Interpretacja 0112-KDSL2-1.440.550.2025.2.BK

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)

 

Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., 775, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 14 października 2025 r. (data wpływu 14 października 2025 r.), uzupełnionego pismami z dnia 16 października 2025 r. (data wpływu 16 października 2025 r.) oraz z dnia 31 października 2025 r. (data wpływu 31 października 2025), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.

 

Przedmiot wniosku: usługa – wykonanie kobiecej sesji fotograficznej dla klientki, zakończonej przekazaniem obrobionych zdjęć objętych licencją

Opis usługi:

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonuje kobiece sesje fotograficzne. Każdorazowo są to usługi fotograficzne polegające na przygotowaniu sesji, wykonaniu zdjęć oraz autorskiej obróbce. W celu wykonania kobiecej sesji fotograficznej, Wnioskodawca wykonuje szereg czynności takich jak:

1.  Konsultację z klientką – (…).

2.  Przygotowanie planu zdjęciowego – (…).

3.  Wykonanie sesji fotograficznej w studiu – (…).

4.  Selekcję i obróbkę zdjęć – (…).

5.  Przekazanie zdjęć w formie cyfrowej – (…).

Usługa ma twórczy i indywidualny charakter. Każda sesja jest autorskim utworem fotograficznym. Sesja nie ma charakteru szablonowego. Każdy projekt jest dopasowany do konkretnej osoby – (…). Styl pracy i postprodukcji nadaje zdjęciom indywidualny charakter i odróżnia je od typowych, komercyjnych sesji portretowych. Efekt końcowy zależy od wizji artystycznej Wnioskodawcy, decyzji dotyczących (…). Każda sesja ma niepowtarzalny klimat i stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze. Wykonana sesja kobieca, będąca przedmiotem wniosku przedstawia (…). Zdjęcia posiadają cechy oryginalności i indywidualnego podejścia twórczego. Zastosowane kolory, sposób pozowania oraz kompozycja kadru wskazują na świadome, kreatywne opracowanie materiału. Wynagrodzenie za kobiecą sesję fotograficzną ma charakter honorarium. Klient, dokonując zakupu fotografii, nabywa licencję na ich prywatne, niekomercyjne wykorzystanie.

Rozstrzygnięcie: Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania.

 

Stawka podatku od towarów i usług: 8%

 

Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy

 

Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług

 

UZASADNIENIE

 

W dniu 14 października 2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 16 października 2025 r. (data wpływu 16 października 2025 r.) poprzez przesłanie sesji zdjęciowej i stosownych dokumentów oraz w dniu 31 października o braki formalne wniosku i doprecyzowanie opisu usługi.

 

W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi

 

1. Przedmiot działalności:

Wnioskodawca świadczy usługi fotograficzne mieszczące się w grupowaniu PKWiU 90.03.12.0. W ramach tego pojęcia realizuje sesje kobiece – każdorazowo są to usługi fotograficzne polegające na przygotowaniu sesji, wykonaniu zdjęć oraz autorskiej obróbce.

2. Model świadczenia usług:

(…).

3. Przykład praktyczny:

(…). Wynagrodzenie ma charakter honorarium.

4. Opodatkowanie VAT:

W ocenie Wnioskodawcy sprzedaż (…) fotografii stanowi element usługi fotograficznej (PKWiU 90.03.12.0), a zatem może być opodatkowana obniżoną stawką VAT 8%. Wnioskodawca dotychczas stosował stawkę podstawową 23%, jednak niniejszym wnioskiem prosi o potwierdzenie, że sesja kobieca (przedstawiona usługa) może zostać objęta stawką 8%. Klientka nabywa licencję na korzystanie ze zdjęć dożywotnie. Klient nabywa licencję na użytek zdjęć w social mediach i wydruku.

 

Wnioskodawca do wniosku dołączył (…).

