkcjonowanie w środowisku mobilnym umożliwiające lekarzom pracę z dowolnego miejsca, autorski system wprowadzania zmian do programu umożliwiający szybkie iterowanie i dopisywanie kolejnych funkcjonalności w zachowaniu pełnego bezpieczeństwa dla pacjentów i lekarzy. Ponadto jest mało prawdopodobne by bardzo podobny program został stworzony przez kogoś innego – design programu jest wynikiem indywidualnej techniki twórczej Wnioskodawcy. Wnioskodawca ma również całkowitą swobodę w designie oprogramowania - to on podejmuje ostateczne decyzje odnośnie jego kształtu. Przedmiotowy program komputerowy zawiera informację, że Wnioskodawca jest jego twórcą.

Zatem program komputerowy będący przedmiotem wniosku, wykonywany przez Wnioskodawcę jest wynikiem jego działania twórczego oraz ma indywidualny charakter, jest niepowtarzalny i nacechowany indywidualnością. Nie jest również szablonowy i nie jest spotykany na rynku.

Wnioskodawca na podstawie zawartej umowy będzie udzielał Licencjobiorcy niewyłącznej licencji na korzystanie z utworu na następujących polach eksploatacji: udostępnienie systemu użytkownikom Licencjobiorcy na potrzeby obsługi konsultacji lekarskich z pacjentami Licencjobiorcy oraz połączenie systemu ze stroną internetową Licencjobiorcy celem zapisywania w systemie danych żądanych konsultacji. Jednocześnie Wnioskodawcy jako Licencjodawca przysługują nieograniczone i wyłączne prawa autorskie do utworu (osobiste i majątkowe), w tym prawo do udzielania zezwoleń na wykonywanie zależnych praw autorskich w odniesieniu do programu. Wnioskodawca będzie udostępniał kod programu kontrahentowi w ustalonej wspólnie postaci, a następnie wprowadzał będzie zmiany w bazie danych, które umożliwią kontrahentowi, któremu udzielono licencji, korzystanie z programu. Zmiany te umożliwiają programowi zweryfikowanie licencji na serwerach Wnioskodawcy. Ponadto z tytułu udzielenia licencji w zakresie i na polach eksploatacji przewidzianych w umowie, Licencjobiorca zapłaci Licencjodawcy wynagrodzenie w kwocie 1 grosza za każdą sekundę razy liczbę użytkowników zalogowanych w danej sekundzie w aplikacji. Wynagrodzenie będzie obejmować całość honorarium należnego Licencjodawcy na podstawie umowy. Honorarium za licencję będzie wypłacane cyklicznie.

Rozstrzygnięcie: Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania

Stawka podatku od towarów i usług: 8%

Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy

Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług

UZASADNIENIE

W dniu 8 maja 2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie WIS w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 9 czerwca 2025 r. o wskazanie, którym z podmiotów, o których mowa w art. 42b ust. 1 ustawy jest Wnioskodawca, wskazanie przedmiotu wniosku, doprecyzowanie opisu usługi oraz dokument potwierdzający wykonanie usługi. Ponadto w dniu 3 września 2025 r. Wnioskodawca przysłał kod źródłowy programu.

W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, w której zajmuje się m.in. konstruowaniem i tworzeniem programu komputerowego.

Przedmiotowy program to system informatyczny dedykowany przychodni lekarskiej. System służy obsłudze pacjentów, częściowo automatyzujący realizację wizyt, integrujący się głęboko z systemem reklam i optymalizujący pozyskiwanie pacjentów. Program jest kompletny i niezależny. Wnioskodawca jest faktycznym i jedynym autorem programu.

