Interpretacja 0112-KDSL2-2.440.312.2025.3.AS

DECYZJA

Na podstawie art. 42g ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej – odmawia wydania wiążącej informacji stawkowej w sprawie wniosku z dnia 24 czerwca 2025 r. (data wpływu 24 czerwca 2025 r.), uzupełnionego pismem z dnia 11 sierpnia 2025 r. (data wpływu 11 sierpnia 2025 r.), o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej świadczenia polegającego na umożliwieniu uczestnikom udziału w zorganizowanej imprezie sportowej o nazwie „(…)”.

UZASADNIENIE

W dniu 24 czerwca 2025 r. wpłynął do tutejszego organu wniosek o wydanie wiążącej informacji stawkowej w ww. zakresie. W dniu 11 sierpnia 2025 r. uzupełniono wniosek poprzez doprecyzowanie opisu świadczenia.

We wniosku przedstawiono następujący opis świadczenia.

Wnioskodawca zajmuje się świadczeniem usług w zakresie wynajmu kortów (…), które jako działalność obiektów sportowych opodatkowane są stawką VAT 8%.

Na obiekcie sportowym funkcjonuje także barek, gdzie osoby wynajmujące kort mogą zakupić napoje (zarówno bezalkoholowe jak i alkoholowe) oraz przekąski.

Istnieje także możliwość zakupu lub wynajmu sprzętu sportowego, tj. (...).

Wnioskodawca planuje wprowadzenie do oferty możliwości udziału w zorganizowanej imprezie sportowej – uczestnik w ramach wykupienia udziału w takim wydarzeniu otrzymuje:

1. możliwość wstępu na boisko i udział w turnieju (…),

2. możliwość korzystania ze sprzętu będącego własnością Wnioskodawcy (...),

3. 1 sztukę napoju alkoholowego.

Z punktu widzenia Wnioskodawcy, oferowane świadczenie jest usługą kompleksową.

Reasumując, Wnioskodawca oczekuje klasyfikacji usługi dla celów określenia stawki podatku.

W uzupełnieniu wniosku z dnia 11 sierpnia 2025 r., Wnioskodawca w odpowiedzi na pytanie tutejszego organu o przedmiot wniosku jednoznacznie wskazał, że przedmiotem wniosku jest jedno świadczenie złożone/kompleksowe.

Ponadto, Wnioskodawca odpowiedział w następujący sposób na zadane przez tutejszy organ pytania:

1. Wskazanie nazwy, rodzaju i miejsca odbycia się imprezy sportowej mającej być przedmiotem analizy – proszę szczegółowo opisać.

Odpowiedź: Impreza nosi nazwę „(…)” i jest organizowana na kortach do gry w (…) zlokalizowanych w (…). Wydarzenie ma charakter sportowo-rekreacyjny i polega na udziale uczestników w grze w (…) w formie zorganizowanej rozgrywki lub turnieju towarzyskiego. Impreza łączy element aktywności fizycznej z częścią integracyjną, podczas której uczestnicy mogą spożyć napój (kawa, herbata, napój bezalkoholowy lub alkoholowy). Całość odbywa się wyłącznie na terenie obiektu sportowego prowadzonego przez Wnioskodawcę.

2. Potwierdzenie, że obiekt, w którym zorganizowana będzie impreza sportowa jest obiektem sportowym.

Przez obiekt sportowy należy rozumieć samodzielny zwarty zespół urządzeń terenowych oraz budynków przeznaczonych do celów sportowych (https://stat.gov.pl/ metainformacje/slownik-pojec/pojecia-stosowane-w-statystyce-publicznej/244,pojecie.html).

Odpowiedź: Tak. Obiekt, na terenie którego organizowane jest wydarzenie, stanowi samodzielny, zwarty zespół urządzeń terenowych i budynków przeznaczonych do celów sportowych, zgodnie z definicją „obiektu sportowego” przyjętą przez GUS.

3. Jakie będą oczekiwania uczestników imprezy sportowej w odniesieniu do wykonywanego przez Wnioskodawcę świadczenia?

Odpowiedź: Uczestnicy będą oczekiwać możliwości aktywnego uczestnictwa w grze w (…), korzystania z kortów, zapewnienia odpowiednich warunków bezpieczeństwa i organizacji rozgrywek, a także otrzymania napoju w ramach ceny wstępu.

