Interpretacja 0112-KDSL2-2.440.481.2025.6.IH

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)

 

Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 3 października 2025 r. (data wpływu 3 października 2025 r.), uzupełnionego pismami z dnia: 22 października 2025 r. (data wpływu 22 października 2025 r.), 13 listopada 2025 r. (data wpływu 13 listopada 2025 r.) oraz 28 listopada 2025 r. (data wpływu 28 listopada 2025 r.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.

 

Przedmiot wniosku: usługa – umożliwienie odbioru programów telewizyjnych w ramach telewizji internetowej

 

Opis usługi: Przedmiotem wniosku jest usługa polegająca na zapewnieniu klientom dostępu do programów telewizyjnych za pośrednictwem sieci Internet. W ramach umowy abonamentowej klient uzyskuje dostęp do pakietu programów telewizyjnych transmitowanych na żywo, w tym samym czasie, w którym są emitowane za pomocą sieci telewizyjnej. Przekaz sygnału odbywa się równolegle z jego nadawaniem z wykorzystaniem sieci telewizyjnych. W praktyce oznacza to, że użytkownik nie ma możliwości oglądania dowolnych programów w dowolnym czasie, lecz jedynie tych audycji, które są w danym momencie transmitowane zarówno w oferowanej przez Wnioskodawcę telewizji internetowej, jak i w sieci telewizyjnej. (…) Na podstawie zawartych umów licencyjnych i transmisyjnych Spółka uzyskuje prawo do redystrybucji sygnału (tzw. „contentu”) dostarczanego przez nadawców, takich jak m.in. (…) i inni. Transmisja w rozumieniu działalności Spółki polega na przekazywaniu sygnału telewizyjnego w czasie rzeczywistym do końcowych odbiorców – bez ingerencji w treść, bez opóźnień i bez zmian względem pierwotnego nadawania. Spółka zapewnia jedynie techniczny proces transmisji oraz dystrybucji sygnału w ramach swojej infrastruktury internetowej, zgodnie z zawartymi umowami licencyjnymi i przepisami o radiofonii i telewizji, i transmituje kanały telewizyjne równocześnie z ich nadawaniem przez pierwotnych nadawców. Zatem Wnioskodawca nie nadaje programów telewizyjnych będących przedmiotem usługi jednocześnie z ich transmisją za pomocą sieci telewizyjnych.

 

Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 61

 

Stawka podatku od towarów i usług: 23%

 

Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy

 

Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług

 

UZASADNIENIE

 

W dniu 3 października  2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 22 października 2025 r. poprzez założenie przez Wnioskodawcę konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym i wyrażenie zgody na doręczanie pism na ww. konto, w dniu 13 listopada 2025 r. o doprecyzowanie opisu sprawy oraz przesłanie (…), a także w dniu 28 listopada 2025 r. poprzez jednoznaczne wskazanie przedmiotu wniosku oraz udzielenie informacji dotyczącej usługi będącej przedmiotem wniosku.

 

W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi:

 

(…) (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką posiadającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będącą polskim rezydentem podatkowym oraz zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

 

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych. Dotychczas Spółka koncentrowała się na sprzedaży usług polegających na umożliwieniu dostępu do Internetu i świadczyła jednocześnie usługi polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych. Spółka planuje rozszerzyć ofertę o usługi polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych w ramach telewizji internetowej, dostępną dla klientów w modelu odsprzedaży (tzw. resellingu) i zdecydowanie rozszerzyć możliwość odbioru programów telewizyjnych dla całej bazy swoich abonentów. (…)

 

(…)

 

„Usługa telewizyjna” polegałaby na zapewnieniu klientom dostępu do programów telewizyjnych za pośrednictwem sieci Internet. W ramach umowy abonamentowej klient uzyskuje dostęp do pakietu programów telewizyjnych transmitowanych na żywo, w tym samym czasie, w którym są emitowane za pomocą sieci telewizyjnej. Przekaz sygnału odbywa się równolegle z jego nadawaniem z wykorzystaniem sieci telewizyjnych. W praktyce oznacza to, że użytkownik nie ma możliwości oglądania dowolnych programów w dowolnym czasie, lecz jedynie tych audycji, które są w danym momencie transmitowane zarówno w oferowanej przez Wnioskodawcę telewizji internetowej, jak i w sieci telewizyjnej. Ewentualne opóźnienia w odbiorze wynikające z połączenia internetowego nie zmieniają tej charakterystyki – dostęp jest ograniczony wyłącznie do programów transmitowanych równolegle z ich transmisją za pomocą sieci telewizyjnych.

