Interpretacja 0112-KDSL2-1.440.491.2025.2.MA

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)

Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 1 września 2025 r. (data wpływu 1 września 2025 r.), uzupełnionego pismami z dnia 2 października 2025 r. (data wpływu 2 października 2025 r.) oraz 5 października 2025 r. (data wpływu 5 października 2025 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.

Przedmiot wniosku: usługa – udostępnianie łóżek opalających do naświetlania ciała (solarium)

Opis usługi: Usługa solarium polega na udostępnianiu łóżek opalających do naświetlania ciała. W ramach wykonywanej usługi każdorazowo są czyszczone i dezynfekowane powierzchnie do leżenia na łóżku opalającym za pomocą specjalnego środka czyszczącego i dezynfekującego przed udostępnieniem ich klientowi. Obsługa minimalizuje czas trwania sesji opalania, ustala fototyp skóry i wybrany czas opalania. Usługa jest skierowana do konsumentów - osób fizycznych zainteresowanych skorzystaniem z łóżek solaryjnych wyposażonych w lampy UV, pozwalających na naświetlanie skóry, w celu uzyskania efektu opalenizny, poprawy kondycji fizycznej i rekreacji. Klient otrzymuje specjalne okulary ochronne przed promieniami UV, a obsługa salonu wskazuje klientowi właściwą kabinę, gdzie przygotowuje się on do skorzystania z łóżka solaryjnego (przebiera się). W tym czasie obsługa przygotowuje dane urządzenie do używania - włącza je, ustawia odpowiednie promieniowanie UV. Klient układa się na łóżku solaryjnym, które następnie jest zamykane przez klienta (opuszczana jest pokrywa łóżka).

Przygotowany klient sam inicjuje włączenie solarium wciskając przycisk START. Skóra klienta jest naświetlana w celu uzyskania na niej efektu opalenizny, co przyczynia się do poprawy kondycji fizycznej i rekreacji. Po upływie uzgodnionego czasu klient otwiera łóżko solaryjne, opuszcza je, przebiera się, reguluje należność za usługę wstępu i opuszcza salon. Opłata za opisaną usługę skalkulowana jest jako iloczyn ilości minut korzystania z łóżka solaryjnego oraz obowiązującej stawki za minutę.

Rozstrzygnięcie: Pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu

Stawka podatku od towarów i usług: 8%

Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy

Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług

UZASADNIENIE

W dniu 1 września 2025 r. Wnioskodawczyni złożyła wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniach 2 października 2025 r. oraz 5 października 2025 r. poprzez przesłanie podpisanego Formularza do wniosku WIS.

W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi:

Przedmiot wniosku:

usługa - udostępnianie łóżek opalających do naświetlania ciała (usługa solarium)

Opis usługi:

Usługa solarium polega na udostępnianiu łóżek opalających do naświetlania ciała. W ramach wykonywanej usługi każdorazowo są czyszczone i dezynfekowane powierzchnie do leżenia na łóżku opalającym za pomocą specjalnego środka czyszczącego i dezynfekującego przed udostępnieniem ich klientowi. Obsługa minimalizuje czas trwania sesji opalania, ustala fototyp skóry i wybrany czas opalania. Usługa jest skierowana do konsumentów - osób fizycznych zainteresowanych skorzystaniem z łóżek solaryjnych wyposażonych w lampy UV, pozwalających na naświetlanie skóry, w celu uzyskania efektu opalenizny, poprawy kondycji fizycznej i rekreacji. Wybór usługi jest dobrowolną decyzją klientów, stanowiącą dla nich formę wypoczynku, rekreacji, poprawy samopoczucia, czy też kondycji fizycznej. Usługa skierowana jest zarówno do osób, które chcą przygotować swoją skórę przed wyjazdem do ciepłych krajów, jak i dla osób, które otrzymały zalecenia lekarskie w ramach leczenia chorób skóry. Klient otrzymuje specjalne okulary ochronne przed promieniami UV, a obsługa salonu wskazuje klientowi właściwą kabinę, gdzie przygotowuje się on do skorzystania z łóżka solaryjnego (przebiera się). W tym czasie obsługa przygotowuje dane urządzenie do używania - włącza je, ustawia odpowiednie promieniowanie UV. Klient układa się na łóżku solaryjnym, które następnie jest zamykane przez klienta (opuszczana jest pokrywa łóżka).

