WIS ŚWIADCZENIE KOMPLEKSOWE – realizacja obowiązków Sieci handlowej względem Podmiotu reprezentującego obejmująca selektywne zbieranie pustych opakowań i odpadów opakowaniowych powstałych z opakowań na napoje objęte systemem kaucyjnym.
Wnioskodawca, przedsiębiorca prowadzący jednostki handlu detalicznego, sprzedaje napoje w opakowaniach objętych systemem kaucyjnym. Zgodnie z ustawą o gospodarce opakowaniami, jest zobowiązany do uczestniczenia w tym systemie, w szczególności do pobierania i zwracania kaucji oraz zbierania pustych opakowań. W celu realizacji obowiązku zawarł umowę z Podmiotem reprezentującym, który prowadzi system kaucyjny. Na podstawie umowy Wnioskodawca wykonuje szereg czynności: pobiera i zwraca…
WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)
Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 23 grudnia 2025 r. (data wpływu 23 grudnia 2025 r.), uzupełnionego pismami: z dnia 27 stycznia 2026 r. (data wpływu 27 stycznia 2026 r.) oraz z dnia 31 marca 2026 r. (data wpływu 31 marca 2026 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.
Przedmiot wniosku: usługa (świadczenie kompleksowe) – realizacja obowiązków Sieci handlowej względem Podmiotu reprezentującego obejmująca selektywne zbieranie pustych opakowań i odpadów opakowaniowych powstałych z opakowań na napoje objęte systemem kaucyjnym
Opis usługi: Wnioskodawca jest przedsiębiorcą prowadzącym jednostki handlu detalicznego, w których sprzedaje napoje w opakowaniach objętych systemem kaucyjnym, o którym mowa w art. 2 pkt 49a ustawy. W związku z powyższym Wnioskodawca jest podmiotem, który na podstawie art. 44 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi zobowiązany jest do uczestniczenia w systemie kaucyjnym w zakresie co najmniej pobierania i zwracania kaucji oraz zbierania pustych opakowań i odpadów opakowaniowych objętych tym systemem. W celu realizacji nałożonego obowiązku Wnioskodawca zawarł umowę z Podmiotem reprezentującym, który jest uprawniony do prowadzenia systemu kaucyjnego oraz posiada stosowne zezwolenie. Na podstawie umowy, Wnioskodawca zobowiązał się do:
a) pobierania oraz zwracania kaucji użytkownikom końcowym;
b) selektywnego zbierania pustych opakowań i odpadów opakowaniowych powstałych z opakowań na napoje objętych systemem kaucyjnym;
c) prowadzenia ewidencji pobranej i wypłaconej użytkownikom końcowym kaucji;
d) przekazywania Podmiotowi reprezentującemu poprzez platformę IT, na bieżąco, nie rzadziej niż raz w tygodniu, raportów dotyczących pobranej od użytkowników końcowych kaucji, w tym jej wartości (w podziale na kody identyfikacyjne produktów objętych systemem kaucyjnym) oraz sumy tych wartości;
e) przekazywania Podmiotowi reprezentującemu poprzez platformę IT, na bieżąco, nie rzadziej niż raz na dwa tygodnie, danych dotyczących liczby odebranych odpadów opakowaniowych i opakowań i wartości zwróconych użytkownikom końcowym kaucji w tym jej wartości (w podziale na kody identyfikacyjne produktów objętych systemem kaucyjnym) oraz sumy tych wartości oraz ilości i rodzaju przyjętych opakowań i odpadów opakowaniowych objętych systemem kaucyjnym;
f) przekazywania Podmiotowi reprezentującemu poprzez platformę IT, nie rzadziej niż raz w tygodniu, danych dotyczących kodów identyfikujących odebrane i transportowane jednostki transportowe, w których zebrano opakowania oraz o liczbie worków zamkniętych plombami, w których zebrano odpady opakowaniowe oraz o rodzaju zbiórki;
g) zapewnić możliwość integracji systemów RVM i skanerów, z platformą IT, w przypadku wyposażenia w nie jednostek handlowych przez Wnioskodawcę;
h) rejestrowania pobranej i wypłaconej użytkownikom końcowym kaucji w systemach kasowych jednostek handlowych Wnioskodawcy.