Program komputerowy jest oryginalny - został stworzony z myślą o konkretnych optymalizacjach pracy lekarzy, zawierają się w nim autorskie algorytmy stworzone przez Wnioskodawcę, które umożliwiają bardziej efektywną obsługę pacjentów. Możliwości programu przekraczają w niektórych obszarach każde dostępne na rynku oprogramowanie o podobnym zakresie funkcjonalnym. Jest też mało prawdopodobne by bardzo podobny program został stworzony przez kogoś innego - design programu jest wynikiem indywidualnej techniki twórczej Wnioskodawcy. Wnioskodawca ma również całkowitą swobodę w designie oprogramowania - to on podejmuje ostateczne decyzje odnośnie jego kształtu.

Wnioskodawca chce udzielić innemu podmiotowi na program niewyłącznej licencji na korzystanie z systemu, w tym na udostępnienie systemu użytkownikom pracującym w podmiocie. Honorarium za licencje będzie wypłacane cyklicznie.

Wnioskodawca zakłada, że udzielenie licencji na wyżej opisany program jest zawarte w PKWiU 58.29.50.0 i jest opodatkowane stawką VAT 8%.

Pismem z dnia 9 czerwca 2025 r. Wnioskodawca uzupełnił wniosek doprecyzowując opis przedmiotowej usługi o następujące dokumenty:

1. Przedmiotem świadczenia jest stworzony przez Wnioskodawcę program „(…)”. Program wspiera obsługę pacjentów i pozwala na bardzo efektywną pracę lekarza udostępniając mu liczne automatyzacje.

2. Program składa się z następujących modułów:

(…)

3. Program został stworzony jako ogólne narzędzie dla podmiotów medycznych skupionych na bardzo efektywnym udzielaniu prostych świadczeń medycznych z nadzieją sprzedania licencji podmiotom na rynku. Był również modyfikowany pod wpływem doświadczeń z obecnymi kontrahentami, ale nie był tworzony na ich zlecenie.

4. Wnioskodawca udostępnia kod programu kontrahentowi w ustalonej wspólnie postaci, a następnie wprowadza zmiany w bazie danych, które umożliwiają kontrahentowi, któremu udzielono licencji, korzystanie z programu. Zmiany te umożliwiają programowi zweryfikowanie licencji na serwerach wnioskodawcy. Wnioskodawca umożliwia również kontrahentom utrzymywanie programu na swoich serwerach (ale dzieje się to w ramach oddzielnych ustaleń, jest to poza zakresem przedmiotowej usługi).

5. Na pytanie o treści: „Czy stworzony przez Wnioskodawcę program komputerowy wskazany w pkt 1 odznacza się twórczym charakterem? Jeżeli tak, na czym ten twórczy charakter polega?”.

Wnioskodawca odpowiedział:

Wnioskodawca stwierdza, że tak. Program jest wynikiem indywidualnej wiedzy i doświadczeń Wnioskodawcy w branży medycznej, kilkuletniej współpracy z różnymi podmiotami, a także wieloletniej pracy nad wieloma programami. Zarówno rozwiązania porządkujące kod, algorytmy wewnętrzne aplikacji, jak i rozwiązania (…) i automatyzacyjne w ocenie Wnioskodawcy są wyrazem osobistych umiejętności i kreatywności Wnioskodawcy.

6. Program w ocenie Wnioskodawcy wyróżnia się na rynku. Integruje (…) z pozyskiwaniem pacjentów, umożliwia tworzenie zaawansowanych algorytmów decyzyjnych automatyzacji i pozwala łączyć bezpieczeństwo pacjentów z bardzo szybką praca lekarza. W ocenie Wnioskodawcy nie ma takiego dostępnego na rynku. Nie jest oczywiście wykluczone, że podobne programy są wewnętrzne tworzone na przykład przez duże organizacje medyczne, natomiast na pewno nie można stwierdzić, że program jest szablonowy - zawiera bardzo dużo know-how i stanowi dużą wartość biznesową sam w sobie. Cechy odróżniające:

a) zaawansowane algorytmy decyzyjne/automatyzacyjne,

b) pełne funkcjonowanie w środowisku mobilnym umożliwiające lekarzom pracę z dowolnego miejsca,

c) autorski system wprowadzania zmian do programu umożliwiający szybkie iterowanie i dopisywanie kolejnych funkcjonalności w zachowaniu pełnego bezpieczeństwa dla pacjentów i lekarzy.

