WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)
Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (...) z dnia 21 maja 2026 r. (data wpływu 21 maja 2026 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.
Przedmiot wniosku:
Usługa – pośrednictwo w sprzedaży biletu lotniczego na połączenie realizowane pomiędzy (...) a (...), gdy trasa przelotu odbywa się poza terytorium Polski
Opis usługi:
Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pośredniczy w sprzedaży biletu lotniczego na połączenie realizowane pomiędzy (...) a (...), przy czym trasa przelotu odbywa się poza terytorium Polski. W ramach usługi Wnioskodawca: (...). Bilet lotniczy jest sprzedawany klientowi bezpośrednio przez przewoźnika, natomiast Wnioskodawca nie nabywa biletu we własnym imieniu i na własny rachunek oraz nie ponosi ryzyka ekonomicznego związanego z realizacją usługi transportu lotniczego. Wynagrodzenie za usługę obejmuje: (...).
Rozstrzygnięcie:
PKWiU 2015 - 74
Stawka podatku od towarów i usług:
23%
Podstawa prawna:
art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy
Cel wydania WIS:
określenie stawki podatku od towarów i usług
UZASADNIENIE
W dniu 21 maja 2026 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług.
W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi
Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej prowadzi sprzedaż agencyjną z tytułu pośrednictwa w sprzedaży biletów lotniczych. Przedmiotem złożonego wniosku jest opłata transakcyjna (wynagrodzenie za usługę pośrednictwa), związana ze sprzedażą biletu lotniczego na połączenie zagraniczne, dotyczące przelotu realizowanego pomiędzy (...) a (...), przy czym trasa przelotu odbywa się poza terytorium Polski.
W ramach sprzedaży agencyjnej Wnioskodawca działa jako agent (pośrednik) linii lotniczych i dokonuje sprzedaży biletów lotniczych w imieniu i na rzecz przewoźnika. Bilet lotniczy jest sprzedawany klientowi bezpośrednio przez przewoźnika, natomiast Wnioskodawca nie nabywa biletu we własnym imieniu i na własny rachunek oraz nie ponosi ryzyka ekonomicznego związanego z realizacją usługi transportu lotniczego.
W ramach realizowanej działalności Wnioskodawca otrzymuje (...).
W przypadku sprzedaży agencyjnej Wnioskodawca otrzymuje od linii lotniczej wynagrodzenie w postaci prowizji (...) oraz dodatkowo pobiera od klienta opłatę transakcyjną z tytułu usługi własnej polegającej na wyszukaniu połączenia lotniczego i wystawieniu biletu lotniczego. Zarówno wynagrodzenie prowizyjne, jak i opłata transakcyjna stanowią przychód Wnioskodawcy. Natomiast cena uzyskana ze sprzedaży biletu lotniczego jest przez Wnioskodawcę pobierana w imieniu i na rzecz przewoźnika, a następnie przekazywana do właściwej linii lotniczej. Prowizja otrzymywana od przewoźnika została wskazana wyłącznie w celu przedstawienia modelu gospodarczego działalności Wnioskodawcy i nie jest przedmiotem wniosku.
Przedmiotem wniosku jest wyłącznie opłata transakcyjna pobierana od klienta.
Wnioskodawca wystawia klientowi fakturę VAT, w której wskazuje, że bilet lotniczy został sprzedany w imieniu i na rzecz danej linii lotniczej. Na fakturze wykazywana jest odrębnie pozycja (...). Wnioskodawca stosuje odpowiednią stawkę podatku VAT właściwą dla danego rodzaju połączenia. W przypadku niektórych przewoźników (np. (...)) opłata transakcyjna dokumentowana jest odrębną fakturą VAT jako wynagrodzenie za usługę pośrednictwa. Taki sposób fakturowania wynika z (...). Najczęściej jednak opłata transakcyjna umieszczana jest na jednej fakturze wraz z pozostałymi pozycjami.
W ramach usługi będącej przedmiotem wniosku Wnioskodawca wykonuje następujące czynności:
(...).
Klienci oczekują realizacji usługi na odpowiednim poziomie, w szczególności w zakresie posiadania uprawnień, kwalifikacji personelu, systemów informatycznych, ochrony danych, przygotowania i przedstawienia oferty na przeloty zgodnie z wymaganiami klienta, prawidłowej realizacji zamówienia oraz (...).
W ramach realizowanej usługi Wnioskodawca ponosi odpowiedzialność wobec linii lotniczej za prawidłowość wystawienia biletów oraz rozliczenia należności, a wobec klienta – odpowiedzialność odszkodowawczą za nienależyte wykonanie zobowiązania.
Cena za usługę kalkulowana jest w oparciu o (...).
Wnioskodawca wskazał, że przypadku usługi pośrednictwa sprzedaży biletu lotniczego na połączenie pomiędzy (...) a (...), wystawiona jest faktura zwierająca pozycje:
(...).
Pytanie Wnioskodawcy
Według jakiej stawki podatku od towarów i usług Wnioskodawca powinien opodatkować opłatę transakcyjną (wynagrodzenie za usługę pośrednictwa) naliczaną przy sprzedaży biletu lotniczego na połączenie zagraniczne realizowane pomiędzy (...) a (...), poza terytorium Polski?
Stanowisko Wnioskodawcy
Zdaniem Wnioskodawcy, opłata transakcyjna pobierana od klienta w związku ze sprzedażą biletu lotniczego na połączenie zagraniczne (realizowane pomiędzy (...) a (...), poza terytorium Polski) stanowi wynagrodzenie za odrębną usługę pośrednictwa, a nie za usługę transportu lotniczego, i jako taka podlega opodatkowaniu według podstawowej stawki podatku VAT, tj. 23%.
W pierwszej kolejności Wnioskodawca wskazał, że z przedstawionego stanu faktycznego jednoznacznie wynika, iż nie świadczy on usług przewozu osób. Usługa transportu lotniczego jest wykonywana przez przewoźnika lotniczego, który sprzedaje bilet klientowi, natomiast Wnioskodawca działa wyłącznie jako agent (pośrednik), wykonując czynności zmierzające do zawarcia umowy pomiędzy klientem a przewoźnikiem.
Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że Wnioskodawca nie nabywa biletów lotniczych we własnym imieniu i na własny rachunek od linii lotniczych w celu ich dalszej odsprzedaży, ani nie ponosi żadnego ryzyka ekonomicznego związanego z realizacją usługi transportu. Wnioskodawca wyszukuje połączenia lotnicze, przesyła ofertę klientowi, dokonuje rezerwacji, wystawia bilet oraz (...). Jednocześnie bilet lotniczy jest sprzedawany klientowi bezpośrednio przez przewoźnika. Pobranie należności za bilet dokonywane jest przez Wnioskodawcę wyłącznie w imieniu i na rzecz przewoźnika, a następnie środki te są przekazywane do właściwej linii lotniczej. Tym samym to przewoźnik jest rzeczywistym sprzedawcą usługi transportu, natomiast Wnioskodawca jedynie wystawia dokument w jego imieniu.
Wnioskodawca we własnym imieniu i na własny rachunek wystawia wyłącznie pozycję na fakturze dotyczącą wynagrodzenia za usługę pośrednictwa (opłatę transakcyjną). W konsekwencji Wnioskodawca jest podmiotem, który wyłącznie pośredniczy w sprzedaży biletów lotniczych pomiędzy klientem a przewoźnikiem, a sam fakt pośrednictwa nie wpływa na kwalifikację podatkową usługi transportu lotniczego.
Wnioskodawca również wskazał, że sam bilet lotniczy – w analizowanym przypadku – dotyczy usługi transportu realizowanej pomiędzy (...) a (...). Okoliczność ta pozostaje jednak bez wpływu na kwalifikację opłaty transakcyjnej, która stanowi odrębne świadczenie wykonywane przez Wnioskodawcę.
W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że opłata transakcyjna stanowi element usługi transportu lotniczego. Jest to wynagrodzenie za odrębną usługę świadczoną przez Wnioskodawcę na rzecz klienta, polegającą na pośrednictwie w zawarciu umowy przewozu.
Powyższe znajduje potwierdzenie w charakterze ekonomicznym tej czynności. Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie zarówno od przewoźnika (...), jak i od klienta (opłata transakcyjna), przy czym wyłącznie te kwoty stanowią jego przychód. Natomiast cena biletu lotniczego jest jedynie inkasowana w imieniu i na rzecz przewoźnika i następnie przekazywana do linii lotniczej.
W celu określenia charakteru świadczonej usługi – w opinii Wnioskodawcy – należy odwołać się do wykładni językowej oraz dorobku orzeczniczego. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego, pośrednictwo oznacza działalność osoby trzeciej mającą na celu doprowadzenie do zawarcia umowy pomiędzy stronami.
Wnioskodawca wskazał również na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2025 r. o sygnaturze: I SA/Kr 458/25, w którym sąd uznał: „Należy jeszcze wyjaśnić, co było bezsporne między stronami, że uptu nie zawiera definicji legalnej »pośrednictwa«. Wobec tego należało posłużyć się jej znaczeniem słownikowym, w myśl którego pośrednictwo to działalność osoby trzeciej mająca na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron; kojarzenie kontrahentów w transakcjach handlowych oraz umożliwianie kontaktu uczestnikom rynku pracy (Słownik języka polskiego PWN pod redakcją W. Doroszewskiego).
(...)
Przedstawicielstwo polega na dokonywaniu czynności prawnych w imieniu innej osoby i z bezpośrednim skutkiem prawnym dla niej. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela i w zakresie jego umocowania powoduje powstanie praw lub obowiązków bezpośrednio po stronie reprezentowanego. Podstawą przedstawicielstwa jest umocowanie, czyli uprawnienie do działania w imieniu reprezentowanego z bezpośrednim skutkiem prawnym dla niego i tylko dzięki niemu działanie w cudzym imieniu jest skuteczne (por. prawomocny wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Łd 536/18).
W doktrynie powszechnie akceptuje się obowiązywanie zasady jawności przedstawicielstwa, co oznacza, że przedstawiciel powinien ujawnić fakt działania w cudzym imieniu, by czynność prawna wywołała skutki po stronie reprezentowanego. Może to nastąpić w sposób wyraźny (przez wyraźne oświadczenie, przedstawienie dokumentu, z którego wynika umocowanie) lub dorozumiany. Ważne jest, by z całokształtu okoliczności dokonywania czynności prawnej wynikało, że dana osoba działa w cudzym imieniu i by możliwe było ustalenie osoby reprezentowanego. W sytuacji, gdy przedstawiciel nie ujawnia, że działa w cudzym imieniu, należy przyjąć, że skutki prawne czynności powstają po jego stronie, zaś osiągnięcie skutku w postaci powstania praw czy obowiązków w sferze prawnej reprezentowanego wymaga dokonania dalszych czynności (przelew wierzytelności, przejęcie długu). Oznacza to, że przedstawiciel występuje w takim przypadku jako zastępca pośredni”.
Wnioskodawca wykonuje właśnie tego rodzaju czynności, gdyż jego aktywność polega na kojarzeniu stron transakcji oraz organizowaniu procesu zakupu biletu. Tym samym świadczona przez niego usługa ma charakter pośrednictwa. W konsekwencji usługa ta powinna zostać zaklasyfikowana zgodnie z PKWiU 2015 do działu 74.
Jednocześnie przepisy ustawy o VAT nie przewidują dla tego rodzaju usług ani stawki obniżonej, ani zwolnienia.
Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
Natomiast zgodnie z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%.
W konsekwencji, wobec braku przepisów szczególnych przewidujących preferencyjne opodatkowanie dla usług pośrednictwa w sprzedaży biletów lotniczych, opłata transakcyjna pobierana przez Wnioskodawcę powinna podlegać opodatkowaniu według podstawowej stawki podatku VAT, tj. 23%. Opłata transakcyjna stanowi wynagrodzenie za usługę pośrednictwa, która jest odrębna od usługi transportu lotniczego i jako taka podlega opodatkowaniu według stawki podstawowej.
Do wniosku Wnioskodawca dołączył:
(...).
Uzasadnienie klasyfikacji
Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.
W tym miejscu – zdaniem tutejszego organu – aby dokonać prawidłowej klasyfikacji przedmiotowej usługi konieczne jest zdefiniowanie pojęcia „usługi pośrednictwa”.
W celu określenia, jakie czynności należy rozumieć pod pojęciem usług pośrednictwa, należy oprzeć się na wykładni językowej. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (http://sjp.pwn.pl), przez pośrednictwo należy rozumieć działalność osoby trzeciej mającą na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron. Równorzędnie, przez pośrednictwo rozumie się kojarzenie kontrahentów w transakcjach handlowych, a więc załatwianie dla zarobku różnego rodzaju transakcji handlowych między dwiema stronami, uczestniczenie w zawieraniu takich transakcji.
Z kolei z doktrynalnego punktu widzenia cechą charakterystyczną pośrednictwa odróżniającą ten stosunek od innych umów jest fakt, że bezpośrednią przyczyną zawarcia bezpośrednio lub pośrednio umowy są działania pośrednika. Innymi słowy przez umowę o pośrednictwo należałoby rozumieć taki stosunek prawny istniejący pomiędzy dwiema stronami, z których jedna (pośrednik) otrzymuje zlecenie od drugiej, aby doprowadzić do wymiany gospodarczej świadczeń z osobą trzecią, przy czym znalezienie kontrahenta ma stanowić bezpośredni i decydujący rezultat starań pośrednika. Bezpośrednim celem aktywności pośrednika jest wywołanie skutku prawnego, polegającego na wprowadzeniu zleceniodawcy (podmiotu zastępowanego) w stosunek umowny z osobą trzecią.
W celu rozstrzygnięcia, co w świetle przepisów prawa podatkowego należy rozumieć pod pojęciem „pośrednictwa”, warto odnieść się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2007 r. w sprawie C-453/05 Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde (ECLI:EU:C:2007:369), w którym TSUE stwierdził, że „(…) pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy. Zatem pojęcie pośrednictwa nie wymaga koniecznie, aby pośrednik działający jako subagent agenta głównego kontaktował się bezpośrednio z dwiema stronami umowy, aby negocjować wszystkie klauzule, jednakże pod warunkiem że jego działalność nie ogranicza się do zobowiązania do wykonania części czynności faktycznych związanych z umową”.
Natomiast w wyroku z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 Commissioners of Customs & Excise przeciwko CSC Financial Services Ltd. (ECLI:EU:C:2001:696) TSUE orzekł, że pojęcie pośrednictwa obejmuje działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest stroną umowy dotyczącej produktu finansowego i której działalność różni się od typowych świadczeń umownych wykonywanych przez strony tych umów. W istocie pośrednictwo stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie jako za odrębną działalność pośrednictwa. Działalność ta może obejmować m.in. wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych. Celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy.
TSUE w orzeczeniu tym uznał, że znaczenie słowa „negocjacje”, w kontekście art. 13 część B lit. d pkt 5 VI Dyrektywy odnosi się do działalności pośrednika, który nie przyjmuje roli którejkolwiek ze stron umowy dotyczącej produktu finansowego oraz którego działalność polega na czymś innym, niż świadczenie usług wchodzących w zakres umowy, typowo wykonywanych przez strony takich umów. Negocjacje stanowią usługę świadczoną na rzecz strony umowy oraz są wynagradzane przez nią, polegającą na jednoznacznie określonym akcie mediacji. Mogą one polegać m.in. na wskazywaniu odpowiednich możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywaniu kontaktu z drugą stroną lub negocjowaniu, w imieniu i na rzecz klienta, warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie wszystkich czynności niezbędnych w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek własnego zaangażowania negocjatora określonego w warunkach umowy.
W konsekwencji, żeby uznać daną działalność za pośrednictwo konieczne jest, aby pośrednik wykonał przynajmniej niektóre z czynności:
• wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia umowy;
• uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę;
• prowadzenie negocjacji polegających na jednoznacznie określonym akcie mediacji;
• nawiązywanie kontaktu z drugą stroną lub negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pośredniczy w sprzedaży biletu lotniczego na połączenie realizowane pomiędzy (...) a (...), przy czym trasa przelotu odbywa się poza terytorium Polski. W ramach usługi Wnioskodawca: (...). Wynagrodzenie za usługę obejmuje: (...).
Na tle powyższego Wnioskodawca zadał pytanie, wg jakiej stawki podatku od towarów i usług powinien opodatkować opłatę transakcyjną (wynagrodzenie za usługę pośrednictwa) naliczaną przy sprzedaży biletu lotniczego na połączenie zagraniczne realizowane pomiędzy (...) a (...), poza terytorium Polski?
Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Wnioskodawca działając w imieniu klienta i na jego zlecenie wyszukuje połączenia lotnicze, przesyła wyszukaną ofertę klientowi, realizuje zamówienie poprzez dokonanie rezerwacji, wystawia fakturę oraz (...) świadcząc usługę pośrednictwa. Wnioskodawca nie organizuje przewozów lotniczych, a jedynie pośredniczy w ich sprzedaży. Bilet lotniczy jest sprzedawany klientowi bezpośrednio przez przewoźnika, natomiast Wnioskodawca nie nabywa biletu we własnym imieniu i na własny rachunek oraz nie ponosi ryzyka ekonomicznego związanego z realizacją usługi transportu lotniczego.
Wnioskodawca pobiera wynagrodzenie za usługę, które obejmuje: (...). Natomiast bilet lotniczy jest sprzedawany klientowi bezpośrednio przez przewoźnika. Zatem, pobranie opłaty za bilet dokonywane jest przez Wnioskodawcę w imieniu i na rzecz przewoźnika, i to przewoźnik jest sprzedawcą, a Wnioskodawca wystawcą w jego imieniu faktury. We własnym imieniu i na własny rachunek Wnioskodawca wystawia jedynie odrębny dokument (fakturę) na wynagrodzenie za swoje usługi (opłatę transakcyjną).
W konsekwencji, Wnioskodawca jest pośrednikiem, który tylko pośredniczy w sprzedaży biletów lotniczych pomiędzy nabywającym bilet lotniczy a przewoźnikiem oferującym ten bilet, zaś sam fakt pośrednictwa nie wpływa na usługi transportu lotniczego.
Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług do dnia 31 grudnia 2027 r. – na podstawie § 2 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2025 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2025 r., poz. 1829) – należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. poz. 1676, z 2017 r. poz. 2453, z 2018 r. poz. 2440, z 2019 r. poz. 2554 oraz z 2020 r. poz. 556).
Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.
Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).
Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z:
- niniejszych zasad metodycznych,
- uwag do poszczególnych sekcji,
- schematu klasyfikacji.
Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje:
- symbole grupowań,
- nazwy grupowań.
Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.
W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego:
- grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny,
- usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter,
- usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.
Zgodnie z tytułem, Sekcja M Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje „USŁUGI PROFESJONALNE, NAUKOWE I TECHNICZNE”.
Jak wynika z wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), sekcja M obejmuje:
- usługi prawne,
- usługi rachunkowo-księgowe i w zakresie audytu,
- usługi doradztwa podatkowego,
- usługi firm centralnych (head offices),
- usługi doradztwa związane z zarządzaniem,
- usługi architektoniczne i inżynierskie i związane z nimi doradztwo techniczne,
- usługi w zakresie badań i analiz technicznych,
- usługi w zakresie badań naukowych i prac rozwojowych,
- usługi reklamowe,
- usługi badania rynku i opinii publicznej,
- usługi fotograficzne,
- usługi tłumaczeń pisemnych i ustnych,
- usługi w zakresie prognozowania pogody i usługi meteorologiczne,
- pozostałe usługi profesjonalne, naukowe i techniczne wymagające wiedzy specjalistycznej, gdzie indziej niesklasyfikowane,
- usługi weterynaryjne.
Sekcja ta nie obejmuje:
- usług schronisk dla zwierząt gospodarskich, bez zapewnienia opieki weterynaryjnej, sklasyfikowanych w 01.62.10.0,
- usług strzyżenia owiec, sztucznego unasienniania, opieki nad stadem, wypasania cudzego inwentarza, trzebienia kogutów, czyszczenia kojców itp., sklasyfikowanych w 01.62.10.0,
- realizacji projektów budowlanych do sprzedaży, sklasyfikowanej w 41.00,
- wydawania map, atlasów i globusów, w formie drukowanej, sklasyfikowanego w 58.11.15.0 i 58.11.16.0,
- usług związanych z produkcją promocyjnych lub reklamowych filmów i nagrań wideo, sklasyfikowanych w 59.11.12.0,
- usług projektowania księgowych systemów informatycznych, sklasyfikowanych w 62.01.1,
- usług holdingów finansowych, sklasyfikowanych w 64.20.10.0,
- usług sporządzania list adresowych i obsługi poczty, sklasyfikowanych w 82.19.12.0,
- usług związanych z organizacją targów, wystaw i kongresów, sklasyfikowanych w 82.30.1,
- prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz prowadzenia państwowych ewidencji, sklasyfikowanego w 84.13.1,
- usług sądów i prokuratury, sklasyfikowanych w 84.23.11.0,
- usług schronisk dla zwierząt domowych, bez zapewnienia opieki weterynaryjnej, sklasyfikowanych w 96.09.11.0.
W sekcji M zawarty jest m.in. dział 74 „POZOSTAŁA DZIAŁALNOŚĆ PROFESJONALNA, NAUKOWA I TECHNICZNA”. Stosownie do wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) dział ten obejmuje:
- usługi w zakresie specjalistycznego projektowania,
- usługi fotograficzne,
- usługi związane z tłumaczeniami,
- pozostałe usługi profesjonalne, naukowe i techniczne, gdzie indziej niesklasyfikowane.
W dziale 74 wyszczególniono m.in. klasę 74.90 „POZOSTAŁE USŁUGI PROFESJONALNE, NAUKOWE I TECHNICZNE, GDZIE INDZIEJ NIESKLASYFIKOWANE”. Klasa ta zawiera m.in. grupowanie 74.90.12.0 „Usługi pośrednictwa komercyjnego i wyceny, z wyłączeniem wyceny nieruchomości i ubezpieczeń”, które obejmuje:
- usługi pośrednictwa w interesach, tj. organizowanie zaopatrzenia lub sprzedaży dla małych i średnich firm, włączając praktykę zawodową,
- usługi wyceny antyków, biżuterii itp.
Grupowanie to nie obejmuje:
- usług wyceny dla towarzystw ubezpieczeniowych, sklasyfikowanych w 66.21.10.0,
- usług pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości, sklasyfikowanych w 68.31.1,
- usług pośrednictwa związanych z wyceną nieruchomości, sklasyfikowanych w 68.31.16.0.
Uwzględniając powyższe, usługa będąca przedmiotem analizy spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem PKWiU 74 „POZOSTAŁA DZIAŁALNOŚĆ PROFESJONALNA, NAUKOWA I TECHNICZNA”.
Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.
Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług
Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
Stosownie do art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%.
Jak już wyżej wskazano, będąca przedmiotem niniejszej WIS usługa mieści się w dziale 74 PKWiU. Usługa ta nie została wymieniona jako usługa, dla której ustawodawca w ustawie oraz w aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie, przewidział obniżoną stawkę podatku. Zatem, właściwą stawką dla opodatkowania przedmiotowej usługi jest stawka podatku VAT w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy.
Informacje dodatkowe
Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.
Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.
Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:
- podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),
- usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).
Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).
WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:
1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo
2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1
- w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).
WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że:
- klasyfikacja usługi, lub
- stawka podatku właściwa dla usługi lub
- podstawa prawna stawki podatku
staje się niezgodna z tymi przepisami.
Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).
Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r., poz. 622, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową.
POUCZENIE
Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS.
Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).