W ramach umowy Wnioskodawca może zintegrować systemy kasowe jednostek handlowych Wnioskodawcy z platformą IT. Wnioskodawca zbiera opakowania i odpady opakowaniowe w ramach zbiórki manualnej, tj. przy wykorzystaniu skanerów ręcznych oraz zbiórki automatycznej, tj. za pośrednictwem maszyn RVM. Wnioskodawcy – z tytułu prawidłowej realizacji przedmiotu umowy – należne jest wynagrodzenie obliczone jako iloczyn zebranych opakowań i odpadów opakowaniowych w danym okresie rozliczeniowym przez jednostki handlowe Wnioskodawcy i ustalonej stawki za 1szt. Podstawą do obliczenia wynagrodzenia w przypadku zbiórki automatycznej są raporty wygenerowane w danym okresie rozliczeniowym przez RVM, a w przypadku zbiórki manualnej raporty wygenerowane przez urządzenia liczące w centrach liczenia. Pomiędzy poszczególnymi elementami wchodzącymi w skład świadczenia będącego przedmiotem wniosku występuje ścisły związek, wszystkie elementy składowe świadczenia realizowane przez Wnioskodawcę zapewniane są przez jeden podmiot (Wnioskodawcę), na rzecz jednego odbiorcy (Podmiotu reprezentującego), za wszystkie elementy łącznie Wnioskodawca otrzymuje jedno wynagrodzenie.
Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 38.11.1
Stawka podatku od towarów i usług: 8%
Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 27 załącznika nr 3 do ustawy
Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług
UZASADNIENIE
W dniu 23 grudnia 2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. świadczenia na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 27 stycznia 2026 r. poprzez przesłanie stosownych dokumentów oraz w dniu 31 marca 2026 r. poprzez jednoznaczne wskazanie przedmiotu wniosku.
W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis świadczenia
Wnioskodawca jest przedsiębiorcą prowadzącym jednostki handlu detalicznego, w których sprzedawane są napoje w opakowaniach objętych systemem kaucyjnym, o którym mowa w art. 2 pkt 49a ustawy. Na mocy art. 44 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (dalej: ustawa o gospodarce opakowaniami) Wnioskodawca jest zobowiązany do uczestniczenia w systemie kaucyjnym w zakresie co najmniej pobierania i zwracania kaucji oraz zbierania pustych opakowań i odpadów opakowaniowych objętych tym systemem. Wnioskodawca zobowiązany jest w związku z powyższym do zawarcia umowy z Podmiotem reprezentującym, o którym mowa w art. 2 pkt. 52 ustawy. Podmiot ten jest podmiotem uprawnionym do prowadzenia systemu kaucyjnego, który posiada stosowne zezwolenie. W umowie z Podmiotem reprezentującym określono świadczenia, do których wykonywania zobowiązany jest Wnioskodawca oraz należne mu z tego tytułu wynagrodzenie otrzymywane od Podmiotu reprezentującego. Umowa określa szczegółowo czynności, które powinien wykonywać Wnioskodawca, natomiast źródłem tych czynności jest ustawowy obowiązek wynikający z art. 44 ustawy o gospodarce opakowaniami, tj. obowiązek uczestniczenia w systemie kaucyjnym w zakresie co najmniej pobierania i zwracania kaucji oraz zbierania pustych opakowań i odpadów opakowaniowych objętych tym systemem. Co istotne, sfinansowanie tych czynności, tj. zapłata wynagrodzenia na rzecz Wnioskodawcy z tytułu świadczonej usługi również znajduje swoje źródło w ustawie o gospodarce opakowaniami. Zgodnie bowiem z art. 40i ust. 1 pkt 6 ustawy o gospodarce opakowaniami Podmiot reprezentujący w ramach systemu kaucyjnego zapewnia finansowanie kosztów zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych przez przedsiębiorcę prowadzącego jednostkę handlu detalicznego i hurtowego oraz inny punkt zbierający opakowania i odpady opakowaniowe objęte systemem kaucyjnym. Zgodnie z zawartą umową, z tytułu prawidłowej realizacji przedmiotu umowy przez Wnioskodawcę, Podmiot reprezentujący zobowiązuje się zapłacić Wnioskodawcy wynagrodzenie obliczone jako iloczyn zebranych w danym okresie rozliczeniowym przez jednostki handlowe Wnioskodawcy opakowań i odpadów opakowaniowych i ustalonej stawki.