7. W odpowiedzi na pytanie o treści: Czy program komputerowy wskazany w pkt 1 zawiera informację, że Wnioskodawca jest jego twórcą?

Wnioskodawca odpowiedział: Tak.

8. Inny podmiot integruje swoje rozwiązania marketingowe i swój (…) z systemem, a następnie może swoim pracownikom udostępnić system do korzystania i zwiększyć swoją efektywność obsługi pacjentów.

9. Wnioskodawca posiada następujące umiejętności i doświadczenie:

a) wykształcenie wyższe informatyczne (i wieloletnie doświadczenie zawodowe) pozwalające stworzyć strukturę i funkcjonalności programu,

b) wykształcenie wyższe inżynieria obliczeniowa - pozwalające stworzyć efektywne systemy obsługujące pacjentów w dużej skali,

c) wykształcenie wyższe metody ilościowe - pozwalające stworzyć moduł analityczny w zgodzie ze standardami prezentacji danych i wybrać najlepsze metody ich przetwarzania,

d) wykształcenie wyższe (w trakcie) w zakresie psychologii - pomocne w wytworzeniu algorytmów decyzyjnych i półautomatycznych pomagających lekarzom i oceniających cechy pacjentów,

e) wieloletnie doświadczenie w pracy z podmiotami z branży medycznej - pozwalające wytworzyć unikalne rozwiązania inspirujące się, ale twórczo rozwijające i ulepszające inne rozwiązania branżowe.

10. Wnioskodawca nie ponosi odpowiedzialności za samo stworzenie programu, ale w ramach udzielenia licencji ponosi odpowiedzialność za posiadanie nieograniczonych i wyłącznych praw autorskich do utworu.

11. Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie za czas wykorzystania programu przez użytkowników swoich kontrahentów.

12. Na pytanie o treści: „W jakim zakresie Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą? Należy wskazać co wynika z Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD)”.

Wnioskodawca wskazał: Wg. PKD:

a) 62.10.B Pozostała działalność w zakresie programowania,

b) 58.29.Z Działalność wydawnicza w zakresie pozostałego oprogramowania,

c) 62.10.A Działalność w zakresie programowania gier komputerowych,

d) 62.20.A Działalność w zakresie cyberbezpieczeństwa,

e) 62.90.Z Pozostała działalność usługowa w zakresie technologii informatycznych i komputerowych,

f) 86.99.D Działalność w zakresie pozostałej opieki zdrowotnej.

(…)

W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), postanowieniem z dnia 25 czerwca 2025 r. nr 0112-KDSL2-1.440.233.2025.2.AP tutejszy organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone Wnioskodawcy w dniu 25 czerwca 2025 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Wnioskodawca nie skorzystał.

(…)

Uzasadnienie klasyfikacji usługi

Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

Natomiast stosownie do art. 42a ustawy wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej ,,WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:

a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.

Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.

Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:

1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;

2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%;

3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;

4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.

W załączniku nr 3 do ustawy zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, pod poz. 63 wskazano, bez względu na symbol PKWiU „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2509) wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

W szczególności, przedmiotem prawa autorskiego – w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – są utwory:

1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);

2) plastyczne;

3) fotograficzne;

4) lutnicze;

5) wzornictwa przemysłowego;

6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;

7) muzyczne i słowno-muzyczne;

8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;

9) audiowizualne (w tym filmowe).

Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne, wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka. Utwór musi zatem wykazywać łącznie trzy cechy:

1) stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy);

2) stanowić przejaw działalności twórczej;

3) mieć indywidualny charakter.

