Interpretacja 0112-KDSL2-2.440.338.2025.3.IM

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)

Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 30 czerwca 2025 r. (data wpływu 30 czerwca 2025 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.

Przedmiot wniosku: usługa – dostęp do programów telewizyjnych za pomocą Internetu

Opis usługi: Przedmiotem wniosku jest usługa, w ramach której Wnioskodawca umożliwia konsumentom korzystającym z Internetu dostęp do programów telewizyjnych za pomocą (…). Konsumenci przy pomocy (…) mają dostęp do (…). (…) umożliwia dostęp do programów telewizyjnych w rozumieniu przepisów ustawy o Radiofonii i Telewizji. Programy telewizyjne dostępne w ramach (…) nie stanowią usługi reklamowej lub promocyjnej świadczonej przez Wnioskodawcę. Dostęp do programów telewizyjnych poprzez (…) następuje na zasadzie retransmisji programów nadawanych przez ich nadawców, co oznacza, że dostęp do programów telewizyjnych następuje jednocześnie z ich transmisją przez ich nadawców. Wnioskodawca – podmiot umożliwiający odbieranie programów telewizyjnych rozpowszechnianych za pomocą Internetu, nie nadaje tych programów jednocześnie z ich transmisją lub retransmisją za pomocą sieci telewizyjnych.

Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 61

Stawka podatku od towarów i usług: 23%

Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy

Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług

UZASADNIENIE

W dniu 30 czerwca 2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług.

W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis

Wnioskodawca jest spółką (…) prowadzącą (…) działalność gospodarczą, (…). Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług na terenie Polski, zobowiązanym do opodatkowania świadczenia usługi udostępniania programów radiowych i telewizyjnych (…) podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski.

(…). Wnioskodawca w ramach (…) świadczy na rzecz konsumentów odpłatnie usługę dostępu do programów telewizyjnych.

Wnioskodawca nie jest nadawcą w rozumieniu art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r., o radiofonii i telewizji, dlatego też dostęp do programów telewizyjnych poprzez (…) następuje na zasadzie retransmisji programów nadawanych przez ich nadawców, co oznacza, że dostęp do programów telewizyjnych następuje jednocześnie z ich transmisją przez ich nadawców. Treść programów jest dostępna dla abonentów (…) w tym samym czasie co ich nadanie w telewizji oraz jest jednakowa pod względem zawartości bez względu na fakt czy jest prowadzona przez nadawców programu w ramach cyfrowej telewizji kablowej, czy też poprzez Internet.

Wnioskodawca umożliwia konsumentom korzystającym z Internetu dostęp do programów telewizyjnych za pomocą (…).

Konsumenci przy pomocy (…) mają dostęp do (…). (…) umożliwia dostęp do programów telewizyjnych niezależnie od dostępu do anteny telewizji naziemnej, satelitarnej czy kablowej. (…) zapewnia konsumentom możliwości bieżącego oglądania wybranych programów telewizyjnych (retransmisja programów telewizyjnych), do których prawa (licencje) w tym celu nabył Wnioskodawca. Programy telewizyjne dostępne za pośrednictwem (…) są tymi samymi programami, które dostępne są w ramach oryginalnych nadań przez ich nadawców.

(…) zapewnia dostęp do programów telewizyjnych poprzez urządzenia mające dostęp do Internetu, a tym samym pełni funkcję analogiczną do dekodera zapewniającego dostęp do telewizji satelitarnej lub do telewizji kablowej. (…) nie stanowi usługi „płatnej telewizji stacjonarnej”, ani „płatnej telewizji satelitarnej”, jak również płatnej telewizji kablowej, bowiem dostęp do programów telewizyjnych jest prowadzony na różne urządzenia za pośrednictwem Internetu.

Ponadto Wnioskodawca zaznaczył, że programy telewizyjne dostępne w ramach (…) nie stanowią usługi reklamowej lub promocyjnej świadczonej przez Wnioskodawcę.

Stosownie do art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 655, 974 i 1725) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2. art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

W załączniku nr 3 do ustawy zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, w poz. 48 wskazano – bez względu na symbol PKWiU – „Usługi, inne niż usługi elektroniczne, polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych, z wyłączeniem usług polegających na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z usługi czasie”.

Stawka obniżona w zakresie wymienionych usług nie dotyczy usług reklamowych i promocyjnych, których to Wnioskodawca nie świadczy.