 

W odpowiedzi na pytania tutejszego organu zawarte w wezwaniu z dnia 31 października 2025 r., znak 0112-KDSL2-1.440.550.2025.1.BK – Wnioskodawca w piśmie z dnia 31 października 2025 r. udzielił następujących informacji:

1.  Jakie czynności wykonuje Wnioskodawca w celu wykonania ww. kobiecej sesji fotograficznej? Należy szczegółowo wymienić i dokładnie opisać jakie czynności Wnioskodawca wykonuje po kolei by zrealizować sesję zdjęciową.

Odpowiedź.

Usługa kobiecej sesji fotograficznej obejmuje następujące, ściśle określone czynności:

1.Konsultację z klientką – (…).

2.Przygotowanie planu zdjęciowego – (…).

3.Wykonanie sesji fotograficznej w studiu – (…).

4.Selekcję i obróbkę zdjęć – (…).

5.Przekazanie zdjęć w formie cyfrowej – (…).

Opisany zakres czynności jest zamknięty i dotyczy jednej, konkretnej usługi kobiecej sesji fotograficznej.

2.  Czy wykonana przez Wnioskodawcę kobieca sesja fotograficzna będąca przedmiotem wniosku odznacza się oryginalnym, twórczym charakterem? Jeżeli tak, to na czym ten oryginalny, twórczy charakter polega? – proszę uzasadnić.

Odpowiedź.

Usługa ma twórczy i indywidualny charakter. Każda sesja jest autorskim utworem fotograficznym w rozumieniu art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Efekt końcowy zależy od wizji artystycznej Wnioskodawcy, decyzji dotyczących (…). Każda sesja ma niepowtarzalny klimat i stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze.

3.  Czy wykonana przez Wnioskodawcę kobieca sesja zdjęciowa jest produktem szablonowym, często spotykanym, czy też posiada cechy odróżniające od innych, podobnych produktów? Jeżeli posiada cechy odróżniające, należy je wskazać i opisać.

Odpowiedź.

Sesja nie ma charakteru szablonowego.

Każdy projekt jest dopasowany do konkretnej osoby – (…).

Styl pracy i postprodukcji nadaje zdjęciom indywidualny charakter i odróżnia je od typowych, komercyjnych sesji portretowych.

4.  Czy w ocenie Wnioskodawcy, jest statystycznie prawdopodobne sporządzenie w przyszłości takiej samej sesji fotograficznej przez inną osobę?

Odpowiedź.

Nie jest statystycznie prawdopodobne wykonanie identycznej sesji przez inną osobę.

Efekt zależy od osobistej wizji Wnioskodawcy, umiejętności artystycznych, decyzji w zakresie (…).

5.  Czy Wnioskodawca przy wykonaniu sesji fotograficznej będącej przedmiotem wniosku ma swobodę w kształtowaniu ostatecznego jej wyglądu (treść, układ, szata graficzna, ect.)? Proszę szczegółowo opisać czym to się przejawia.

Odpowiedź.

Wnioskodawca posiada pełną swobodę twórczą w kształtowaniu ostatecznego efektu zdjęć. Samodzielnie decyduje o (…). Klientka może zgłosić preferencje, jednak ostateczny wygląd fotografii stanowi rezultat mojej artystycznej interpretacji i autorskiego stylu.

 

(…).

 

Uzasadnienie klasyfikacji usługi

 

Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

 

Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1)  opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2)  klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:

a)    określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b)    stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3)  stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

 

Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.

 

Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług

 

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy – stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

 

Jak stanowi art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.

 

Stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r., poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:

1)    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;

2)    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%;

3)    stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;

4)    stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.

 

W załączniku nr 3 do ustawy zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, pod poz. 63 wskazano, bez względu na symbol PKWiU „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2509) wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”.

 

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

 

W szczególności przedmiotem prawa autorskiego – w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – są utwory:

1)    wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);

2)    plastyczne;

3)    fotograficzne;

4)    lutnicze;

5)    wzornictwa przemysłowego;

6)    architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;

7)    muzyczne i słowno-muzyczne;

8)    sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;

9)    audiowizualne (w tym filmowe).

 

Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne, wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka. Utwór musi zatem wykazywać łącznie trzy cechy:

1)    stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy);

2)    stanowić przejaw działalności twórczej;

3)    mieć indywidualny charakter.

