Interpretacja 0112-KDSL2-2.440.534.2025.5.IH

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)

 

Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 14 listopada 2025 r. (data wpływu 14 listopada 2025 r.), uzupełnionego pismami z dnia 19 grudnia 2025 r. (data wpływu 19 grudnia 2025 r.), z dnia 15 stycznia 2026 r. (data wpływu 15 stycznia 2026 r.) oraz z dnia 23 stycznia 2026 r. (data wpływu 23 stycznia 2026 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.

 

Przedmiot wniosku: towar – „(…)” przygotowywany i podawany w miejscu sprzedaży, tj. w lokalu (do spożycia na miejscu)

 

Opis towaru: „(…)” to produkt sprzedawany w restauracjach Wnioskodawcy, które są wyodrębnionymi lokalami, posiadającymi oprócz dostosowanego zaplecza kuchennego również odpowiednią infrastrukturę potrzebną do bezpośredniego spożycia posiłku (stoliki z krzesłami, toalety, itp.). Skład surowcowy produktu – zgodnie z deklaracją Wnioskodawcy – to: (…). Produkt przygotowywany jest przez personel Wnioskodawcy na zapleczu kuchennym, a jego proces przygotowania przebiega w następujący sposób: (…). (…) Produkt jest wydawany klientowi na tacy. „(…)” może być modyfikowany na życzenie klienta. Klienci mają możliwość złożenia zamówienia zarówno bezpośrednio przy kasie/ladzie u sprzedawcy, jak i przy pomocy tzw. express-kiosków, tj. interaktywnych wyświetlaczy połączonych z systemem sprzedaży oraz kasami rejestrującymi, znajdujących się na terenie restauracji. Personel Wnioskodawcy doradza klientom przy sprzedaży (wyborze produktu), jak przy sprzedaży (wyborze) wszystkich innych produktów oferowanych przez Wnioskodawcę oraz informuje klienta o oferowanych produktach i aktualnych kampaniach produktowych. Z reguły klient sam odnosi śmieci do śmietnika znajdującego się w restauracji. Jeśli zostawi je na stoliku, to personel Wnioskodawcy niezwłocznie je wyrzuca. Po każdym kliencie personel Wnioskodawcy również czyści stolik, myje z zabrudzeń i pozostałości.

Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 56

 

Stawka podatku od towarów i usług: 23%

 

Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 ustawy z zw. z art. 41 ust. 12f ustawy oraz art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy

 

Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług

 

UZASADNIENIE

 

W dniu 14 listopada 2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. towaru na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 19 grudnia 2025 r. m.in. o podpisane załączniki do wniosku, w dniu 15 stycznia 2026 r. o dodatkowe informacje dotyczące produktu będącego przedmiotem wniosku oraz w dniu 23 stycznia 2026 r. poprzez doprecyzowanie opisu sprawy.

 

W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis towaru:

 

I. Opis towaru i usługi

Wnioskodawca (dalej jako: Spółka) w ramach działalności gospodarczej prowadzi na terytorium Polski restauracje typu fast food, oferując swoim klientom (dalej: Klienci) gotowe posiłki na ciepło i zimno, w tym (…) shake’i (…). Spółka posiada siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT).

 

Zgodnie z przyjętym przez Spółkę modelem, sprzedaż ww. towarów/posiłków i artykułów spożywczych dokonywana jest w oparciu o fakt, że klient w lokalu składa zamówienie i ma możliwość bezpośredniej konsumpcji posiłku na miejscu lub zabrania posiłku na wynos. Oferta Wnioskodawcy nie ma charakteru ustandaryzowanego – istnieje możliwość dostosowania zakresu zamówienia do indywidualnych potrzeb klienta. W zakresie takich towarów jak (…) shake’i istnieje możliwość modyfikacji zgodnie z preferencjami klientów, np. (…). Oferowane przez Spółkę posiłki przygotowywane na ciepło to dania w pełni przyrządzone i serwowane jako posiłek gotowy do bezpośredniego spożycia. Poza posiłkami na ciepło w ofercie Wnioskodawcy znajdują się także (…) shake’i (…).

 

Prowadzone przez Spółkę restauracje są wyodrębnionymi lokalami, posiadającymi dostosowane zaplecze kuchenne oraz odpowiednią infrastrukturę potrzebną do bezpośredniego spożycia posiłku (stoliki z krzesłami, toalety, itp.), jak również do wydania posiłku na wynos (serwetki, tekturowe pudełka) oraz torby papierowe. Klienci mają możliwość złożenia zamówienia zarówno bezpośrednio przy kasie/ladzie u sprzedawcy, jak i przy pomocy tzw. express-kiosków, tj. interaktywnych wyświetlaczy połączonych z systemem sprzedaży oraz kasami rejestrującymi, znajdujących się na terenie restauracji.

 

Spółka, poszerzając asortyment, wprowadziła na rynek towar „(…)” (dalej: Towar) (…). Towar ten jest przygotowywany i sprzedawany bezpośrednio w lokalu/restauracji. Towar może być modyfikowany na życzenie klienta.

 

Na tym tle Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż przygotowanie i podanie w miejscu sprzedaży, tj. w lokalu, towaru o nazwie „(…)” stanowi usługę gastronomiczną, którą należy opodatkować stawką VAT w wysokości 8%, zgodnie z art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12f ustawy z dnia z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025, poz. 775, z późn zm., dalej jako: ustawa o VAT). Tym samym, w ocenie Spółki, nie znajdzie zastosowania wyłączenie wskazane w art. 41 ust. 12f pkt 1 ustawy o VAT. W ocenie Spółki Towar – „(…)” nie nadaje się do wypicia po przygotowaniu i wydaniu klientowi. Nadaje się natomiast ze względu na stan skupienia i temperaturę (…) do jedzenia.

 

Uzasadnienie sposobu zidentyfikowania świadczenia na potrzeby podatku od towarów i usług

 

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025, poz. 775, z późn. zm., dalej jako: ustawa o VAT) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

 

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się m.in. przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisu art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Dokonując klasyfikacji towaru spożywczego do odpowiedniego grupowania w odpowiedniej klasyfikacji statystycznej należy kierować się następującymi zasadami: ’jeżeli dostawie towaru spożywczego towarzyszą „dodatkowe usługi”, wspomagające (przetwarzające ten produkt), polegające np. na przygotowaniu i podaniu tego towaru do natychmiastowego spożycia, wykonywane przez sprzedającego (placówkę gastronomiczną) – dostawa tego towaru klasyfikowana jest według PKWiU 2015 w grupowaniu 56 – Usługi związane z wyżywieniem; jeżeli towary spożywcze wydawane są w ramach usług restauracyjnych i cateringowych, tj. dostawie towarów towarzyszy szereg usług mających charakter przesądzający (w świadczeniu przeważa element usługowy) – klasyfikacja do PKWiU 2015 w grupowaniu 56 – Usługi związane z wyżywieniem; jeżeli natomiast dostawie towaru spożywczego nie towarzyszą żadne „dodatkowe usługi” wykonywane przez sprzedającego (z wyjątkiem nierozerwalnie związanych z dostawą tych towarów, np. takie jak: umieszczenie towaru na półkach sklepowych, czy wystawienie rachunku) – towar ten klasyfikowany jest według CN.

