Interpretacja 0112-KDSL2-2.440.456.2025.2.AS

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)

 

Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 18 września 2025 r. (data wpływu 18 września 2025 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.

 

Przedmiot wniosku: usługa – sprzedaż znaku towarowego wraz z przeniesieniem majątkowych praw autorskich w ramach umowy

 

Opis usługi: Wnioskodawca tworzy samodzielnie z własnej inicjatywy znak towarowy. Znak towarowy jest sprzedawany wraz z przeniesieniem praw majątkowych w ramach umowy. Celem usługi jest przekazanie klientowi gotowego znaku towarowego i praw autorskich, które może on wykorzystywać do budowania marki, oznaczania produktów, marketingu. Wnioskodawca odpowiada za przeniesienie praw autorskich i gwarantuje nabywcy, że utwór jest oryginalny oraz że przysługują mu do niego pełne prawa. Wynagrodzenie za przeniesienie majątkowych praw autorskich do znaku towarowego przybiera formę honorarium i jest ustalane w oparciu o wycenę rzeczoznawcy majątkowego, z uwzględnieniem wartości rynkowej. Nabywcy przysługują pełne prawa majątkowe autorskie, bez ograniczeń czasowych i terytorialnych, na wszystkich polach eksploatacji, w tym prawo do sublicencjonowania i modyfikacji.

 

Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 74

 

Stawka podatku od towarów i usług: 23%

 

Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy

 

Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług

 

UZASADNIENIE

 

W dniu 18 września 2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług.

 

W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi

 

Przedmiotem wniosku jest sprzedaż i wiążące się z tym przeniesienie majątkowych praw autorskich do utworów graficznych stanowiących oznaczenia, obejmujące pełne prawa do korzystania i rozporządzania utworem na wszystkich znanych polach eksploatacji, zgodnie z art. 50 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, bez ograniczeń czasowych i terytorialnych.

 

Przeniesienie obejmuje również prawo do wykonywania autorskich praw zależnych.

Potwierdzenie, które Wnioskodawca chciałby uzyskać dotyczy możliwości zastosowania stawki 8% VAT dla przeniesienia autorskich praw majątkowych.

 

Wniosek WIS w tej sprawie został przez Wnioskodawcę wysłany w dniu 14 lipca 2025 r. znak sprawy: 0112-KDSL2-2.440.362.2025.1.EZW, następnie został uzupełniony 6 sierpnia 2025 r. oraz ostatecznie 11 września 2025 r. odmówiono wydania wiążącej informacji stawkowej.

 

Złożony wniosek zgodnie z zaleceniami został uzupełniony o poprawne zakwalifikowanie przedmiotu wniosku jako usługi oraz rozdzielenie dwóch osobnych usług na pojedyncze wnioski WIS.

 

Ponadto, Wnioskodawca wskazał następujące informacje:

„Część I – odpowiedzi na pytania 1–20

1. Wskazanie, jaki jeden, konkretny »utwór graficzny« jest przedmiotem złożonego wniosku?

Przedmiotem złożonego wniosku jest stworzony przez Wnioskodawcę samodzielnie znak towarowy, znak słowny uprzednio zarejestrowany w urzędzie ds. własności intelektualnej.

2. Przesłanie »utworu graficznego« wskazanego w odpowiedzi na pytanie nr 1, w takiej formie, w jakiej jest on przekazywany nabywcy.

Znak został (…).

3. W jakich konkretnie okolicznościach jest sprzedawany »utwór graficzny«?

Znak towarowy jest sprzedawany wraz z przeniesieniem praw majątkowych w ramach umowy, w której nabywca uzyskuje prawa do wykorzystywania znaku w celach komercyjnych, np. do brandingu produktów/usług.

4. Czy Wnioskodawca sam stworzył ww. »utwór graficzny«?

Tak, utwór graficzny został samodzielnie stworzony przez Wnioskodawcę.

5. Czy »utwór graficzny« zawiera informację, że Wnioskodawca jest jego twórcą?

Na znaku towarowym »fizycznie« nie ma informacji, że wnioskodawca jest jego twórcą. Informacja jest dostępna na (…). Nazwisko twórcy umieszczone jest w (…).

6. Czy »utwór graficzny« został napisany na indywidualne zamówienie? Jeśli tak, to na czyje?

Nie, utwór nie został stworzony na indywidualne zamówienie – powstał z własnej inicjatywy Wnioskodawcy i był oferowany potencjalnym nabywcom.