 

O ile sens pierwszej z cech nie budzi wątpliwości, dwie pozostałe mają charakter ocenny. Jednakże stwierdzenie, że utwór to przejaw działalności twórczej uwypukla fakt, że utwór powinien stanowić rezultat działalności o charakterze kreacyjnym. Przesłanka ta, niekiedy określana przesłanką „oryginalności” utworu, kładzie nacisk na aspekt przedmiotowy, tj. odnoszący się do samego wytworu ludzkiego umysłu. Spełniona zostaje, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Nie może natomiast być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, który jest rutynowy, standardowy lub typowy. Podkreśla to konieczność łącznego traktowania obu z wymienionych w pkt 2 i pkt 3 cech. Sam „przejaw działalności twórczej” nie jest warunkiem wystarczającym do zakwalifikowania określonego wytworu jako przedmiotu prawa autorskiego. Konieczne jest, by wytwór taki miał indywidualny charakter, tzn. żeby cechował się indywidualnością. Muszą zatem charakteryzować go dostatecznie doniosłe różnice w porównaniu z uprzednio wytworzonymi produktami intelektualnymi.

 

Kryteria powyższe były precyzowane w orzecznictwie. Przykładowo w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2006 r., sygn. akt III CSK 40/05 stwierdzono, że „rezultat wysiłku intelektualnego nie może być rutynowy, standardowy i typowy. Nie może być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, któremu brak cech dostatecznie indywidualizujących, tj. odróżniających go od innych wytworów podobnego rodzaju i przeznaczenia”.

 

W innym orzeczeniu Sąd Najwyższy ocenił, że: „Proces tworzenia, w przeciwieństwie do pracy technicznej, polega na tym, że rezultat podejmowanego działania stanowi projekcję wyobraźni osoby, od której pochodzi, zmierzając do wypełniania tych elementów wykonywanego zadania, które nie są jedynie wynikiem zastosowania określonej wiedzy, sprawności, surowców, urządzeń bądź technologii. (…) Wymaganie nowości nie jest niezbędną cechą twórczości jako przejawu intelektualnej działalności człowieka. Utwór może być kompilacją wykorzystującą dane powszechnie dostępne pod warunkiem, że ich wybór, segregacja, sposób przedstawienia ma znamiona oryginalności” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2006 r., I CK 281/05).

 

Nie każde dzieło (utwór) spełnia przesłanki utworu w rozumieniu ww. ustawy. Dotyczy to w szczególności świadczenia będącego powieleniem innych prac, a więc niebędących rezultatem działalności twórczej o indywidualnym charakterze, jak również prac typowych, zawierających powtarzalne, nieoryginalne rozwiązania. Świadczenia (utwory) takie nie podlegają ochronie autorsko-prawnej na podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

 

Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

 

Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

 

Odwołując się do pojęcia „twórcy” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wskazać należy, że twórcą w jej rozumieniu jest nie tylko jedyny twórca utworu, ale również osoby, które są współtwórcami stworzonego dzieła. Wykładnia systemowa zewnętrzna, oparta na zapisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych prowadzi do wniosku, że twórcą jest osoba fizyczna, która wykonała dany utwór sama lub z udziałem innych współtwórców.

 

Jak wynika z powołanych przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej, ustalony w jakiejkolwiek postaci. Przejawem działalności twórczej jest uzewnętrzniony rezultat działalności twórcy.

 

Jednocześnie wskazać należy, że w myśl postanowień rozdziału 5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, autorskie prawa majątkowe do utworu mogą przejść na inne osoby na podstawie umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub na podstawie umowy o korzystanie z utworu, zwanej licencją.

 

Według art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:

1)     autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy;

2)     nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa stanowi inaczej.

 

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione (art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).