 

W pierwszej kolejności należy ocenić towary spożywcze wydawane do bezpośredniego spożycia pod kątem zaklasyfikowania ich według PKWiU do grupowania „Usługi związane z wyżywieniem” PKWiU 56. W przedmiotowej sprawie opisanej dostawie towaru towarzyszą usługi wspomagające polegające na jego przygotowaniu i podaniu do natychmiastowego spożycia. Przygotowanie Towaru obejmuje wykorzystanie następujących składników takich jak: (…). Towar zatem nie jest gotowym produktem, lecz jest przygotowywany na miejscu w lokalu, gdzie jest sprzedawany. W konsekwencji świadczenie to stanowi – zdaniem Wnioskodawcy – usługę gastronomiczną mieszczącą się w grupowaniu PKWiU 56 „Usługi związane z wyżywieniem”. Art. 41 ust. 2 ustawy o VAT wskazuje, że dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związanej z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1. Art. 41 ust 12f ustawy o VAT wskazuje, iż: Stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy towarów i świadczenia usług klasyfikowanych według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), z wyłączeniem sprzedaży w zakresie:

1)  napojów innych niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy lub w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie, w tym ich przygotowania i podania;

2)  towarów nieprzetworzonych przez podatnika, innych niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy lub w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie;

3)  posiłków, których składnikiem są towary wskazane jako wyłączone z grupowań wymienionych w poz. 2 i 11 załącznika nr 10 do ustawy.

 

Jak już wcześniej wskazano – dostawa produktu, któremu towarzyszą usługi wspomagające związane z tą dostawą, polegające na przygotowaniu i podaniu tego towaru do bezpośredniego spożycia, winna być zaklasyfikowana do PKWiU 56 – Usługi związane z wyżywieniem.

 

Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU). Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu. Powyższy przepis wskazuje, że niezależnie od tego, jak dana czynność będzie traktowana w świetle przepisów dotyczących podatku od towarów i usług (tj. czy jako dostawa towarów, czy jako świadczenie usług), jeżeli będzie sklasyfikowana w dziale 56 PKWiU z 2015 r. będzie do niej miała zastosowanie stawka tego podatku w wysokości 8% pod warunkiem braku zastosowania wyłączenia wynikającego z art. 41 ust. 12f ustawy.

 

Rozstrzygając kwestię stawki podatku w niniejszej sprawie należy – w ocenie Wnioskodawcy – przeanalizować wyłączenia wskazane w art. 41 ust. 12f ustawy, w szczególności pkt 1, zgodnie z którym stawkę podatku w wysokości 8% stosuje się do dostawy towarów i świadczenia usług klasyfikowanych według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), z wyłączeniem sprzedaży napojów innych niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy lub w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie, w tym ich przygotowania i podania. Zdaniem Wnioskodawcy, w sprawie nie znajdą zastosowania wyłączenia z art. 41 ust. 12f pkt 2 i 3 ustawy, jednakże aby wykluczyć wyłączenie z art. 41 ust. 12f pkt 1 ustawy konieczne jest ustalenie, czy przedmiotowy produkt jest napojem wymienionym w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy lub w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie. Na tym tle należy – w ocenie Wnioskodawcy – ustalić, czy produkty wskazane w załączniku nr 3 i 10 podlegają wyłączeniu przy ocenie prawnej opisywanego stanu faktycznego. W tym celu należy dokonać ich analizy zgodnie Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury scalonej.

 

Zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej Nomenklatura scalona obejmuje:

a.  nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego;

b.  wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane „podpozycjami CN” w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna;

c.   przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przypisy odnoszące się do podpozycji CN.

 

Jednolitemu stosowaniu zarówno Systemu Zharmonizowanego (HS), jak i Nomenklatury scalonej (CN), służą Noty wyjaśniające. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze scalonej podlega regułom zawartym w Ogólnych regułach interpretacji Nomenklatury scalonej zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji i podpozycji z wyłączeniem wszelkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Reguła 1. Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej (ORINS) wskazuje, że tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne. Dla celów prawnych klasyfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury scalonej.

 

Natomiast Reguła 6. Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej (ORINS) stanowi, że klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.

 

Towar należący do asortymentu Spółki nie jest – jej zdaniem – napojem i nie posiada właściwości charakterystycznych dla towarów klasyfikowanych do pozycji CN 2202. Zgodnie bowiem z notami wyjaśniającymi do pozycji CN 2202 wyrażenie „napoje bezalkoholowe” objęte tą pozycją to płyny bezpośrednio nadające się i przeznaczone do spożycia przez ludzi poprzez wypicie, niezależnie od ilości, w jakiej są one wchłaniane, lub od szczególnych celów, w jakich różne rodzaje płynów mogą być spożywane, o ile nie są one objęte inną bardziej szczegółową pozycją. Wnioskodawca podkreśla, iż Towar – w jego ocenie – nie nadaje się do bezpośredniego spożycia poprzez wypicie oraz postać, w jakiej jest podawany Towar (temperatura (…), postać stała, względnie przypominająca pastę) i wyklucza klasyfikację do pozycji CN 2202.

 

Towar należałoby, zdaniem Wnioskodawcy, sklasyfikować do pozycji CN 2105. Zgodnie z tytułem działu 21 Nomenklatury scalonej (CN), dział ten obejmuje: Różne przetwory spożywcze. Z brzmienia pozycji CN 2105 wynika, że obejmuje ona: Lody i pozostałe lody jadalne, nawet zawierające kakao. Noty wyjaśniające do pozycji CN 2105 stanowią, że: Niniejsza pozycja obejmuje lody zazwyczaj przygotowywane na bazie mleka lub śmietanki i pozostałe lody jadalne (np. sorbet, lizaki lodowe), nawet zawierające kakao w każdej proporcji. Ponadto w Notach wyjaśniających zostało wskazane, iż „lody śmietankowe i pozostałe lody jadalne” oznacza przetwory spożywcze, nawet pakowane do sprzedaży detalicznej, nawet zawierające kakao lub czekoladę (nawet jako polewę), które występują w stanie stałym lub przypominającym pastę, będącym wynikiem zamrożenia i które są przeznaczone do spożycia w tej postaci. Podstawową właściwością tych produktów jest to, ze powracają one do stanu ciekłego lub półciekłego, w temperaturze otoczenia zbliżonej do 0°C. Natomiast przetwory, które pomimo posiadania zewnętrznych cech lodów jadalnych, nie posiadają podstawowych ich właściwości opisanych powyżej, objęte są odpowiednio pozycją 1806, 1901 lub 2106.