7. Czy Wnioskodawca przy tworzeniu »utworu graficznego« miał swobodę w kształtowaniu ostatecznej jego formy?

Tak, Wnioskodawca miał pełną swobodę w kształtowaniu formy utworu.

8. Czy »utwór graficzny« będący przedmiotem wniosku odznacza się oryginalnym, twórczym charakterem? Jeżeli tak, to na czym ten oryginalny, twórczy charakter polega? – proszę uzasadnić.

Tak, projekt znaku towarowego charakteryzuje się oryginalną typografią i układem graficznym. Nie powiela ogólnodostępnych wzorów i został przygotowany od podstaw.

9. Czy przedmiotowy »utwór graficzny« jest produktem szablonowym, często spotykanym, czy też posiada cechy odróżniające od innych, podobnych produktów? Jeżeli posiada cechy odróżniające, należy je wskazać i opisać.

Nie, nie jest to produkt szablonowy – ma cechy odróżniające (np. unikalna typografia, niestandardowy układ graficzny, niepowtarzalna symbolika).

10. Czy w ocenie Wnioskodawcy, jest statystycznie prawdopodobne sporządzenie w przyszłości takiego samego »utworu graficznego« przez inną osobę?

Z uwagi na indywidualny charakter i oryginalną formę, nie jest statystycznie prawdopodobne, by inna osoba stworzyła identyczny utwór.

11. Jaki cel realizuje świadczenie? Jakie są oczekiwania nabywcy »utworu graficznego«?

Celem świadczenia jest przekazanie klientowi gotowego znaku towarowego i praw autorskich, które może on wykorzystywać do budowania marki, oznaczania produktów, marketingu.

12. Czy Wnioskodawca ponosi odpowiedzialność w związku ze sprzedażą »utworu graficznego«? Jeśli tak, to należy wskazać za co i wobec kogo?

Tak – Wnioskodawca odpowiada za przeniesienie praw autorskich i gwarantuje nabywcy, że utwór jest oryginalny oraz że przysługują mu do niego pełne prawa.

13. Czy stworzenie »utworu graficznego« wymaga specjalistycznej wiedzy/umiejętności? Jeżeli tak, to jakich?

Tak, stworzenie utworu wymaga wiedzy graficznej, znajomości kompozycji, typografii, znajomości zasad identyfikacji wizualnej.

14. Czy Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie w formie honorarium za przeniesienie majątkowych praw autorskich do »utworu graficznego«?

Tak – wynagrodzenie za przeniesienie majątkowych praw autorskich przybiera formę honorarium.

15. Jak jest skalkulowane wynagrodzenie Wnioskodawcy za wykonanie świadczenia będącego przedmiotem wniosku? Od jakich czynników uzależniona jest wysokość wynagrodzenia? Co obejmuje?

Wynagrodzenie ustalane jest indywidualnie, w oparciu o wycenę rzeczoznawcy majątkowego, z uwzględnieniem wartości rynkowej.

16. Jakie uprawnienia przysługują nabywcy z tytułu przeniesienia majątkowych praw autorskich do »utworu graficznego«?

Nabywcy przysługują pełne prawa majątkowe autorskie, bez ograniczeń czasowych i terytorialnych, na wszystkich polach eksploatacji, w tym prawo do sublicencjonowania i modyfikacji.

17. Jakie uprawnienia przysługują nabywcy z tytułu przeniesienia prawa ochronnego do znaku towarowego?

Z tytułu przeniesienia prawa ochronnego do znaku towarowego nabywca uzyskuje prawo wyłącznego korzystania ze znaku na wskazanych terytoriach i w odniesieniu do zarejestrowanych towarów.

18. Czy w związku ze sprzedażą odrębnie skalkulowana jest cena za przeniesienie majątkowych praw autorskich do »utworu graficznego«, a odrębnie za przeniesienie prawa ochronnego do znaku towarowego?

Tak, cena za przeniesienie autorskich praw majątkowych i cena za przeniesienie praw do znaku towarowego są odrębnie skalkulowane.