 

Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „honorarium”, zatem można wyjaśnić jego znaczenie posługując się Słownikiem Języka Polskiego (Słownik Współczesnego Języka Polskiego, Wydawnictwo Wilga, Warszawa 1996, str. 309), według którego „honorarium to wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach”; ustawa ta nie definiuje także pojęcia „wolnego zawodu”. Nie oznacza to jednak, że wynagrodzenie otrzymane z tytułu udzielenia licencji do utworu, nie stanowi wynagrodzenia za pracę w wolnym zawodzie o charakterze honorarium, a wynagrodzenia za wykonaną pracę nie można utożsamiać z zapłatą za usługę wykonaną w ramach działalności gospodarczej.

 

Podsumowując, gdy usługi są wykonywane przez twórcę w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych i stanowią przedmiot autorskich praw majątkowych do utworu, a wynagrodzenie w formie honorarium odbywa się z przeniesieniem ww. praw, to z uwagi na nierozerwalność powyższych czynności, tj. sprzedaży usługi oraz praw autorskich, świadczenie to stanowi „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”, wymienione w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.

 

W powołanym wyżej art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych ustawodawca określił definicję utworu. Zgodnie z tym przepisem przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

 

Z powyższego przepisu wynika, że dany wytwór ludzkiej działalności musi spełniać dwie cechy, aby mógł zostać uznany za utwór. Kryteriami tymi jest twórczość oraz indywidualny charakter.

 

Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonuje kobiece sesje fotograficzne. Każdorazowo są to usługi fotograficzne polegające na przygotowaniu sesji, wykonaniu zdjęć oraz autorskiej obróbce. W celu wykonania kobiecej sesji fotograficznej, Wnioskodawca wykonuje szereg czynności takich jak:

1.  Konsultację z klientką – (…).

2.  Przygotowanie planu zdjęciowego – (…).

3.  Wykonanie sesji fotograficznej w studiu – (…).

4.  Selekcję i obróbkę zdjęć – (…).

5.  Przekazanie zdjęć w formie cyfrowej – (…).

Usługa ma twórczy i indywidualny charakter. Każda sesja jest autorskim utworem fotograficznym. Sesja nie ma charakteru szablonowego. Każdy projekt jest dopasowany do konkretnej osoby – (…). Styl pracy i postprodukcji nadaje zdjęciom indywidualny charakter i odróżnia je od typowych, komercyjnych sesji portretowych. Efekt końcowy zależy od wizji artystycznej Wnioskodawcy, decyzji dotyczących (…). Każda sesja ma niepowtarzalny klimat i stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze. Wykonana sesja kobieca, będąca przedmiotem wniosku przedstawia (…). Zdjęcia posiadają cechy oryginalności i indywidualnego podejścia twórczego. Zastosowane kolory, sposób pozowania oraz kompozycja kadru wskazują na świadome, kreatywne opracowanie materiału. Wynagrodzenie za kobiecą sesję fotograficzną ma charakter honorarium. Klient, dokonując zakupu fotografii, nabywa licencję na ich prywatne, niekomercyjne wykorzystanie.

(…).

 

Z dokonanej analizy wynika, że stworzona przez Wnioskodawcę kobieca sesja fotograficzna jest efektem pracy angażującej wyobraźnię, niepowtarzalnym, niestandardowym, o twórczym charakterze. Wykorzystując zatem dostępne narzędzia i technologie w połączeniu z własną wizją artystyczną Wnioskodawcy stworzyła nowy wytwór intelektu – utwór.

 

Biorąc pod uwagę dokonaną wyżej analizę prowadzącą do wniosku, że stworzona przez Wnioskodawcę indywidualna sesja fotograficzna, stanowi utwór w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, pozwala domniemywać, że Wnioskodawca jest jej twórcą, a wynagrodzenie za wykonanie fotografii stanowi honorarium za udzielenie licencji do praw autorskich – należy stwierdzić, że usługa ta podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.

 

Informacje dodatkowe

 

Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.

 

Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.

 

Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:

-    podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),

-    usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).

 

Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).

 

WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:

1)    następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo

2)    wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1

-  w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

 

WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że:

-        klasyfikacja usługi, lub

-        stawka podatku właściwa dla usługi lub

-        podstawa prawna stawki podatku

staje się niezgodna z tymi przepisami.

 

Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).

 

Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową.

 

POUCZENIE

 

Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej - służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

 

Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.

 

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).