DECYZJA
Na podstawie art. 42g ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej – odmawia wydania wiążącej informacji stawkowej w sprawie wniosku z dnia 15 czerwca 2026 r. (data wpływu 15 czerwca 2026 r.), uzupełnionego pismem z dnia 9 lipca 2026 r. (data wpływu 14 lipca 2026 r.), o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej świadczeń wykonywanych przez Wnioskodawcę na podstawie zawartej z Miastem umowy.
UZASADNIENIE
W dniu 15 czerwca 2026 r. wpłynął do tutejszego organu wniosek o wydanie wiążącej informacji stawkowej w ww. zakresie. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 9 lipca 2026 r. (data wpływu 14 lipca 2026 r.) m.in. o jednoznaczne wskazanie jego przedmiotu.
We wniosku przedstawiono następujący opis.
Wnioskodawca jest osobą prawną z siedzibą na terytorium Polski, zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie (...). W ramach tej działalności Wnioskodawca świadczy odpłatne usługi obejmujące organizację procesu zagospodarowania odpadów, polegające w szczególności na (...), zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz przepisami wykonawczymi.
W dniu (...), Wnioskodawca zawarł z Miastem (dalej: „Zamawiający”) umowę, której przedmiotem jest realizacja usługi odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych położonych na terenie miasta oraz zagospodarowania tych odpadów.
Wnioskodawca posiada uprawnienia wymagane do realizacji przedmiotu Umowy, w szczególności:
(...)
Zgodnie z (...) Umowy, (...).
Przedmiot (...) obejmuje również (...).
Usługa będąca przedmiotem Umowy obejmuje szereg czynności łącznie prowadzących do zrealizowania celu tej usługi, którym jest zapewnienie odbioru i zagospodarowania odpadów komunalnych oraz (...) w zakresie objętym Umową.
Czynności składające się na przedmiotową usługę obejmują w szczególności:
• odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych położonych na terenie Miasta w poszczególnych frakcjach;
• transport i zagospodarowanie zebranych odpadów komunalnych;
• (...);
• (...);
• (...);
• (...);
• usuwanie odpadów z dzikich wysypisk, (...) w czasie trwania Umowy, na zgłoszenie Zamawiającego;
• prowadzenie czynności ewidencyjnych, raportowych i dokumentacyjnych związanych z realizacją Umowy oraz innych wskazanych w Umowie.
Usługa obejmuje selektywne odbieranie i zagospodarowanie odpadów komunalnych w poszczególnych frakcjach, takich jak: (...) oraz inne frakcje wskazane w Umowie.
Postanowienia Umowy określają w szczególności (...).
Umowa określa szczegółowe wymagania dotyczące jej realizacji odpowiednio w zakresie:
(...).
Świadczenie wykonywane jest na rzecz Zamawiającego w celu zapewnienia funkcjonowania (...) do nieruchomości zamieszkałych. System objęty Umową nie obejmuje (...).
Zdaniem Wnioskodawcy, z punktu widzenia Zamawiającego, przedmiotem nabycia nie jest zakup pojedynczych świadczeń o odrębnym celu gospodarczym, lecz powierzenie wyspecjalizowanemu podmiotowi wykonania powiązanego zespołu czynności organizacyjnych i wykonawczych, które razem umożliwiają realizację (...) obowiązków (...) w zakresie utrzymania czystości i porządku (...), w szczególności: organizacji odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych.
Wykonując usługę, Wnioskodawca korzysta z własnego zaplecza technicznego, organizacyjnego i kadrowego, w tym (...) oraz personelu niezbędnego do prawidłowej realizacji Umowy. Wnioskodawca może korzystać z usług podwykonawców.
Umowa przewiduje, że wynagrodzenie Wnioskodawcy z tytułu wykonywania Umowy nie przekroczy umówionej kwoty maksymalnej, ustalonej jako (...).
Rozliczenia następują w systemie miesięcznym. Wysokość wynagrodzenia miesięcznego należnego Wnioskodawcy z tytułu świadczenia usługi odbioru i zagospodarowania odpadów jest kalkulowana jako suma:
(...).
Wydzielenie w (...). (...).
STANOWISKO I UZASADNIENIE
Zdaniem Wnioskodawcy, świadczenie realizowane na podstawie umowy stanowi jedno świadczenie kompleksowe dla celów podatku od towarów i usług. Podstawę formalną objęcia złożonym wnioskiem jednego świadczenia kompleksowego stanowi art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
Wnioskodawca wskazuje, że dla celów VAT zasadniczo każde świadczenie powinno być traktowane jako odrębne i niezależne. Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika jednak, że świadczenia formalnie odrębne należy traktować jako jedno świadczenie, jeżeli są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość, której podział miałby charakter sztuczny.