Do wniosku Wnioskodawca dołączył (…).
W dniu 27 stycznia 2026 r. Wnioskodawca uzupełnił wniosek poprzez przesłanie (…).
Z zapisów (…) wynikają m.in. następujące informacje:
„(…)”.
Z kolei w piśmie z dnia 31 marca 2026 r., Wnioskodawca jednoznacznie potwierdził, że przedmiotem wniosku jest świadczenie, na które składają się czynności wskazane w (…), tj.:
a. pobieranie oraz zwracanie kaucji użytkownikom końcowym;
b. selektywne zbieranie pustych opakowań i odpadów opakowaniowych powstałych z opakowań na napoje objętych systemem kaucyjnym;
c. prowadzenie ewidencji pobranej i wypłaconej użytkownikom końcowym kaucji;
d. przekazywanie (…) poprzez Platformę IT (…), na bieżąco, nie rzadziej niż raz w tygodniu, raportów dotyczących pobranej od użytkowników końcowych kaucji, w tym jej wartości (w podziale na kody identyfikacyjne produktów objętych systemem kaucyjnym) oraz sumy tych wartości;
e. przekazywanie (…) poprzez Platformę IT (…), na bieżąco, nie rzadziej niż raz na dwa tygodnie, danych dotyczących liczby odebranych odpadów opakowaniowych i opakowań i wartości zwróconych użytkownikom końcowym kaucji w tym jej wartości (w podziale na kody identyfikacyjne produktów objętych systemem kaucyjnym) oraz sumy tych wartości oraz ilości i rodzaju przyjętych opakowań i odpadów opakowaniowych objętych systemem kaucyjnym;
f. przekazywanie (…) poprzez Platformę IT (…), nie rzadziej niż raz w tygodniu, danych dotyczących kodów identyfikujących odebrane i transportowane jednostki transportowe, w których zebrano opakowania oraz o liczbie worków zamkniętych plombami, w których zebrano odpady opakowaniowe oraz o rodzaju zbiórki;
g. zapewnienie możliwość integracji systemów RVM i skanerów, z Platformą IT (…), w przypadku wyposażenia w nie jednostek handlowych przez sieć handlową;
h. rejestrowanie pobranej i wypłaconej użytkownikom końcowym kaucji w systemach kasowych jednostek handlowych sieci handlowej;
które razem – w ocenie Wnioskodawcy – stanowią jedną czynność podlegającą opodatkowaniu (świadczenie kompleksowe).
Dodatkowo, Wnioskodawca nadmienił, że czynności te zostały już wskazane przez Wnioskodawcę w załączniku do wniosku złożonego w dniu 23 grudnia 2025 roku. Czynności te w ocenie Wnioskodawcy stanowią świadczenie złożone.
Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (usługi)
Na wstępie należy wyjaśnić, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.
Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem kompleksowym (złożonym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego.
Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.
Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.
Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., w sprawie nr C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że:
- w wyroku z dnia 27 października 2005 r., w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie Trybunału, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku),
- w wyroku z dnia 27 września 2012 r., w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).
Charakter danego świadczenia należy także oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38). Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott opinii z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, wskazując, że „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”.