(…)

W konsekwencji, na potrzeby złożonego wniosku, Wnioskodawca nie uznaje usług dostępu do Internetu oraz usług umożliwienia odbioru telewizji internetowej jako jednego świadczenia kompleksowego, lecz jako odrębne usługi. W złożonym wniosku Wnioskodawca dąży do uzyskania wiążącej interpretacji stawkowej dotyczącej usług umożliwienia odbioru telewizji internetowej.

 

Żądanie

Wnioskodawca wnosi o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej właściwej stawki VAT w odniesieniu do usług polegających na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych w ramach telewizji internetowej.

 

Stanowisko Wnioskodawcy

 

Zdaniem Spółki, opisana „usługa telewizyjna” powinna podlegać opodatkowaniu według stawki 8% VAT, na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z poz. 48 załącznika nr 3 do tej ustawy.

 

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

 

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, podstawowa stawka podatku wynosi 22%, chyba że przepisy szczególne przewidują inaczej (m.in. ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 oraz art. 129 ust. 1).

 

Na mocy art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wskazanych w załączniku nr 3 stosuje się stawkę 7%, z wyjątkiem usług gastronomicznych (PKWiU 56) oraz z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.

 

Jednak przepisy czasowe przewidują inne wartości. Zgodnie z art. 146ea, w 2023 r.:

1.  stawka podstawowa wynosi 23%,

2.  stawka obniżona – 8%,

3.  stawka zryczałtowanego zwrotu podatku – 7%,

4.  stawka ryczałtu – 4%.

 

Analogiczne zasady obowiązują również od 2024 r., jeżeli spełnione zostaną warunki wskazane w art. 146ef ust. 1 (w szczególności, gdy wydatki obronne przekroczą 3% PKB).

 

W załączniku nr 3 (poz. 48) wymieniono usługi opodatkowane stawką 8% – są to, niezależnie od symbolu PKWiU, „usługi umożliwiające odbiór programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji, realizowane za pomocą urządzeń odbiorczych, z wyłączeniem usług wypożyczania filmów i audycji na żądanie”. Z objaśnień do załącznika wynika ponadto, że preferencja ta nie obejmuje usług reklamowych i promocyjnych.

 

Oznacza to, że z obniżonej stawki 8% mogą korzystać tylko te usługi, które:

·      polegają na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych lub radiowych,

·      nie są usługami elektronicznymi w rozumieniu przepisów unijnych,

·      nie obejmują wypożyczania treści „na życzenie”,

·      nie mają charakteru reklamowego ani promocyjnego.

 

Ustawa definiuje w art. 2 pkt 26, czym są usługi elektroniczne – są to usługi, o których mowa w art. 7 rozporządzenia 282/2011. Zgodnie z art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia, usługi elektroniczne to świadczenia realizowane przez Internet lub inne sieci elektroniczne, w dużej mierze  zautomatyzowane, wymagające minimalnego udziału człowieka i niemożliwe do wykonania bez technologii informatycznych.

 

Jak wynika z art. 7 ust. 2 lit. f rozporządzenia 282/2011, usługi świadczone drogą elektroniczną obejmują w szczególności usługi wyszczególnione w załączniku I do ww. rozporządzenia.

 

Załącznik I ust. 4 lit. g obejmuje odbieranie programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych za pomocą Internetu lub podobnej sieci elektronicznej (streaming IP), chyba że są one nadawane jednocześnie z ich transmisją lub retransmisją za pomocą sieci radiowych lub telewizyjnych.

 

Z ww. regulacji wynika, że odbieranie programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych za pomocą Internetu lub podobnej sieci elektronicznej (streaming IP) nie stanowi usługi elektronicznej, jeżeli programy radiowe lub telewizyjne są nadawane jednocześnie z ich transmisją lub retransmisją za pomocą sieci radiowych lub telewizyjnych.

 

Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, usługi polegające na umożliwianiu odbioru programów telewizyjnych za pomocą Internetu nie powinny być zakwalifikowane do usług elektronicznych, gdyż programy te są także transmitowane za pośrednictwem sieci telewizyjnych.

 

Podsumowując, usługa polegająca na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych w rozumieniu ustawy o radiofonii i telewizji, która nie stanowi ani usługi elektronicznej, ani reklamy czy wypożyczania treści na życzenie, podlega – zdaniem Wnioskodawcy – opodatkowaniu stawką 8% VAT – zgodnie z art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146ea pkt 2 i art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy oraz poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy.

 

Na potwierdzenie swojego stanowiska Wnioskodawca przywołał następujące decyzje WIS:

·      z dnia 19 kwietnia 2019 r., sygn. 0112-KDSL2-1.440.282.2022.4.BK,

·      z dnia 13 grudnia 2023 r., sygn. 0112-KDSL2-2.440.112.2023.7.IM,

·      z dnia 6 marca 2024 r., sygn. 0112-KDSL2-2.440.367.2023.2.IM.

 

W piśmie z dnia 13 listopada 2025 r., będącym uzupełnieniem wniosku, Wnioskodawca jednoznacznie potwierdził, iż przedmiotem złożonego wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej jest świadczenie usługi polegającej na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych w ramach telewizji internetowej („usługa telewizyjna”). Usługa ta obejmuje zapewnienie abonentom dostępu do programów telewizyjnych transmitowanych w sieci internet, zgodnie z warunkami określonymi w umowie (…).

 

Ponadto, w ww. piśmie Wnioskodawca – w odpowiedzi na pytania tut. organu zawarte w II części wezwania z dnia 3 listopada 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.481.2025.2.IH – udzielił następujących informacji:

 

Pytanie 1. W związku z zawartą w opisie sprawy informacją o treści: „(…)” należy jednoznacznie wskazać, czy w ramach świadczenia będącego przedmiotem wniosku Wnioskodawca wydzierżawia klientowi dekoder?

·   Jeśli tak, to należy wskazać:

a) czy jest to urządzenie przeznaczone do odbioru konkretnego sygnału konkretnego świadczeniodawcy (Wnioskodawcy), bez którego ten odbiór nie byłby możliwy, czy też jest to urządzenie uniwersalne? – należy szczegółowo opisać tę kwestię.

b) czy klient może odbierać programy telewizyjne za pośrednictwem innego, niż wydzierżawionego od Wnioskodawcy dekodera? – należy szczegółowo opisać tę kwestię.

c) czy to wyłącznie klient decyduje o skorzystaniu z oferty dzierżawy sprzętu (dekodera) od Wnioskodawcy?

·   Jeśli nie, to należy wskazać, w jaki konkretnie sposób (np. za pomocą aplikacji, strony internetowej, itp.) klient ma zapewniony dostęp do programów telewizyjnych? – należy szczegółowo opisać tę kwestię.

Odpowiedź: W odpowiedzi na pytanie tut. organu dotyczące dzierżawy dekodera (…), Wnioskodawca wyjaśnił, iż w ramach świadczenia będącego przedmiotem wniosku Spółka oferuje klientom możliwość dzierżawy dekodera jako jednego z dostępnych sposobów technicznych korzystania z „usługi telewizyjnej”.

W przypadku, gdy klient nie posiada odbiornika telewizyjnego wyposażonego w odpowiednie oprogramowanie umożliwiające korzystanie z „usługi telewizyjnej”, Spółka – na życzenie klienta – udostępnia dekoder umożliwiający odbiór sygnału telewizyjnego. Szacunkowo dotyczy to około (…)% klientów.

W związku z powyższym, korzystanie z dekodera stanowi jedną z możliwych form dostępu do usługi, lecz nie jest warunkiem koniecznym do jej realizacji.

a) Udostępniany przez Spółkę dekoder umożliwia odbiór sygnału telewizyjnego dostarczanego przez Spółkę. Urządzenie może zostać skonfigurowane w taki sposób, aby umożliwiało wyłącznie odbiór sygnału telewizyjnego dostarczanego przez Spółkę.

b) Korzystanie z dekodera udostępnianego przez Spółkę ma charakter całkowicie dobrowolny. Klient samodzielnie decyduje, czy skorzysta z urządzenia oferowanego przez Spółkę, czy też z własnego sprzętu.

c) Decyzja o skorzystaniu z oferty dzierżawy dekodera pozostaje wyłącznie w gestii klienta. Dzierżawa nie stanowi elementu obligatoryjnego usługi, lecz jest jedynie dodatkową opcją zapewniającą większą wygodę odbioru. Klient może w pełni korzystać z „usługi telewizyjnej” bez konieczności dzierżawy sprzętu, korzystając z pozostałych opisanych powyżej rozwiązań technicznych.