4. Jaki cel zrealizuje świadczenie będące przedmiotem wniosku? Co będzie efektem jego realizacji?

Odpowiedź: Celem świadczenia jest umożliwienie uczestnikom aktywności fizycznej poprzez grę w (…) oraz stworzenie przestrzeni do integracji i spędzenia czasu w gronie znajomych lub innych graczy. Efektem będzie poprawa kondycji fizycznej uczestników, promocja sportu oraz zacieśnienie relacji społecznych.

5. Czy Wnioskodawca będzie ponosił odpowiedzialność w ramach tego świadczenia? Jeśli tak, należy wskazać za co?

Odpowiedź: Tak. Wnioskodawca ponosi odpowiedzialność za prawidłowe przygotowanie i udostępnienie kortów do gry w (…), zapewnienie bezpiecznych warunków uczestnictwa, organizację przebiegu rozgrywek oraz wydanie napoju zgodnego z ofertą.

6. Z jakiego tytułu Wnioskodawca będzie otrzymywał wynagrodzenie wykonując świadczenie będące przedmiotem wniosku? W jaki sposób skalkulowane będzie wynagrodzenie? Czy cena obejmować będzie całość świadczenia, czy też ustalone będą odrębne opłaty za poszczególne towary i usługi?

Odpowiedź: Wynagrodzenie pochodzi z opłaty wnoszonej przez uczestników za udział w imprezie „(…)”. Cena jest skalkulowana jako łączna kwota obejmująca całość świadczenia – tj. wynajem kortu do (…) na określony czas oraz wydanie 1 napoju (do wyboru z listy dostępnych napojów bezalkoholowych i alkoholowych). Kolejne napoje, ponad tę jedną sztukę wliczoną w cenę wstępu, uczestnik może nabyć odpłatnie według standardowego cennika obowiązującego w obiekcie.

7. Jaki napój alkoholowy będzie wydawany uczestnikom w ramach udziału w imprezie sportowej będącej przedmiotem wniosku?

Odpowiedź: W przypadku wyboru napoju alkoholowego przez uczestnika mogą to być: piwo (lane lub butelkowe) lub wino. Wydanie napoju alkoholowego odbywa się zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa – Wnioskodawca posiada stosowną koncesję.

8. W jakim celu – w opinii Wnioskodawcy – będzie wydawany ten napój alkoholowy?

Odpowiedź: Napój (w tym ewentualny napój alkoholowy) wydawany jest jako element integracyjny imprezy, mający na celu stworzenie miłej atmosfery po części sportowej wydarzenia oraz zachęcenie do dłuższego pozostania w obiekcie i rozmów z innymi uczestnikami.

9. Czy wydanie napoju alkoholowego – w ocenie Wnioskodawcy – jest niezbędne do zrealizowania imprezy sportowej?

Odpowiedź: Tak. Wydanie napoju – w tym ewentualnie napoju alkoholowego – jest integralnym elementem koncepcji imprezy „(…)” i stanowi część łącznego świadczenia, za które uiszczana jest jedna cena. Wydanie napoju jest przewidziane w programie wydarzenia jako bezpośrednie uzupełnienie części sportowej integrację uczestników po grze.

W uzupełnieniu Wnioskodawca wskazał również, że nie zawiera z uczestnikami imprezy „(…)” indywidualnych, pisemnych umów. Udział w wydarzeniu jest rezerwowany poprzez system zapisów online na platformie (…), który umożliwia dokonanie zapisu. W ramach procesu rejestracji uczestnik zobowiązany jest do (…), który określa (…). (…).

W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, postanowieniem z dnia 3 września 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.312.2025.2.AS, tutejszy organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone Wnioskodawcy w dniu 4 września 2025 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Wnioskodawca nie skorzystał.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz obowiązujące przepisy, stwierdza się co następuje.

Jak stanowi art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:

a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

Natomiast zgodnie z art. 42b ust. 1 pkt 1 ustawy, WIS jest wydawana na wniosek podatnika posiadającego numer identyfikacji podatkowej.