Rzecznik Generalna zauważyła także, że „Jeżeli zespół świadczeń i czynności ustala cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego (30). Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń (31)”. Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19, ECLI:EU:C:2021:167
Wskazać również należy, że jak wynika z wyroku TSUE z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie C-224/11 BGŻ Leasing sp. z o.o. (ECLI:EU:C:2013:15, punkt 30, punkt 31 oraz punkt 32): (…)
„30. (…) w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jedną transakcję, jeżeli nie są one od siebie niezależne (wyroki: z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C‑425/06 Part Service, Zb.Orz. s. I‑897, pkt 51; z dnia 2 grudnia 2010 r. w sprawie C‑276/09 Everything Everywhere, Zb.Orz. s. I‑12359, pkt 23). Jedna transakcja występuje w wypadku, gdy dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności, dokonane przez podatnika, są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (wyroki: z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C‑41/04 Levob Verzekeringen i OV Bank, Zb.Orz. s. I‑9433, pkt 22; a także z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie C‑111/05 Aktiebolaget NN, Zb.Orz. s. I‑2697, pkt 23). Jest tak również w sytuacji, gdy można stwierdzić, że co najmniej jeden element stanowi świadczenie główne, natomiast inny element lub elementy stanowią jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los podatkowy świadczenia głównego (wyrok z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C‑349/96 CPP, Rec. s. I‑973, pkt 30; ww. wyrok w sprawie Part Service, pkt 52).
31 Trybunał orzekł zatem, że nie tylko każdą transakcję należy co do zasady uznawać za odrębną i niezależną, lecz również że transakcja złożona z jednego świadczenia w aspekcie gospodarczym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie pogarszać funkcjonalności systemu podatku VAT (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie CPP, pkt 29; a także wyrok z dnia 22 października 2009 r. w sprawie C‑242/08 Swiss Re Germany Holding, Zb.Orz. s. I‑10099, pkt 51).
32 W celu ustalenia, czy świadczenia stanowią kilka niezależnych świadczeń czy jedno świadczenie, należy poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej transakcji (zob. podobnie ww. wyroki: w sprawie CPP, pkt 29; w sprawie Levob Verzekeringen i OV Bank, pkt 20; a także w sprawie Field Fisher Waterhouse, pkt 18). Należy jednak przypomnieć, że brak jest bezwzględnej zasady dotyczącej ustalania zakresu danego świadczenia z punktu widzenia podatku VAT, a co za tym idzie, w celu ustalenia zakresu danego świadczenia należy wziąć pod uwagę ogół okoliczności, w jakich ma miejsce dana transakcja (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie CPP, pkt 27, 28)”.
Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia.
Do rozstrzygnięcia, czy w konkretnej sprawie mamy do czynienia z jednym, bądź wieloma świadczeniami istotne jest takie dokonanie analizy świadczenia z punktu widzenia klienta, odbiorcy tych czynności. Wymaga to wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności, w jakich następuje transakcja, w celu określenia jej elementów charakterystycznych i dominujących.
Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Wnioskodawca jest przedsiębiorcą prowadzącym jednostki handlu detalicznego, w których sprzedaje napoje w opakowaniach objętych systemem kaucyjnym, o którym mowa w art. 2 pkt 49a ustawy. W związku z powyższym Wnioskodawca jest podmiotem, który na podstawie art. 44 ustawy o gospodarce opakowaniami zobowiązany jest do uczestniczenia w systemie kaucyjnym w zakresie co najmniej pobierania i zwracania kaucji oraz zbierania pustych opakowań i odpadów opakowaniowych objętych tym systemem. W celu realizacji nałożonego obowiązku Wnioskodawca zawarł umowę z Podmiotem reprezentującym, który to jest uprawniony do prowadzenia systemu kaucyjnego oraz posiada stosowne zezwolenie. Na podstawie umowy, Wnioskodawca zobowiązał się do:
a) pobierania oraz zwracania kaucji użytkownikom końcowym;
b) selektywnego zbierania pustych opakowań i odpadów opakowaniowych powstałych z opakowań na napoje objętych systemem kaucyjnym;
c) prowadzenia ewidencji pobranej i wypłaconej użytkownikom końcowym kaucji;
d) przekazywania Podmiotowi reprezentującemu poprzez platformę IT, na bieżąco, nie rzadziej niż raz w tygodniu, raportów dotyczących pobranej od użytkowników końcowych kaucji, w tym jej wartości (w podziale na kody identyfikacyjne produktów objętych systemem kaucyjnym) oraz sumy tych wartości;
e) przekazywania Podmiotowi reprezentującemu poprzez platformę IT, na bieżąco, nie rzadziej niż raz na dwa tygodnie, danych dotyczących liczby odebranych odpadów opakowaniowych i opakowań i wartości zwróconych użytkownikom końcowym kaucji w tym jej wartości (w podziale na kody identyfikacyjne produktów objętych systemem kaucyjnym) oraz sumy tych wartości oraz ilości i rodzaju przyjętych opakowań i odpadów opakowaniowych objętych systemem kaucyjnym;
f) przekazywania Podmiotowi reprezentującemu poprzez platformę IT, nie rzadziej niż raz w tygodniu, danych dotyczących kodów identyfikujących odebrane i transportowane jednostki transportowe, w których zebrano opakowania oraz o liczbie worków zamkniętych plombami, w których zebrano odpady opakowaniowe oraz o rodzaju zbiórki;
g) zapewnić możliwość integracji systemów RVM i skanerów, z platformą IT, w przypadku wyposażenia w nie jednostek handlowych przez Wnioskodawcę;
h) rejestrowania pobranej i wypłaconej użytkownikom końcowym kaucji w systemach kasowych jednostek handlowych Wnioskodawcy.
W ramach umowy Wnioskodawca może zintegrować systemy kasowe jednostek handlowych Wnioskodawcy z platformą IT. Wnioskodawca zbiera opakowania i odpady opakowaniowe w ramach zbiórki manualnej, tj. przy wykorzystaniu skanerów ręcznych oraz zbiórki automatycznej, tj. za pośrednictwem maszyn RVM. Wnioskodawcy – z tytułu prawidłowej realizacji przedmiotu umowy – należne jest wynagrodzenie obliczone jako iloczyn zebranych opakowań i odpadów opakowaniowych w danym okresie rozliczeniowym przez jednostki handlowe Wnioskodawcy i ustalonej stawki za 1szt. Podstawą do obliczenia wynagrodzenia w przypadku zbiórki automatycznej są raporty wygenerowane w danym okresie rozliczeniowym przez RVM, a w przypadku zbiórki manualnej raporty wygenerowane przez urządzenia liczące w centrach liczenia.
Wskazać należy, że wprowadzony do ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami system kaucyjny ustanawia określony schemat wzajemnych relacji i czynności. Stronami tego schematu i obrotu kaucją są Operator, Producent produktów w opakowaniach, Sklep oraz konsument kupujący taki produkt. Podmioty wprowadzające produkty w opakowaniach oraz podmioty wprowadzające bezpośrednio produkty w opakowaniach tworzą/zawiązują Operatora systemu kaucyjnego.
W tym celu wnoszą wkłady finansowe, które przeznaczone są na finansowanie systemu kaucyjnego. Producenci wpłacają kaucję do Operatora. Operator realizuje obowiązki określone w art. 40i ustawy o gospodarce opakowaniami organizując funkcjonowanie utworzonego systemu kaucyjnego.
Analiza obowiązków Wnioskodawcy jako Sieci handlowej w systemie kaucyjnym uwidacznia, że pomiędzy selektywnym zbieraniem pustych opakowań i odpadów opakowaniowych (powstałych z opakowań na napoje objętych systemem kaucyjnym) a pozostałymi czynnościami dodatkowymi występuje ścisły związek. Bowiem bez usługi zbierania pustych opakowań i odpadów opakowaniowych żadna z czynności dodatkowych nie miałaby racji bytu, czynności dodatkowe świadczone na rzecz Podmiotu reprezentującego nie miałyby dla niego żadnej realnej wartości i nie zaspokajałyby żadnej jego potrzeby, gdyby nie nabył on zasadniczej usługi selektywnego zbierania pustych opakowań i odpadów opakowaniowych, a zatem w analizowanym przypadku rozdzielenie poszczególnych świadczeń miałoby sztuczny charakter.