 

Pytanie 2. Jednoznaczne wskazanie, czy to Wnioskodawca nadaje programy telewizyjne będące przedmiotem świadczenia jednocześnie z ich transmisją za pomocą sieci telewizyjnych? Jeżeli nie Wnioskodawca, proszę wskazać jaki podmiot transmituje te programy za pomocą sieci telewizyjnych?

Odpowiedź: Spółka transmituje kanały telewizyjne równocześnie z ich nadawaniem przez pierwotnych nadawców. Na podstawie zawartych umów licencyjnych i transmisyjnych Spółka uzyskuje prawo do redystrybucji sygnału (tzw. „contentu”) dostarczanego przez nadawców, takich jak m.in. (…) i inni.

Transmisja w rozumieniu działalności Spółki polega na przekazywaniu sygnału telewizyjnego w czasie rzeczywistym do końcowych odbiorców – bez ingerencji w treść, bez opóźnień i bez zmian względem pierwotnego nadawania.

Nadawanie w rozumieniu technicznym oznacza pierwotne wytworzenie i emisję programu telewizyjnego przez nadawcę (np. (…) czy inne podmioty posiadające prawa autorskie i koncesje). Spółka nie jest nadawcą w tym rozumieniu – nie tworzy własnych programów telewizyjnych, a jedynie transmituje (redystrybuuje) sygnał dostarczony przez uprawnionych nadawców w sposób 1:1, równocześnie z ich emisją.

Spółka zapewnia jedynie techniczny proces transmisji i dystrybucji sygnału w ramach swojej infrastruktury internetowej, zgodnie z zawartymi umowami licencyjnymi i przepisami o radiofonii i telewizji.

 

Pytanie 3. Jak skalkulowane jest wynagrodzenie za świadczenie będące przedmiotem wniosku? Z jakich elementów się składa, co obejmuje?

Odpowiedź: Wynagrodzenie za świadczenie „usługi telewizyjnej” zostało skalkulowane na zasadach rynkowych, w oparciu o analizy porównawcze (benchmarki) posiadane przez Spółkę w odniesieniu do podobnych usług funkcjonujących na rynku telekomunikacyjnym.

Spółka, jako podmiot działający w branży telekomunikacyjnej od wielu lat, posiada rozległą wiedzę, doświadczenie oraz dane rynkowe pozwalające na właściwe określenie rynkowej wartości oferowanych świadczeń. Wynagrodzenie obejmuje całość świadczenia „usługi telewizyjnej”, tj. zapewnienie dostępu do treści programowych, obsługę techniczną, utrzymanie infrastruktury oraz, w przypadku wyboru przez klienta takiej opcji, dzierżawę sprzętu (dekodera).

Jednocześnie Spółka zastrzega, iż na początkowym etapie oferowania usługi na rynku może stosować okres promocyjny, w ramach którego cena usługi będzie ustalona na poziomie niższym od poziomu rynkowego. Działanie to ma charakter przejściowy i jest podyktowane względami biznesowymi, w szczególności chęcią pozyskania nowych klientów oraz zwiększenia rozpoznawalności nowej usługi.

 

Co więcej, w ww. piśmie wskazano, że (…).

 

Do ww. pisma dołączono (…).

 

Ponadto, w piśmie z dnia 28 listopada 2025 r., będącym uzupełnieniem wniosku, Wnioskodawca jednoznacznie wskazał, iż przedmiotem złożonego wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej jest świadczenie „usługi telewizyjnej” (bez dzierżawy dekodera) oraz – w odpowiedzi na pytanie tut. organu zawarte w II części wezwania z dnia 20 listopada 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.481.2025.3.IH – udzielił następujących informacji:

 

Pytanie: Jednoznaczne i ostateczne wskazanie, czy to Wnioskodawca nadaje programy telewizyjne będące przedmiotem świadczenia jednocześnie z ich transmisją za pomocą sieci telewizyjnych?

Należało udzielić krótkiej odpowiedzi w formie „TAK” lub „NIE”.

Odpowiedź: Nie.

Jak wskazano w odpowiedzi na wezwanie z dnia 3 listopada 2025 r., Wnioskodawca nie nadaje programów telewizyjnych, lecz je transmituje.

Oznacza to, że program telewizyjny jest jednocześnie (w tym samym czasie) dostępny:

·      w telewizji internetowej dostarczanej przez Wnioskodawcę, transmitowany przez Wnioskodawcę – to jest przedmiotem usługi, której dotyczy wniosek o wydanie WIS,

·      za pomocą sieci telewizyjnych (np. poprzez tzw. „kablówkę”).

Jak wskazano w odpowiedzi na wezwanie z dnia 3 listopada 2025 r., nadawanie w rozumieniu technicznym oznacza pierwotne wytworzenie i emisję programu telewizyjnego przez nadawcę (np. (…) czy inne podmioty posiadające prawa autorskie i koncesje). Spółka nie jest nadawcą w tym rozumieniu – nie tworzy własnych programów telewizyjnych, a jedynie transmituje (redystrybuuje) sygnał dostarczony przez uprawnionych nadawców w sposób 1:1, równocześnie z ich emisją.

 

(…)

 

W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej Ordynacją podatkową, postanowieniem z dnia 15 grudnia 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.481.2025.5.IH, tutejszy organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone Wnioskodawcy w dniu 29 grudnia 2025 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Wnioskodawca nie skorzystał.

 

Uzasadnienie klasyfikacji usługi

 

Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

 

Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1)   opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2)   klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:

a)    określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b)    stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3)  stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

 

Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.

 

W załączniku nr 3 do ustawy, zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, w poz. 48 wskazano – bez względu na symbol PKWiU – „Usługi, inne niż usługi elektroniczne, polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych, z wyłączeniem usług polegających na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z usługi czasie”.

 

Przy czym stawka obniżona w zakresie wymienionych usług, nie dotyczy usług reklamowych i promocyjnych – stosownie do wyjaśnień zamieszczonych pod załącznikiem.

 

Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku w wysokości 8% podlegają usługi polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych.

 

Przedmiotem wniosku jest usługa polegająca na zapewnieniu klientom dostępu do programów telewizyjnych za pośrednictwem sieci Internet. W ramach umowy abonamentowej klient uzyskuje dostęp do pakietu programów telewizyjnych transmitowanych na żywo, w tym samym czasie, w którym są emitowane za pomocą sieci telewizyjnej. Przekaz sygnału odbywa się równolegle z jego nadawaniem z wykorzystaniem sieci telewizyjnych. W praktyce oznacza to, że użytkownik nie ma możliwości oglądania dowolnych programów w dowolnym czasie, lecz jedynie tych audycji, które są w danym momencie transmitowane zarówno w oferowanej przez Wnioskodawcę telewizji internetowej, jak i w sieci telewizyjnej. (…) Na podstawie zawartych umów licencyjnych i transmisyjnych Spółka uzyskuje prawo do redystrybucji sygnału (tzw. „contentu”) dostarczanego przez nadawców, takich jak m.in. (…) i inni. Transmisja w rozumieniu działalności Spółki polega na przekazywaniu sygnału telewizyjnego w czasie rzeczywistym do końcowych odbiorców – bez ingerencji w treść, bez opóźnień i bez zmian względem pierwotnego nadawania. Spółka zapewnia jedynie techniczny proces transmisji oraz dystrybucji sygnału w ramach swojej infrastruktury internetowej, zgodnie z zawartymi umowami licencyjnymi i przepisami o radiofonii i telewizji, i transmituje kanały telewizyjne równocześnie z ich nadawaniem przez pierwotnych nadawców.

 

Zgodnie z treścią art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o Radiofonii i Telewizji (Dz. U. z 2022 r., poz. 1722, z późn. zm.), usługą medialną jest usługa w postaci programu albo audiowizualnej usługi medialnej na żądanie, za którą odpowiedzialność redakcyjną ponosi jej dostawca i której podstawowym celem lub podstawowym celem jej dającej się oddzielić części jest dostarczanie przez sieci telekomunikacyjne ogółowi odbiorców audycji w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych; usługą medialną jest także przekaz handlowy.

 

W myśl art. 4 pkt 4 ustawy o Radiofonii i Telewizji, dostawcą usługi medialnej jest osoba fizyczna, osoba prawna lub osobowa spółka handlowa ponosząca odpowiedzialność redakcyjną za wybór treści usługi medialnej i decydująca o sposobie zestawienia tej treści, będąca nadawcą lub podmiotem dostarczającym audiowizualną usługę medialną na żądanie.

 

Jak stanowi art. 4 pkt 7 ustawy o Radiofonii i Telewizji, rozpowszechnianiem jest emisja programu drogą bezprzewodową lub przewodową do odbioru przez odbiorców.

 

W art. 4 pkt 6 ustawy o Radiofonii i Telewizji wskazano, że programem jest uporządkowany zestaw audycji, przekazów handlowych lub innych przekazów, rozpowszechniany w całości, w sposób umożliwiający jednoczesny odbiór przez odbiorców w ustalonym przez nadawcę układzie.

 

W przytoczonej definicji programu, obok jego możliwych elementów (tj. audycji, przekazu handlowego oraz innych przekazów), nie można pomijać innych cech kwalifikujących ten rodzaj usługi medialnej, tj.:

-     rozpowszechnianie w całości,

-     w sposób umożliwiający jednoczesny odbiór przez odbiorców,

-     w ustalonym przez nadawcę układzie.

 

Istotną cechą programu jest to, że jest on rozpowszechniany „w całości”, stąd nie ma powodów do formułowania wątpliwości co do tego, czy różne elementy programu tracą swoją odrębność.

 

Umożliwienie jednoczesnego odbioru stanowi kryterium rozróżnienia programu od usług VOD, które odbiorcy mogą oglądać w dowolnie wybranym przez siebie czasie.

 

Natomiast celem ostatniego z wymienionych wyżej elementów, tj. ustalenia przez nadawcę układu programu, jest odróżnienie programu rozpowszechnianego przez nadawcę od rozprowadzanego przez operatora.

 

Jak wskazano w art. 4 pkt 5 ustawy o Radiofonii i Telewizji, nadawcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub osobowa spółka handlowa, która tworzy i zestawia program oraz rozpowszechnia go lub przekazuje innym osobom w celu rozpowszechniania.

 

Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy o Radiofonii i Telewizji, odpowiedzialnością redakcyjną jest sprawowanie faktycznej kontroli nad wyborem audycji i sposobem ich zestawienia w programie lub w katalogu; nie uchybia to zasadom odpowiedzialności prawnej za treść audycji lub świadczenie usługi.

 

Warto podkreślić, że na podstawie powołanych przepisów ustawy o Radiofonii i Telewizji definicje nadawcy, programu i odpowiedzialności redakcyjnej są ze sobą wzajemnie powiązane. Ustawa ta przewiduje w sposób wyraźny określone wymogi wobec nadawców przy kształtowaniu ich programu. Wśród nich nie ma nakazu umieszczenia obok audycji określonej minimalnej liczby przekazów handlowych lub innych przekazów, ustanowiono jedynie maksymalny czas możliwy do przeznaczenia na reklamę. Nie ma ustawowych przeszkód, aby nadawca poświęcił cały czas nadawania swojego programu na jedną audycję, a niezależnie od jego decyzji w tym zakresie, spełni tym samym przesłankę ustalenia układu dla programu.

 

Przedmiotem świadczonej przez Wnioskodawcę usługi są programy telewizyjne w rozumieniu przepisów ustawy o Radiofonii i Telewizji.

 

Jednak – w świetle poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy – aby usługi polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów ustawy o Radiofonii i Telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych podlegały opodatkowaniu stawką VAT w wysokości 8%, nie mogą stanowić:

·      usług elektronicznych,

·      usług polegających na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z usługi czasie,

·      usług promocji i reklamy.

 

Jak wskazano wyżej, by dokonać oceny, czy świadczona przez Wnioskodawcę usługa może korzystać ze stawki obniżonej na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy, należy w pierwszej kolejności wykluczyć, że jest usługą elektroniczną.

 

W art. 2 pkt 26 ustawy wskazano, że ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o usługach elektronicznych – rozumie się przez to usługi świadczone drogą elektroniczną, o których mowa w art. 7 rozporządzenia 282/2011.

 

Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L z 2011 r. Nr 77, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011, do usług świadczonych drogą elektroniczną, o których mowa w dyrektywie 2006/112/WE, należą usługi świadczone za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej, których świadczenie – ze względu na ich charakter – jest zasadniczo zautomatyzowane i wymaga minimalnego udziału człowieka, a ich wykonanie bez wykorzystania technologii informacyjnej jest niemożliwe.

