Interpretacja 0112-KDSL2-2.440.267.2026.2.TG

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)

Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, po rozpatrzeniu wniosku (...) z dnia 27 maja 2026 r. (data wpływu 27 maja 2026 r.), uzupełnionego pismem z dnia 18 czerwca 2026 r. (data wpływu 18 czerwca 2026 r.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.

Przedmiot wniosku:
Usługa (świadczenie kompleksowe) – wstęp na warsztaty (...) wraz z zapewnieniem drobnego poczęstunku

Opis usługi:
Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności zamierza zorganizować warsztaty skierowane do osób dorosłych polegające na (...). W zajęciach uczestniczyć będzie grupa osób dobieranych w sposób przypadkowy, które zapiszą się na warsztaty poprzez kontakt z organizatorem oraz dokonają opłaty za udział. Zgłoszenie i wpłata będą równoznaczne z akceptacją regulaminu zajęć. Uczestnik w ramach nabytego biletu będzie otrzymywać możliwość wstępu na warsztaty prowadzone przez instruktora oraz drobny poczęstunek (...). Warsztaty mają charakter rekreacyjny i są nastawione na odpoczynek, wyciszenie oraz twórcze spędzanie czasu. W ramach realizowanego świadczenia Wnioskodawca zapewni: prowadzenie zajęć przez instruktora, przygotowanie i organizację materiałów do pracy, wsparcie w procesie twórczym, pomoc w doborze odpowiednich technik, udostępnienie materiałów niezbędnych do wykonania pracy (...), zapewnienie narzędzi i stanowisk pracy, pomoc w procesie wykonywania pracy, dokumentowanie prac (np. w formie zdjęć). Celem uczestnictwa w zajęciach jest rozwój indywidualnych uzdolnień i zainteresowań artystycznych uczestników, w szczególności rozwijanie zdolności manualnych, pobudzanie kreatywności, poprawa koordynacji ruchowej, relaks i redukcja stresu. Warsztaty są organizowane w formie pojedynczych spotkań. Nie stanowią edukacji formalnej ani szkolenia zawodowego. Uczestnicy nie otrzymują żadnych zaświadczeń, certyfikatów ani dokumentów potwierdzających nabyte umiejętności. Uczestnik nabywa jedno świadczenie obejmujące możliwość udziału w warsztatach, w ramach którego może aktywnie uczestniczyć w zajęciach, korzysta z materiałów i narzędzi, wykonuje pracę (...) jako efekt aktywności wraz z możliwością skorzystania z poczęstunku. Poczęstunek dostępny będzie przez cały czas trwania warsztatów dla wszystkich uczestników, bez dodatkowych opłat. Poczęstunek będzie stanowić integralny element warsztatów, który zapewni komfort uczestników. Uczestnik nie może nabyć poczęstunku oddzielnie, gdyż jest on częścią usługi warsztatowej. Wynagrodzenie pobierane jest w formie opłaty (biletu wstępu), obejmującej całość świadczenia. Opłata ma charakter ryczałtowy i obejmuje wszystkie elementy warsztatów, bez ich wyodrębniania.

Rozstrzygnięcie:
Pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu

Stawka podatku od towarów i usług:
8%

Podstawa prawna:
art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy

Cel wydania WIS:
określenie stawki podatku od towarów i usług

UZASADNIENIE
W dniu 27 maja 2026 r. Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie WIS w zakresie sklasyfikowania ww. świadczenia na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 18 czerwca 2026 r. poprzez potwierdzenie, że dotyczy on świadczenia kompleksowego.

W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis świadczenia:

Wnioskodawca prowadzi działalność aktywizującą w zakresie rękodzieła artystycznego. W związku z rosnącym zainteresowaniem różnorodnymi technikami rękodzielniczymi, Wnioskodawca planuje realizację zajęć rekreacyjnych polegających na (...). Na (...) zamieszczona będzie informacja z terminami zajęć, na które osoby zainteresowane będą mogły zakupić bilet wstępu. Wnioskodawca nie będzie zawierał z uczestnikiem umów na realizację przedmiotowego świadczenia – zakres świadczonej usługi wynika z oferty na warsztaty. Zgłoszenie i wpłata będą równoznaczne z akceptacją regulaminu zajęć. Zajęcia będą organizowane w formie warsztatów rekreacyjnych skierowanych do osób dorosłych. W zajęciach uczestniczyć będzie grupa osób dobieranych w sposób przypadkowy, które zapiszą się na warsztaty poprzez kontakt z organizatorem oraz dokonanie opłaty za udział. Uczestnik w ramach nabytego biletu będzie otrzymywać możliwość wstępu na warsztaty prowadzone przez instruktora oraz drobny poczęstunek, tj. (...). Poczęstunek dostępny będzie przez cały czas trwania warsztatów dla wszystkich uczestników zajęć, bez dodatkowych opłat. Poczęstunek ten stanowi integralny element warsztatów, który zapewni komfort uczestników.
Udział w zajęciach nie wymaga od uczestnika określonego poziomu wiedzy ani umiejętności. Warsztaty mają charakter rekreacyjny i są nastawione na odpoczynek, wyciszenie oraz twórcze spędzenie czasu.

W ramach realizowanego świadczenia Wnioskodawca zapewni:
• prowadzenie zajęć przez instruktora,
• przygotowanie i organizację materiałów do pracy,
• wsparcie w procesie twórczym,
• pomoc w doborze odpowiednich technik,
• udostępnienie materiałów niezbędnych do wykonania pracy (...),
• zapewnienie narzędzi i stanowisk pracy,
• pomoc w procesie wykonywania pracy,
• dokumentowanie prac (np. w formie zdjęć).
Celem uczestnictwa w zajęciach jest rozwój indywidualnych uzdolnień i zainteresowań artystycznych uczestników, w szczególności rozwijanie zdolności manualnych, pobudzanie kreatywności, poprawa koordynacji ruchowej, relaks i redukcja stresu.

Warsztaty mają charakter hobbystyczny i rekreacyjny, są organizowane w formie pojedynczych spotkań. Nie stanowią edukacji formalnej ani szkolenia zawodowego. Uczestnicy nie otrzymują żadnych zaświadczeń, certyfikatów ani dokumentów potwierdzających nabyte umiejętności.
Instruktor prowadzący zajęcia pełni rolę osoby wspierającej przebieg zajęć – zapewnia właściwą organizację, bezpieczeństwo oraz atmosferę sprzyjającą relaksowi i twórczej aktywności. Instruktor nie wykonuje czynności charakterystycznych dla szkolenia zawodowego, w szczególności: nie prowadzi lekcji teoretycznych, nie uczy zaawansowanych technik, nie prowadzi egzaminów ani ocen, nie nadaje kwalifikacji, certyfikatów ani uprawnień, nie realizuje programu o charakterze edukacji formalnej. Osoba prowadząca zajęcia posiada kompetencje pozwalające na realizację warsztatów rekreacyjnych w sposób bezpieczny, przyjazny i twórczy. Jej rola nie ma charakteru instruktora zawodowego ani szkoleniowca specjalistycznego. Instruktor będzie wykonywał swoje czynności na podstawie stosunku prawnego umożliwiającego świadczenie usług na rzecz organizatora zajęć, tj. na podstawie: umowy o pracę.

Uczestnik oczekuje: chęci zdobycia podstawowych umiejętności i odpowiedniej porcji wiedzy, aby móc samodzielnie tworzyć różne przedmioty z wykorzystaniem technik rękodzieła, chęci efektywnego spędzenia wolnego czasu, chęci pogłębienia estetycznej wrażliwości oraz chęci dobrej zabawy. Zajęcia rękodzielnicze są traktowane przez uczestników jako forma relaksu, gdyż uczą cierpliwości, rozwijają wyobraźnię, relaksują.

Warsztaty składają się z następujących etapów:
1.Powitanie i wprowadzenie
• przywitanie uczestników,
• zapewnienie relaksującej muzyki,
• przedstawienie celu spotkania – relaks i twórcze spędzenie czasu,
• omówienie przebiegu warsztatów.
2.Prezentacja materiałów
• zapoznanie uczestników z materiałami (...),
• wybór przez uczestnika komponentów pracy.
3.Część twórcza
• przygotowanie powierzchni (...),
• wybór i przygotowanie (...),
• (...),
• (...),
• wykonywanie pracy we własnym tempie, bez presji.
4.Wykończenie pracy
• nanoszenie poprawek,
• indywidualne wykończenie pracy (...).
5.Podsumowanie i zakończenie
• omówienie efektów pracy,
• swobodna rozmowa i integracja uczestników przy drobnym poczęstunku.
Zajęcia stanowią formę rekreacji, rozumianej jako dobrowolna aktywność podejmowana w czasie wolnym, mająca na celu wypoczynek, rozrywkę oraz rozwój osobisty.

Uczestnik nabywa jedno świadczenie obejmujące możliwość udziału w warsztatach, w ramach którego może aktywnie uczestniczyć w zajęciach, korzysta z materiałów i narzędzi, wykonuje pracę (...) jako efekt aktywności wraz z możliwością skorzystania z poczęstunku. Warsztaty i poczęstunek są ze sobą powiązane w aspekcie gospodarczym – poczęstunek stanowi integralny element warsztatów, zapewnia komfort uczestników i jest wliczony w cenę. Uczestnik nie może nabyć poczęstunku oddzielnie, gdyż jest on częścią usługi warsztatowej. Wynagrodzenie pobierane jest w formie opłaty (biletu wstępu), obejmującej całość świadczenia. Opłata ma charakter ryczałtowy i obejmuje wszystkie elementy warsztatów, bez ich wyodrębniania.

Do przedmiotowego wniosku Wnioskodawca dołączył:
(...).

W piśmie z dnia 18 czerwca 2026 r. będącym odpowiedzią na wezwanie z dnia 18 czerwca 2026 r., znak 0112-KDSL2-2.440.267.2026.1.TG Wnioskodawca potwierdził, że usługa wstępu na warsztaty (...) wraz z drobnym poczęstunkiem jest – jego zdaniem – świadczeniem kompleksowym.

Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (usługi)

Na wstępie należy wyjaśnić, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.

Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do czynności zasadniczej.

Natomiast aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem kompleksowym (złożonym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.

Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.

Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., w sprawie nr C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.

Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że:
– w wyroku z dnia 27 października 2005 r., w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie Trybunału, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku),
– w wyroku z dnia 27 września 2012 r., w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).
– w wyroku z dnia 21 lutego 2013 r w sprawie C-18/12 Město Žamberk v. Finanční ředitelství v Hradci Králové, ECLI:EU:C:2013:95, TSUE wskazał, że „w odniesieniu do istnienia jednego złożonego świadczenia w postępowaniu głównym należy przeanalizować, czy sprzęt znajdujący się w danym parku wodnym tworzy całość w taki sposób, że wstęp do tej całości stanowi jedno świadczenie, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. W tym względzie, jeśli – jak w niniejszej sprawie – jeden rodzaj biletu wstępu oferowanego dla parku wodnego uprawnia do wstępu do całego kompleksu, bez jakiegokolwiek rozróżnienia w zależności od rodzaju faktycznie używanych urządzeń, sposobu i czasu trwania ich używania przez okres ważności biletu wstępu, okoliczność ta stanowi istotną wskazówkę na istnienie jednego świadczenia złożonego” (pkt 32 wyroku).

Charakter danego świadczenia należy także oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).

Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia.

Odnosząc się do kompleksowości świadczeń należy mieć na względzie przede wszystkim orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z treści powyżej wskazanych orzeczeń wynikają następujące wnioski:
1. Za zasadę przewodnią należy przyjąć, że każde świadczenie powinno być uznane za odrębne i niezależne i tylko w pewnych okolicznościach odrębne świadczenia można uznać za jednolitą czynność.
2. W przypadku, gdy wykonywana czynność stanowi dla klienta całość, nie należy jej rozbijać na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno świadczenie, zgodnie z elementem, który nadaje całemu świadczeniu charakter dominujący. Jeżeli więc wykonywanych jest więcej czynności, a są one ze sobą ściśle powiązane oraz stanowią całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to dla potrzeb VAT należy potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną.
3. W przypadku, gdy wykonana usługa stanowi jedno świadczenie w aspekcie gospodarczym, w ramach którego jeden z elementów stanowi świadczenie główne/zasadnicze a inny pomocnicze/uboczne, to usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej.
4. Odrębna kalkulacja wynagrodzenia za poszczególne czynności składające się na kompleksową usługę, nie uzasadnia podziału takiej usługi na potrzeby opodatkowania. Podobnie sposób fakturowania nie ma wpływu na reżim opodatkowania usług kompleksowych.
5. Kryterium odrębności często stosowane w kontekście świadczeń złożonych opiera się na weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot.
Ustalenie tego, czy ma miejsce jednolite świadczenie złożone, dokonuje się określając elementy charakterystyczne, a tym samym istotę danej transakcji „z punktu widzenia przeciętnego klienta”.

Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności zamierza zorganizować warsztaty skierowane do osób dorosłych polegające na (...). W zajęciach uczestniczyć będzie grupa osób dobieranych w sposób przypadkowy, które zapiszą się na warsztaty poprzez kontakt z organizatorem oraz dokonają opłaty za udział. Zgłoszenie i wpłata będą równoznaczne z akceptacją regulaminu zajęć. Uczestnik w ramach nabytego biletu będzie otrzymywać możliwość wstępu na warsztaty prowadzone przez instruktora oraz drobny poczęstunek (...). Warsztaty mają charakter rekreacyjny i są nastawione na odpoczynek, wyciszenie oraz twórcze spędzanie czasu. W ramach realizowanego świadczenia Wnioskodawca zapewni: prowadzenie zajęć przez instruktora, przygotowanie i organizację materiałów do pracy, wsparcie w procesie twórczym, pomoc w doborze odpowiednich technik, udostępnienie materiałów niezbędnych do wykonania pracy (...), zapewnienie narzędzi i stanowisk pracy, pomoc w procesie wykonywania pracy, dokumentowanie prac (np. w formie zdjęć). Celem uczestnictwa w zajęciach jest rozwój indywidualnych uzdolnień i zainteresowań artystycznych uczestników, w szczególności rozwijanie zdolności manualnych, pobudzanie kreatywności, poprawa koordynacji ruchowej, relaks i redukcja stresu. Warsztaty są organizowane w formie pojedynczych spotkań. Nie stanowią edukacji formalnej ani szkolenia zawodowego. Uczestnicy nie otrzymują żadnych zaświadczeń, certyfikatów ani dokumentów potwierdzających nabyte umiejętności. Uczestnik nabywa jedno świadczenie obejmujące możliwość udziału w warsztatach, w ramach którego może aktywnie uczestniczyć w zajęciach, korzysta z materiałów i narzędzi, wykonuje pracę (...) jako efekt aktywności wraz z możliwością skorzystania z poczęstunku. Poczęstunek dostępny będzie przez cały czas trwania warsztatów dla wszystkich uczestników, bez dodatkowych opłat. Poczęstunek będzie stanowić integralny element warsztatów, który zapewni komfort uczestników. Uczestnik nie może nabyć poczęstunku oddzielnie, gdyż jest on częścią usługi warsztatowej. Wynagrodzenie pobierane jest w formie opłaty (biletu wstępu), obejmującej całość świadczenia. Opłata ma charakter ryczałtowy i obejmuje wszystkie elementy warsztatów, bez ich wyodrębniania.

Podsumowując, z uwagi na charakter wykonywanych przez Wnioskodawcę czynności oraz oczekiwania uczestników zajęć, w analizowanej sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym, gdzie wstęp na warsztaty, na których (...) stanowi usługę zasadniczą, natomiast drobny poczęstunek będzie miał charakter pomocniczy. Świadczenie dodatkowe nie będzie stanowiło celu samego w sobie i należy je traktować jako element pewnej większej całości, stanowiącej jedno świadczenie.

Podsumowując, Wnioskodawca będzie świadczył usługę wstępu na warsztaty wraz z zapewnieniem drobnego poczęstunku, dla której usługę zasadniczą będzie stanowił wstęp na warsztaty, natomiast poczęstunek będzie miał charakter pomocniczy. Konsekwentnie w dalszej części decyzji tutejszy organ określi klasyfikację i stawkę podatku dla usługi – wstępu na warsztaty (...), jako elementu dominującego.

Uzasadnienie klasyfikacji
Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług niezbędną do:
a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.

Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług
Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

W myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.

Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:
1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;
2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%;
3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;
4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.

W poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy, stanowiącego wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, wskazano bez względu na symbol PKWiU – „Pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu”.

Przepisy ustawy nie zawierają definicji pojęcia „rekreacja”. Słownik Języka Polskiego (www.sjp.pwn.pl) definiuje rekreację jako „aktywny wypoczynek na świeżym powietrzu”, Wielki Słownik Języka Polskiego (http://www.wsjp.pl/) za rekreację uznaje „ruchową aktywność w czasie wolnym od pracy, mającą służyć zdrowiu i dobremu samopoczuciu”, natomiast „Słownik 14 wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych z almanachem” Władysława Kopalińskiego (Świat Książki, Warszawa 2000) definiuje rekreację jako „odpoczynek, rozrywka, wytchnienie, pochodzące od łacińskiego »recreatio« czyli powrót do zdrowia, sił”. Natomiast w Encyklopedii PWN (https://encyklopedia.pwn.pl) wskazano, że rekreacja to forma działania wybrana dobrowolnie przez człowieka ze względu na osobiste zainteresowania i dla odpoczynku, rozrywki lub rozwoju własnej osobowości; podejmowana poza obowiązkami zawodowymi, społecznymi i domowymi, w czasie wolnym od pracy.

Mając na uwadze powyższe definicje – na potrzeby stosowania art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy – za rekreację uznać należy różne formy aktywności dobrowolnie wybrane przez człowieka, mające służyć wypoczynkowi, rozrywce czy zdrowiu. Tak rozumiana rekreacja obejmuje w szczególności zajęcia takie jak fitness, czy aerobik, ale również taką aktywność jak np. korzystanie z sauny.

Należy też zwrócić uwagę, że ustawodawca objął obniżoną stawką podatku w wysokości 8% wymienione w poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy usługi, jednakże tylko w zakresie wstępu. Ustawodawca nie określił jednak ani form, ani kategorii „wstępu”, do których ma zastosowanie obniżona stawka podatku w wysokości 8%.

Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A., strona internetowa www.sjp.pwn.pl), pod pojęciem „wstępu” należy rozumieć „możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś”.

Zatem pod pojęciem „wstępu” w rozumieniu poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy należy rozumieć możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś, przy czym nie ma znaczenia forma biletu (lub opłaty), tzn. czy jest to jednorazowy bilet, czy też karnet upoważniający do kilku wejść. Dodatkowo należy zauważyć, że wejścia (wstępu) nie można kojarzyć tylko z możliwością wejścia np. do określonego miejsca (pomieszczenia). Ze wstępem w rozumieniu tych przepisów związane jest określone świadczenie (typowe dla danego obiektu). I tak, np. z nabyciem biletu wstępu do teatru związana jest możliwość obejrzenia przedstawienia, w przypadku parku rozrywki – możliwość korzystania z określonych urządzeń, sali tanecznej – możliwość tańczenia, na imprezę sportową – możliwość obejrzenia rozgrywanych na danym obiekcie zawodów, „na siłownię” – możliwość wykonywania ćwiczeń siłowych przy wykorzystaniu znajdujących się na jej terenie przyrządów, do parku narodowego – możliwość oglądania obiektów przyrodniczych znajdujących się na jego terenie.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że zagadnienie związane z wykładnią analizowanych przepisów, w szczególności w odniesieniu do użytego w poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy (sformułowania „wyłącznie w zakresie wstępu” było wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W orzecznictwie utrwalony został jednoznaczny pogląd, że w tym przypadku wykładnia pojęcia „wstęp” nie może ograniczać się wyłącznie do wejścia do obiektu lub na imprezę rozrywkową bez możliwości aktywnego uczestniczenia w zaoferowanej usłudze i korzystania z urządzeń potrzebnych do jej realizacji, stanowiłoby to bowiem niczym nieuzasadnione zawężenie tego pojęcia. Jak podkreślono, użyte przez ustawodawcę sformułowanie „usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu” odnosi się do kart wstępu, stałych abonamentów lub biletów i innych form opłaty za umożliwienie zarówno biernego jak i aktywnego korzystania z rozrywki i rekreacji, w tym przystosowanych do tego sal, pomieszczeń oraz urządzeń i przyrządów tam się znajdujących. Natomiast określenie „wyłącznie w zakresie wstępu” należy rozumieć w ten sposób, że wszystkie usługi, które nie są związane z normalnym typowym użytkowaniem takiego obiektu, np. usługi restauracyjne na terenie sali sportowej, zakup napojów, odżywek, usługi osobistego/personalnego trenera – nie są objęte stawką obniżoną. Konsekwentnie podlegają opodatkowaniu stawką podstawową VAT.

Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawca będzie organizować warsztaty (...) wraz z zapewnieniem drobnego poczęstunku dostępnego przez cały czas trwania warsztatów. Uczestnik chcąc wziąć udział w warsztatach będzie kontaktować się z organizatorem oraz będzie zobowiązany do uiszczenia opłaty za udział. Uiszczenie opłaty za wstęp przez uczestnika będzie dawać możliwość „uczestniczenia w czymś”, czyli wzięcia udziału w warsztatach, w ramach których (...). Zajęcia te będą miały charakter hobbystyczny, rekreacyjny, nastawiony na odpoczynek, wyciszenie oraz twórcze spędzenie czasu. Udział w warsztatach nie wymaga od uczestnika określonego poziomu wiedzy ani umiejętności. Przedmiotowe warsztaty odbywają się w czasie wolnym uczestników oraz pozwalają na wypoczynek, rozrywkę oraz rozwój osobisty. Zatem udział w warsztatach, po zakupie przez uczestnika biletu wstępu, powinien być postrzegany jako sprzedaż przez organizatora (Wnioskodawcę) kompleksowej usługi związanej z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że świadczona przez Wnioskodawcę usługa stanowi „Pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu”, o których mowa w poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy.

Jak już wskazano w niniejszej decyzji, w załączniku nr 3 do ustawy, stanowiącym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, w poz. 68 wskazano bez względu na symbol PKWiU – „Pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu”.

Mając na uwadze, że usługa kompleksowa będąca przedmiotem analizy stanowi „Pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu”, jej świadczenie podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy.

Informacje dodatkowe
Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.

Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do świadczeń kompleksowych tożsamych pod każdym względem ze świadczeniem będącym przedmiotem niniejszej decyzji.

Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do świadczenia kompleksowego będącego jej przedmiotem, które zostanie wykonane w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:
– podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),
– świadczenie kompleksowe będące przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).

Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).

WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:
1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo
2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1
– w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do świadczenia kompleksowego będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że:
– klasyfikacja towaru/usługi, lub
– stawka podatku właściwa dla towaru/usługi, lub
– podstawa prawna stawki podatku
staje się niezgodna z tymi przepisami.

Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).

Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r., poz. 622, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową.

POUCZENIE
Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS.

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).