O ile sens pierwszej z cech nie budzi wątpliwości, dwie pozostałe mają charakter ocenny. Jednakże stwierdzenie, że utwór to przejaw działalności twórczej uwypukla fakt, że utwór powinien stanowić rezultat działalności o charakterze kreacyjnym. Przesłanka ta, niekiedy określana przesłanką „oryginalności” utworu, kładzie nacisk na aspekt przedmiotowy, tj. odnoszący się do samego wytworu ludzkiego umysłu. Spełniona zostaje, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Nie może natomiast być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, który jest rutynowy, standardowy lub typowy. Podkreśla to konieczność łącznego traktowania obu z wymienionych w pkt 2 i pkt 3 cech. Sam „przejaw działalności twórczej” nie jest warunkiem wystarczającym do zakwalifikowania określonego wytworu jako przedmiotu prawa autorskiego. Konieczne jest, by wytwór taki miał indywidualny charakter, tzn. żeby cechował się indywidualnością. Muszą zatem charakteryzować go dostatecznie doniosłe różnice w porównaniu z uprzednio wytworzonymi produktami intelektualnymi.

Kryteria powyższe były precyzowane w orzecznictwie. Przykładowo w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2006 r., sygn. akt III CSK 40/05 stwierdzono, że „rezultat wysiłku intelektualnego nie może być rutynowy, standardowy i typowy. Nie może być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, któremu brak cech dostatecznie indywidualizujących, tj. odróżniających go od innych wytworów podobnego rodzaju i przeznaczenia”.

W innym orzeczeniu Sąd Najwyższy ocenił, że: „Proces tworzenia, w przeciwieństwie do pracy technicznej, polega na tym, że rezultat podejmowanego działania stanowi projekcję wyobraźni osoby, od której pochodzi, zmierzając do wypełniania tych elementów wykonywanego zadania, które nie są jedynie wynikiem zastosowania określonej wiedzy, sprawności, surowców, urządzeń bądź technologii. (…) Wymaganie nowości nie jest niezbędną cechą twórczości jako przejawu intelektualnej działalności człowieka. Utwór może być kompilacją wykorzystującą dane powszechnie dostępne pod warunkiem, że ich wybór, segregacja, sposób przedstawienia ma znamiona oryginalności” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2006 r., I CK 281/05).

Nie każde dzieło (utwór) spełnia przesłanki utworu w rozumieniu ww. ustawy. Dotyczy to w szczególności świadczenia będącego powieleniem innych prac, a więc niebędących rezultatem działalności twórczej o indywidualnym charakterze, jak również prac typowych, zawierających powtarzalne, nieoryginalne rozwiązania. Świadczenia (utwory) takie nie podlegają ochronie autorsko-prawnej na podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

Odwołując się do pojęcia „twórcy” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wskazać należy, że twórcą w jej rozumieniu jest nie tylko jedyny twórca utworu, ale również osoby, które są współtwórcami stworzonego dzieła. Wykładnia systemowa zewnętrzna, oparta na zapisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych prowadzi do wniosku, że twórcą jest osoba fizyczna, która wykonała dany utwór sama lub z udziałem innych współtwórców.

Jak wynika z powołanych przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej, ustalony w jakiejkolwiek postaci. Przejawem działalności twórczej jest uzewnętrzniony rezultat działalności twórcy.

Jednocześnie wskazać należy, że w myśl postanowień rozdziału 5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, autorskie prawa majątkowe do utworu mogą przejść na inne osoby na podstawie umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub na podstawie umowy o korzystanie z utworu, zwanej licencją.

Według art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:

1) autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy;

2) nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa stanowi inaczej.

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione (art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).

Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „honorarium”, zatem można wyjaśnić jego znaczenie posługując się Słownikiem Języka Polskiego (Słownik Współczesnego Języka Polskiego, Wydawnictwo Wilga, Warszawa 1996, str. 309), według którego „honorarium to wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach”; ustawa ta nie definiuje także pojęcia „wolnego zawodu”. Nie oznacza to jednak, że wynagrodzenie otrzymane z tytułu udzielenia licencji do utworu, nie stanowi wynagrodzenia za pracę w wolnym zawodzie o charakterze honorarium, a wynagrodzenia za wykonaną pracę nie można utożsamiać z zapłatą za usługę wykonaną w ramach działalności gospodarczej.

Podsumowując, gdy usługi są wykonywane przez twórcę w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych i stanowią przedmiot autorskich praw majątkowych do utworu, a wynagrodzenie w formie honorarium odbywa się z przeniesieniem ww. praw, to z uwagi na nierozerwalność powyższych czynności, tj. sprzedaży usługi oraz praw autorskich, świadczenie to stanowi „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”, wymienione w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.

W powołanym wyżej art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych ustawodawca określił definicję utworu. Zgodnie z tym przepisem przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

Z powyższego przepisu wynika, że dany wytwór ludzkiej działalności musi spełniać dwie cechy, aby mógł zostać uznany za utwór. Kryteriami tymi jest twórczość oraz indywidualny charakter.

Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, ramach której stworzył program komputerowy o nazwie „(…)”, który dedykowany jest przychodni lekarskiej. System służy obsłudze pacjentów, częściowo automatyzujący realizację wizyt, integrujący się głęboko z systemem reklam i optymalizujący pozyskiwanie pacjentów.

Program jest kompletny i niezależny. Wnioskodawca jest faktycznym i jedynym autorem programu. Wnioskodawca dzięki posiadanemu wyższemu wykształceniu w zakresie informatycznym, inżynierii obliczeniowej, metodyce ilościowej oraz psychologii posiada wiedzę pozwalającą stworzyć strukturę i funkcjonalności programu. Ponadto wieloletnie doświadczenie Wnioskodawcy w pracy z podmiotami z branży medycznej pozwala wytworzyć unikalne rozwiązania inspirujące się, ale twórczo rozwijające i ulepszające inne rozwiązania branżowe.

Program komputerowy jest oryginalny - został stworzony z myślą o konkretnych optymalizacjach pracy lekarzy, zawierają się w nim autorskie algorytmy stworzone przez Wnioskodawcę, które umożliwiają bardziej efektywną obsługę pacjentów. Możliwości programu przekraczają w niektórych obszarach każde dostępne na rynku oprogramowanie o podobnym zakresie funkcjonalnym. Program jest wynikiem indywidualnej wiedzy i doświadczeń Wnioskodawcy w branży medycznej, kilkuletniej współpracy z różnymi podmiotami, a także wieloletniej pracy nad wieloma programami. Zarówno rozwiązania porządkujące kod, algorytmy wewnętrzne aplikacji, jak i rozwiązania (…) i automatyzacyjne w ocenie Wnioskodawcy są wyrazem osobistych umiejętności i kreatywności Wnioskodawcy.

Program w ocenie Wnioskodawcy wyróżnia się na rynku. Integruje (…) z pozyskiwaniem pacjentów, umożliwia tworzenie zaawansowanych algorytmów decyzyjnych automatyzacji i pozwala łączyć bezpieczeństwo pacjentów z bardzo szybką praca lekarza. W ocenie Wnioskodawcy nie ma takiego programu dostępnego na rynku. Zdaniem Wnioskodawcy nie można stwierdzić, że program jest szablonowy – zawiera bardzo dużo know-how i stanowi dużą wartość biznesową sam w sobie. Cechy odróżniające to: zaawansowane algorytmy decyzyjne/automatyzacyjne, pełne funkcjonowanie w środowisku mobilnym umożliwiające lekarzom pracę z dowolnego miejsca, autorski system wprowadzania zmian do programu umożliwiający szybkie iterowanie i dopisywanie kolejnych funkcjonalności w zachowaniu pełnego bezpieczeństwa dla pacjentów i lekarzy.