19. Należy szczegółowo opisać okoliczności przeniesienia prawa ochronnego do znaku towarowego.

Przeniesienie prawa ochronnego następuje w związku z równoczesnym przeniesieniem majątkowych praw autorskich do utworu graficznego, w ramach jednej umowy sprzedaży. Sprzedający w dniu zawarcia umowy składa oświadczenia oraz inne niezbędne dokumenty wymagane przez odpowiednie urzędy rejestracyjne. Podstawą prawną jest art. 162 Prawa własności przemysłowej.

20. W jakim zakresie Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą (należy podać kody Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD))?

Przeważająca działalność gospodarcza (kod PKD 2025):

47.12.Z Pozostała sprzedaż detaliczna niewyspecjalizowana

Wykonywana działalność gospodarcza (kody PKD 2025):

47.12.Z Pozostała sprzedaż detaliczna niewyspecjalizowana,

18.12.Z Pozostałe drukowanie,

18.13.Z Działalność usługowa związana z przygotowywaniem do druku,

74.99.Z Wszelka pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna, gdzie indziej niesklasyfikowana,

77.40.B Pozostała dzierżawa własności intelektualnej i podobnych produktów, z wyłączeniem prac chronionych prawem autorskim,

82.10.Z Działalność związana z administracyjną obsługą biura, włączając działalność wspomagającą,

Część II – dokumenty i wyjaśnienia

Złożony wniosek dotyczy zdarzenia przyszłego, tj. planowanej w przyszłości sprzedaży utworu graficznego oraz prawa ochronnego do znaku towarowego. W związku z tym na dzień złożenia niniejszego uzupełnienia nie została zawarta żadna umowa sprzedaży, nie doszło jeszcze do sprzedaży żadnego znaku towarowego, nie istnieją żadne inne dokumenty handlowe (np. zlecenia, oferty, faktury) potwierdzające świadczenie.

(…).

 

(…)

 

W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową”, postanowieniem z dnia 27 października 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.456.2025.1.AS, tutejszy organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone Wnioskodawcy w dniu 5 listopada 2025 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Wnioskodawca nie skorzystał.

 

Uzasadnienie klasyfikacji usługi

 

Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

 

Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1)  opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2)  klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:

a)  określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b)  stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3)  stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi.

 

Zatem, w przypadku gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.

 

Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług

 

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

 

Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.

 

Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:

1)    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;

2)    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

 

W załączniku nr 3 do ustawy zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, pod poz. 63 wskazano, bez względu na symbol PKWiU „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 24, z późn. zm.) wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”.

 

Preferencyjna stawka podatku dla usług wymienionych w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy ma charakter podmiotowy, co oznacza, że preferencyjnej stawce podlegają usługi wykonywane przez ściśle zdefiniowany krąg podmiotów wykonujących te usługi.

 

Ustawa nie zawiera wprost definicji „twórcy”, zaś poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy wskazuje, że pojęcie „twórcy” należy przyjąć w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

 

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

 

W szczególności, przedmiotem prawa autorskiego – w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – są utwory:

1)    wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);

2)    plastyczne;

3)    fotograficzne;

4)    lutnicze;

5)    wzornictwa przemysłowego;

6)    architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;

7)    muzyczne i słowno-muzyczne;

8)    sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;

9)    audiowizualne (w tym filmowe).

 

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, opracowanie cudzego utworu, w szczególności tłumaczenie, przeróbka, adaptacja, jest przedmiotem prawa autorskiego bez uszczerbku dla prawa do utworu pierwotnego.

 

Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

 

Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

 

Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne, wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka. Utwór musi zatem wykazywać łącznie trzy cechy:

1)    stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy);

2)    stanowić przejaw działalności twórczej;

3)    mieć indywidualny charakter.

 

Wskazać należy, że o ile sens pierwszej z cech nie budzi wątpliwości, dwie pozostałe mają charakter ocenny. Jednakże stwierdzenie, że utwór to przejaw działalności twórczej uwypukla fakt, że utwór powinien stanowić rezultat działalności o charakterze kreacyjnym. Przesłanka ta, niekiedy określana przesłanką „oryginalności” utworu, kładzie nacisk na aspekt przedmiotowy, tj. odnoszący się do samego wytworu ludzkiego umysłu. Spełniona zostaje, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Nie może natomiast być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, który jest rutynowy, standardowy lub typowy. Podkreśla to konieczność łącznego traktowania obu z wymienionych w pkt 2 i pkt 3 cech. Sam „przejaw działalności twórczej” nie jest warunkiem wystarczającym do zakwalifikowania określonego wytworu jako przedmiotu prawa autorskiego. Konieczne jest, by wytwór taki miał indywidualny charakter, tzn. żeby cechował się indywidualnością. Muszą zatem charakteryzować go dostatecznie doniosłe różnice w porównaniu z uprzednio wytworzonymi produktami intelektualnymi.