W tym miejscu zasadne jest odwołanie się do art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2016 r., poz. 639, z późn. zm.), zgodnie z którym usługą medialną jest usługa w postaci programu albo audiowizualnej usługi medialnej na żądanie, za którą odpowiedzialność redakcyjną ponosi jej dostawca i której podstawowym celem jest dostarczanie poprzez sieci telekomunikacyjne ogółowi odbiorców audycji, w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych.

Zgodnie z art. 4 pkt 6a ustawy o radiofonii i telewizji, audiowizualną usługą medialną na żądanie jest usługa medialna świadczona w ramach prowadzonej w tym zakresie działalności gospodarczej, polegająca na publicznym udostępnianiu audycji audiowizualnych na podstawie katalogu ustalonego przez podmiot dostarczający usługę, zaś w art. 4 pkt 8a tej ustawy wskazano, że publicznym udostępnianiem audiowizualnej usługi medialnej na żądanie jest jej świadczenie w sposób umożliwiający ogółowi użytkowników, w wybranym przez nich momencie i na ich życzenie, odbiór wybranej przez nich audycji z katalogu udostępnionego w ramach takiej usługi. Zgodnie z definicją słownikową, „umożliwienie”, „umożliwić” oznacza „stworzyć warunki sprzyjające czemuś” (http://sip.pwn.pl).

Mając na uwadze zakres usług świadczonych przez Wnioskodawcę w celu retransmisji programów telewizyjnych za pośrednictwem (…) należy wskazać, że umożliwiają one odbiór programów telewizyjnych w rozumieniu ustawy o radiofonii i telewizji, za pomocą urządzeń odbiorczych, a tym samym – w ocenie Wnioskodawcy – podlegają opodatkowaniu w podatku VAT według stawki 8%.

Wyżej prezentowane stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie, w utrwalonej praktyce organów podatkowych, m.in.:

- WIS z dnia 14 lutego 2023 r., sygnatura 0112-KDSL2-1.440.215.2022.3.SS, ustalającej stawkę 8% dla usługi polegającej na udostępnieniu na Platformach materiałów audiowizualnych, transmitowanych w czasie rzeczywistym (na żywo/live), tzw. „live streaming”;

- WIS z dnia 13 grudnia 2023 r., sygnatura 0112-KDSL2-2.440.112.2023.7.IM, ustalającej stawkę 8% dla usługi polegającej na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych przez abonentów w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji;

- interpretacja indywidualna z dnia 13 grudnia 2019 r., sygnatura 0114-KDIP1-1.4012.529.2019.2.AM, ustalającej stawkę 8% w podatku od towarów i usług dla usługi przeznaczonej dla urządzeń mobilnych, na których odbiorca może oglądać wybrane programy telewizyjne (bieżąca transmisja kanałów telewizyjnych), jak również oglądać treści rejestrowane w ramach rozwiązania „catch up” (odtworzenie w określonym czasie wybranych treści, wyemitowanych pierwotnie w ramach wybranych programów telewizyjnych objętych pakietem wykupionym przez użytkownika).

Jak wskazał Wnioskodawca, podobne stanowisko zostało zaprezentowane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej także w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 31 sierpnia 2018 r., sygnatura 0114-KDIP1-3.4012.335.2018.1.JF, interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 marca 2017 r., sygnatura IPPP2.4512.110.2017.1.KOM, interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 czerwca 2016 r., sygnatura IPPP2/4512-358/16-2/MT, interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 marca 2016 r., sygnatura IPPP2/4512-828/15-3/S/MT.

Do wniosku Wnioskodawca załączył m.in.:

(…)

W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej Ordynacją podatkową, postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.338.2025.2.IM, tutejszy organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone Wnioskodawcy w dniu 4 września 2025 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Strona nie skorzystała.

Uzasadnienie klasyfikacji usługi

Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:

a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.

W załączniku nr 3 do ustawy zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, w poz. 48 wskazano – bez względu na symbol PKWiU – „Usługi, inne niż usługi elektroniczne, polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych, z wyłączeniem usług polegających na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z usługi czasie”.

Przy czym stawka obniżona w zakresie wymienionych usług, nie dotyczy usług reklamowych i promocyjnych – stosownie do wyjaśnień zamieszczonych pod załącznikiem.

Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku w wysokości 8% podlegają usługi polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych.

Przedmiotem wniosku jest usługa, w ramach której Wnioskodawca umożliwia konsumentom korzystającym z Internetu dostęp do programów telewizyjnych za pomocą (…). Konsumenci przy pomocy (…) mają dostęp do (…). (…) umożliwia dostęp do programów telewizyjnych niezależnie od dostępu do anteny telewizji naziemnej, satelitarnej czy kablowej.