Przygotowany klient sam inicjuje włączenie solarium wciskając przycisk START. Skóra klienta jest naświetlana w celu uzyskania na niej efektu opalenizny, co przyczynia się do poprawy kondycji fizycznej i rekreacji. Po upływie uzgodnionego czasu klient otwiera łóżko solaryjne, opuszcza je, przebiera się, reguluje należność za usługę wstępu i opuszcza salon. Opłata za wstęp do solarium naliczana jest minutowo i jest dokumentowana paragonem fiskalnym. Opłata za opisaną usługę skalkulowana jest jako iloczyn ilości minut korzystania z łóżka solaryjnego oraz obowiązującej stawki za minutę. Stawka za minutę uzależniona jest od rodzaju łóżka solaryjnego, które wybrał klient.

Obiekt, w którym Wnioskodawczyni świadczy usługę solarium, nie jest obiektem sportowym, jest to lokal użytkowy, w którym mieszczą się łóżka opalające, nie posiada i nie stosuje (…). Cennik świadczonej usługi jest zmienny, zależny od pory roku, aktualnej sytuacji rynkowej, w tym popytu na takie usługi i działań podmiotów konkurencyjnych.

Opisana usługa świadczona przez Wnioskodawczynię - udostępnianie łóżek opalających do naświetlania ciała (usługa solarium) - stanowi „Pozostałe usługi związane z rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu”, o których mowa w poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy, na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług.

Uzasadnienie klasyfikacji usługi

Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług niezbędną do:

a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi.

Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.

Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

W myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.

Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:

1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;

2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%;

3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;

4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.

W poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy, stanowiącego wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, wskazano bez względu na symbol PKWiU – „Pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu”.

Przepisy ustawy nie zawierają definicji pojęcia „rekreacja”. Słownik Języka Polskiego (www.sjp.pwn.pl) definiuje rekreację jako „aktywny wypoczynek na świeżym powietrzu”, Wielki Słownik Języka Polskiego (http://www.wsjp.pl/) za rekreację uznaje „ruchową aktywność w czasie wolnym od pracy, mającą służyć zdrowiu i dobremu samopoczuciu”, natomiast „Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych z almanachem” Władysława Kopalińskiego (Świat Książki, Warszawa 2000) definiuje rekreację jako „odpoczynek, rozrywka, wytchnienie, pochodzące od łacińskiego »recreatio« czyli powrót do zdrowia, sił”. Natomiast w Encyklopedii PWN (https://encyklopedia.pwn.pl) wskazano, że rekreacja to forma działania wybrana dobrowolnie przez człowieka ze względu na osobiste zainteresowania i dla odpoczynku, rozrywki lub rozwoju własnej osobowości; podejmowana poza obowiązkami zawodowymi, społecznymi i domowymi, w czasie wolnym od pracy.

Mając na uwadze powyższe definicje – na potrzeby stosowania art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy – za rekreację uznać należy różne formy aktywności dobrowolnie wybrane przez człowieka, mające służyć wypoczynkowi, rozrywce czy zdrowiu. Tak rozumiana rekreacja obejmuje w szczególności zajęcia takie jak fitness, czy aerobik, ale również taką aktywność jak np. korzystanie z sauny.

Należy też zwrócić uwagę, że ustawodawca objął obniżoną stawką podatku w wysokości 8% wymienione w poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy usługi, jednakże tylko w zakresie wstępu. Ustawodawca nie określił jednak ani form, ani kategorii „wstępu”, do których ma zastosowanie obniżona stawka podatku w wysokości 8%.

Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A., strona internetowa www.sjp.pwn.pl), pod pojęciem „wstępu” należy rozumieć „możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś”.