Konieczność odbioru opakowań i odpadów opakowaniowych jest przyczyną zaistnienia czynności dodatkowych wykonywanych przez Wnioskodawcę, nabycie żadnej z czynności dodatkowych nie stanowi dla Podmiotu reprezentującego celu samego w sobie, wszystkie te czynności wykonywane przez Wnioskodawcę wpływają na prawidłowe wykonywanie przez Podmiot reprezentujący zadań w ramach systemu kaucyjnego wskazanych w art. 40i ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami. A zatem wykonywane przez Wnioskodawcę czynności na rzecz Podmiotu reprezentującego są ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość. Wszystkie elementy składowe realizowanego świadczenia zapewniane są przez jeden podmiot – Wnioskodawcę, na rzecz jednego odbiorcy, za wszystkie elementy łącznie Wnioskodawca otrzymuje jedno wynagrodzenie.
Zapisy zawartej z Podmiotem reprezentującym umowy jednoznacznie wskazują, że poszczególne wykonywane przez Wnioskodawcę czynności są niezbędne i prowadzą do realizacji celu tej umowy. Zatem Podmiot reprezentujący – jest zainteresowany nabyciem jednego (kompleksowego) świadczenia. Realizacja celu umowy zawartej z Podmiotem reprezentującym wymaga podjęcia przez Wnioskodawcę kilku czynności, które nie stanowią celu samego w sobie i nie stanowią odrębnych świadczeń podlegających odrębnym stawkom podatkowym, lecz są środkami służącymi każdorazowo do wykonania ww. świadczenia kompleksowego. Czynności te są funkcjonalnie i ekonomicznie (gospodarczo) powiązane.
W tym miejscu należy dokonać analizy wykonywanego na rzecz Klienta świadczenia kompleksowego pod kątem ustalenia jego elementu (usługi) dominującego.
Uwzględniając obowiązki Wnioskodawcy jako Sieci handlowej określone w (…), stwierdzić należy, że świadczeniem głównym wykonywanym przez Wnioskodawcę jest usługa selektywnego zbierania pustych opakowań i odpadów opakowaniowych powstałych z opakowań na napoje objętych systemem kaucyjnym, a pozostałe świadczenia, tj.:
- pobieranie oraz zwracanie kaucji użytkownikom końcowym;
- prowadzenie ewidencji pobranej i wypłaconej użytkownikom końcowym kaucji;
- przekazywanie Podmiotowi reprezentującemu raportów dotyczących pobranej od użytkowników końcowych kaucji, w tym jej wartości (w podziale na kody identyfikacyjne produktów objętych systemem kaucyjnym) oraz sumy tych wartości;
- przekazywanie Podmiotowi reprezentującemu danych dotyczących liczby odebranych odpadów opakowaniowych i opakowań i wartości zwróconych użytkownikom końcowym kaucji w tym jej wartości (w podziale na kody identyfikacyjne produktów objętych systemem kaucyjnym) oraz sumy tych wartości oraz ilości i rodzaju przyjętych opakowań i odpadów opakowaniowych objętych systemem kaucyjnym;
- przekazywanie Podmiotowi reprezentującemu danych dotyczących kodów identyfikujących odebrane i transportowane jednostki transportowe, w których zebrano opakowania oraz o liczbie worków zamkniętych plombami, w których zebrano odpady opakowaniowe oraz o rodzaju zbiórki;
- zapewnienie możliwości integracji systemów RVM i skanerów z platformą IT (w przypadku wyposażenia w nie jednostek handlowych przez Wnioskodawcę);
- rejestrowanie pobranej i wypłaconej użytkownikom końcowym kaucji w systemie kasowych jednostek handlowych Wnioskodawcy,
mają charakter pomocniczy.