 

W myśl art. 7 ust. 2 lit. f) rozporządzenia 282/2011, do usług elektronicznych zalicza się w szczególności usługi wymienione w załączniku I.

 

W zakresie odbioru programów radiowych lub telewizyjnych, załącznik ten wyszczególnia:

·     w pkt 4 lit. f): odbieranie programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych za pomocą sieci radiowej lub telewizyjnej, internetu lub podobnej sieci elektronicznej, tj. słuchanie lub oglądanie programów w momencie wybranym przez użytkownika, na jego indywidualne życzenie, na podstawie katalogu programów wybranych przez dostawcę usług medialnych, np. telewizja lub wideo na życzenie;

·     w pkt 4 lit. g): odbieranie programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych za pomocą internetu lub podobnej sieci elektronicznej (streaming IP), chyba że są one nadawane jednocześnie z ich transmisją lub retransmisją za pomocą sieci radiowych lub telewizyjnych.

 

Powyższe wskazuje, że w przypadku, o którym mowa w ww. pkt 4 lit. g) załącznika I do rozporządzenia 282/2011, generalnie za usługi elektroniczne należy uznać umożliwienie przez podatnika odbierania programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych za pomocą internetu lub podobnej sieci elektronicznej (streaming IP). Natomiast w sytuacji, gdy usługa jest nadawana przez tego podatnika jednocześnie z ich transmisją lub retransmisją za pomocą sieci radiowych lub telewizyjnych, wówczas nie stanowi usługi elektronicznej.

 

Jak wynika z przedstawionych przez Wnioskodawcę informacji, (…). Na podstawie zawartych umów licencyjnych i transmisyjnych Spółka uzyskuje prawo do redystrybucji sygnału (tzw. „contentu”) dostarczanego przez nadawców, takich jak m.in. (…) i inni. Transmisja w rozumieniu działalności Spółki polega na przekazywaniu sygnału telewizyjnego w czasie rzeczywistym do końcowych odbiorców – bez ingerencji w treść, bez opóźnień i bez zmian względem pierwotnego nadawania. Spółka zapewnia jedynie techniczny proces transmisji oraz dystrybucji sygnału w ramach swojej infrastruktury internetowej, zgodnie z zawartymi umowami licencyjnymi i przepisami o radiofonii i telewizji, i transmituje kanały telewizyjne równocześnie z ich nadawaniem przez pierwotnych nadawców.

 

Zatem w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której Wnioskodawca – podmiot umożliwiający odbieranie programów telewizyjnych rozpowszechnianych za pomocą Internetu – nie nadaje tych programów jednocześnie z ich transmisją lub retransmisją za pomocą sieci telewizyjnych.

 

Oznacza to, że usługa świadczona przez Wnioskodawcę stanowi dla potrzeb podatku od towarów i usług usługę elektroniczną, na podstawie art. 7 ust. 2 w zw. z pkt 4 lit. g) załącznika I do rozporządzenia 282/2011. W konsekwencji nie jest usługą zdefiniowaną przez ustawodawcę w poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy, czyli usługą polegającą na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów ustawy o Radiofonii i Telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych, inną niż usługa elektroniczna.

 

W związku ze stwierdzeniem, że usługa będąca przedmiotem wniosku nie jest usługą, o której mowa w poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy, należy dokonać jej prawidłowej klasyfikacji statystycznej.

 

Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676, z późn. zm.).

 

Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.

 

Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).

 

Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z:

-     niniejszych zasad metodycznych,

-     uwag do poszczególnych sekcji,

-     schematu klasyfikacji.

 

Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje:

-     symbole grupowań,

-     nazwy grupowań.

 

Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.

 

W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego:

-     grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny,

-     usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter,

-     usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.

 

Zgodnie z tytułem, Sekcja J Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje „USŁUGI W ZAKRESIE INFORMACJI I KOMUNIKACJI”.

 

Zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), sekcja J obejmuje:

-     usługi związane z działalnością wydawniczą, włącznie z publikowaniem oprogramowania,

-     usługi związane z produkcją filmów i nagrań dźwiękowych,

-     usługi związane z działalnością radiofoniczną i telewizyjną,

-     usługi telekomunikacyjne,

-     usługi związane z oprogramowaniem i doradztwem w zakresie informatyki oraz usługi powiązane,

-     usługi w zakresie informacji.