Ponadto jest mało prawdopodobne by bardzo podobny program został stworzony przez kogoś innego – design programu jest wynikiem indywidualnej techniki twórczej Wnioskodawcy. Wnioskodawca ma również całkowitą swobodę w designie oprogramowania - to on podejmuje ostateczne decyzje odnośnie jego kształtu. Przedmiotowy program komputerowy zawiera informację, że Wnioskodawca jest jego twórcą.

Jednocześnie organ dokonał analizy wysłanego w dniu 3 września 2025 r. kodu źródłowego programu, z którego wynika, że dotyczy on zagadnień medycznych, a Wnioskodawca jest jego autorem.

Z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Sz 128/24 wynika m.in.: „Program komputerowy powstały w wyniku prac projektowych (algorytmizacja) zostaje zapisany w postaci kodu źródłowego. Ten kod jest napisany w języku programowania, który działa jak "tłumacz" między programistą (programista może być jednocześnie twórcą programu, jednak zależność ta nie zawsze będzie występowała) a maszyną. Pozwala programiście napisać instrukcje, opisujące operacje, jakie powinien wykonać komputer, w sposób, który jest dla niego zrozumiały. Czytając kod źródłowy, każdy programista może zrozumieć, bez konieczności uruchamiania programu, do czego służy ten program i jak będzie działał. W kodach źródłowych zawarta jest indywidualna wartość twórcza właściwa dla każdej osoby zajmującej się opracowywaniem programów komputerowych, stanowiąca rodzaj receptury własnej, indywidualny wkład programisty w przygotowanie dzieła, który jest oparty na osobistych umiejętnościach, kwalifikacjach i doświadczeniu nabytym przez każdego twórcę, jest w związku z tym trudny do odtworzenia i naśladowania, może być natomiast przydatny nie tylko przy modyfikacji danego programu komputerowego, ale również przy opracowywaniu innych programów. (…)”.

Zatem program komputerowy będący przedmiotem wniosku, wykonywany przez Wnioskodawcę jest wynikiem jego działania twórczego oraz ma indywidualny charakter, jest niepowtarzalny i nacechowany indywidualnością. Nie jest również szablonowy i nie jest spotykany na rynku. Zatem program ten stanowi utwór, którego autorem jest Wnioskodawca.

Wnioskodawca będzie udzielać innemu podmiotowi na program niewyłącznej licencji na korzystanie z systemu, w tym na udostępnienie systemu użytkownikom pracującym w podmiocie. Wnioskodawca będzie udostępniał kod programu kontrahentowi w ustalonej wspólnie postaci, a następnie wprowadzał zmiany w bazie danych, które będą umożliwiały kontrahentowi, któremu udzielono licencji, korzystanie z programu. Zmiany te umożliwią programowi zweryfikowanie licencji na serwerach Wnioskodawcy. Honorarium za licencję będzie wypłacane cyklicznie. Wnioskodawca będzie otrzymał wynagrodzenie za czas wykorzystania programu przez użytkowników swoich kontrahentów.

Ponadto, z przesłanego wzoru umowy wynika, że (…).

Biorąc pod uwagę dokonaną wyżej analizę prowadzącą do wniosku, że stworzony przez Wnioskodawcę program komputerowy „(…)” stanowi utwór w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, oznaczenie ww. programu w sposób pozwalający domniemywać, że Wnioskodawca jest jego twórcą, a wynagrodzenie za udzielenie niewyłącznej licencji na korzystanie z tego programu oraz stanowi honorarium – należy stwierdzić, że świadczenie to podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.

Informacje dodatkowe

Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.

Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.

Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:

- podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),

- usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).

Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).

WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:

1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo

2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1

- w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że:

- klasyfikacja usługi, lub

- stawka podatku właściwa dla usługi lub

- podstawa prawna stawki podatku

staje się niezgodna z tymi przepisami.

Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).

Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową.

POUCZENIE

Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).