Zatem pod pojęciem „wstępu” w rozumieniu poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy należy rozumieć możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś, przy czym nie ma znaczenia forma biletu (lub opłaty), tzn. czy jest to jednorazowy bilet, czy też karnet upoważniający do kilku wejść. Dodatkowo należy zauważyć, że wejścia (wstępu) nie można kojarzyć tylko z możliwością wejścia np. do określonego miejsca (pomieszczenia). Ze wstępem w rozumieniu tych przepisów związane jest określone świadczenie (typowe dla danego obiektu). I tak, np. z nabyciem biletu wstępu do teatru związana jest możliwość obejrzenia przedstawienia, w przypadku parku rozrywki – możliwość korzystania z określonych urządzeń, sali tanecznej – możliwość tańczenia, na imprezę sportową – możliwość obejrzenia rozgrywanych na danym obiekcie zawodów, „na siłownię” – możliwość wykonywania ćwiczeń siłowych przy wykorzystaniu znajdujących się na jej terenie przyrządów, do parku narodowego – możliwość oglądania obiektów przyrodniczych znajdujących się na jego terenie.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że zagadnienie związane z wykładnią analizowanych przepisów, w szczególności w odniesieniu do użytego w poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy (w stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 października 2019 r. – poz. 186 załącznika nr 3 do ustawy) sformułowania „wyłącznie w zakresie wstępu” było wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. W orzecznictwie utrwalony został jednoznaczny pogląd, że w tym przypadku wykładnia pojęcia „wstęp” nie może ograniczać się wyłącznie do wejścia do obiektu lub na imprezę rozrywkową bez możliwości aktywnego uczestniczenia w zaoferowanej usłudze i korzystania z urządzeń potrzebnych do jej realizacji, stanowiłoby to bowiem niczym nieuzasadnione zawężenie tego pojęcia. Jak podkreślono, użyte przez ustawodawcę sformułowanie „usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu” odnosi się do kart wstępu, stałych abonamentów lub biletów i innych form opłaty za umożliwienie zarówno biernego jak i aktywnego korzystania z rozrywki i rekreacji, w tym przystosowanych do tego sal, pomieszczeń oraz urządzeń i przyrządów tam się znajdujących. Natomiast określenie „wyłącznie w zakresie wstępu” należy rozumieć w ten sposób, że wszystkie usługi, które nie są związane z normalnym typowym użytkowaniem takiego obiektu, np. usługi restauracyjne na terenie sali sportowej, zakup napojów, odżywek, usługi osobistego/personalnego trenera – nie są objęte stawką obniżoną. Konsekwentnie podlegają opodatkowaniu stawką podstawową VAT.

Przedmiotem złożonego wniosku jest usługa solarium, która polega na udostępnianiu łóżek opalających do naświetlania ciała. W ramach wykonywanej usługi każdorazowo są czyszczone i dezynfekowane powierzchnie do leżenia na łóżku opalającym za pomocą specjalnego środka czyszczącego i dezynfekującego przed udostępnieniem ich klientowi. Obsługa minimalizuje czas trwania sesji opalania, ustala fototyp skóry i wybrany czas opalania. Usługa jest skierowana do konsumentów - osób fizycznych zainteresowanych skorzystaniem z łóżek solaryjnych wyposażonych w lampy UV, pozwalających na naświetlanie skóry, w celu uzyskania efektu opalenizny, poprawy kondycji fizycznej i rekreacji. Klient otrzymuje specjalne okulary ochronne przed promieniami UV, a obsługa salonu wskazuje klientowi właściwą kabinę, gdzie przygotowuje się on do skorzystania z łóżka solaryjnego (przebiera się). W tym czasie obsługa przygotowuje dane urządzenie do używania - włącza je, ustawia odpowiednie promieniowanie UV. Klient układa się na łóżku solaryjnym, które następnie jest zamykane przez klienta (opuszczana jest pokrywa łóżka).

Przygotowany klient sam inicjuje włączenie solarium wciskając przycisk START. Skóra klienta jest naświetlana w celu uzyskania na niej efektu opalenizny, co przyczynia się do poprawy kondycji fizycznej i rekreacji. Po upływie uzgodnionego czasu klient otwiera łóżko solaryjne, opuszcza je, przebiera się, reguluje należność za usługę wstępu i opuszcza salon. Opłata za opisaną usługę skalkulowana jest jako iloczyn ilości minut korzystania z łóżka solaryjnego oraz obowiązującej stawki za minutę.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że zakup usługi solarium to forma działania wybrana dobrowolnie przez człowieka ze względu na osobiste zainteresowania, dla rekreacji, wypoczynku, relaksu lub poprawy samopoczucia. Usługa wykonywana przez Wnioskodawczynię nie ogranicza się wyłącznie do wejścia do danego obiektu, lecz obejmuje także możliwość aktywnego uczestniczenia w zaoferowanej usłudze i korzystania z urządzenia potrzebnego do jej realizacji – łóżka opalającego (solaryjnego) do naświetlania ciała. Ze wstępem do solarium związane jest także określone świadczenie Wnioskodawczyni, typowe dla usług solarium.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że świadczona przez Wnioskodawczynię usługa udostępniania łóżek opalających do naświetlania ciała (solarium) – stanowi „Pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu”, o których mowa w poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy.

W rezultacie opisana we wniosku usługa podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy.

Informacje dodatkowe

Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.

Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.

Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:

- podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),

- usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).

Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).

WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:

1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo

2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1

- w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że

- klasyfikacja usługi, lub

- stawka podatku właściwa dla usługi lub

- podstawa prawna stawki podatku

staje się niezgodna z tymi przepisami.

Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).

Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową.

POUCZENIE

Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).