Interpretacja 0112-KDSL2-2.440.155.2025.3.KD

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)

Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 9 kwietnia 2025 r. (data wpływu 9 kwietnia 2025 r.), uzupełnionego pismami z dnia 5 czerwca 2025 r. (data wpływu 5 czerwca 2025 r.) oraz 8 lipca 2025 r. (data wpływu 8 lipca 2025 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.

Przedmiot wniosku: usługa – samodzielne zaprojektowanie przez Wnioskodawcę tatuażu i osobiste przeniesienie tatuażu na skórę klienta przez Wnioskodawcę

Opis usługi: Wykonywana przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonego studia tatuażu usługa polega na umieszczeniu na skórze klienta trwałego wzoru. Jest ona uzależniona od tego, co ma przedstawiać tatuaż oraz gdzie ma być umiejscowiony. Projekt, na podstawie którego wykonywany jest tatuaż przygotowywany jest przez Wnioskodawcę. Tatuaż jest zaprojektowany specjalnie dla klienta ‒ spersonalizowany, unikalny, unikatowy, oryginalny oraz dopasowany do potrzeb i oczekiwań estetycznych klienta. Ostateczny rezultat wykonanej usługi ‒ kształt tatuażu, który Wnioskodawca wykonuje sam, jest wynikiem pracy tylko Wnioskodawcy. Wzór tatuażu nie jest produktem szablonowym. W odróżnieniu od gotowych, często powtarzanych motywów, wzór tatuażu zawiera autorskie elementy artystyczne, które łączą charakterystyczne dla Wnioskodawcy podejście do światła, cieniowania i dynamiki kształtów. Kompozycja została zaplanowana tak, by dopasować się do konkretnej części ciała, pojawiają się w niej niestandardowe przejścia tonalne i struktury, charakterystyczne dla warsztatu Wnioskodawcy. Wykonanie usługi następuje na podstawie umowy zawieranej w formie pisemnej z klientem. Każda umowa zawiera dokładny opis świadczonej usługi, istotne postanowienia oraz oświadczenia ‒ w szczególności wysokość i sposób płatności honorarium, obowiązki stron, przeniesienie majątkowych praw autorskich. W przesłanym projekcie tatuażu zawarte są motywy związane z (…). Klient zobowiązany jest do zapłaty honorarium, którego wysokość ustalono zgodnie z cennikiem ‒ za (…) sesję ‒ na kwotę (…) zł. Natomiast do przeniesienia autorskich praw majątkowych do tatuażu dochodzi z chwilą zapłaty umówionego honorarium należnego Studiu za wykonanie tego tatuażu.

Rozstrzygnięcie: Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania

Stawka podatku od towarów i usług: 8%

Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy

Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług

UZASADNIENIE

W dniu 9 kwietnia 2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie WIS w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 5 czerwca 2025 r. o przesłanie prawidłowego dokumentu pełnomocnictwa, a także w dniu 8 lipca 2025 r. o przesłanie podpisanego oświadczenia, doprecyzowanie opisu usługi, a także przesłanie projektu tatuażu oraz dokumentów.

W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi:

Wnioskodawca ‒ (…) prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (…), w ramach rzeczonej działalności wykonuje na zlecenie klienta trwały wzór na jego skórze ‒ tatuaż. Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której prowadzi studio tatuażu. Usługi wykonywane są na podstawie umów zawieranych z klientami w formie pisemnej. Każda umowa zawiera dokładny opis świadczonej usługi, istotne postanowienia oraz oświadczenia ‒ w szczególności wysokość i sposób płatności honorarium, obowiązki stron, przeniesienie majątkowych praw autorskich. Tatuaż wykonywany jest ponadto w odpowiednich warunkach z zachowaniem zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, z najwyższą dbałością o czystość i wykorzystanie profesjonalnych narzędzi i urządzeń zapewniających prawidłowe wykonanie usługi.

W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca wykonuje samodzielnie tatuaże jako twórca, któremu przysługuje prawo autorskie (art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych). Wykonywana usługa polegająca na umieszczeniu na skórze klienta trwałego wzoru jest uzależniona od jego wyboru co ma przedstawiać tatuaż oraz gdzie ma być umiejscowiony. Projekt, na podstawie którego wykonywany jest tatuaż przygotowywany jest przez Wnioskodawcę. Tatuaż jest zaprojektowany specjalnie dla klienta ‒ spersonalizowany, unikalny, unikatowy, oryginalny oraz dopasowany do potrzeb i oczekiwań estetycznych danego klienta. Ostateczny rezultat wykonanej usługi ‒ kształt tatuażu, który Wnioskodawca wykonuje sam, jest wynikiem pracy tylko Wnioskodawcy. Tak stworzony i naniesiony trwale na skórę klienta tatuaż jest wynikiem indywidualnej pracy koncepcyjnej Wnioskodawcy, która wyróżnia się istotnym pierwiastkiem intelektualnym i artystycznym oraz stanowi przejaw działalności twórczej.