(…) zapewnia konsumentom możliwości bieżącego oglądania wybranych programów telewizyjnych (retransmisja programów telewizyjnych) do których prawa (licencje) w tym celu nabył Wnioskodawca. Programy telewizyjne dostępne za pośrednictwem (…) są tymi samymi programami, które dostępne są w ramach oryginalnych nadań przez ich nadawców.

Zgodnie z zapisem art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o Radiofonii i Telewizji (Dz. U. z 2022 r., poz. 1722, z późn. zm.), usługą medialną jest usługa w postaci programu albo audiowizualnej usługi medialnej na żądanie, za którą odpowiedzialność redakcyjną ponosi jej dostawca i której podstawowym celem lub podstawowym celem jej dającej się oddzielić części jest dostarczanie przez sieci telekomunikacyjne ogółowi odbiorców audycji w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych; usługą medialną jest także przekaz handlowy.

W myśl art. 4 pkt 4 ustawy o Radiofonii i Telewizji, dostawcą usługi medialnej jest osoba fizyczna, osoba prawna lub osobowa spółka handlowa ponosząca odpowiedzialność redakcyjną za wybór treści usługi medialnej i decydująca o sposobie zestawienia tej treści, będąca nadawcą lub podmiotem dostarczającym audiowizualną usługę medialną na żądanie.

Jak stanowi art. 4 pkt 7 ustawy o Radiofonii i Telewizji, rozpowszechnianiem jest emisja programu drogą bezprzewodową lub przewodową do odbioru przez odbiorców.

W art. 4 pkt 6 ustawy o Radiofonii i Telewizji wskazano, że programem jest uporządkowany zestaw audycji, przekazów handlowych lub innych przekazów, rozpowszechniany w całości, w sposób umożliwiający jednoczesny odbiór przez odbiorców w ustalonym przez nadawcę układzie.

W przytoczonej definicji programu, obok jego możliwych elementów (tj. audycji, przekazu handlowego oraz innych przekazów), nie można pomijać innych cech kwalifikujących ten rodzaj usługi medialnej, tj.:

- rozpowszechnianie w całości,

- w sposób umożliwiający jednoczesny odbiór przez odbiorców,

- w ustalonym przez nadawcę układzie.

Istotną cechą programu jest to, że jest on rozpowszechniany „w całości”, stąd nie ma powodów do formułowania wątpliwości co do tego, czy różne elementy programu tracą swoją odrębność.

Umożliwienie jednoczesnego odbioru, stanowi kryterium rozróżnienia programu od usług VOD, które odbiorcy mogą oglądać w dowolnie wybranym przez siebie czasie.

Natomiast celem ostatniego z wymienionych wyżej elementów, tj. ustalenia przez nadawcę układu programu, jest odróżnienie programu rozpowszechnianego przez nadawcę od rozprowadzanego przez operatora.

Jak wskazano w art. 4 pkt 5 ustawy o Radiofonii i Telewizji, nadawcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub osobowa spółka handlowa, która tworzy i zestawia program oraz rozpowszechnia go lub przekazuje innym osobom w celu rozpowszechniania.

Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy o Radiofonii i Telewizji, odpowiedzialnością redakcyjną jest sprawowanie faktycznej kontroli nad wyborem audycji i sposobem ich zestawienia w programie lub w katalogu; nie uchybia to zasadom odpowiedzialności prawnej za treść audycji lub świadczenie usługi.

Warto podkreślić, że na podstawie powołanych przepisów ustawy o Radiofonii i Telewizji definicje nadawcy, programu i odpowiedzialności redakcyjnej są ze sobą wzajemnie powiązane. Ustawa ta przewiduje w sposób wyraźny określone wymogi wobec nadawców przy kształtowaniu ich programu. Wśród nich nie ma nakazu umieszczenia obok audycji określonej minimalnej liczby przekazów handlowych lub innych przekazów, ustanowiono jedynie maksymalny czas możliwy do przeznaczenia na reklamę. Nie ma ustawowych przeszkód, aby nadawca poświęcił cały czas nadawania swojego programu na jedną audycję, a niezależnie od jego decyzji w tym zakresie, spełni tym samym przesłankę ustalenia układu dla programu.

Przedmiotem świadczonej przez Wnioskodawcę usługi są programy telewizyjne w rozumieniu przepisów ustawy o Radiofonii i Telewizji.