W sprawie C-349/96 Card Protection Plan Trybunał wskazał, że jedno świadczenie występuje w szczególności wtedy, gdy jeden lub więcej elementów stanowi świadczenie główne, a pozostałe elementy mają charakter pomocniczy i dzielą los podatkowy świadczenia głównego. Usługę należy uznać za pomocniczą, jeżeli dla klienta nie stanowi celu samego w sobie, lecz środek do lepszego skorzystania ze świadczenia głównego. Podobny kierunek wynika z wyroku TSUE z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob, w którym podkreślono, że transakcja stanowiąca jedno świadczenie z ekonomicznego punktu widzenia nie powinna być sztucznie dzielona, aby nie zakłócać funkcjonowania systemu VAT. Z kolei w wyroku z 18 stycznia 2018 r. w sprawie C-463/16 Stadion Amsterdam Trybunał potwierdził, że jedno świadczenie kompleksowe powinno podlegać jednolitemu traktowaniu podatkowemu, właściwemu dla świadczenia głównego.
Taka sytuacja – w opinii Wnioskodawcy – występuje w niniejszej sprawie. Zamawiający nie nabywa od Wnioskodawcy szeregu niezależnych świadczeń, lecz jedną kompleksową usługę gospodarki odpadami komunalnymi.
Elementem dominującym realizowanego przez Wykonawcę świadczenia jest odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych. Pozostałe czynności, w szczególności (...), usuwanie odpadów z dzikich wysypisk, transport odpadów oraz wykonywanie czynności ewidencyjnych, raportowych i organizacyjnych, mają charakter pomocniczy wobec świadczenia głównego.
Wszystkie elementy świadczenia są ze sobą ściśle powiązane pod względem funkcjonalnym, organizacyjnym i ekonomicznym i służą realizacji jednego celu gospodarczego, którym jest zapewnienie Miastu kompleksowej obsługi systemu gospodarki odpadami komunalnymi w odniesieniu do nieruchomości zamieszkałych. W tym celu Wnioskodawca zobowiązał się nie tylko do odbioru i zagospodarowania odpadów bezpośrednio z nieruchomości, ale także do zapewnienia elementów organizacyjnych tego systemu, w tym (...).
Wraz z wnioskiem Wnioskodawca przesłał:
(...).
Wnioskodawca dołączył również załącznik – jak poinformował w treści wniosku – z „pozostałym opisem”. W ww. załączniku Wnioskodawca wskazał, co następuje:
Przedmiot wniosku
WIS – usługa/towary i usługi, które w ocenie Wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu, tj. świadczenie kompleksowe polegające na odbiorze i zagospodarowaniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych na terenie Miasta wraz z (...), usunięciem odpadów z dzikich wysypisk oraz (...). Wniosek dotyczy jednego świadczenia kompleksowego w rozumieniu art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy, ponieważ – zdaniem Wnioskodawcy – wszystkie opisane elementy składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
Elementem dominującym świadczenia – w ocenie Wnioskodawcy – jest usługa gospodarki odpadami. (...) stanowią elementy pomocnicze świadczenia kompleksowego.
Wnioskowana stawka: 8%.
Proponowana klasyfikacja: PKWiU dział 38 – usługi związane ze zbieraniem, przetwarzaniem i unieszkodliwianiem odpadów, w szczególności grupowania właściwe dla usług dominujących objętych poz. 27-35 załącznika nr 3 do ustawy.
Cel wniosku: określenie właściwej klasyfikacji i stawki VAT dla świadczenia kompleksowego realizowanego na podstawie umowy.
OPIS
Wnioskodawca jest osobą prawną z siedzibą na terytorium Polski, zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie (...). W ramach tej działalności Wnioskodawca świadczy odpłatne usługi obejmujące organizację procesu zagospodarowania odpadów, polegające w szczególności na (...), zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz przepisami wykonawczymi.
W dniu (...) Wnioskodawca zawarł z Miastem (dalej: „Zamawiający”) umowę, której przedmiotem jest realizacja usługi odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych położonych na terenie Miasta oraz zagospodarowania tych odpadów.
Wnioskodawca posiada uprawnienia wymagane do realizacji przedmiotu Umowy, w szczególność:
(...).
Zgodnie z (...) Umowy, (...).
Przedmiot (...) obejmuje również (...).
Usługa będąca przedmiotem Umowy obejmuje szereg czynność łącznie prowadzących do zrealizowania celu tej usługi, którym jest zapewnienie odbioru i zagospodarowania odpadów komunalnych oraz (...) w zakresie objętym Umową.
Czynności składające się na przedmiotową usługę obejmują w szczególności:
• odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych położonych na terenie (...) w poszczególnych frakcjach;
• transport i zagospodarowanie zebranych odpadów komunalnych;
• (...);
• (...);
• (...);
• (...);
• usuwanie odpadów z dzikich wysypisk, (...) w czasie trwania Umowy, na zgłoszenie Zamawiającego;
• prowadzenie czynności ewidencyjnych, raportowych i dokumentacyjnych związanych z realizacją Umowy oraz innych wskazanych w Umowie.
Usługa obejmuje selektywne odbieranie i zagospodarowanie odpadów komunalnych w poszczególnych frakcjach, takich jak: (...) oraz inne frakcje wskazane w Umowie.
Postanowienia Umowy określają w szczególności (...).
Umowa określa szczegółowe wymagania dotyczące jej realizacji, odpowiednio w zakresie:
(...).
Świadczenie wykonywane jest na rzecz (...) w celu zapewnienia funkcjonowania (...) systemu gospodarki odpadami komunalnymi w odniesieniu do nieruchomości zamieszkałych. System objęty Umową nie obejmuje (...).
Zdaniem Wnioskodawcy, z punktu widzenia Zamawiającego przedmiotem nabycia nie jest zakup pojedynczych świadczeń o odrębnym celu gospodarczym, lecz powierzenie wyspecjalizowanemu podmiotowi wykonania powiązanego zespołu czynność organizacyjnych i wykonawczych, które razem umożliwiają realizację (...) obowiązków (...) w zakresie (...).
Wykonując usługę, Wnioskodawca korzysta z własnego zaplecza technicznego, organizacyjnego i kadrowego, w tym (...) oraz personelu niezbędnego do prawidłowej realizacji Umowy. Wnioskodawca może korzystać z usług podwykonawców.
Umowa przewiduje, że (...).
Rozliczenia następują w systemie miesięcznym. Wysokość wynagrodzenia miesięcznego należnego Wnioskodawcy z tytułu świadczenia usługi odbioru i zagospodarowania odpadów jest kalkulowana jako suma:
(...).
Wydzielenie w (...).
STANOWISKO I UZASADNIENIE
Zdaniem Wnioskodawcy, świadczenie realizowane na podstawie umowy nr (...) stanowi jedno świadczenie kompleksowe dla celów podatku od towarów i usług. Podstawę formalną objętą złożonym wnioskiem jednego świadczenia kompleksowego stanowi art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
Wnioskodawca wskazuje, że dla celów VAT zasadniczo każde świadczenie powinno być traktowane jako odrębne i niezależne. Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika jednak, że świadczenia formalnie odrębne należy traktować jako jedno świadczenie, jeżeli są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość, której podział miałby charakter sztuczny.
W sprawie C-349/96 Card Protection Plan Trybunał wskazał, że jedno świadczenie występuje w szczególności wtedy, gdy jeden lub więcej elementów stanowi świadczenie główne, a pozostałe elementy mają charakter pomocniczy i dzielą los podatkowy świadczenia głównego. Usługę należy uznać za pomocniczą, jeżeli dla klienta nie stanowi celu samego w sobie, lecz środek do lepszego skorzystania ze świadczenia głównego. Podobny kierunek wynika z wyroku TSUE z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob, w którym podkreślono, że transakcja stanowiąca jedno świadczenie z ekonomicznego punktu widzenia nie powinna być sztucznie dzielona, aby nie zakłócać funkcjonowania systemu VAT. Z kolei w wyroku z 18 stycznia 2018 r. w sprawie C-463/16 Stadion Amsterdam Trybunał potwierdził, że jedno świadczenie kompleksowe powinno podlegać jednolitemu traktowaniu podatkowemu, właściwemu dla świadczenia głównego.
Taka sytuacja – w opinii Wnioskodawcy – występuje w niniejszej sprawie. Zamawiający nie nabywa od Wnioskodawcy szeregu niezależnych świadczeń, lecz jedną kompleksową usługę gospodarki odpadami komunalnymi.
Elementem dominującym realizowanego przez Wykonawcę świadczenia jest – zdaniem Wnioskodawcy – odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych. Pozostałe czynności, w szczególności (...), usuwanie odpadów z dzikich wysypisk, transport odpadów oraz wykonywanie czynności ewidencyjnych, raportowych i organizacyjnych mają charakter pomocniczy wobec świadczenia głównego.
Wszystkie elementy świadczenia są ze sobą ściśle powiązane pod względem funkcjonalnym, organizacyjnym i ekonomicznym i służą realizacji jednego celu gospodarczego, którym jest zapewnienie (...) kompleksowej obsługi systemu gospodarki odpadami komunalnymi w odniesieniu do nieruchomość zamieszkałych. W tym celu Wnioskodawca zobowiązał się nie tylko do odbioru i zagospodarowania odpadów bezpośrednio z nieruchomości, ale także do zapewnienia elementów organizacyjnych tego systemu, w tym (...).
Jak wskazał Wnioskodawca, rozdzielenie czynności wykonywanych na podstawie Umowy wyłącznie dla celów VAT prowadziłoby do sztucznego podziału świadczenia, który nie odpowiada jego rzeczywistemu charakterowi ekonomicznemu. Zamawiający nie nabywa bowiem od Wnioskodawcy szeregu niezależnych świadczeń, lecz jeden rezultat gospodarczy polegający na zapewnieniu funkcjonowania systemu odbioru i zagospodarowania odpadów komunalnych w zakresie objętym umową.
Zdaniem Wnioskodawcy, z perspektywy Zamawiającego nabywana od Wnioskodawcy usługa ma na celu zapewnienie (...) funkcjonowania (...) systemu gospodarki odpadami komunalnymi w zakresie objętym Umową. Zamawiający, (...).
Celem Zamawiającego nie jest zatem nabycie odrębnie (...), czynności transportowych, czynności raportowych, (...) albo usunięcia odpadów z dzikich wysypisk. Celem Zamawiającego jest uzyskanie jednego efektu gospodarczego i organizacyjnego, tj. zapewnienia mieszkańcom nieruchomości zamieszkałych objętych systemem możliwości prawidłowego gromadzenia, selektywnego przekazywania, odbioru oraz zagospodarowania odpadów komunalnych w sposób zgodny z przepisami (...).
Zlecenie Wnioskodawcy przedmiotowej usługi powoduje, że Zamawiający nie organizuje samodzielnie poszczególnych czynności operacyjnych składających się na system, lecz korzysta z kompleksowej obsługi zapewnianej przez (...) podmiot. W tym znaczeniu nabywana usługa wyłącza Zamawiającego z bieżącego, operacyjnego wykonywania czynności z zakresu gospodarki odpadami objętych Umową. Zamawiający zorganizował system w tej części przez zlecenie go Wnioskodawcy, natomiast Wnioskodawca przejął na siebie ciężar organizacyjny i wykonawczy realizacji Umowy.
Taki cel nie zostałby osiągnięty w przypadku wyłączenia z przedmiotowej usługi któregokolwiek z istotnych elementów świadczenia. Sam odbiór odpadów bez (...) nie zapewniałby prawidłowej selektywnej zbiórki u źródła. Samo (...). (...). Podobnie usuwanie odpadów z dzikich wysypisk jest elementem uzupełniającym gospodarkę odpadami na (...) i służy temu samemu celowi systemowemu.
W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, z ekonomicznego i funkcjonalnego punktu widzenia wszystkie czynności objęte Umową tworzą jedno świadczenie gospodarcze, którego podział dla celów podatku VAT miałby charakter sztuczny. Poszczególne czynności nie są nabywane przez Zamawiającego jako cele samoistne, lecz jako elementy umożliwiające prawidłowe wykonanie świadczenia zasadniczego, którym jest odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych oraz (...) w zakresie objętym Umową.
Dodatkowo, w odniesieniu ustalenia charakteru czynności (...). (...).
(...).
Jak wskazał Wnioskodawca, z punktu widzenia Zamawiającego (...). (...).
Przedstawioną powyżej przez Wnioskodawcę argumentację przemawiającą za uznaniem przedmiotu analizowanej Umowy za jedno kompleksową usługę gospodarki odpadami, wzmacnia (...). (...).
Powyższe regulacje potwierdzają, że elementy takie jak (...) nie są ekonomicznie przypadkowymi, niezależnymi czynnościami, lecz elementami (...) systemu gospodarki odpadami komunalnymi. To właśnie taki systemowy, funkcjonalny rezultat nabywa Zamawiający od Wnioskodawcy.
Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w utrwalonej praktyce organów podatkowych dotyczącej WIS oraz w orzecznictwie dotyczącym świadczeń kompleksowych. W szczególności należy wskazać następujące decyzje WIS wydane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej: z 4 listopada 2025 r., sygn. 0112-KDSL2-2.440.315.2025.4.EZW; z 8 lipca 2024 r., sygn. 0112-KDSL2-2.440.182.2024.3.EZW; z 12 grudnia 2023 r., sygn. 0112- KDSL2-1.440.365.2023.4.MW; z 5 stycznia 2023 r., sygn. 0112-KDSL2-2.440.166.2022.3.EZ i sygn. 0112-KDSL2-1.440.169.2022.3.MC; z 10 marca 2021 r., sygn. 0112-KDSL1-2.450.675.2020.7.ISN.
Zdaniem Wnioskodawcy, powyższe rozstrzygnięcia mają znaczenie pomocnicze dla złożonego wniosku, ponieważ dotyczą analogicznego sposobu kwalifikowania usług odpadowych, w których obok odbioru albo zagospodarowania odpadów występują elementy organizacyjne, infrastrukturalne i dokumentacyjne. W szczególności potwierdzają, że (...) mogą stanowić elementy pomocnicze świadczenia głównego, jeżeli służą realizacji usługi gospodarki odpadami i nie są nabywane jako cel samoistny.
W piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku z dnia 9 lipca 2026 r. (data wpływu 14 lipca 2026 r.) Wnioskodawca jednoznacznie wskazał, że w jego ocenie przedmiotem złożonego wniosku jest jedno świadczenie kompleksowe.
W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r., poz. 622, z późn. zm.), zwanej Ordynacją podatkową, postanowieniem z dnia 7 września 2026 r., znak 0112-KDSL2-2.440.289.2026.2.IM, tutejszy organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone Wnioskodawcy w dniu 7 września 2026 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Strona nie skorzystała.
Biorąc pod uwagę powyższe oraz obowiązujące przepisy, stwierdza się co następuje.
Jak stanowi art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:
a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.
Stosownie do treści art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy, wniosek o wydanie WIS zawiera określenie przedmiotu wniosku, w tym:
a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych,
b) (uchylona)
c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w ust. 4.
Na mocy art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być:
1) towar albo usługa, albo
2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
Podkreślić należy, że w postępowaniu o wydanie WIS precyzyjne określenie przedmiotu wniosku jest kluczowym elementem stanowiącym podstawę dalszego procedowania sprawy, której wniosek ten dotyczy. Powołane przepisy ustawy expressis verbis obligują wnioskodawcę do dokonania oceny charakteru świadczenia – czy jest to pojedyncza usługa, dostawa towaru, czy też świadczenie kompleksowe.
Ocena ta podlega następnie weryfikacji dokonywanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w toku postępowania podatkowego prowadzonego w sprawie wydania wiążącej informacji stawkowej.
Stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje decyzję o odmowie wydania WIS, jeżeli wniosek o wydanie WIS, którego przedmiotem są towary lub usługi, o których mowa w art. 42b ust. 5 pkt 2, nie dotyczy towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
Na mocy art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20.
W dniu (...), Wnioskodawca zawarł z Miastem (zwanym dalej także Zamawiającym) umowę, której przedmiotem jest odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych położonych na terenie Miasta oraz zagospodarowanie tych odpadów. Wnioskodawca posiada uprawnienia wymagane do realizacji przedmiotu umowy.
Czynności wykonywane przez Wnioskodawcę obejmują w szczególności:
• odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych położonych na terenie Miasta w poszczególnych frakcjach;
• transport i zagospodarowanie zebranych odpadów komunalnych;
• (...);
• (...);
• (...);
• (...);
• usuwanie odpadów z dzikich wysypisk, (...) w czasie trwania Umowy, na zgłoszenie Zamawiającego;
• prowadzenie czynności ewidencyjnych, raportowych i dokumentacyjnych związanych z realizacją Umowy oraz innych wskazanych w Umowie.
Zawarta umowa określa szczegółowe wymagania dotyczące jej realizacji odpowiednio w zakresie:
(...).
Wnioskodawca korzysta z własnego zaplecza technicznego, organizacyjnego i kadrowego, w tym (...) oraz personelu niezbędnego do prawidłowej realizacji umowy. Wnioskodawca może korzystać z usług podwykonawców.
W ocenie Wnioskodawcy, wszystkie czynności wykonywane na podstawie zawartej z Miastem umowy, stanowią świadczenie kompleksowe.
Na wstępie należy wyjaśnić, że podatek VAT podlega ścisłej harmonizacji w Unii Europejskiej, co oznacza, że państwa członkowskie są zobowiązane do przestrzegania przepisów unijnych oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwanego dalej TSUE) w tym zakresie. Orzecznictwo TSUE dotyczące tematyki świadczeń kompleksowych wypracowało spójną koncepcję traktowania na gruncie podatku VAT tego rodzaju świadczeń i wskazówki wynikające z tego orzecznictwa nie mogą być pomijane w ocenie każdej indywidualnej sprawy. Analiza danej czynności na potrzeby opodatkowania VAT musi więc rozpoczynać się od oceny – czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem kompleksowym, czy też ze zbiorem świadczeń odrębnych. W tym zakresie określonych wskazówek dostarcza orzecznictwo TSUE.
Kolejnym dopiero krokiem jest zidentyfikowanie świadczenia, co determinuje jego klasyfikację oraz stawkę podatku od towarów i usług.
W przedmiotowej sprawie należy zatem przede wszystkim odnieść się do zagadnienia świadczenia kompleksowego. Bowiem analiza tego zagadnienia pozwoli ustalić, czy w przypadku czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę na podstawie zawartej z Miastem umowy, mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym.
Jak już wskazano powyżej, ocena w jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy traktować jako świadczenia kompleksowe, kształtowana jest na bazie orzecznictwa TSUE. Przy czym podkreślić należy, że wprawdzie TSUE w wielu orzeczeniach w sposób pomocny przy interpretacji przepisów wypowiadał się w kwestii świadczeń kompleksowych, to i tak każdorazowo rozstrzygnięcie w tym przedmiocie musi uwzględniać specyfikę konkretnego stanu faktycznego w danej sprawie. W szczególności wskazać należy wyrok z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie C-251/05 Talacre Beach Caravan Sales Ltd v. Commissioners of Customs & Excise, ECLI:EU:C:2006:451, w którym TSUE stwierdził, że należy dać prymat ochronie zasady nierozszerzania zwolnienia podatkowego nad traktowaniem kilku dostaw jako świadczenia kompleksowego, opodatkowanego wedle zasad dotyczących świadczenia głównego. Każde odstępstwo od zasadniczej stawki podatku od towarów i usług winno być zatem interpretowane ściśle i ta ogólna zasada musi być brana bezwzględnie pod uwagę przy ocenie okoliczności konkretnej sprawy.
Wobec powyższego, dla określenia skutków podatkowych transakcji kompleksowych należy badać, czy mamy do czynienia ze świadczeniem głównym i towarzyszącymi mu świadczeniami pomocniczymi, czy też dany dostawca realizuje kilka odrębnych i niezależnych świadczeń.
Podkreślić należy, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.
Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem kompleksowym, powinno składać się ono z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast świadczenie należy uznać za pomocnicze, jeśli nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncze świadczenie traktowane jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez świadczenie główne oraz nie można wykonać lub wykorzystać świadczenia głównego bez świadczenia pomocniczego.
Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia świadczenia nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzą one jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.
Stanowisko takie przedstawił również TSUE w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96, Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że:
- w wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (pkt 22 wyroku),
- w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).
Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę również punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).
W tym miejscu warto zwrócić uwagę na opinię rzecznik generalnej Juliane Kokott z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, gdzie wskazano, że „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”. Ponadto Rzecznik w swojej opinii wskazała, że: „jeżeli za zespół świadczeń i czynności ustala się cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego. Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń (pkt 32)”.
W pkt 19 Rzecznik Generalna stwierdza natomiast: „Bez znaczenia jest także dane uregulowanie umowne. Kwalifikacja transakcji do celów VAT nie może bowiem zależeć od możliwości jej umownego uregulowania, jakie oferuje dane krajowe prawo cywilne. Jeżeli zatem kilka świadczeń – jak ma to częściowo miejsce w niniejszym postępowaniu – jest wykonywanych na podstawie jednej umowy cywilnoprawnej, nie podważa to niezależności tych świadczeń do celów opodatkowania VAT”.
Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19.
Powyższe oznacza, że dla oceny, czy w danej sytuacji są spełnione przesłanki dla uznania danego zespołu świadczeń za jedno świadczenie kompleksowe zasadnicze jest, czy w przypadku wydzielenia poszczególnych świadczeń, dla nabywcy będą one miały istotną wartość. Ważne jest, czy świadczenia są ze sobą ściśle powiązane w taki sposób, że samodzielnie nie przynoszą wymaganej, praktycznej korzyści z punktu widzenia przeciętnego konsumenta. Nie ma znaczenia subiektywny punkt widzenia dostawcy lub odbiorcy świadczenia. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.
Biorąc pod uwagę przedstawiony przez Wnioskodawcę opis sprawy nie ulega wątpliwości, że wykonywane przez niego czynności mogą stanowić pewną całość (świadczone są na podstawie jednej umowy). Jednak to nie oznacza, w opinii tutejszego organu, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym.
Jak już wskazano w niniejszej decyzji, ocena w jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy traktować jako świadczenia kompleksowe, kształtowana jest na bazie orzecznictwa TSUE. Biorąc zatem pod uwagę tezy wynikające z orzeczeń TSUE – dla dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy – tutejszy organ dokonał szczegółowej analizy zapisów UMOWY zawartej w dniu (...) pomiędzy Wnioskodawcą (Wykonawcą) a Miastem (Zamawiającym) – zwanej dalej umową.
I tak, w (...).
(...).
Zgodnie z (...).
(...)
W (...).
(...).
W (...).
(...).
Natomiast z (...).
(...).
W (...).
(...).
W (...).
(...).
Wynagrodzenie określono w (...).
(...).
Biorąc pod uwagę dokonaną analizę zapisów umowy, zdaniem tutejszego organu, w analizowanej sprawie nie mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym w rozumieniu nadanym przez orzecznictwo TSUE.
Wykonywane przez Wnioskodawcę czynności na podstawie zawartej z Zamawiającym umowy, nie są ze sobą ściśle związane w taki sposób, że tworzą jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Powyższe wynika z faktu, że co najmniej jedna z wykonywanych czynności, tj. usuwanie odpadów z dzikich wysypisk, jest czynnością „odrębną”, niepowiązaną z pozostałymi wykonywanymi przez Wnioskodawcę czynnościami.
W celu udowodnienia powyższej tezy poniżej tutejszy organ dokonana analizy świadczenia polegającego na usuwaniu odpadów z dzikich wysypisk na tle jednego z pozostałych świadczeń wykonywanych na podstawie zawartej z Zamawiającym umowy, tj. odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych położonych na terenie Miasta.
I tak, po pierwsze inny jest sposób realizacji czynności związanych z odbieraniem odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych położonych na terenie Miasta niż z usuwaniem odpadów z dzikich wysypisk.
Świadczenie związane z odbieraniem odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych położonych na terenie Miasta (zwane dalej także świadczeniem nr 1), ma szczegółowo określoną realizację opartą na (...) sporządzonym przez Wnioskodawcę (zaakceptowanym przez Zamawiającego) oraz (...) (przekazanym przez Zamawiającego). Zatem świadczenie nr 1 ma ściśle określony przedmiot i czas wykonania.
Jak wynika bowiem z umowy:
(...).
Zatem świadczenie nr 1 cechuje się systematycznością realizacji i jest „z góry” określone do wykonania.
Natomiast świadczenie związane z usuwaniem odpadów z dzikich wysypisk (zwane dalej także świadczeniem nr 2) odbywa się wyłącznie, gdy zaistnieje potrzeba usunięcia nielegalnego wysypiska. Stanowi czynność mającą charakter doraźny, która odbywają się – każdorazowo – na podstawie zlecenia Zamawiającego.
Jak wynika bowiem z umowy, (...).
Zatem pomiędzy tymi dwiema kategoriami świadczeń nie ma tak ścisłego związku, aby możliwe było stwierdzenie, że jedno nie może być wykonana bez drugiego. Każde ze wskazanych kategorii świadczeń może być świadczone odrębnie, niezależnie od siebie.
Świadczenie nr 1 musi być wykonane zgodnie z (...), natomiast świadczenie nr 2 tylko na zlecenie Zamawiającego, jak zajdzie taka potrzeba, w momencie kiedy dzikie wysypisko powstanie, świadczenie nr 2 ma więc charakter sporadyczny. Jeżeli natomiast w okresie obowiązywania umowy nie zajdzie potrzeba usunięcia odpadów z dzikiego wysypiska, to prawdopodobnie świadczenie to w ogóle nawet nie będzie wykonane.
Świadczenia te różnią się także częstotliwością ich realizacji. Wnioskodawca zobowiązany jest do odbierania odpadów komunalnych w terminach wynikających z (...), podczas gdy usuwanie odpadów z „dzikich wysypisk” odbywa się wyłącznie stosownie do zaistniałych potrzeb.
Świadczenie nr 1 nie jest więc zależne od wykonania świadczenia nr 2 i odwrotnie. Świadczenie nr 2, które nie ma określonego momentu (daty) wykonania, nie wpływa i nie warunkuje wykonania świadczenia nr 1.
Po drugie, inny jest przedmiot tych świadczeń. W świadczeniu nr 1 jest on bowiem określony co do rodzaju (konkretne frakcje odpadów wskazane w umowie – (...)), natomiast w świadczeniu nr 2 Zamawiający (...). W związku z powyższym zauważyć należy, że na nielegalnych wysypiskach śmieci mogą pojawić się zarówno odpady komunalne bezpieczne, które będą podlegały zagospodarowaniu, jak również niebezpieczne, które będą usuwane wg innej procedury. Zatem przedmiot świadczeń w tym przypadku może być różny.
Inny jest także cel tych świadczeń. Świadczenie nr 1 ma bowiem na celu odbieranie odpadów komunalnych od określonych właścicieli nieruchomości zamieszkałych na terenie Miasta. Natomiast świadczenie nr 2 ma zupełnie inny cel, związany z usuwaniem dzikich wysypisk, niepowiązanych z konkretną nieruchomością zamieszkałą czy konkretnym mieszkańcem Miasta.
Na uwagę zasługuje także sposób dokumentowania wykonywanych świadczeń.
W (...). (...).
Natomiast wynagrodzenie należne Wnioskodawcy, zgodnie z (...). (...).
Dodatkowo, biorąc pod uwagę – na co zwrócił już uwagę tutejszy organ – świadczenie nr 2 wykonywane jest tylko w sytuacji, gdy zajdzie potrzeba usunięcia odpadów z dzikiego wysypiska, w danym miesiącu (okres, za który wystawiana jest faktura), świadczenie to może nie być wykonywane. Natomiast Wnioskodawca otrzyma wynagrodzenie za świadczenie nr 1, do którego wykonania zobligowany jest przez cały czas trwania umowy, co oznacza, że świadczenia te są także odrębne wynagradzane.
Jak wynika z orzecznictwa TSUE, świadczenie kompleksowe występuje tylko wtedy, gdy zasadniczo odrębne czynności są wykonywane w konkretnych okolicznościach i prowadzą do realizacji większego świadczenia, a pominięcie jakieś z tych czynności spowoduje, że to większe świadczenie nie zaistnieje.
Z taką sytuacją w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia. Z powyższej analizy dokonanej przez tutejszy organ jednoznacznie wynika, że każde ze wskazanych świadczeń może być wykonywane odrębnie, mogą one istnieć niezależnie od siebie, a czynności określone w świadczeniu nr 2 (usuwanie odpadów z dzikich wysypisk) pozostają bez wpływu na realizację świadczenia nr 1 (odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych położonych na terenie Miasta).
Mając na uwadze przytoczoną argumentację oraz dokonaną analizę materiału dowodowego, tutejszy organ stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie dostrzega nierozerwalnego związku funkcjonalnego ani gospodarczego pomiędzy wykonywanymi przez Wnioskodawcę – na podstawie zawartej z Zamawiającym umowy – czynnościami.
Stanowisko tutejszego organu znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 348/09, w którym podkreślono, że w sytuacji gdy występuje wielość świadczeń wynikających z jednej umowy i mogą być one potraktowane jako jedna usługa (i opodatkowane jedną stawką podatkową), możliwe jest tylko i wyłącznie w takich sytuacjach, gdy na ową usługę składa się cały zespół niedających się w istocie wyodrębnić czynności dających w efekcie ostateczną, jednorodną usługę.
Ponadto, należy zauważyć, że fakt, że strony objęły umową wiele świadczeń, nie przesądza o tym, że mamy do czynienia z jednym świadczeniem kompleksowym. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt I FSK 2091/09, w którym podkreślił, że „Okoliczność objęcia, z uwagi na treść przepisów ustawy - Prawo zamówień publicznych, jedną umową kilku czynności (zaprojektowanie i wybudowanie budynków mieszkalnych w systemie »zaprojektuj i wybuduj«) oraz ustalenie za nie wynagrodzenia ryczałtowego nie przesądza, że na gruncie podatkowym mamy do czynienia z jednolitym świadczeniem, składającym się z kilku czynności, tworzących w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter”.
O braku decydującego znaczenia zakresu umowy w ocenie kompleksowego charakteru świadczenia wypowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2015 r., sygn. akt I FSK 1164/14, w którym, stwierdził, że „(...) kwestia sformułowania umowy z kontrahentem, czy ustalenia sposobu wynagrodzenia za wszystkie przewidziane umową i wykonane czynności nie może wywoływać skutków na gruncie podatkowym. Łącząc poszczególne dostawy czy świadczone usługi w jedno świadczenie nie można zapominać, że zasadą ustawową jest oddzielność i samodzielność poszczególnych dostaw czy świadczonych usług. Rozpoznawanie odrębnych świadczeń jako jednego kompleksowego świadczenia ma więc charakter wyjątkowy”.
Podsumowując, skoro zakres żądania, z którym wystąpił Wnioskodawca dotyczy klasyfikacji świadczeń, które łącznie nie składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu, to złożony wniosek o wydanie WIS wykracza poza zakres wskazany w treści art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy, tym samym nie spełnia warunków do uzyskania WIS.
W związku z powyższym, stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy, postanowiono jak w sentencji.
W tym miejscu należy poinformować, że w ramach prowadzonego w przedmiotowej sprawie postępowania tutejszy organ (zgodnie z żądaniem Wnioskodawcy) dokonał analizy, czy czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na podstawie zawartej z Zamawiającym umowy, stanowią świadczenie kompleksowe.
W związku ze wskazaniem, że jedna z wykonywanych czynności, czyli usuwanie odpadów z dzikich wysypisk stanowi czynność samoistną, w niniejszej decyzji nie dokonano analizy, czy pozostałe wykonywane przez Wnioskodawcę czynności stanowią świadczenie kompleksowe.
Tutejszy organ dodatkowo wyjaśnia, że powyższe rozstrzygnięcie nie przesądza o tym, że wszystkie wykonywane przez Wnioskodawcę i wskazane w opisie sprawy czynności nie mogą być przedmiotem jednej umowy. Niniejsze rozstrzygnięcie skutkuje nieuznaniem dostarczanych świadczeń jako składających się razem na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Końcowo, odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę wiążących informacji stawkowych konieczne jest zauważenie, że każde postępowanie prowadzone w celu wydania WIS jest indywidualne i zawężone jedynie do jednego przedmiotu wniosku, który posiada swoje własne, odrębne i specyficzne cechy. Dlatego też, powołane przez Wnioskodawcę wiążące informacje stawkowe nie stanowią dowodów, który potwierdzałyby stanowisko Wnioskodawcy.
Warto zauważyć, że Wnioskodawca nie jest adresatem powołanych WIS i korzysta jedynie z dostępu do zanonimizowanych treści decyzji, wydanych dla innych podmiotów. Zgodnie z art. 42i ustawy, WIS, decyzja o zmianie WIS, decyzja o uchyleniu WIS oraz decyzja o odmowie wydania WIS, o której mowa w art. 42g ust. 3 , po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę, danych objętych tajemnicą przedsiębiorstwa oraz danych, których zamieszczenie może prowadzić do naruszenia bezpieczeństwa publicznego lub porządku publicznego, są zamieszczane, bez zbędnej zwłoki, w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. W Biuletynie Informacji Publicznej zamieszcza się również daty zamieszczenia WIS i decyzji, o których mowa w zdaniu pierwszym, a także informacje o okresie ważności WIS i decyzji o zmianie WIS.
Zatem Wnioskodawca, powołując się na wiążące informacje stawkowe, które udostępnione zostały na podstawie art. 42i ustawy, ma dostęp jedynie do wybranych informacji w nich zawartych. Nie posiada więc wszystkich informacji, które przedstawione zostały przez innych wnioskodawców w toku prowadzonych postępowań, a które to mogły mieć istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcia. Z drugiej strony, tutejszy organ nie jest uprawniony do przytoczenia tych informacji w celu potwierdzenia swojego stanowiska, ponieważ mógłby takim działaniem ujawnić informacje, które objęte są tajemnicą danego przedsiębiorstwa.
POUCZENIE
Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS.
Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).