 

Sekcja ta nie obejmuje:

-     sprzedaży detalicznej nagrań dźwiękowych i audiowizualnych, obcej produkcji, sklasyfikowanej w 47.00.64.0,

-     usług związanych z wykonywaniem zdjęć i slajdów, sklasyfikowanych w 74.20,

-     usług fotoreporterów, sklasyfikowanych w 74.20.2,

-     wypożyczania płyt CD i DVD oraz taśm z utworami muzycznymi, sklasyfikowanego w 77.22.10.0,

-     wynajmu studia nagrań lub sprzętu do nagrywania dźwięku, bez obsługi, sklasyfikowanego w 77.39.19.0,

-     usług niezależnych dziennikarzy, sklasyfikowanych w 90.03.11.0,

-     usług związanych z grami losowymi w trybie on-line, sklasyfikowanych w 92.00.14.0.

 

W sekcji J zawarty jest m.in. dział 61 „USŁUGI TELEKOMUNIKACYJNE”, który obejmuje usługi telekomunikacyjne i działalności usługowe z nimi powiązane, tj. transmitowanie głosu, danych, tekstu, dźwięku i obrazu. Systemy transmisyjne, które realizują tę działalność mogą być oparte na pojedynczej technologii lub na kombinacji technologii.

 

Zgodnie z uwagą do tego działu, wspólną cechą usług zaklasyfikowanych do tego działu jest transmisja programów, a nie ich produkcja. Podział w tym dziale został przeprowadzony w oparciu o rodzaj funkcjonującej infrastruktury.

 

W przypadku transmisji sygnałów telewizyjnych może to oznaczać łączenie całych plików programowych w pakiety programowe przeznaczone do dystrybucji (produkcja w odpowiednich podklasach działu 60).

 

Uwzględniając powyższe, usługa będąca przedmiotem wniosku spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem 61 „USŁUGI TELEKOMUNIKACYJNE”.

 

Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.

 

Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług

 

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

 

W myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.

 

Stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:

1)  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;

2)  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%;

3)  stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;

4)  stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.

 

Jak już wskazano w niniejszej decyzji, usługa będąca przedmiotem wniosku nie spełnia przesłanek do uznania jej za usługę wymienioną w poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy.

 

Konsekwentnie, dla opodatkowania tej usługi brak jest podstaw do zastosowania obniżonej 8% stawki podatku VAT na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy.

 

Usługa świadczona przez Wnioskodawcę stanowi usługę klasyfikowaną do działu PKWiU 61 „USŁUGI TELEKOMUNIKACYJNE”. Dla tego typu usług ustawodawca, w ustawie oraz w aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie, nie przewidział obniżonej stawki podatku.

 

Zatem, właściwą stawką dla opodatkowania usługi będącej przedmiotem analizy jest stawka podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy.

 

Informacje dodatkowe

 

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę wiążących informacji stawkowych wskazać należy, że są one wydawane indywidualnie w odniesieniu do świadczeń, których opis, charakter, przeznaczenie są każdorazowo przedstawiane we wniosku przez wnioskodawcę. Organ ze szczególną starannością przeprowadza postępowanie wyjaśniające, podając w rozstrzygnięciu jego podstawy, odnosząc się do konkretnej, zindywidualizowanej danym stanem faktycznym sprawy i na tej podstawie wykazuje, dlaczego wydał decyzję o danej treści.

 

Tutejszy organ zwraca także uwagę, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, że każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić. A zatem, organy podatkowe mają obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten nie jest więc nieograniczony i bezwzględny. Organ może odstąpić od dalszego procedowania, o ile zgromadzony w sprawie materiał jest kompletny w tym znaczeniu, że pozwala na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2018 r., sygn. akt I GSK 824/16). W przedmiotowej sprawie wystarczający – dla dokonania rozstrzygnięcia – jest przedstawiony przez Wnioskodawcę we wniosku opis sprawy.

 

Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.

 

Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.

 

Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:

-     podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),

-     usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).

 

Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).

 

WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:

1)  następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo

2)  wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1

-     w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

 

WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że:

-     klasyfikacja usługi, lub

-     stawka podatku właściwa dla usługi lub

-     podstawa prawna stawki podatku

staje się niezgodna z tymi przepisami.

 

Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).

 

Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.

 

POUCZENIE

 

Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

 

Odwołanie, zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS.

 

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).