Powyższe wywołuje skutki w zakresie jednolitego opodatkowania wszystkich czynności wchodzących w skład tego świadczenia, zgodnie z usługą dominującą. W związku z powyższym, w dalszej części decyzji dokonano klasyfikacji oraz określono stawkę podatku od towarów i usług dla usługi selektywnego zbierania pustych opakowań i odpadów opakowaniowych (usługi dominującej).
Uzasadnienie klasyfikacji usługi
Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.
Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług do dnia 31 grudnia 2027 r. – na podstawie § 2 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2025 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2025 r., poz. 1829) – należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. poz. 1676, z 2017 r. poz. 2453, z 2018 r. poz. 2440, z 2019 r. poz. 2554 oraz z 2020 r. poz. 556).
Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.
Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).
Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z:
- niniejszych zasad metodycznych,
- uwag do poszczególnych sekcji,
- schematu klasyfikacji.
Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje:
- symbole grupowań,
- nazwy grupowań.
Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.
W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego:
- grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny,
- usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter,
- usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.
Zgodnie z tytułem, Sekcja E Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje „USŁUGI DOSTARCZANIA WODY, ŚCIEKI I ODPADY ORAZ USŁUGI ZWIĄZANE Z ICH REKULTYWACJĄ”.
Według wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), sekcja E obejmuje:
- wodę w postaci naturalnej,
- wodę leczniczą i wody termalne,
- usługi związane z uzdatnianiem i dostarczaniem wody,
- handel wodą za pośrednictwem sieci wodociągowej,
- usługi związane z odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków,
- osady ze ścieków kanalizacyjnych,
- odpady,
- pellety i brykiety, z odpadów komunalnych,
- pellety i brykiety wytwarzane z różnych rodzajów odpadów przemysłowych,
- usługi związane ze zbieraniem odpadów,
- usługi związane z infrastrukturą przeznaczoną do przemieszczania odpadów,
- usługi związane ze składowaniem odpadów,
- usługi związane z przetwarzaniem i unieszkodliwianiem odpadów,
- usługi w zakresie odzysku surowców z materiałów segregowanych,
- surowce wtórne,
- transport, jeżeli jest on integralną częścią zbierania odpadów,
- usługi związane z odkażaniem i czyszczeniem gleby i wód gruntowych, wód powierzchniowych, powietrza, odkażaniem budynków, zakładów i terenów przemysłowych i inne usługi związane z rekultywacją.
Sekcja ta nie obejmuje:
- sprzedaży hurtowej odpadów i złomu, włącznie z segregowaniem, magazynowaniem, pakowaniem, itp., ale bez procesu dalszego przekształcania, sklasyfikowanej w 46.77.10.0,
- usług doradztwa w sprawach środowiska, sklasyfikowanych w 74.90.13.0.
W sekcji tej zawarty jest m.in. dział 38 „USŁUGI ZWIĄZANE ZE ZBIERANIEM, PRZETWARZANIEM I UNIESZKODLIWIANIEM ODPADÓW; ODZYSK SUROWCÓW”, który obejmuje:
- usługi związane ze zbieraniem:
- usługi związane z odzyskiem surowców z materiałów segregowanych,
- usługi składowisk odpadów niebezpiecznych,
- odpady niebezpieczne i inne niż niebezpieczne,
- surowce wtórne.
Dział ten obejmuje także:
- odpady komunalne pochodzące z gospodarstw domowych, hoteli, restauracji, szpitali, sklepów, biur itp., zmiotek z dróg i chodników, a także odpadów budowlanych i z rozbiórek; odpady komunalne zawierają zazwyczaj dużą różnorodność materiałów, takich jak: tworzywa sztuczne, guma, drewno, papier, materiały włókiennicze, szkło, metale, żywność, połamane meble i inne uszkodzone lub wybrakowane wyroby,
- odzysk tj. jakikolwiek proces, którego głównym celem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu, przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku, którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce,
- recykling – odzysk, w ramach, którego odpady są ponownie przetwarzane na produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub innych celach; obejmuje ponowne przetwarzanie materiału organicznego (recykling organiczny), ale nie obejmuje odzysku energii i ponownego przetwarzania na materiały, które mają być wykorzystane, jako paliwa lub do celów wypełniania wyrobisk,
Składowanie na składowisku odpadów nie jest traktowane, jako recykling organiczny.