Stosownie do treści art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy, wniosek o wydanie WIS zawiera określenie przedmiotu wniosku, w tym:

a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych,

b) (uchylona)

c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w ust. 4.

Na mocy art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być:

1) towar albo usługa, albo

2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

Jak stanowi art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20.

W ramach przeprowadzonego postępowania podatkowego tutejszy organ ustalił, że przedmiotem wniosku jest umożliwienie uczestnikom udziału w zorganizowanej imprezie sportowej o nazwie „(…)”. Impreza ta odbywa się na obiekcie sportowym. Jak wskazał Wnioskodawca w treści wniosku, uczestnik w ramach wykupienia udziału w takim wydarzeniu otrzymuje: możliwość wstępu na boisko i udział w turnieju (…), możliwość korzystania ze sprzętu będącego własnością Wnioskodawcy (rakiety) oraz 1 sztukę napoju alkoholowego. Otrzymywanym napojem alkoholowym – jak doprecyzowano w uzupełnieniu wniosku – może być piwo (lane lub butelkowe) lub wino.

Z punktu widzenia Wnioskodawcy, oferowane świadczenie jest usługą kompleksową.

Na wstępie należy wyjaśnić, że podatek VAT podlega ścisłej harmonizacji w Unii Europejskiej, co oznacza, że państwa członkowskie są zobowiązane do przestrzegania przepisów unijnych oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej zwanym TSUE) w tym zakresie. Orzecznictwo TSUE dotyczące tematyki świadczeń kompleksowych wypracowało spójną koncepcję traktowania na gruncie podatku VAT tego rodzaju świadczeń i wskazówki wynikające z tego orzecznictwa nie mogą być pomijane w ocenie każdej indywidualnej sprawy. Analiza danej czynności na potrzeby opodatkowania VAT musi więc rozpoczynać się od oceny – czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem kompleksowym, czy też ze zbiorem świadczeń odrębnych. W tym zakresie określonych wskazówek dostarcza orzecznictwo TSUE.

Kolejnym dopiero krokiem jest zidentyfikowanie świadczenia, co determinuje jego klasyfikację oraz stawkę podatku od towarów i usług.

W przedmiotowej sprawie należy zatem przede wszystkim odnieść się do zagadnienia świadczenia kompleksowego. Bowiem analiza tego zagadnienia pozwoli ustalić, czy w przypadku świadczenia opisanego przez Wnioskodawcę mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym.

Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.

Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem kompleksowym (złożonym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.

Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.

Stanowisko takie przedstawił również TSUE w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., w sprawie nr C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.

Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że:

- w wyroku z dnia 27 października 2005 r., w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie Trybunału, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku),

- w wyroku z dnia 27 września 2012 r., w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).

Charakter danego świadczenia należy także oceniać biorąc pod uwagę cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).

Istotnym kryterium wpływającym na ocenę tego czy w konkretnej sytuacji występuje świadczenie kompleksowe, jest kryterium odrębności. Kryterium to opiera się na weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, nie następuje świadczenie kompleksowe, lecz kilka odrębnych świadczeń, które powinny być dla celów opodatkowania VAT traktowane niezależnie od siebie. Takie stanowisko wywieść można z orzeczenia TSUE z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro przeciwko Finanční ředitelství v Ústí nad Labem, ECLI:EU:C:2009:365, w którym istotnie TSUE stanął na stanowisku, że w przypadku usług najmu oraz usług sprzątania części wspólnych budynków następują dwa odrębne świadczenia dla celów VAT. Swoje stanowisko TSUE oparł na tym, że usługi sprzątania części wspólnych budynku mogą być świadczone na różnych zasadach, to znaczy na przykład przez osoby trzecie wystawiające faktury obejmujące koszt tych usług bezpośrednio lokatorom lub przez wynajmującego zatrudniającego w tym celu własnych pracowników lub posługującego się przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem.

Tak więc, o świadczeniu kompleksowym można mówić, gdy istnieje funkcjonalny związek pomiędzy poszczególnymi elementami świadczenia na tyle ścisły, by nie można było wydzielić z tego świadczenia jego poszczególnych elementów i potraktować ich jako świadczeń odrębnych. Muszą one stanowić jedną nierozerwalną całość.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że jeżeli choć jedno świadczenie wykonywane w ramach kilku czynności na rzecz jednego nabywcy, może być świadczone odrębnie (bez zmiany jego charakteru) i stanowi cel sam w sobie (a nie jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania innej czynności), nie mamy do czynienia z jednym świadczeniem kompleksowym.