 

Wyroby objęte pozycją CN 2105 posiadają wiele różnych nazw (lody wodne, lody śmietankowe, lody cassate, lody neapolitańskie itp.) i są dostarczane w różnych postaciach; mogą one zawierać kakao lub czekoladę, cukier, tłuszcz roślinny lub tłuszcz mleka, mleko (nawet odtłuszczone), owoce, stabilizatory, substancje smakowo-zapachowe, barwiące itp. Sumaryczna zawartość tych tłuszczów nie przekracza na ogół 15% masy końcowego wyrobu. Jednak pewne wyroby specjalne, do produkcji których użyto dużej ilości śmietany, mogą zawierać około 20% masy tłuszczu ogółem. Do produkcji niektórych lodów jadalnych surowce są napowietrzane w celu zwiększenia objętości finalnego produktu (pęcznienie). Jedynie wyroby zawierające ziarna kakao, pastę kakaową lub proszek kakaowy są uważane za zawierające kakao w rozumieniu podpozycji 2105 00.

 

Towar objęty wnioskiem o WIS zawiera (…). Produkty takie jak (…) dodawane są wyłącznie dla walorów smakowych. Towar nie jest wydawany w formie płynnej z uwagi na temperaturę, w której pozostaje podczas jego wydania do konsumpcji (…). Niniejsze przesądza – zdaniem Wnioskodawcy – o tym, iż Towar nie może z naturalnych przyczyn fizykochemicznych przybrać formy płynnej/ciekłej. Towar przyjmuje formę ciekłą lub półciekłą w temperaturze otoczenia zbliżonej do (…). (…). W tym miejscu należy zwrócić uwagę na wydawane decyzje WIT, w których zostało wskazane, iż Towary składające z takich produktów jak kefir, mleko, cukier, gdzie sumaryczna zawartość tłuszczu wynosi mniej niż 15% ogółem oraz towar końcowy podawany jest w temperaturze poniżej 0 stopni Celsjusza należy zakwalifikować do pozycji CN 2105. Przykładowo w decyzji WIT o numerze (…) zostało wskazane: „(…)”.

 

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wnioskodawcy, przygotowanie i sprzedaż w lokalu towaru o nazwie „(…)” stanowi usługę gastronomiczną, którą należy opodatkować stawką VAT w wysokości 8%, zgodnie z art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12f ustawy o VAT. Towar Spółki nie stanowi – w jej ocenie – napoju, o którym mowa w art. 41 ust. 12f pkt 1. Jego dominującym składnikiem są (…), natomiast (…) występuje jedynie w ilości śladowej nadającej smak i aromat. Tym samym – zdaniem Wnioskodawcy – dla Spółki nie znajdzie wyłączenie wskazane w art. 41 ust. 12f pkt 1. Towar – w ocenie Wnioskodawcy – powinien zostać zaklasyfikowany do pozycji CN 2105 jako deser lodowy z uwagi na to, iż spełnia on warunki/przesłanki do uznania go jako deser lodowy/lody. W tym też zakresie – zdaniem Wnioskodawcy – nie będzie miało miejsca wyłączenie w zastosowaniu 8% stawki VAT wskazane w art. 41 ust 12f ustawy o VAT.

 

(…).

W piśmie z dnia 15 stycznia 2026 r. Wnioskodawca – w odpowiedzi na pytania tut. organu zawarte w wezwaniu z dnia 9 stycznia 2026 r., znak 0112-KDSL2-2.440.534.2025.2.IH (wezwanie II) – udzielił następujących informacji:

 

Pytanie 1. Jednoznaczne wskazanie nazwy handlowej gotowego produktu.

W opisie sprawy Wnioskodawca posługuje się nazwą „(…)”, natomiast w (…) wskazana została nazwa „(…)”.

Odpowiedź: Spółka wskazuje, iż nazwa handlowa gotowego produktu będącego przedmiotem wniosku o WIS to „(…)”.

 

Pytanie 2. Podanie składu surowcowego do 100% wszystkich składników występujących w gotowym produkcie, wraz ze wskazaniem dokładnej procentowej zawartości każdego z tych składników.

Należy zauważyć, że udział składników w produkcie powinien wskazywać określoną wartość bez przybliżeń i przedziałów (skład musi być czytelny i jednoznaczny).

Odpowiedź: Wnioskodawca (…) wskazuje skład surowcowy do 100% wszystkich składników występujących w gotowym produkcie, wraz ze wskazaniem dokładnej procentowej zawartości każdego z tych składników.

(…)

 

Pytanie 3. Jednoznaczne wskazanie, czy produkt jest przygotowywany na zapleczu kuchennym restauracji przez personel Wnioskodawcy? Jeśli nie, to przez kogo jest on przygotowywany?

Odpowiedź: Spółka wskazuje, iż Produkt jest przygotowywany na zapleczu kuchennym przez personel Wnioskodawcy.

 

Pytanie 4. Czy personel doradza klientowi przy sprzedaży (wyborze produktu)?

Odpowiedź: Wnioskodawca wskazuje, iż personel Wnioskodawcy doradza klientom przy sprzedaży (wyborze produktu), jak przy sprzedaży (wyborze) wszystkich innych produktów oferowanych przez Wnioskodawcę.

 

Pytanie 5. Czy personel informuje klienta o oferowanych produktach?

Odpowiedź: Personel Wnioskodawcy informuje klienta o oferowanych produktach i aktualnych kampaniach produktowych.

 

Pytanie 6. W związku ze wskazaniem w opisie sprawy, że „Prowadzone przez Spółkę restauracje są wyodrębnionymi lokalami, posiadającymi dostosowane zaplecze kuchenne oraz odpowiednią infrastrukturę potrzebną do bezpośredniego spożycia posiłku (stoliki z krzesłami, toalety, itp.) (…)” należy wskazać, czy:

a)  personel podaje gotowy produkt do stolika? Jeśli nie, to należy wskazać, w jaki sposób produkt jest wydawany klientowi?

b)  personel sprząta naczynia, itp. ze stolika?

Odpowiedź:

a)  Wnioskodawca wskazuje, iż Produkt może być spożywany na miejscu lub wydany na wynos. Produkt przeznaczony do spożycia na miejscu jest wydawany klientowi na tacy. Przy zamówieniach na wynos produkt podany jest w papierowym nosidełku na napoje albo do ręki. W przypadku zamówień realizowanych w formie dostawy zapakowany jest dodatkowo w papierową torbę.

b)  Wnioskodawca precyzuje, iż z reguły klient sam odnosi śmieci do śmietnika znajdującego się w restauracji. Jeśli zostawi je na stoliku, to personel Wnioskodawcy niezwłocznie je wyrzuca. Po każdym kliencie personel Wnioskodawcy również czyści stolik, myje z zabrudzeń i pozostałości.

 

Pytanie 7. Czy w związku ze sprzedażą produktu personel wykonuje inne niż wskazane wyżej czynności? Jeżeli tak, to należy wskazać, jakie to czynności.

Odpowiedź: Wnioskodawca dodaje, iż w związku ze sprzedażą produktu personel zajmuje się również przygotowaniem Produktu, jego zapakowaniem, wydaniem oraz posprzątaniem stolika.

 

Ponadto, w piśmie z dnia 23 stycznia 2026 r., będącym odpowiedzią na wezwanie z dnia 16 stycznia 2026 r., znak 0112-KDSL2-2.440.534.2025.3.IH (wezwanie III), Wnioskodawca jednoznacznie potwierdził, że przedmiotem złożonego wniosku jest świadczenie polegające na przygotowaniu i podaniu Towaru „(…)” w miejscu sprzedaży, tj. w lokalu (do spożycia na miejscu).

 

W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, postanowieniem z dnia 28 stycznia 2026 r., znak 0112-KDSL2-2.440.534.2025.4.IH, tutejszy organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone Wnioskodawcy w dniu 2 lutego 2026 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Wnioskodawca nie skorzystał.

 

Uzasadnienie sposobu zidentyfikowania świadczenia na potrzeby podatku od towarów i usług

 

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

 

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

 

W świetle przepisu art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Uwzględniając zatem powyższe przepisy w pierwszej kolejności należy ustalić, czy w przypadku sprzedaży produktu „(…)”, w okolicznościach wskazanych we wniosku, mamy do czynienia ze sprzedażą towaru, czy też usługą w rozumieniu ustawy. W tym celu należy posiłkować się orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), który w licznych wyrokach odniósł się do kwestii klasyfikacji czynności jako świadczenia usług, czy dostawy towarów.

 

Jak wskazał TSUE w wyroku z dnia 27 października 2005 r., nr C-41/04, w sprawie Levob Verzekeringen i OV Bank (pkt 19) (ECLI:EU:C:2005:649) oraz wyroku z dnia 29 marca 2007 r., nr C-111/05 w sprawie Aktiebolaget NN (pkt 21) (ECLI:EU:C:2007:195), w przypadku gdy transakcja składa się z szeregu świadczeń i czynności, należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia, po pierwsze czy chodzi o dwa, czy więcej świadczeń odrębnych, czy też o świadczenie jednolite, a po drugie, czy w tym ostatnim przypadku owo jednolite świadczenie należy zakwalifikować jako dostawę towarów, czy jako świadczenie usług.

 

Natomiast w wyroku z dnia 10 marca 2005 r., nr C-491/03 w sprawie Ottmar Hermann (pkt 22) (ECLI:EU:C:2005:157), TSUE wskazał, że: „Ponieważ sprzedaży jakiegoś towaru zawsze towarzyszy świadczenie jakiejś minimalnej usługi (takiej jak wyłożenie towarów na stoiskach, wydanie faktury, itd.), jedynie usługi inne niż te, które towarzyszą nieodłącznie sprzedaży jakiegoś towaru, mogą być wzięte pod uwagę przy ocenie udziału świadczenia usług w odniesieniu do całości złożonej czynności, obejmującej również dostawę jakiegoś towaru”.

 

Zatem tylko usługi odrębne od usług nierozerwalnie związanych ze sprzedażą towarów można brać pod uwagę w celu określenia udziału świadczenia usług w świadczeniu złożonym, obejmującym również dostawę towarów.

 

W wyroku z dnia 2 maja 1996 r., nr C-231/94 w sprawie Faaborg-Gelting Linien (ECLI:EU:C:1996:184) w pkt 14 TSUE orzekł, że działalność restauracyjną charakteryzuje szereg elementów i czynności, wśród których dostawa żywności jest tylko jedną ze składowych i gdzie zdecydowanie przeważają usługi. Świadczenie takie należy zatem uznać za świadczenie usług, o którym mowa w art. 6 ust. 1 szóstej dyrektywy. Odwrotnie jest natomiast, gdy transakcja dotyczy artykułów żywnościowych na wynos i nie wiąże się ze świadczeniem usług służących organizacji konsumpcji na miejscu w odpowiednich warunkach. Stąd w odniesieniu do działalności restauracyjnej prowadzonej na promie TSUE podkreślił, że sprzedaż gotowych artykułów żywnościowych i napojów do spożycia na miejscu jest wynikiem świadczenia szeregu usług, od przygotowania posiłku do jego podania, i że wiąże się z zapewnieniem klientom infrastruktury obejmującej salę jadalną z pomieszczeniami przyległymi (szatnia itd.) oraz meble i nakrycia. W niektórych przypadkach osoby fizyczne, które zawodowo realizują świadczenia wchodzące w skład działalności restauracyjnej, nakrywają do stołu, służą poradą klientom i udzielają im wyjaśnień w przedmiocie oferowanych artykułów żywnościowych i napojów, podają te produkty do stołu i wreszcie sprzątają stoły po konsumpcji (pkt 13 tego wyroku).

 

Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.3.2011, str. 1, z późn. zm.) – usługi restauracyjne i cateringowe oznaczają usługi polegające na dostarczaniu gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo żywności i napojów, przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wraz z odpowiednimi usługami wspomagającymi pozwalającymi na ich natychmiastowe spożycie. Dostarczanie żywności lub napojów lub żywności i napojów stanowi jedynie element większej całości, w której muszą przeważać usługi. Usługi restauracyjne polegają na świadczeniu takich usług w lokalu należącym do usługodawcy, podczas gdy usługi cateringowe polegają na świadczeniu takich usług poza lokalem usługodawcy.

 

Natomiast w wyroku z dnia 22 kwietnia 2021 r. w sprawie C-703/19 (ECLI:EU:C:2021:377) TSUE wyjaśnił jak w świetle dyrektywy oraz rozporządzenia wykonawczego 282/11 należy właściwie rozumieć pojęcia „usługa restauracyjna i cateringowa” czy też dostawa „towarów spożywczych”. Istotą tego wyroku jest wyjaśnienie, że tzw. infrastruktura materialna (stoliki, krzesła, sztućce, toaleta) i ludzka (obsługa kelnerska, barmańska) dostępna w lokalach gastronomicznych ma znaczenie dla ustalenia czy mamy do czynienia z towarem, czy z usługą. Jednak kwestia ta nie jest decydująca z punktu widzenia określenia stawki podatku VAT, której wysokość jest rezultatem podporządkowania świadczenia do odpowiedniej pozycji właściwej klasyfikacji.

 

Zatem ustalenie, czy świadczenie należy zakwalifikować jako dostawę towarów, czy jako świadczenie usług, wymaga wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności, w jakich następuje transakcja, w celu określenia jej elementów charakterystycznych i dominujących. Element dominujący określa się z punktu widzenia przeciętnego konsumenta oraz z uwzględnieniem – w ramach całościowej oceny – wagi jakościowej (a nie tylko ilościowej) elementów świadczenia usług w stosunku do elementów dostawy towarów.

 

Sprzedaży towaru zawsze towarzyszy minimalny zakres świadczonych usług, takich jak umieszczenie towaru na półkach sklepowych czy wystawienie rachunku, w związku z czym tylko usługi odrębne od usług nierozerwalnie związanych ze sprzedażą towarów można brać pod uwagę w celu określenia udziału świadczenia usług w świadczeniu złożonym, obejmującym również dostawę towarów.

 

Z kolei działalność restauracyjną charakteryzuje wiele elementów i czynności, wśród których dostawa gotowej żywności i napojów przeznaczonych do spożycia przez ludzi jest tylko jedną ze składowych i gdzie zdecydowanie przeważają usługi.

 

Ustalenie, z jaką kategorią świadczenia gastronomicznego mamy do czynienia, zależy od wielu zmiennych. Nie jest nią jedynie wola konsumenta skorzystania z infrastruktury lokalu, ale całokształt „otoczenia”, okoliczności towarzyszących danemu świadczeniu.

 

Z opisu sprawy wynika, że produkt będący przedmiotem wniosku – „(…)” – sprzedawany jest w restauracjach Wnioskodawcy, które są wyodrębnionymi lokalami, posiadającymi oprócz dostosowanego zaplecza kuchennego również odpowiednią infrastrukturę potrzebną do bezpośredniego spożycia posiłku (stoliki z krzesłami, toalety, itp.). Produkt przygotowywany jest przez personel Wnioskodawcy na zapleczu kuchennym, a jego proces przygotowania przebiega w następujący sposób: (…). (…). Produkt jest wydawany klientowi na tacy. „(…)” może być modyfikowany na życzenie klienta. Klienci mają możliwość złożenia zamówienia zarówno bezpośrednio przy kasie/ladzie u sprzedawcy, jak i przy pomocy tzw. express-kiosków, tj. interaktywnych wyświetlaczy połączonych z systemem sprzedaży oraz kasami rejestrującymi, znajdujących się na terenie restauracji. Personel Wnioskodawcy doradza klientom przy sprzedaży (wyborze produktu), jak przy sprzedaży (wyborze) wszystkich innych produktów oferowanych przez Wnioskodawcę oraz informuje klienta o oferowanych produktach i aktualnych kampaniach produktowych. Z reguły klient sam odnosi śmieci do śmietnika znajdującego się w restauracji. Jeśli zostawi je na stoliku, to personel Wnioskodawcy niezwłocznie je wyrzuca. Po każdym kliencie personel Wnioskodawcy również czyści stolik, myje z zabrudzeń i pozostałości.

 

Z przedstawionych przez Wnioskodawcę informacji wynika, że sprzedaży produktu „(…)” nie towarzyszą usługi przesądzające, że mamy do czynienia z usługą restauracyjną. W analizowanym przypadku nie występują bowiem usługi charakterystyczne dla działalności restauracyjnej, takie jak: zamawianie posiłku przy stoliku u kelnera, nakrywanie do stołu czy podawanie produktów do stolika, które w takiej sytuacji miałyby przeważające znaczenie. Infrastruktura materialna i ludzka jaka towarzyszy wydawaniu przedmiotowego produktu nie przemawia za tym, by uznać świadczenie, które jest przedmiotem niniejszej sprawy, za usługę restauracyjną. 

 

Mając na uwadze powyższą analizę oraz opis podany przez Wnioskodawcę należy stwierdzić, że – dla celów stosowania podatku od towarów i usług – sprzedaż produktu „(…)”, przygotowywanego i podawanego w miejscu sprzedaży, tj. w lokalu (do spożycia na miejscu), należy uznać za dostawę towaru.

 

Uzasadnienie klasyfikacji towaru

 

W myśl art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

 

Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług do dnia 31 grudnia 2027 r. – na podstawie § 2 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2025 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2025 r., poz. 1829) – należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. poz. 1676, z 2017 r. poz. 2453, z 2018 r. poz. 2440, z 2019 r. poz. 2554 oraz z 2020 r. poz. 556).

 

Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.

 

Symbole statystyczne i Nomenklatura scalona wykorzystywane w ustawie służą wyłącznie stosowaniu odpowiednich przepisów, w tym określeniu właściwej stawki podatku od towarów i usług. Nie przesądzają natomiast o tym, czy w świetle przepisów ustawy mamy do czynienia z towarem lub też usługą.

 

Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z:

-     niniejszych zasad metodycznych,

-     uwag do poszczególnych sekcji,

-     schematu klasyfikacji.

 

Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje:

-     symbole grupowań,

-     nazwy grupowań.

 

W sekcji I PKWiU zawarty jest m.in. dział 56 „Usługi związane z wyżywieniem”.

 

W przypadku towarów spożywczych w pierwszej kolejności należy wykluczyć możliwość ich klasyfikacji do działu 56 w PKWiU 2015. Dopiero gdy okaże się, że przedmiot wniosku o wydanie WIS nie może być zaklasyfikowany do tego działu, należy przejść do jego sklasyfikowania według Nomenklatury scalonej albo PKWiU. Końcowym etapem w procesie ustalania stawki podatku dla towaru w ramach WIS jest weryfikacja czy tak sklasyfikowany towar mieści się w jednej z pozycji załącznika nr 3 bądź nr 10 do ustawy.

 

Tutejszy organ ponownie wskazuje, że klasyfikacja towaru według Nomenklatury scalonej ma miejsce, jeśli sprzedawanym towarom spożywczym nie towarzyszą żadne usługi wykonywane przez sprzedającego, przetwarzające ten towar (z wyjątkiem nierozerwalnie związanych z dostawą tych towarów, np. wystawienie rachunku, umieszczenie towaru na półkach).

 

Klasyfikacja świadczenia do grupowania 56 w PKWiU 2015 ma zasadniczo miejsce jeśli:

·      dostawie towarów spożywczych towarzyszą „usługi (czynności) dodatkowe” wspomagające, wykonywane przez podatnika, nadające temu towarowi cechy umożliwiające natychmiastowe (bezpośrednie) spożycie, które to usługi nie mają jednak charakteru przeważającego, lecz podporządkowany (tracąc tym samym swą odrębność);

·      towary spożywcze są wydawane w ramach usług restauracyjnych i cateringowych, tj. dostawie towarów towarzyszy szereg usług (czynności) mających charakter przesądzający (w świadczeniu przeważa element usługowy).

 

Wspólnym mianownikiem towarów i usług zaliczanych do grupowania 56 w PKWiU 2015 są zatem elementy usługowe, które mają na celu przygotowanie towaru do natychmiastowego (bezpośredniego) spożycia.

 

Zgodnie z Wyjaśnieniami do PKWiU 2015 dział 56 „Usługi związane z wyżywieniem” obejmuje:

·      usługi związane z zapewnianiem pełnego wyżywienia przeznaczonego do bezpośredniej konsumpcji w restauracjach, włączając restauracje samoobsługowe i oferujące posiłki „na wynos”, z lub bez miejsc do siedzenia.

 

Przy czym nie jest istotny rodzaj obiektu serwującego posiłki, ale fakt, że są one przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji.

 

Natomiast klasa 56.10 „Usługi restauracji i pozostałych placówek gastronomicznych” obejmuje:

·      usługi przygotowywania i podawania posiłków gościom siedzącym przy stołach lub gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, bez względu na to czy spożywają oni przygotowywane posiłki na miejscu, biorą je na wynos czy są im dostarczane w miejsce przez nich wyznaczone.

 

Z kolei grupowanie 56.10.19.0 „Pozostałe usługi podawania posiłków” obejmuje:

·      pozostałe usługi związane z podawaniem przygotowywanych posiłków i napojów świadczone przez punkty zazwyczaj nieposiadające miejsc do siedzenia ani obsługi kelnerskiej, takie jak: bufety, punkty sprzedaży frytek i ryb, kioski z gotową żywnością, punkty sprzedaży posiłków na wynos,

·      sprzedaż z automatów żywności przygotowywanej na miejscu,

·      usługi lodziarni i ciastkarni,

·      usługi ruchomych placówek gastronomicznych, przygotowujących żywność i napoje do bezpośredniej konsumpcji.

 

Mając na uwadze powyższe wskazania klasyfikacyjne, należy podkreślić, że w celu zaklasyfikowania środka spożywczego do działu 56 PKWiU 2015 konieczne jest zidentyfikowanie takich czynności podatnika, które składają się na przygotowanie i podanie oferowanego posiłku do bezpośredniej i natychmiastowej konsumpcji. Swoistym aspektem kategorii środków spożywczych klasyfikowanych do działu 56 jest to, że są one przygotowane i podane do bezpośredniej i natychmiastowej konsumpcji (co nie oznacza, że musi ona nastąpić zaraz na miejscu zakupu).

 

W przedmiotowej sprawie, produkt będący przedmiotem wniosku – „(…)” – sprzedawany jest w restauracjach Wnioskodawcy, które są wyodrębnionymi lokalami, posiadającymi oprócz dostosowanego zaplecza kuchennego również odpowiednią infrastrukturę potrzebną do bezpośredniego spożycia posiłku (stoliki z krzesłami, toalety, itp.). Produkt przygotowywany jest przez personel Wnioskodawcy na zapleczu kuchennym, a jego proces przygotowania przebiega w następujący sposób: (…). (…). Produkt jest wydawany klientowi na tacy. „(…)” może być modyfikowany na życzenie klienta. Klienci mają możliwość złożenia zamówienia zarówno bezpośrednio przy kasie/ladzie u sprzedawcy, jak i przy pomocy tzw. express-kiosków, tj. interaktywnych wyświetlaczy połączonych z systemem sprzedaży oraz kasami rejestrującymi, znajdujących się na terenie restauracji. Personel Wnioskodawcy doradza klientom przy sprzedaży (wyborze produktu), jak przy sprzedaży (wyborze) wszystkich innych produktów oferowanych przez Wnioskodawcę oraz informuje klienta o oferowanych produktach i aktualnych kampaniach produktowych. Z reguły klient sam odnosi śmieci do śmietnika znajdującego się w restauracji. Jeśli zostawi je na stoliku, to personel Wnioskodawcy niezwłocznie je wyrzuca. Po każdym kliencie personel Wnioskodawcy również czyści stolik, myje z zabrudzeń i pozostałości.

 

Opisanej dostawie produktu „(…)” (towaru spożywczego) – towarzyszą usługi wspomagające (nie mające charakteru dominującego) polegające na: doradzaniu klientowi przy wyborze produktu, przygotowaniu produktu przez pracowników Wnioskodawcy na zapleczu kuchennym restauracji, wydaniu produktu klientowi na tacy, udostępnieniu odpowiedniej infrastruktury (stolika, krzeseł, toalety) oraz czyszczeniu stolika, myciu go z zabrudzeń i pozostałości po spożyciu przez klienta produktu (przy czym klient sam odnosi śmieci do śmietnika znajdującego się w restauracji; jedynie w przypadku, gdy zostawi je na stoliku, to personel Wnioskodawcy niezwłocznie je wyrzuca). Zatem dostawa takiego towaru nie może być klasyfikowana jako towar według kodu Nomenklatury scalonej, ponieważ do tego grupowania klasyfikuje się towary, którym nie towarzyszą żadne usługi wspomagające ich wydanie do natychmiastowego spożycia, a tym samym towary, które nie podlegają klasyfikacji do PKWiU 56. Mimo że wydaniu produktu towarzyszą czynności o charakterze usługowym, to nie mają one jednak charakteru przeważającego nad dostawą towaru. Tego rodzaju czynności najtrafniej można nazwać „usługami wspomagającymi”, które ze względu na swój charakter nie dominują nad dostawą towaru.

 

Jak wskazano powyżej, do dokonania właściwej klasyfikacji istotne jest, że tak przygotowany produkt (towar spożywczy) przeznaczony jest do bezpośredniej konsumpcji i klient może go spożyć bez jakiegokolwiek dodatkowego przygotowania.

 

Zatem, w przedmiotowej sprawie, dostawie towaru – produktu „(…)”, przygotowywanego i podawanego w miejscu sprzedaży, tj. w lokalu (do spożycia na miejscu), towarzyszą „dodatkowe usługi” wspomagające, polegające na doradzaniu klientowi przy wyborze produktu, przygotowaniu produktu przez pracowników Wnioskodawcy na zapleczu kuchennym restauracji, wydaniu produktu klientowi na tacy, udostępnieniu odpowiedniej infrastruktury (stolika, krzeseł, toalety) oraz czyszczeniu stolika, myciu go z zabrudzeń i pozostałości po spożyciu przez klienta produktu (przy czym klient sam odnosi śmieci do śmietnika znajdującego się w restauracji; jedynie w przypadku, gdy zostawi je na stoliku, to personel Wnioskodawcy niezwłocznie je wyrzuca).

 

Wobec powyższego, dostawę wyżej opisanego towaru spożywczego, któremu towarzyszą wyłącznie usługi wspomagające jego dostawę, należy uznać za dostawę towaru sklasyfikowaną do PKWiU 56 „Usługi związane z wyżywieniem”, przy czym – przyporządkowanie danego towaru spożywczego do ww. grupowania PKWiU 56 nie zmienia charakteru tego świadczenia jako towaru w świetle ustawy.

 

Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług

 

Jak stanowi art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

 

Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.

 

Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r., poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:

1)  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;

2)  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%;

3)  stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;

4)  stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.

 

Stosownie do art. 41 ust. 12f ustawy, stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy towarów i świadczenia usług klasyfikowanych według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), z wyłączeniem sprzedaży w zakresie:

1)  napojów innych niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy lub w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie, w tym ich przygotowania i podania;

2)  towarów nieprzetworzonych przez podatnika, innych niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy lub w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie;

3)  posiłków, których składnikiem są towary wskazane jako wyłączone z grupowań wymienionych w poz. 2 i 11 załącznika nr 10 do ustawy.

Powyższy przepis wskazuje, że niezależnie od tego, jak dana czynność będzie traktowana w świetle przepisów dotyczących podatku od towarów i usług (tj. czy jako dostawa towarów, czy jako świadczenie usług), jeżeli będzie sklasyfikowana w dziale 56 PKWiU z 2015 r. będzie do niej miała zastosowanie stawka tego podatku w wysokości 8% (pod warunkiem braku wyłączenia wynikającego z art. 41 ust. 12f ustawy).

 

Jak już wcześniej wskazano dostawa towaru – produktu „(…)” – klasyfikowana jest według PKWiU 2015 w grupowaniu 56 – „Usługi związane z wyżywieniem”.

 

Rozstrzygając kwestię stawki podatku należy przeanalizować wyłączenia wskazane w art. 41 ust. 12f ustawy w odniesieniu do towaru, którego dotyczy wniosek.

 

W przedmiotowej sprawie nie mamy z pewnością do czynienia z towarem nieprzetworzonym – produkt „(…)” przygotowywany jest przez personel Wnioskodawcy na zapleczu kuchennym restauracji. Ponadto, w składzie ww. produktu nie ma towarów wskazanych jako wyłączone z grupowań wymienionych w poz. 2 i 11 załącznika nr 10 do ustawy. Zatem, wyłączenia wskazane w art. 41 ust. 12f w pkt 2 i 3 ustawy nie mają zastosowania do produktu będącego przedmiotem niniejszej WIS.

 

W odniesieniu natomiast do wyłączenia wskazanego w art. 41 ust. 12f pkt 1 ustawy należy wskazać, co następuje.

 

W opisie sprawy Wnioskodawca wskazał, że jego zdaniem „nie znajdzie zastosowania wyłączenie wskazane w art. 41 ust. 12f pkt 1 ustawy o VAT. W ocenie Spółki Towar – (…) nie nadaje się do wypicia po przygotowaniu i wydaniu klientowi. Nadaje się natomiast ze względu na stan skupienia i temperaturę (…) do jedzenia. (…). Towar należący do asortymentu Spółki nie jest napojem nie posiada właściwości charakterystycznych dla towarów klasyfikowanych do pozycji CN 2202. (…) Wnioskodawca podkreśla, iż Towar nie nadaje się do bezpośredniego spożycia poprzez wypicie oraz postać w jakiej jest podawany Towar (temperatura (…), postać stała, względnie przypominająca pastę) i wyklucza klasyfikację do pozycji CN 2202. Towar należałoby, zdaniem Wnioskodawcy, sklasyfikować do pozycji CN 2105”.

 

Zgodnie zatem z tytułem działu 21 Nomenklatury scalonej, dział ten obejmuje „Różne przetwory spożywcze”. Natomiast pozycja 2105 zawiera „Lody i pozostałe lody jadalne, nawet zawierające kakao”.

 

Noty wyjaśniające do HS do ww. pozycji wskazują, że „Niniejsza pozycja obejmuje lody zazwyczaj przygotowywane na bazie mleka lub śmietanki i pozostałe lody jadalne (np. sorbet, lizaki lodowe), nawet zawierające kakao w każdej proporcji. Jednakże niniejsza pozycja nie obejmuje mieszanek i baz do produkcji lodów, które klasyfikowane są według ich zasadniczych składników (np. pozycja 1806, 1901 lub 2106)”.

 

W tym miejscu należy wyjaśnić, że przedmiotowy produkt – „(…)” nie może być klasyfikowany – jak wskazuje Wnioskodawca – do pozycji CN 2105 z uwagi na to, że nie jest on lodem; co prawda w jego skład wchodzą (…), lecz są one tylko jednym ze składników, które są używane do produkcji ww. produktu, obok (…). Ponadto, celem klienta nie jest zakup lodów, lecz shake’a.

 

Z kolei zgodnie z tytułem działu 22 Nomenklatury scalonej, dział ten obejmuje „Napoje bezalkoholowe, alkoholowe i ocet”.

 

Pozycja CN 2202 obejmuje: „Wody, włącznie z wodami mineralnymi i wodami gazowanymi, zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego, lub wody aromatyzowane i pozostałe napoje bezalkoholowe, z wyłączeniem soków owocowych i warzywnych, objętych pozycją 2009”.

 

Jeśli chodzi o napoje bezalkoholowe, to Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej (Dz. Urz. UE C 327 z dnia 17.09.2018 r.) precyzują zakres pozycji 2202. Zgodnie z tymi Notami napoje bezalkoholowe objęte tą pozycją, to płyny bezpośrednio nadające się i przeznaczone do spożycia przez ludzi poprzez wypicie, niezależnie od ilości, w jakiej są one wchłaniane, lub od szczególnych celów, w jakich różne rodzaje płynów mogą być spożywane, o ile nie są one objęte inną bardziej szczegółową pozycją. Czysto subiektywne, zmienne czynniki, takie jak sposób, w jaki takie napoje są przyjmowane, lub cel, w jakim są one spożywane, np. w celu ugaszenia pragnienia lub poprawy zdrowia, nie mają znaczenia przy ich klasyfikacji (zob. wyrok TSUE w sprawie 114/80).

 

Zgodnie z brzmieniem Not do CN 2202, „Niniejsza pozycja obejmuje napoje bezalkoholowe zdefiniowane w uwadze 3 do niniejszego działu, nie objęte innymi pozycjami, a w szczególności pozycją 2009 lub 2201.