 

Kryteria powyższe były precyzowane w orzecznictwie. Przykładowo w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2006 r., sygn. akt III CSK 40/05 stwierdzono, że „rezultat wysiłku intelektualnego nie może być rutynowy, standardowy i typowy. Nie może być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, któremu brak cech dostatecznie indywidualizujących, tj. odróżniających go od innych wytworów podobnego rodzaju i przeznaczenia”.

 

W innym orzeczeniu Sąd Najwyższy ocenił, że: „Proces tworzenia, w przeciwieństwie do pracy technicznej, polega na tym, że rezultat podejmowanego działania stanowi projekcję wyobraźni osoby, od której pochodzi, zmierzając do wypełniania tych elementów wykonywanego zadania, które nie są jedynie wynikiem zastosowania określonej wiedzy, sprawności, surowców, urządzeń bądź technologii. (…) Wymaganie nowości nie jest niezbędną cechą twórczości jako przejawu intelektualnej działalności człowieka. Utwór może być kompilacją wykorzystującą dane powszechnie dostępne pod warunkiem, że ich wybór, segregacja, sposób przedstawienia ma znamiona oryginalności” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2006 r., I CK 281/05).

 

W tym miejscu warto zwrócić uwagę na orzeczenie Sądu Najwyższego, w którym wskazano, że „Z reguły wyklucza się uznanie pojedynczych słów za utwory, co wiąże się z brakiem cechy indywidualnego charakteru. Pojedyncze słowa, nie tylko zaczerpnięte z języka potocznego, ale także słowa nieznane lub neologizmy, z zasady nie mają cech twórczości. Tej zasadzie czasem, ale tylko wyjątkowo, wymykają się jednowyrazowe tytuły albo slogany, dotyczy to jednak szczególnych sytuacji, w których – jak to się ujmuje w piśmiennictwie – cechują się one zaskakującą wyrazistością i błyskotliwością, współtworzą poetykę utworu lub stanowią »klucz« do rozumienia utworu. (…). W ocenie Sądu Najwyższego, użycie słowa jako znaku towarowego nie wpływa na możliwość uznania go za utwór, gdyż istnienie utworu nie może być uwarunkowane określonym jego przeznaczeniem; sposób korzystania z dzieła nie decyduje o uzyskaniu przez nie statusu utworu” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2010 r., IV CSK 359/09).

 

Twórcy przysługują autorskie prawa osobiste. Zakres autorskich praw osobistych został zdefiniowany w art. 16 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, który stanowi, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa osobiste chronią nieograniczoną w czasie i niepodlegającą zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy z utworem, a w szczególności prawo do:

1)    autorstwa utworu;

2)    oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania go anonimowo;

3)    nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania;

4)    decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności;

5)    nadzoru nad sposobem korzystania z utworu.

 

Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:

1)    autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy;

2)    nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa stanowi inaczej.

 

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione (art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).

 

Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „honorarium”, zatem można wyjaśnić jego znaczenie posługując się Słownikiem Języka Polskiego (Słownik Współczesnego Języka Polskiego, Wydawnictwo Wilga, Warszawa 1996, str. 309), według którego „honorarium to wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach”; ustawa ta nie definiuje także pojęcia „wolnego zawodu”. Nie oznacza to jednak, że wynagrodzenie otrzymane z tytułu udzielenia licencji do utworu, nie stanowi wynagrodzenia za pracę w wolnym zawodzie o charakterze honorarium, a wynagrodzenia za wykonaną pracę nie można utożsamiać z zapłatą za usługę wykonaną w ramach działalności gospodarczej.

 

Zatem w celu skorzystania z preferencji podatkowej, o której mowa w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy, muszą być łącznie spełnione trzy, następujące przesłanki:

-        usługa wykonywana jest przez twórcę lub artystę wykonawcę w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych;

-        usługa dotyczy utworu w rozumieniu ww. ustawy;

-        usługodawca otrzymuje honorarium za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania.

 

Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że usługa nie może korzystać z preferencyjnej 8% stawki podatku.

 

Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Wnioskodawca tworzy z własnej inicjatywy samodzielnie znak towarowy. Znak towarowy jest sprzedawany wraz z przeniesieniem praw majątkowych w ramach umowy. Celem usługi jest przekazanie klientowi gotowego znaku towarowego i praw autorskich, które może on wykorzystywać do budowania marki, oznaczania produktów, marketingu.

 

(…) znak towarowy – w ocenie Wnioskodawcy – charakteryzuje się oryginalną typografią i układem graficznym. Nie powiela ogólnodostępnych wzorów i został przygotowany od podstaw. Nie jest to produkt szablonowy – ma cechy odróżniające (np. unikalna typografia, niestandardowy układ graficzny, niepowtarzalna symbolika). Z uwagi na indywidualny charakter i oryginalną formę, nie jest statystycznie prawdopodobne, by inna osoba stworzyła identyczny utwór.

 

W ramach prowadzonego postępowania tut. Organ dokonał analizy (…).

 

Jak wyjaśniono wyżej, aby mówić o utworze w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, dzieło musi posiadać następujące cechy:

·         mieć źródło w pracy człowieka (twórcy),

·         stanowić przejaw działalności twórczej,

·         posiadać indywidualny charakter.

 

W analizowanym przypadku pierwsza z ww. przesłanek jest niewątpliwie spełniona – praca związana z wykonaniem znaku towarowego jest wykonana przez człowieka. Dokonana w ramach prowadzonego postępowania analiza (…) wykazała jednak, że – w ocenie tut. Organu – nie odznacza się pozostałymi dwiema cechami, które warunkują uznanie go za utwór w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

 

(…).

 

W związku z powyższym, w ocenie tut. Organu, wbrew twierdzeniom Wnioskodawcy, w badanym przypadku nie mamy do czynienia z działaniem twórczym, w wyniku którego powstał utwór w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ale z działaniem technicznym – projektowaniem graficznym.

 

Mając na względzie przywołane przepisy należy stwierdzić, że ponieważ (…) znak towarowy nie jest utworem w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, to realizowana przez Wnioskodawcę usługa nie stanowi usługi, do której odnosi się poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.

 

W związku z tym, że wykonywana przez Wnioskodawcę usługa sprzedaży znaku towarowego wraz z przeniesieniem majątkowych praw autorskich w ramach umowy nie jest usługą, o której mowa w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy, należy dokonać jej prawidłowej klasyfikacji statystycznej.

 

Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU).

 

Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.

 

Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).

 

Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z:

-        niniejszych zasad metodycznych,

-        uwag do poszczególnych sekcji,

-        schematu klasyfikacji.

 

Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje:

-        symbole grupowań,

-        nazwy grupowań.

 

Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.

 

W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego:

-        grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny,

-        usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter,

-        usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.

 

Zgodnie z tytułem, Sekcja M Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje „USŁUGI PROFESJONALNE, NAUKOWE I TECHNICZNE”.

 

Jak wynika z wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), sekcja M obejmuje:

-        usługi prawne,

-        usługi rachunkowo-księgowe i w zakresie audytu,

-        usługi doradztwa podatkowego,

-        usługi firm centralnych (head offices),

-        usługi doradztwa związane z zarządzaniem,

-        usługi architektoniczne i inżynierskie i związane z nimi doradztwo techniczne,

-        usługi w zakresie badań i analiz technicznych,

-        usługi w zakresie badań naukowych i prac rozwojowych,

-        usługi reklamowe,

-        usługi badania rynku i opinii publicznej,

-        usługi fotograficzne,

-        usługi tłumaczeń pisemnych i ustnych,

-        usługi w zakresie prognozowania pogody i usługi meteorologiczne,

-        pozostałe usługi profesjonalne, naukowe i techniczne wymagające wiedzy specjalistycznej,

-        usługi weterynaryjne.

 

Sekcja ta nie obejmuje:

-        usług schronisk dla zwierząt gospodarskich, bez zapewnienia opieki weterynaryjnej, sklasyfikowanych w 01.62.10.0,

-        usług strzyżenia owiec, sztucznego unasienniania, opieki nad stadem, wypasania cudzego inwentarza, trzebienia kogutów, czyszczenia kojców itp., sklasyfikowanych w 01.62.10.0,

-        realizacji projektów budowlanych do sprzedaży, sklasyfikowanej w 41.00,

-        wydawania map, atlasów i globusów, w formie drukowanej, sklasyfikowanego w 58.11.15.0 i 58.11.16.0,

-        usług związanych z produkcją promocyjnych lub reklamowych filmów i nagrań wideo, sklasyfikowanych w 59.11.12.0,

-        usług projektowania księgowych systemów informatycznych, sklasyfikowanych w 62.01.1,

-        usług holdingów finansowych, sklasyfikowanych w 64.20.10.0,

-        usług sporządzania list adresowych i obsługi poczty, sklasyfikowanych w 82.19.12.0,

-        usług związanych z organizacją targów, wystaw i kongresów, sklasyfikowanych w 82.30.1,

-        prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz prowadzenia państwowych ewidencji, sklasyfikowanego w 84.13.1,

-        usług sądów i prokuratury, sklasyfikowanych w 84.23.11.0,

-        usług schronisk dla zwierząt domowych, bez zapewnienia opieki weterynaryjnej, sklasyfikowanych w 96.09.11.0.

 

W sekcji M zawarty jest m.in. dział 74 „POZOSTAŁA DZIAŁALNOŚĆ PROFESJONALNA, NAUKOWA I TECHNICZNA”. Stosownie do wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) dział ten obejmuje:

-        usługi w zakresie specjalistycznego projektowania,

-        usługi fotograficzne,

-        usługi związane z tłumaczeniami,

-        pozostałe usługi profesjonalne, naukowe i techniczne, gdzie indziej niesklasyfikowane.

 

Natomiast w dziale 74 „POZOSTAŁA DZIAŁALNOŚĆ PROFESJONALNA, NAUKOWA I TECHNICZNA” znajduje się klasa 74.10 „USŁUGI W ZAKRESIE SPECJALISTYCZNEGO PROJEKTOWANIA”.

 

Klasa 74.10 „USŁUGI W ZAKRESIE SPECJALISTYCZNEGO PROJEKTOWANIA” zawiera kategorię 74.10.1 „USŁUGI W ZAKRESIE SPECJALISTYCZNEGO PROJEKTOWANIA WNĘTRZ, PROJEKTOWANIA PRZEMYSŁOWEGO ITP”.

 

Pozycja 74.10.19.0 „USŁUGI W ZAKRESIE POZOSTAŁEGO SPECJALISTYCZNEGO PROJEKTOWANIA”, zawiera:

-        usługi projektowania wzornictwa rozmaitych wyrobów poprzez harmonizację względów estetycznych z wymogami technicznymi i pozostałymi wymogami, takie jak:

-        projektowanie mebli,

-        projektowanie odzieży, obuwia i biżuterii,

-        projektowanie estetyczne rozmaitych pozostałych wyrobów konsumenckich,

-        usługi projektowania opakowań,

-        produkcję modeli trójwymiarowych,

-        usługi projektowania graficznego, w tym reklam, ilustracji, plakatów.

 

Uwzględniając powyższe, usługa będąca przedmiotem analizy spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem PKWiU 74 „POZOSTAŁA DZIAŁALNOŚĆ PROFESJONALNA, NAUKOWA I TECHNICZNA”.

 

Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.

 

Biorąc pod uwagę dokonaną wyżej analizę prowadzącą do wniosku, że (…) znak towarowy nie stanowi utworu w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – do świadczonej przez Wnioskodawcę usługi nie ma zastosowania art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy, a tym samym nie ma zastosowania stawka VAT w wysokości 8%. Opisana we wniosku usługa mieści się w dziale 74 PKWiU „POZOSTAŁA DZIAŁALNOŚĆ PROFESJONALNA, NAUKOWA I TECHNICZNA”. Usługa ta nie została wymieniona jako usługa, dla której ustawodawca, w ustawie oraz w aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie, przewidział obniżoną stawkę podatku. Zatem, właściwą stawką dla opodatkowania tej usługi jest stawka podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy.

 

Informacje dodatkowe

 

Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawczyni może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.

 

Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.

 

Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:

-        podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),

-        usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).    

 

Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).

 

WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:

1)    następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo

2)    wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1

-        w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

 

WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że

-        klasyfikacja usługi, lub

-        stawka podatku właściwa dla usługi lub

-        podstawa prawna stawki podatku

staje się niezgodna z tymi przepisami.

Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).

 

Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.

 

POUCZENIE

 

Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

 

Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.

 

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).