Przedmiotem analizy jest impreza sportowa o nazwie „(…)”, która jest organizowana na kortach do gry w (…). Wydarzenie to ma charakter sportowo-rekreacyjny i polega na udziale uczestników w grze w (…) w formie zorganizowanej rozgrywki lub turnieju towarzyskiego. W zamian za opłatę uczestnik wydarzenia otrzymuje możliwość wstępu na boisko i udział w turnieju (…), możliwość korzystania ze sprzętu będącego własnością Wnioskodawcy (rakiety) oraz 1 sztukę napoju alkoholowego (piwo lub wino).

Celem świadczenia – zdaniem Wnioskodawcy – jest umożliwienie uczestnikom aktywności fizycznej poprzez grę w (…) oraz stworzenie przestrzeni do integracji i spędzenia czasu w gronie znajomych lub innych graczy. Efektem jest poprawa kondycji fizycznej uczestników, promocja sportu oraz zacieśnienie relacji społecznych. Ponadto – jak wynika z uzupełnienia sprawy – uczestnicy oczekują możliwości aktywnego uczestnictwa w grze w (…), korzystania z kortów, zapewnienia odpowiednich warunków bezpieczeństwa i organizacji rozgrywek, a także otrzymania napoju w ramach ceny wstępu. Zdaniem Wnioskodawcy, wydanie napoju jest integralnym elementem koncepcji imprezy „(…)” i stanowi część łącznego świadczenia, za które uiszczana jest jedna cena. Wydanie napoju jest przewidziane w programie wydarzenia jako bezpośrednie uzupełnienie części sportowej i integrację uczestników po grze.

W tym miejscu należy wskazać, że jak wynika z art. 2 ust. 1 ustawy o sporcie z dnia 25 czerwca 2010 r. (Dz. U. z 2024 r., poz. 1488), sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach.

Z kolei, zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A., strona internetowa www.sjp.pwn.pl), pod pojęciem „sport” należy rozumieć „ćwiczenia i gry mające na celu rozwijanie sprawności fizycznej i dążenie we współzawodnictwie do uzyskania jak najlepszych wyników”.

Dodatkowo należy wskazać, że zgodnie z art. 14 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z dnia 26 października 1982 r. (Dz. U. z 2023 r., poz. 2151), sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów zawierających więcej niż 4,5% alkoholu może się odbywać na imprezach na otwartym powietrzu oraz na stadionach i innych obiektach sportowych tylko za zezwoleniem i tylko w miejscach do tego wyznaczonych.

Biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy, zdaniem tutejszego organu, w analizowanej sprawie nie mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym w rozumieniu nadanym przez orzecznictwo TSUE.

Na wykonywane przez Wnioskodawcę świadczenie nie składają się czynności, które są ze sobą ściśle związane w taki sposób, że tworzą jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Nie wszystkie wykonywane czynności w ramach przedmiotowego świadczenia prowadzą bowiem do jednego, konkretnego celu.

Powyższe wynika z faktu, że otrzymywany w ramach opłaty wnoszonej przez uczestników napój alkoholowy (piwo lub wino) nie jest niezbędny do należytego i właściwego świadczenia usługi polegającej na organizacji imprezy o charakterze sportowo-rekreacyjnym. Nie występuje bowiem związek pomiędzy otrzymaniem przez uczestnika w ramach ceny wstępu napoju alkoholowego, a celem zorganizowania imprezy sportowej pozwalającej na umożliwienie uczestnikom aktywności fizycznej poprzez grę w (…) oraz stworzenie przestrzeni do integracji i spędzenia czasu w gronie znajomych lub innych graczy, a także efektem, którym ma być poprawa kondycji fizycznej uczestników, promocja sportu oraz zacieśnienie relacji społecznych.