 

Zgodnie z brzmieniem Not do CN 2202, pozycja ta obejmuje grupowanie 2202 99 – pozostałe. Uwaga (C) Pozostałe napoje bezalkoholowe, z wyjątkiem soków owocowych lub warzywnych objętych pozycją 2009 obejmuje m.in. (C.2) „Niektóre inne napoje przygotowane do bezpośredniego spożycia, np. na bazie mleka i kakao”.

 

Co prawda produkt  „(…)” – jak wskazuje Wnioskodawca – nie nadaje się do wypicia zaraz po przygotowaniu i wydaniu klientowi ze względu na stan skupienia (postać stała, względnie przypominająca pastę) i temperaturę (…), jednak tut. organ zauważa, że w temperaturze otoczenia zbliżonej do (…) produkt ten przyjmuje formę ciekłą lub półciekłą. Zatem w niedługim czasie po wydaniu przedmiotowy produkt przyjmuje formę ciekłą/półciekłą. Warto zaznaczyć, że naturalną rzeczą jest, iż niektóre produkty nie mogą być spożywane bezpośrednio po ich otrzymaniu i by mogły być skonsumowane, wymagane jest odczekanie jakiegoś czasu, np. wypicie gorącej kawy bezpośrednio po otrzymaniu, bez poczekania aż ostygnie, grozi poparzeniem. Z kolei aby wypić herbatę, konieczne jest zaczekanie, aż się ona zaparzy – proces ten trwa zwykle klika minut od momentu jej otrzymania. Zatem oba te napoje nie nadają się do wypicia tuż „po przygotowaniu i wydaniu klientowi”.

 

(…).

 

Co więcej, zgodnie z definicją podawaną przez Słownik Języka Polskiego PWN, „shake” to „koktajl z mleka zmiksowanego z lodami, owocami, czekoladą itp.” (https://sjp.pwn.pl/sjp/shake;2575358.html). Z kolei zgodnie z definicją zawartą w Wielkim Słowniku Języka Polskiego, słowo „szejk” oznacza „koktajl – napój mleczny” (https://wsjp.pl/haslo/podglad/25248/szejk/5113568/napoj).

 

Biorąc pod uwagę powyższe – w ocenie tut. organu – produkt „(…)” przeznaczony jest do spożycia przez ludzi poprzez wypicie, tzn. jest napojem.

 

Co istotne, produkt będący przedmiotem wniosku – jak wskazał Wnioskodawca – zawiera w swoim składzie (…).

 

Uwzględniając powyższe, przedmiotowy towar – „(…)” spełnia kryteria i posiada właściwości dla towarów objętych pozycją CN 2202.

 

Zauważyć należy, że wśród towarów – na podstawie załącznika nr 3 do ustawy – objętych stawką VAT w wysokości 8%, nie zostały wymienione towary sklasyfikowane do CN 2202. Natomiast w załączniku nr 10 do ustawy, stanowiącym „Wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 5%”, w poz. 17 wskazano CN ex 2202 – „Wody, włącznie z wodami mineralnymi i wodami gazowanymi, zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego, lub wody aromatyzowane i pozostałe napoje bezalkoholowe, z wyłączeniem soków owocowych i warzywnych, objętych pozycją CN 2009 – wyłącznie produkty:

1)  jogurty, maślanki, kefiry, mleko nieobjęte działem CN 04 – z wyłączeniem produktów zawierających kawę oraz jej ekstrakty, esencje lub koncentraty,

2)  napoje bezalkoholowe, w których udział masowy soku owocowego, warzywnego lub owocowo-warzywnego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego,

3)  preparaty do początkowego żywienia niemowląt, w tym mleko początkowe, preparaty do dalszego żywienia niemowląt, w tym mleko następne, mleko i mleko modyfikowane dla dzieci, o których mowa w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia,

4)  niezawierające produktów objętych pozycjami od CN 0401 do CN 0404 lub tłuszczu uzyskanego z produktów objętych pozycjami od CN 0401 do CN 0404:

    a)  napoje na bazie soi o zawartości białka 2,8% masy lub większej (CN 2202 99 11),

    b)  napoje na bazie soi o zawartości białka mniejszej niż 2,8% masy; napoje na bazie orzechów objętych działem CN 08, zbóż objętych działem CN 10 lub nasion objętych działem CN 12 (CN 2202 99 15)”.

 

W świetle art. 2 pkt 30 ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: ex – rozumie się przez to zakres towarów i usług węższy niż określony odpowiednio w danym dziale, pozycji, podpozycji lub kodzie Nomenklatury scalonej (CN) lub danym grupowaniu klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej.

 

Zatem umieszczenie ww. oznaczenia przy konkretnym dziale, pozycji, podpozycji lub kodzie Nomenklatury scalonej (CN) ma na celu zawężenie stosowania obniżonej stawki podatku tylko do towarów należących do wymienionego działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN), spełniających określone warunki sprecyzowane przez ustawodawcę w rubryce „Nazwa towaru lub usługi (grupy towarów lub usług)”.

 

W odniesieniu do „(…)” ponownie należy wskazać, że mamy tutaj do czynienia z napojem zawierającym (…). Jednakże, w związku z tym, że w składzie przedmiotowego towaru znajduje się (…), zdaniem tut. organu, pomimo przyporządkowania ww. produktu do pozycji 2202 CN należy uznać, że nie spełnia on warunków wymienionych w poz. 17 załącznika nr 10 do ustawy.

 

W związku z powyższym, w analizowanym przypadku zastosowanie znajdzie wyłączenie, o którym mowa w art. 41 ust. 12f pkt 1 ustawy.

 

Podsumowując, dostawa towaru – „(…)”, w okolicznościach opisanych przez Wnioskodawcę we wniosku – jest klasyfikowana do działu PKWiU 56 – „Usługi związane z wyżywieniem”. Dostawa ta jest objęta wyłączeniem, o którym mowa w art. 41 ust. 12f pkt 1 ustawy, dlatego też podlega opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z zw. z art. 41 ust. 12f ustawy oraz art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy.

 

Informacje dodatkowe

 

Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.

 

Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do towarów tożsamych pod każdym względem z towarem będącym przedmiotem niniejszej decyzji.

 

Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do towaru będącego jej przedmiotem, który zostanie sprzedany, zaimportowany lub wewnątrzwspólnotowo nabyty w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 1 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:

-     podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),

-     towar, będący przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).    

 

Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).

 

WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:

1)  następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo

2)  wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1

-     w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

 

WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do towaru będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że:

-     klasyfikacja towaru, lub

-     stawka podatku właściwa dla towaru, lub

-     podstawa prawna stawki podatku

staje się niezgodna z tymi przepisami.

 

Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy). 

 

Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.

 

POUCZENIE

 

Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

 

Odwołanie, zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS.

 

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).