Dział ten nie obejmuje:
- usług związanych z odkażaniem i sprzątaniem skażonych budynków, miejsc po eksploatacji górniczej, gleby, wód gruntowych, np. usuwania azbestu, sklasyfikowanych w 39.00.
W dziale PKWiU 38 mieści się klasa 38.11 „USŁUGI ZWIĄZANE ZE ZBIERANIEM ODPADÓW INNYCH NIŻ NIEBEZPIECZNE”, która obejmuje także:
- usługi związane ze zbieraniem odpadów pochodzących z budowy lub rozbiórki,
- usługi związane ze zbieraniem i usuwaniem gruzu, tłucznia,
- usługi związane ze zbieraniem odpadów pochodzących z zakładów tekstylnych.
W klasie 38.11 mieści się kategoria 38.11.1 „USŁUGI ZWIĄZANE ZE ZBIERANIEM ODPADÓW INNYCH NIŻ NIEBEZPIECZNE, NADAJĄCYCH SIĘ DO RECYKLINGU”.
Jak wskazano w opisie sprawy, w ramach przedmiotowego świadczenia Wnioskodawca zapewnia selektywne zbieranie pustych opakowań i odpadów opakowaniowych powstałych z opakowań na napoje objętych systemem kaucyjnym w celu wykonania nałożonego na podstawie art. 44 ustawy o gospodarce opakowaniami obowiązku uczestniczenia w systemie kaucyjnym w zakresie co najmniej pobierania i zwracania kaucji oraz zbierania pustych opakowań i odpadów opakowaniowych objętych systemem kaucyjnym. Zatem – z samego założenia – przedmiotem systemu kaucyjnego jest zbiórka odpadów nadających się do przetwarzania (recyklingu).
W związku z powyższym świadczenie wykonywane przez Wnioskodawcę związane jest z odpadami innymi niż niebezpieczne nadającymi się do recyklingu.
Uwzględniając powyższe, usługa kompleksowa będąca przedmiotem analizy spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych grupowaniem PKWiU 38.11.1 „USŁUGI ZWIĄZANE ZE ZBIERANIEM ODPADÓW INNYCH NIŻ NIEBEZPIECZNE, NADAJĄCYCH SIĘ DO RECYKLINGU”.
Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.
Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług
Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
W myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.
Stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r., poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:
1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;
2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%;
3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;
4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.
W poz. 27 załącznika nr 3 do ustawy, stanowiącego wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, wskazano PKWiU 38.11.1 – „Usługi związane ze zbieraniem odpadów innych niż niebezpieczne, nadających się do recyklingu”.
Jak wskazano wyżej, usługa kompleksowa będąca przedmiotem analizy mieści się w grupowaniu PKWiU 38.11.1 „USŁUGI ZWIĄZANE ZE ZBIERANIEM ODPADÓW INNYCH NIŻ NIEBEZPIECZNE, NADAJĄCYCH SIĘ DO RECYKLINGU”, konsekwentnie – na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 27 załącznika nr 3 do ustawy – podlega opodatkowaniu stawką VAT w wysokości 8%.
Informacje dodatkowe
Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.
Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do świadczeń kompleksowych tożsamych pod każdym względem ze świadczeniem będącym przedmiotem niniejszej decyzji.
Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do świadczenia kompleksowego będącego jej przedmiotem, które zostanie wykonane w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:
- podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),
- świadczenie kompleksowe będące przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).
Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).
WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:
1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo
2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1
- w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).
WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do świadczenia kompleksowego będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że:
- klasyfikacja towaru/usługi, lub
- stawka podatku właściwa dla towaru/usługi lub
- podstawa prawna stawki podatku
staje się niezgodna z tymi przepisami.
Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).
Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową.
POUCZENIE
Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS.
Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo