WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)
Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 20 maja 2026 r. (data wpływu 20 maja 2026 r.), uzupełnionego pismami z dnia 23 czerwca 2026 r. (data wpływu 23 czerwca 2026 r.) oraz z dnia 8 lipca 2026 r. (data wpływu 8 lipca 2026 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.
Przedmiot wniosku:
Usługa (świadczenie kompleksowe) – zapewnienie bieżącej obsługi budynku oraz wsparcia organizacyjnego wykonywane na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej
Opis usługi:
Wnioskodawca świadczy usługę na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej polegającą na zapewnieniu bieżącej obsługi budynku oraz wsparcia organizacyjnego. Usługa ta obejmuje następujące czynności: (…). Usługa realizowana jest w ramach jednej umowy zawartej z Wspólnotą Mieszkaniową, która zainteresowana jest nabyciem od Wnioskodawcy jednego złożonego świadczenia, a nie kilku poszczególnych, odrębnych elementów. Celem nabywcy jest zapewnienie bieżącej, ciągłej i zorganizowanej obsługi funkcjonowania części wspólnych nieruchomości mieszkalnej. Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie ustalone jako iloczyn liczby roboczogodzin i stawki, płatne co miesiąc.
Rozstrzygnięcie:
PKWiU 2015 - 68
Stawka podatku od towarów i usług:
23%
Podstawa prawna:
art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy
Cel wydania WIS:
określenie stawki podatku od towarów i usług
UZASADNIENIE
W dniu 20 maja 2026 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 23 czerwca 2026 r. o doprecyzowanie opisu świadczenia oraz stosowne dokumenty oraz w dniu 8 lipca 2026 r. o potwierdzenie przedmiotu wniosku oraz doprecyzowanie opisu świadczenia.
W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis świadczenia
I. Opis usługi
Wnioskodawca świadczy usługę na rzecz wspólnot mieszkaniowych polegającą na: zapewnieniu bieżącej obsługi organizacyjnej nieruchomości mieszkalnej, w zakresie wspierania funkcjonowania części wspólnych budynku.
Usługa realizowana jest w sposób ciągły i obejmuje czynności związane z:
(…).
II. Zakres czynności
1. Obsługa (…):
(…).
2. Obsługa (…):
(…).
3. Obsługa (…):
(…).
4. Obsługa (…):
(…).
III. Charakter usługi
Usługa ma charakter:
- organizacyjny
- ewidencyjny
- informacyjny
i dotyczy bieżącego funkcjonowania nieruchomości mieszkalnej.
IV. Wniosek klasyfikacyjny
Wnioskodawca wnosi o zaklasyfikowanie opisanej usługi jako:
PKWiU 68.32.12.0 – usługi zarządzania nieruchomościami będącymi we współwłasności, świadczone na zlecenie
lub alternatywnie:
PKWiU 68.32.11.0 – usługi zarządzania nieruchomościami na zlecenie.
V. Uzasadnienie
Usługa dotyczy bieżącej obsługi funkcjonowania nieruchomości mieszkalnej, w rozumieniu odrębnych przepisów, oraz wspiera proces jej zarządzania świadczony przez odrębną firmę poprzez prowadzenie czynności (…). Zakres prac wynikających z umów zawartymi ze wspólnotami mieszkaniowymi określa (…).
(…).
W dniu 23 czerwca 2026 r. Wnioskodawca przesłał (…).
Z przysłanej (…) wynikają m.in. następujące informacje:
(…).
Z kolei, z przesłanego (…) wynikają m.in. następujące informacje:
(…).
W piśmie z dnia 8 lipca 2026 r. Wnioskodawca jednoznacznie potwierdził, że przedmiotem wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej jest – w ocenie Wnioskodawcy – jedno świadczenie kompleksowe, stanowiące jedną czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przedmiotem wniosku nie jest zbiór kilku niezależnych usług ani kilka wariantów świadczenia. Przedmiotem wniosku jest jedno kompleksowe świadczenie usługowe polegające na bieżącej obsłudze budynku oraz wsparciu organizacyjnym w zakresie części wspólnych nieruchomości mieszkalnej, wykonywane na rzecz wspólnoty mieszkaniowej. Jeżeli we wniosku w części dotyczącej przedmiotu wniosku wskazano pozycję „usługa”, Wnioskodawca wyjaśnia, że wskazanie to należy rozumieć jako oznaczenie jednego świadczenia usługowego, które ma charakter świadczenia kompleksowego. Intencją Wnioskodawcy od początku było objęcie wnioskiem jednego złożonego świadczenia, na które składają się wzajemnie powiązane czynności organizacyjne, informacyjne oraz ewidencyjne. Powyższe potwierdza treść umowy zawartej ze Wspólnotą Mieszkaniową (…), zgodnie z którą (…). Umowa wprost wskazuje, że usługa ma charakter kompleksowy i obejmuje czynności (…) związane z funkcjonowaniem części wspólnych budynku. Również (…) wskazuje, że czynności określone w (…) mają charakter (…) i służą zapewnieniu sprawnego funkcjonowania części wspólnych nieruchomości. (…) i określa jeden spójny zakres usług związanych z bieżącą obsługą budynku oraz wsparciem organizacyjnym w zakresie części wspólnych nieruchomości.
Perspektywa nabywcy świadczenia.
Z punktu widzenia nabywcy, tj. Wspólnoty Mieszkaniowej, jest on zainteresowany nabyciem od Wnioskodawcy jednego złożonego świadczenia, a nie kilku poszczególnych, odrębnych elementów. Celem gospodarczym Wspólnoty Mieszkaniowej jest zapewnienie bieżącej, ciągłej i zorganizowanej obsługi funkcjonowania części wspólnych nieruchomości mieszkalnej. Wspólnota nie nabywa odrębnie takich czynności jak (…). Czynności te nie stanowią dla Wspólnoty celu samego w sobie, lecz są elementami jednego procesu obsługi organizacyjnej nieruchomości. Poszczególne czynności wykonywane w ramach świadczenia są ze sobą powiązane funkcjonalnie, organizacyjnie i gospodarczo. (…) służą jednemu rezultatowi, którym jest zapewnienie sprawnego przepływu informacji oraz bieżącego wsparcia organizacyjnego w funkcjonowaniu nieruchomości wspólnej. Z perspektywy Wspólnoty Mieszkaniowej sztuczne byłoby rozdzielanie wskazanych czynności na odrębne świadczenia. Każda z czynności ma sens gospodarczy dopiero w powiązaniu z pozostałymi elementami usługi i dopiero łącznie pozwala osiągnąć efekt, którego oczekuje nabywca, tj. uporządkowaną, bieżącą obsługę organizacyjną części wspólnych budynku. Wnioskodawca podkreśla, że Wspólnota Mieszkaniowa nie zamawia i nie rozlicza odrębnych usług w zakresie poszczególnych czynności opisanych w (…). Są one wykonywane w ramach jednego stosunku umownego, na rzecz jednego Usługobiorcy, w odniesieniu do jednej nieruchomości i w ramach jednego celu gospodarczego.
Doprecyzowanie opisu świadczenia objętego wnioskiem.
Świadczenie objęte wnioskiem jest wykonywane na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej (…), w odniesieniu do części wspólnych nieruchomości mieszkalnej położonej w (…). Świadczenie jest realizowane w sposób ciągły, zgodnie z umową – od poniedziałku do niedzieli, 24h/24h. Ciągłość ta nie oznacza jednak wykonywania kilku odrębnych usług, lecz zapewnienie stałej dostępności jednego kompleksowego świadczenia organizacyjnego dla nieruchomości wspólnej. Zakres świadczenia obejmuje w szczególności: (…). Świadczenie ma charakter (…). Wnioskodawca nie podejmuje samodzielnych decyzji technicznych, prawnych ani administracyjnych dotyczących zarządzania nieruchomością oraz nie dokonuje ingerencji technicznych w systemy i urządzenia nieruchomości. W przypadku zauważenia zdarzeń wymagających dalszych działań, informacja jest przekazywana Zarządcy Nieruchomości albo podmiotom wskazanym przez Usługobiorcę, a zdarzenie jest dokumentowane zgodnie z przyjętymi procedurami. Wynagrodzenie określone w umowie odnosi się do jednej kompleksowej usługi. Przyjęty sposób kalkulacji jako iloczyn liczby roboczogodzin i stawki ma wyłącznie charakter techniczny i służy ustaleniu miesięcznego wynagrodzenia za wykonanie jednego kompleksowego świadczenia. Nie oznacza on wyodrębnienia odrębnych świadczeń ani odrębnej ceny za poszczególne czynności składające się na usługę.
Uzasadnienie kompleksowego charakteru świadczenia.
Zdaniem Wnioskodawcy opisane świadczenie spełnia kryteria świadczenia kompleksowego wypracowane w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i wskazane również w wezwaniu Organu. Formalnie możliwe do opisania czynności składowe są w tej sprawie tak ściśle związane, że z ekonomicznego punktu widzenia tworzą jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze. Rozdzielenie czynności składających się na bieżącą obsługę organizacyjną budynku miałoby charakter sztuczny. Przykładowo samo (…), nie realizowałoby celu gospodarczego Wspólnoty. Podobnie (…) ma sens jedynie jako element szerszego procesu bieżącej obsługi organizacyjnej nieruchomości. Elementy opisane w umowie i załączniku nie są wobec siebie konkurencyjne ani alternatywne. Tworzą jeden proces organizacyjny, w ramach którego poszczególne działania są wykonywane zależnie od bieżących potrzeb nieruchomości i mieszkańców. Wspólnota oczekuje rezultatu w postaci sprawnego funkcjonowania obsługi organizacyjnej części wspólnych, a nie odrębnego nabycia każdej czynności technicznie opisanej w (…). Z tego względu Wnioskodawca wnosi o przyjęcie, że przedmiotem wniosku jest jedno świadczenie kompleksowe, którego przedmiotem jest bieżąca obsługa budynku oraz wsparcie organizacyjne w zakresie części wspólnych nieruchomości mieszkalnej wykonywane na rzecz wspólnoty mieszkaniowej.
Podsumowanie odpowiedzi na wezwanie.
Pytanie Organu: 1. Czy przedmiotem wniosku jest świadczenie, które w ocenie Wnioskodawcy stanowi jedną czynność podlegającą opodatkowaniu - świadczenie kompleksowe?
Odpowiedź Wnioskodawcy: Tak. Wnioskodawca potwierdza, że przedmiotem wniosku jest jedno świadczenie kompleksowe, stanowiące jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
Pytanie Organu: 2. Czy z punktu widzenia nabywcy Wspólnota Mieszkaniowa jest zainteresowana nabyciem jednego złożonego świadczenia, czy kilku odrębnych elementów?
Odpowiedź Wnioskodawcy: Z punktu widzenia nabywcy przedmiotem nabycia jest jedno złożone świadczenie. Poszczególne czynności są wyłącznie elementami jednego procesu bieżącej obsługi organizacyjnej nieruchomości wspólnej.
Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca wnosi o uznanie niniejszego pisma za uzupełnienie wniosku zgodnie z wezwaniem oraz o dalsze procedowanie sprawy i wydanie wiążącej informacji stawkowej dla jednego świadczenia kompleksowego opisanego powyżej.
Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (usługi)
Na wstępie należy wskazać, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.
Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.
Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.
Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96, Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że:
- w wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (pkt 22 wyroku),
- w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).
Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).
W tym miejscu warto zwrócić uwagę na opinię rzecznik generalnej Juliane Kokott z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, gdzie wskazano, że „W przypadku jednego świadczenia złożonego kilka elementów świadczenia tworzy świadczenie sui generis. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału takie świadczenie występuje w sytuacji, w której dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno, niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Trybunał ustala, czy ma to miejsce, określając elementy charakterystyczne, a tym samym istotę danej transakcji, z punktu widzenia przeciętnego konsumenta” (22).
Rzecznik Generalna Juliane Kokott w ww. opinii, wskazała również, że: „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”. Ponadto Rzecznik w swojej opinii wskazała, że: „jeżeli za zespół świadczeń i czynności ustala się cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego. Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń (pkt 32)”. Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19.
Podsumowując powyższe, co do zasady ze świadczeniem złożonym mamy do czynienia, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze służące lepszemu wykonaniu świadczenia zasadniczego, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Świadczenie złożone występuje także wtedy, gdy jego poszczególne elementy są ze sobą nierozerwalnie związane. W tym przypadku poszczególne elementy świadczenia stapiają się ze sobą, tworząc nowe, niezależne świadczenie. Z punktu widzenia przeciętnego konsumenta, w takim przypadku poszczególne elementy świadczenia złożonego tracą swoją niezależność ustępując nowemu świadczeniu sui generis. Ocenie podlega wyłącznie jedno świadczenie w całości. Jeżeli świadczeniobiorca nie może otrzymać jednego elementu świadczenia bez innego, przemawia to za jednym świadczeniem złożonym. Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia.
Dla ustalenia, czy w danym przypadku mamy do czynienia ze świadczeniem złożonym, czy też zespołem odrębnych świadczeń, istotne jest dokonanie analizy danej transakcji z punktu widzenia jej znaczenia ekonomicznego i celu oraz z punktu widzenia odbiorcy świadczenia rozumianego jako przeciętny konsument. Wnioski takie wynikają z wyroku TSUE z dnia 22 października 2009 r. w sprawie C-242/08 Swiss Re Germany Holding GmbH ECLI:EU:C:2009:647, który został powołany także przez NSA w wyroku sygn. akt I FSK 344/15 z dnia 28 października 2016 r., odnoszącym się do usług kompleksowego utrzymania autostrady. W wyroku tym Sąd przyznał rację organowi, który wydał interpretację uznającą, że w opisanej sytuacji mamy do czynienia z usługą kompleksowego utrzymania autostrady opodatkowaną stawką 23%. Wszystkie czynności wykonywane przez Podmiot są podejmowane w ramach przedmiotowej usługi i mają charakter elementów składowych tej usługi.
W przedmiotowej sprawie, dla oceny czy mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym oraz dla prawidłowej identyfikacji tego świadczenia istotne jest ustalenie celu zawieranej umowy pomiędzy Wnioskodawcą a nabywcą świadczenia. W omawianym przypadku, z punktu widzenia nabywcy usługi, tj. Wspólnoty Mieszkaniowej nabywa on jedno świadczenie, wymagające podejmowania przez wykonawcę szeregu czynności.
Nabywca nie jest bowiem zainteresowany nabyciem poszczególnych, pojedynczych czynności i oczekuje od Wnioskodawcy realizacji konkretnego celu, jakim jest zapewnienie bieżącej, ciągłej i zorganizowanej obsługi funkcjonowania części wspólnych nieruchomości mieszkalnej. Ponadto, Wnioskodawca otrzymuje łączne wynagrodzenie za wykonanie usługi obejmujące wszystkie czynności wymienione w umowie.
Zdaniem Organu, w przedmiotowej sprawie poszczególne czynności, które będą wykonywane w ramach zawartej umowy – nie będą stanowiły celu samego w sobie, lecz będą to czynności związane z realizacją usługi zarządzania nieruchomością. Zatem uznać należy, że w analizowanym przypadku mamy do czynienia z kompleksową usługą dotyczącą zarządzania nieruchomością. Wszystkie czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w ramach tej kompleksowej usługi, będą podejmowane w celu należytego wykonania przedmiotu umowy i będą miały charakter elementów składowych tej usługi – stworzą obiektywnie jedno, nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.
W tym miejscu jeszcze raz podkreślić należy, że zasadą jest, iż każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Aby móc wskazać, iż dana usługa jest usługą złożoną (kompleksową), powinna składać się ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu.
Jak wskazano powyżej, w przypadku świadczenia złożonego cechą charakterystyczną takiego świadczenia jest nierozerwalność jego poszczególnych elementów. W tym przypadku poszczególne elementy świadczenia stapiają się ze sobą, tworząc nowe, niezależne świadczenie. Z punktu widzenia przeciętnego konsumenta w przypadku jednego świadczenia złożonego jego poszczególne elementy tracą swoją niezależność ustępując nowemu świadczeniu sui generis. Ocenie podlega wyłącznie jedno świadczenie w całości. Jeżeli świadczeniobiorca nie może otrzymać jednego elementu świadczenia bez innego, przemawia to za jednym świadczeniem złożonym.
W analizowanym przypadku, czynności składające się na świadczenie objęte umową zawartą przez Wnioskodawcę ze Wspólnotą Mieszkaniową są nierozerwalne, tj. stanowią obiektywnie jedną całość sprzedawaną nierozłącznie. Czynności wykonywane w ramach świadczenia są związane z obsługą nieruchomości, a nabycie ich odrębnie nie ma uzasadnienia z punktu widzenia nabywcy.
Podsumowując, w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że mamy do czynienia z usługą kompleksową w zakresie zarządzania nieruchomością, a wszystkie czynności wykonywane przez Wnioskodawcę będą podejmowane w celu należytego wykonania świadczenia i będą miały charakter elementów składowych tej usługi.
Uzasadnienie klasyfikacji
Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.
Zgodnie z art. 42a pkt 2 lit. a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towaru, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi.
Jak wynika z powyższego, WIS wydawana jest wyłącznie na potrzeby opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz zawiera opis towaru lub usługi oraz ich klasyfikację niezbędną do określenia stawki podatku od towarów i usług. Stąd zawiera ona symbol zawężony do tylu cyfr, ile jest niezbędne i konieczne do ustalenia właściwej stawki podatku od towarów i usług.
Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług do dnia 31 grudnia 2027 r. – na podstawie § 2 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2025 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2025 r., poz. 1829) – należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. poz. 1676, z 2017 r. poz. 2453, z 2018 r. poz. 2440, z 2019 r. poz. 2554 oraz z 2020 r. poz. 556).
Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.
Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).
Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z:
- niniejszych zasad metodycznych,
- uwag do poszczególnych sekcji,
- schematu klasyfikacji.
Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje:
- symbole grupowań,
- nazwy grupowań.
Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.
W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego:
- grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny,
- usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter,
- usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.
Zgodnie z tytułem, Sekcja L Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje „USŁUGI ZWIĄZANE Z OBSŁUGĄ RYNKU NIERUCHOMOŚCI”. W ramach tej sekcji mieści się:
- kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek,
- wynajem i obsługa nieruchomości własnych lub dzierżawionych,
- usługi agencji nieruchomości,
- usługi zarządzania nieruchomościami świadczone na zlecenie (włączając usługi w zakresie wyceny).
W sekcji tej zawarty jest m.in. dział 68 „USŁUGI ZWIĄZANE Z OBSŁUGĄ RYNKU NIERUCHOMOŚCI”. Zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) dział ten obejmuje:
- usługi wynajmujących, agentów i/lub maklerów w zakresie: kupna lub sprzedaży nieruchomości, wynajmowania nieruchomości oraz pozostałe usługi związane z nieruchomościami, takie jak: wycena nieruchomości; usługi te mogą być prowadzone na własnej lub dzierżawionej nieruchomości lub na zlecenie,
- realizację projektów budowlanych, na użytek własny lub na wynajem,
- zarządzanie nieruchomościami.
Dział ten nie obejmuje:
- realizacji projektów budowlanych do sprzedaży, sklasyfikowanej w 41.00,
- usług związanych z podziałem ziemi w celu jej ulepszenia, sklasyfikowanych w 42.99.29.0,
- usług hoteli, letnich domów, wynajmu pokoi gościnnych, pól namiotowych, kempingów i pozostałych obiektów i miejsc zakwaterowania na krótkie pobyty, sklasyfikowanych w odpowiednich grupowaniach działu 55.
Uwzględniając powyższe, będąca przedmiotem analizy kompleksowa usługa spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem PKWiU 68 „USŁUGI ZWIĄZANE Z OBSŁUGĄ RYNKU NIERUCHOMOŚCI”.
Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.
Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług
W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i 1872) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:
1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;
2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%;
3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;
4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.
Jak wskazano wyżej, będąca przedmiotem niniejszej WIS usługa kompleksowa mieści się w dziale PKWiU 68 „USŁUGI ZWIĄZANE Z OBSŁUGĄ RYNKU NIERUCHOMOŚCI”. Usługi objęte tym działem nie zostały wymienione, jako usługi, dla których ustawodawca, w ustawie oraz w aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie, przewidział obniżoną stawkę podatku. Zatem, właściwą stawką dla opodatkowania świadczonej przez Wnioskodawcę usługi kompleksowej jest stawka podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy.
Informacje dodatkowe
Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.
Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do świadczeń kompleksowych tożsamych pod każdym względem ze świadczeniem będącym przedmiotem niniejszej decyzji.
Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do świadczenia kompleksowego będącego jej przedmiotem, które zostanie wykonane w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:
- podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),
- świadczenie kompleksowe będące przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).
Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).
WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:
1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo
2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1
- w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).
WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do świadczenia kompleksowego będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że:
- klasyfikacja towaru/usługi, lub
- stawka podatku właściwa dla towaru/usługi lub
- podstawa prawna stawki podatku
staje się niezgodna z tymi przepisami.
Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).
Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r., poz. 622, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową.
POUCZENIE
Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS.
Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).