Jednak – w świetle poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy – aby usługi polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów ustawy o Radiofonii i Telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych podlegały opodatkowaniu stawką VAT w wysokości 8%, nie mogą stanowić:

· usług elektronicznych,

· usług polegających na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z usługi czasie,

· usług promocji i reklamy.

Jak wskazano wyżej, by dokonać oceny, czy świadczona przez Wnioskodawcę usługa może korzystać ze stawki obniżonej na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy, należy w pierwszej kolejności wykluczyć, że jest usługą elektroniczną.

W art. 2 pkt 26 ustawy wskazano, że ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o usługach elektronicznych – rozumie się przez to usługi świadczone drogą elektroniczną, o których mowa w art. 7 rozporządzenia 282/2011.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011, do usług świadczonych drogą elektroniczną, o których mowa w dyrektywie 2006/112/WE, należą usługi świadczone za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej, których świadczenie – ze względu na ich charakter – jest zasadniczo zautomatyzowane i wymaga minimalnego udziału człowieka, a ich wykonanie bez wykorzystania technologii informacyjnej jest niemożliwe.

W myśl art. 7 ust. 2 lit. f) rozporządzenia 282/2011, do usług elektronicznych zalicza się w szczególności usługi wymienione w załączniku I.

W zakresie odbioru programów radiowych lub telewizyjnych, załącznik ten wyszczególnia:

• w pkt 4 lit. f): odbieranie programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych za pomocą sieci radiowej lub telewizyjnej, internetu lub podobnej sieci elektronicznej, tj. słuchanie lub oglądanie programów w momencie wybranym przez użytkownika, na jego indywidualne życzenie, na podstawie katalogu programów wybranych przez dostawcę usług medialnych, np. telewizja lub wideo na życzenie;

• w pkt 4 lit. g): odbieranie programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych za pomocą internetu lub podobnej sieci elektronicznej (streaming IP), chyba że są one nadawane jednocześnie z ich transmisją lub retransmisją za pomocą sieci radiowych lub telewizyjnych.

Powyższe wskazuje, że w przypadku, o którym mowa w ww. pkt 4 lit. g) załącznika I do rozporządzenia 282/2011, generalnie za usługi elektroniczne należy uznać umożliwienie przez podatnika odbierania programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych za pomocą internetu lub podobnej sieci elektronicznej (streaming IP). Natomiast w sytuacji, gdy usługa jest nadawana przez tego podatnika jednocześnie z ich transmisją lub retransmisją za pomocą sieci radiowych lub telewizyjnych, wówczas nie stanowi usługi elektronicznej.

Jak wskazał Wnioskodawca w opisie sprawy, dostęp do programów telewizyjnych poprzez (…) następuje na zasadzie retransmisji programów nadawanych przez ich nadawców, co oznacza, że dostęp do programów telewizyjnych następuje jednocześnie z ich transmisją przez ich nadawców. Programy telewizyjne dostępne za pośrednictwem (…) są tymi samymi programami, które dostępne są w ramach oryginalnych nadań przez ich nadawców.

Zatem w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której Wnioskodawca – podmiot umożliwiający odbieranie programów telewizyjnych rozpowszechnianych za pomocą Internetu – nie nadaje tych programów jednocześnie z ich transmisją lub retransmisją za pomocą sieci telewizyjnych.

Oznacza to, że usługa świadczona przez Wnioskodawcę stanowi dla potrzeb podatku od towarów i usług usługę elektroniczną, na podstawie art. 7 ust. 2 w zw. z pkt 4 lit. g) załącznika I do rozporządzenia 282/2011. W konsekwencji nie jest usługą, zdefiniowaną przez ustawodawcę w poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy, czyli usługą polegającą na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów ustawy o Radiofonii i Telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych, inną niż usługa elektroniczna.

W związku ze stwierdzeniem, że usługa będąca przedmiotem wniosku nie jest usługą, o której mowa w poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy, należy dokonać jej prawidłowej klasyfikacji statystycznej.

Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676, z późn. zm.).

Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.

Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).

Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z:

- niniejszych zasad metodycznych,

- uwag do poszczególnych sekcji,

- schematu klasyfikacji.

Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje:

- symbole grupowań,

- nazwy grupowań.

Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.

W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego:

- grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny,

- usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter,

- usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.

Zgodnie z tytułem, Sekcja J Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje „USŁUGI W ZAKRESIE INFORMACJI I KOMUNIKACJI”.

Zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), sekcja J obejmuje:

- usługi związane z działalnością wydawniczą, włącznie z publikowaniem oprogramowania,

- usługi związane z produkcją filmów i nagrań dźwiękowych,

- usługi związane z działalnością radiofoniczną i telewizyjną,

- usługi telekomunikacyjne,

- usługi związane z oprogramowaniem i doradztwem w zakresie informatyki oraz usługi powiązane,

- usługi w zakresie informacji.

Sekcja ta nie obejmuje:

- sprzedaży detalicznej nagrań dźwiękowych i audiowizualnych, obcej produkcji, sklasyfikowanej w 47.00.64.0,

- usług związanych z wykonywaniem zdjęć i slajdów, sklasyfikowanych w 74.20,

- usług fotoreporterów, sklasyfikowanych w 74.20.2,

- wypożyczania płyt CD i DVD oraz taśm z utworami muzycznymi, sklasyfikowanego w 77.22.10.0,

- wynajmu studia nagrań lub sprzętu do nagrywania dźwięku, bez obsługi, sklasyfikowanego w 77.39.19.0,

- usług niezależnych dziennikarzy, sklasyfikowanych w 90.03.11.0,

- usług związanych z grami losowymi w trybie on-line, sklasyfikowanych w 92.00.14.0.

W sekcji J zawarty jest m.in. dział 61 „USŁUGI TELEKOMUNIKACYJNE”, który obejmuje usługi telekomunikacyjne i działalności usługowe z nimi powiązane, tj. transmitowanie głosu, danych, tekstu, dźwięku i obrazu. Systemy transmisyjne, które realizują tę działalność mogą być oparte na pojedynczej technologii lub na kombinacji technologii.

Zgodnie z uwagą do tego działu, wspólną cechą usług zaklasyfikowanych do tego działu jest transmisja programów, a nie ich produkcja. Podział w tym dziale został przeprowadzony w oparciu o rodzaj funkcjonującej infrastruktury.

W przypadku transmisji sygnałów telewizyjnych może to oznaczać łączenie całych plików programowych w pakiety programowe przeznaczone do dystrybucji (produkcja w odpowiednich podklasach działu 60).

Uwzględniając powyższe, usługa będąca przedmiotem analizy spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem 61 „USŁUGI TELEKOMUNIKACYJNE”.

Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.

Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

W myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.

Stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:

1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;

2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%;

3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;

4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.

Jak już wskazano w niniejszej decyzji, usługa będąca przedmiotem wniosku nie spełnia przesłanek do uznania jej za usługę wymienioną w poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy.

Konsekwentnie, dla opodatkowania tej usługi brak jest podstaw do zastosowania obniżonej 8% stawki podatku VAT na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy.

Usługa świadczona przez Wnioskodawcę stanowi usługę klasyfikowaną do działu PKWiU 61 „USŁUGI TELEKOMUNIKACYJNE”. Dla tego typu usług ustawodawca w ustawie oraz w aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie, nie przewidział obniżonej stawki podatku.

Zatem, właściwą stawką dla opodatkowania usługi będącej przedmiotem analizy jest stawka podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy.

Informacje dodatkowe

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych oraz wiążących informacji stawkowych wskazać należy, że są one wydawane indywidualnie w odniesieniu do usług, których opis, charakter, przeznaczenie są każdorazowo przedstawiane we wniosku przez wnioskodawcę. Organ ze szczególną starannością przeprowadza postępowanie wyjaśniające, podając w rozstrzygnięciu jego podstawy, odnosząc się do konkretnej, zindywidualizowanej danym stanem faktycznym sprawy i na tej podstawie wykazuje, dlaczego wydał decyzję o danej treści.

Tutejszy organ zwraca także uwagę, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, że każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić. A zatem, organy podatkowe mają obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten nie jest więc nieograniczony i bezwzględny. Organ może odstąpić od dalszego procedowania, o ile zgromadzony w sprawie materiał jest kompletny w tym znaczeniu, że pozwala na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2018 r., sygn. akt I GSK 824/16). W przedmiotowej sprawie wystarczający – dla dokonania rozstrzygnięcia – jest przedstawiony przez Wnioskodawcę we wniosku opis sprawy.

Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.

Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.

Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:

- podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),

- usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).

Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).

WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:

1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo

2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1

- w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że:

- klasyfikacja usługi, lub

- stawka podatku właściwa dla usługi lub

- podstawa prawna stawki podatku

staje się niezgodna z tymi przepisami.

Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).

Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.

POUCZENIE

Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).