Wykonanie usługi następuje na podstawie zawieranej w formie pisemnej umowy z klientem, w której Wnioskodawca przenosi na klienta majątkowe prawa autorskie do wykonanego na ciele klienta tatuażu, na czas nieokreślony, na nieograniczonym terytorium, na następujących polach eksploatacji:

(...)

Zawierana umowa w formie pisemnej zawiera oświadczenie, że tatuaż będzie wynikiem oryginalnej twórczości i nie będzie naruszać praw osób trzecich, w szczególności praw autorskich oraz dóbr osobistych, jak również, że osobiste i majątkowe prawa autorskie do tatuażu nie są ograniczone jakimikolwiek prawami osób trzecich. Za wykonanie usługi oraz udzielenie licencji do praw autorskich Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie honorarium.

Tatuaże wykonywane w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawcy są przejawem jego działalności twórczej, mają charakter indywidualny. Każdy wykonywany przez Wnioskodawcę tatuaż cechują doniosłe różnice w porównaniu z uprzednio wytworzonymi tatuażami ‒ są produktami intelektualnymi. Wnioskodawca nigdy nie wykonuje tych samych wzorów dwukrotnie, nie wykonuje cudzych wzorów. W studiu Wnioskodawcy nie są i nie będą wykonywane tatuaże będące kopią istniejącego, ogólnodostępnego wzoru, a ich wykonywanie nie jest i nie będzie się sprowadzać do mechanicznego odwzorowania wzoru lub szablonu.

Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie poz. 63 zał. nr 3 do ustawy o VAT, opodatkowaniem podatkiem VAT 7% podlegają usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania - bez względu na PKWiU. Prawem autorskim objęty jest każdy przejaw działalności twórczej, ustalony w jakiejkolwiek postaci. Takim przejawem działalności twórczej Wnioskodawcy, uzewnętrznionym jako rezultat, jest tatuaż. Autorskie prawa majątkowe do utworu mogą przejść na inne osoby na podstawie umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych. Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „honorarium”, zatem można przyjąć, iż jest nim wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach. W przypadku Wnioskodawcy, przedmiotem jego działalności jest osobiste świadczenie usług jako twórca w rozumieniu przepisów ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Tatuaże będące przedmiotem wykonywanej usługi stanowią jednocześnie przedmiot majątkowych praw autorskich do utworu, który wykonywany tatuaż stanowi.

Ustalone wynagrodzenie będące jednocześnie honorarium obejmuje zatem wykonanie tatuażu oraz przeniesienie majątkowych praw do niego jako utworu. Wynika to z nierozerwalnego charakteru obu czynności. Następuje bowiem sprzedaż usługi wraz z przeniesieniem praw do utworu. W ocenie Wnioskodawcy opisany stan faktyczny pozwala na przyjęcie, że świadczenie oferowane przez Wnioskodawcę stanowi, określone w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług i powinno podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT w wysokości 7%.

W piśmie z dnia 8 lipca 2025 r. Wnioskodawca doprecyzował opis usługi poprzez wskazanie, że posiada cennik, zgodnie z którym (…) sesja kosztuje (…) zł. Ponadto uzupełnił wniosek o następujące informacje:

(…)

Do ww. uzupełnienia wniosku Wnioskodawca dołączył:

(…).

Uzasadnienie klasyfikacji usługi

Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

Natomiast stosownie do art. 42a ustawy wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej ,,WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:

a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.

Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.

Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:

1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;

2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%;

3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;

4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.

W załączniku nr 3 do ustawy zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, pod poz. 63 wskazano, bez względu na symbol PKWiU „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2509) wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 24, z późn. zm.), przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

W szczególności, przedmiotem prawa autorskiego – w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – są utwory:

1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);

2) plastyczne;

3) fotograficzne;

4) lutnicze;

5) wzornictwa przemysłowego;

6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;

7) muzyczne i słowno-muzyczne;

8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;

9) audiowizualne (w tym filmowe).

Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne, wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka. Utwór musi zatem wykazywać łącznie trzy cechy:

1) stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy);

2) stanowić przejaw działalności twórczej;

3) mieć indywidualny charakter.

O ile sens pierwszej z cech nie budzi wątpliwości, dwie pozostałe mają charakter ocenny. Jednakże stwierdzenie, że utwór to przejaw działalności twórczej uwypukla fakt, że utwór powinien stanowić rezultat działalności o charakterze kreacyjnym. Przesłanka ta, niekiedy określana przesłanką „oryginalności” utworu, kładzie nacisk na aspekt przedmiotowy, tj. odnoszący się do samego wytworu ludzkiego umysłu. Spełniona zostaje, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Nie może natomiast być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, który jest rutynowy, standardowy lub typowy. Podkreśla to konieczność łącznego traktowania obu z wymienionych w pkt 2 i pkt 3 cech. Sam „przejaw działalności twórczej” nie jest warunkiem wystarczającym do zakwalifikowania określonego wytworu jako przedmiotu prawa autorskiego. Konieczne jest, by wytwór taki miał indywidualny charakter, tzn. żeby cechował się indywidualnością. Muszą zatem charakteryzować go dostatecznie doniosłe różnice w porównaniu z uprzednio wytworzonymi produktami intelektualnymi.

Kryteria powyższe były precyzowane w orzecznictwie. Przykładowo w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2006 r., sygn. akt III CSK 40/05 stwierdzono, że „rezultat wysiłku intelektualnego nie może być rutynowy, standardowy i typowy. Nie może być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, któremu brak cech dostatecznie indywidualizujących, tj. odróżniających go od innych wytworów podobnego rodzaju i przeznaczenia”.

W innym orzeczeniu Sąd Najwyższy ocenił, że: „Proces tworzenia, w przeciwieństwie do pracy technicznej, polega na tym, że rezultat podejmowanego działania stanowi projekcję wyobraźni osoby, od której pochodzi, zmierzając do wypełniania tych elementów wykonywanego zadania, które nie są jedynie wynikiem zastosowania określonej wiedzy, sprawności, surowców, urządzeń bądź technologii. (…) Wymaganie nowości nie jest niezbędną cechą twórczości jako przejawu intelektualnej działalności człowieka. Utwór może być kompilacją wykorzystującą dane powszechnie dostępne pod warunkiem, że ich wybór, segregacja, sposób przedstawienia ma znamiona oryginalności” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2006 r., I CK 281/05).

Nie każde dzieło (utwór) spełnia przesłanki utworu w rozumieniu ww. ustawy. Dotyczy to w szczególności świadczenia będącego powieleniem innych prac, a więc niebędących rezultatem działalności twórczej o indywidualnym charakterze, jak również prac typowych, zawierających powtarzalne, nieoryginalne rozwiązania. Świadczenia (utwory) takie nie podlegają ochronie autorsko-prawnej na podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

Odwołując się do pojęcia „twórcy” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wskazać należy, że twórcą w jej rozumieniu jest nie tylko jedyny twórca utworu, ale również osoby, które są współtwórcami stworzonego dzieła. Wykładnia systemowa zewnętrzna, oparta na zapisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych prowadzi do wniosku, że twórcą jest osoba fizyczna, która wykonała dany utwór sama lub z udziałem innych współtwórców.

Jak wynika z powołanych przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej, ustalony w jakiejkolwiek postaci. Przejawem działalności twórczej jest uzewnętrzniony rezultat działalności twórcy.

Jednocześnie wskazać należy, że w myśl postanowień rozdziału 5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, autorskie prawa majątkowe do utworu mogą przejść na inne osoby na podstawie umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub na podstawie umowy o korzystanie z utworu, zwanej licencją.

Według art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:

1) autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy;

2) nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa stanowi inaczej.

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione (art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).

Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „honorarium”, zatem można wyjaśnić jego znaczenie posługując się Słownikiem Języka Polskiego (Słownik Współczesnego Języka Polskiego, Wydawnictwo Wilga, Warszawa 1996, str. 309), według którego „honorarium to wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach”; ustawa ta nie definiuje także pojęcia „wolnego zawodu”. Nie oznacza to jednak, że wynagrodzenie otrzymane z tytułu udzielenia licencji do utworu, nie stanowi wynagrodzenia za pracę w wolnym zawodzie o charakterze honorarium, a wynagrodzenia za wykonaną pracę nie można utożsamiać z zapłatą za usługę wykonaną w ramach działalności gospodarczej.

Podsumowując, gdy usługi są wykonywane przez twórcę w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych i stanowią przedmiot autorskich praw majątkowych do utworu, a wynagrodzenie w formie honorarium odbywa się z przeniesieniem ww. praw, to z uwagi na nierozerwalność powyższych czynności, tj. sprzedaży usługi oraz praw autorskich, świadczenie to stanowi „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”, wymienione w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.

W powołanym wyżej art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych ustawodawca określił definicję utworu. Zgodnie z tym przepisem przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

Z powyższego przepisu wynika, że dany wytwór ludzkiej działalności musi spełniać dwie cechy, aby mógł zostać uznany za utwór. Kryteriami tymi jest twórczość oraz indywidualny charakter.

Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której prowadzi studio tatuażu. Przedmiotem wniosku jest samodzielne zaprojektowanie przez Wnioskodawcę tatuażu i osobiste przeniesienie tatuażu na skórę klienta przez Wnioskodawcę.

Z dokonanej analizy przesłanego projektu tatuażu wynika, że w tatuażu zawarte są motywy (…). Projektując wzór tatuażu Wnioskodawca kieruje się sugestiami klienta, a także własnym doświadczeniem, stylem i wyczuciem kompozycji, co pozwala na nadanie każdemu projektowi unikalnego, oryginalnego charakteru. Wnioskodawca ma pełną swobodę w zakresie doboru środków artystycznych, kompozycji, proporcji, stylu oraz wszelkich detali składających się na ostateczną wizję projektu. Co istotne, już w treści samej umowy zawieranej z klientem zaznaczono, że (…).

Ponadto, jak wynika z przesłanej umowy oraz analizy przesłanego w ramach uzupełnienia wniosku wzoru tatuażu, przedmiotem (…) jest wykonanie tatuażu wraz z przeniesieniem praw autorskich. Klient zobowiązany jest do zapłaty honorarium, którego wysokość ustalono zgodnie z cennikiem ‒ za (…) sesję ‒ na kwotę (…) zł. Natomiast do przeniesienia autorskich praw majątkowych do tatuażu dochodzi z chwilą zapłaty umówionego honorarium należnego Studiu za wykonania tegoż tatuażu.

Z dokonanej analizy wynika, że przesłany projekt tatuażu będący przedmiotem świadczonej przez Wnioskodawcę usługi jest unikatowy (posiada oryginalny, twórczy charakter) ze względu na (…). Wzór tatuażu nie jest produktem szablonowym, stanowi unikalne dzieło artystyczne. W odróżnieniu od gotowych, często powtarzanych motywów, ten wzór zawiera autorskie elementy artystyczne, które łączą charakterystyczne dla jego stylu (…). Kompozycja została zaplanowana tak, by dopasować się do konkretnej części ciała, pojawiają się w niej niestandardowe (…), które są charakterystyczne dla warsztatu Wnioskodawcy. W odniesieniu do statystycznego prawdopodobieństwa sporządzenia w przyszłości takiego samego wzoru tatuażu przez inną osobę ‒ jak wskazał Wnioskodawca ‒ chociaż teoretycznie istnieje taka możliwość, to w praktyce byłaby ona wynikiem świadomego skopiowania pracy Wnioskodawcy, a nie przypadkowej zbieżności artystycznej. Wykorzystując zatem odpowiednie narzędzia w połączeniu z własną wizją i koncepcją Wnioskodawca stworzył nowy produkt indywidualny ‒ utwór, którego Wnioskodawca jest twórcą.

Biorąc pod uwagę dokonaną wyżej analizę prowadzącą do wniosku, że stworzony przez Wnioskodawcę projekt tatuażu stanowi utwór w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, którego Wnioskodawca jest twórcą, a także zapisy „Umowy o wykonanie dzieła”, z których wynika, że z tytułu zbycia majątkowych praw autorskich do utworu Wnioskodawca otrzyma jednorazowe wynagrodzenie (honorarium) – należy stwierdzić, że usługa ta podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.

Informacje dodatkowe

Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.

Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.

Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:

- podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),

- usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).

Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).

WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:

1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo

2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1

- w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że:

- klasyfikacja usługi, lub

- stawka podatku właściwa dla usługi lub

- podstawa prawna stawki podatku

staje się niezgodna z tymi przepisami.

Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).

Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową.

POUCZENIE

Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).