Jak wynika z powołanych definicji sport to aktywność fizyczna mająca na celu rozwijanie/poprawę kondycji/sprawności fizycznej. A zatem uczestnicy imprezy sportowej do realizacji aktywności fizycznej będącej grą w (…) nie potrzebują napoju alkoholowego. Powyższe potwierdza to, że – jak wynika z uzupełnienia – jest on wydawany po grze. Ponadto, należy wskazać, że co prawda napoje alkoholowe mogą być spożywane na obiektach sportowych ale wyłącznie w miejscach do tego wyznaczonych, co tak naprawdę nie sprzyja integracji wszystkich zawodników, a wyłącznie uczestników spożywających alkohol.

Nie ma zatem między wszystkimi wykonywanymi przez Wnioskodawcę czynnościami tak ścisłego związku, żeby traktować je jako jednolite świadczenie opodatkowane według takich samych zasad. Z kolei, ich rozdzielenie nie ma sztucznego charakteru – sprzedaż napoju alkoholowego w praktyce występuje jako czynność samoistna, która prowadzi do określonego, charakterystycznego tylko dla niej celu.

Jak wynika z orzecznictwa TSUE, świadczenie kompleksowe występuje tylko wtedy, gdy zasadniczo odrębne czynności są wykonywane w konkretnych okolicznościach i prowadzą do realizacji większego świadczenia, a pominięcie jakieś z tych czynności spowoduje, że to większe świadczenie nie zaistnieje.

Z taką sytuacją w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia. Napój alkoholowy bowiem nie jest niezbędny do prawidłowego wykonania świadczenia polegającego na umożliwieniu uczestnikom udziału w zorganizowanej imprezie sportowej.

Mając na uwadze przytoczoną argumentację oraz dokonaną analizę materiału dowodowego, tutejszy organ stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie dostrzega nierozerwalnego związku tematycznego, funkcjonalnego ani gospodarczego pomiędzy umożliwieniem uczestnikom aktywności fizycznej poprzez grę w (…), a czynnością polegającą na wydaniu napoju alkoholowego. Nie ma bowiem między tymi czynnościami takiego ścisłego związku, żeby traktować je jako jednolite świadczenie opodatkowane według takich samych zasad. Z kolei, ich rozdzielenie – jak wykazano powyżej – nie ma sztucznego charakteru, który nie znajdowałby uzasadnienia.

Stanowisko tutejszego organu znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 348/09, w którym podkreślono, że w sytuacji gdy występuje wielość świadczeń wynikających z jednej umowy i mogą być one potraktowane jako jedna usługa (i opodatkowane jedną stawka podatkową), możliwe jest tylko i wyłącznie w takich sytuacjach, gdy na ową usługę składa się cały zespół niedających się w istocie wyodrębnić czynności dających w efekcie ostateczną, jednorodną usługę.

Podsumowując, zdaniem tutejszego organu realizowane przez Wnioskodawcę świadczenie polegającego na umożliwieniu uczestnikom udziału w zorganizowanej imprezie sportowej o nazwie „(…)”, na którą składa się:

- możliwość wstępu na boisko i udział w turnieju (…),

- możliwość korzystania ze sprzętu będącego własnością Wnioskodawcy (...),

- 1 sztuka napoju alkoholowego (piwo lub wino)

nie stanowi świadczenia kompleksowego w rozumieniu nadanym przez orzecznictwo TSUE i tym samym w analizowanej sprawie nie jest możliwe zastosowanie do całości jednej stawki podatku VAT.

Zgodnie z art. 42g ust. 3 ustawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje decyzję o odmowie wydania WIS, jeżeli wniosek o wydanie WIS, którego przedmiotem są towary lub usługi, o których mowa w art. 42b ust. 5 pkt 2, nie dotyczy towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

Podsumowując, skoro zakres żądania, z którym wystąpił Wnioskodawca dotyczy klasyfikacji różnych świadczeń, które łącznie nie składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu (świadczenie kompleksowe), to złożony wniosek o wydanie WIS wykracza poza zakres wskazany w treści art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy i tym samym nie spełnia warunków do uzyskania WIS. W konsekwencji tutejszy organ zobligowany jest do odmowy wydania WIS w przedmiotowej sprawie.

W związku z powyższym, stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy, postanowiono jak w sentencji.

POUCZENIE

Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).