Interpretacja 0112-KDSL2-2.440.77.2025.9.IH

DECYZJA

Na podstawie art. 42g ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej – odmawia wydania wiążącej informacji stawkowej w sprawie wniosku z dnia 25 lutego 2025 r. (data wpływu 25 lutego 2025 r.), uzupełnionego pismami z dnia 19 marca 2025 r. (data wpływu 19 marca 2025 r.), z dnia 9 maja 2025 r. (data wpływu 9 maja 2025 r.), z dnia 6 czerwca 2025 r. (data wpływu 6 czerwca 2025 r.) oraz z dnia 1 lipca 2025 r. (data wpływu 1 lipca 2025 r.), o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej świadczenia polegającego na umożliwieniu udziału w organizowanym przez Wnioskodawcę wydarzeniu, tj. edycji (…) odbywającej się w (…) r., w sytuacji, gdy zakupiony bilet upoważnia uczestnika do: udziału w balu, udziału w wystawie (…), udziału w panelu (…), udziału w pikniku (…), noclegu w hotelu i transportu z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca.

UZASADNIENIE

W dniu 25 lutego 2025 r. wpłynął do tutejszego organu wniosek o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej ww. świadczenia. Wniosek uzupełniono w dniu 19 marca 2025 r. o założenie przez Wnioskodawcę konta w e-Urzędzie Skarbowym oraz wyrażenie zgody na doręczanie pism na to konto, a także w dniu 9 maja 2025 r. poprzez przesłanie pełnomocnictwa szczególnego dla (…) oraz udzielenie informacji dotyczących świadczenia będącego przedmiotem wniosku. Ponadto, wniosek uzupełniono w dniu 6 czerwca 2025 r. o doprecyzowanie opisu sprawy i pełnomocnictwo szczególne dla (…) oraz w dniu 1 lipca 2025 r. o dodatkowe informacje dotyczące świadczenia będącego przedmiotem wniosku oraz (…).

W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis:

Wnioskodawca (dalej: „Fundacja”) jest fundacją, zarejestrowaną jako podatnik VAT czynny. Fundacja nie jest wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Wpisana jest natomiast do rejestru stowarzyszeń. Nie ma też statusu organizacji pożytku publicznego.

Celem i przedmiotem działania Fundacji jest prowadzenie działalności charytatywnej szczegółowo opisanej w statucie Fundacji. Fundacja realizuje (samodzielnie lub wspólnie z innymi podmiotami) projekty charytatywne m.in. takie jak:

(…).

Jednym z głównych sposobów na pozyskanie środków finansowych przez Fundację jest organizacja wydarzenia pod nazwą „(…)”. W ramach „(…)” odbywa się najważniejsze, główne wydarzenie, którym jest bal, a także wydarzenia towarzyszące. Wydarzenie to organizowane jest corocznie od (…) r. i będzie organizowane w przyszłości.

Złożony wniosek dotyczy edycji „(…)”, która odbyła się w (…) r.

Organizacja ww. wydarzenia jest powiązana z wykonywaną przez Fundację działalnością charytatywną. Środki zgromadzone w związku z nim przeznaczone zostają na działalność charytatywną (czyli statutową) Fundacji.

„(…)” w edycji (…) r. była wydarzeniem kilkudniowym. Odbyła się w wyjątkowych przestrzeniach, (…), a więc w miejscu służącym rekreacji, odpoczynkowi oraz przyjemnemu spędzeniu czasu. Organizacja tego wydarzenia rozpoczęła się z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem. W procesie tym uczestniczył zespół artystów, kuratorów, scenografów wraz z licznym zespołem.

Kulminacyjnym i najważniejszych wydarzeniem w ramach „(…)” był bal. (…)

(…).

Wydarzeniami towarzyszącymi „(…)” (odbywającymi się w innych dniach niż sam bal) w edycji (…) r. były:

• wystawa (…) (wystawa została zaaranżowana z dbałością o szczegóły, które zapewniały wyjątkowe wrażenia estetyczne, ale również stwarzały kameralny nastrój sprzyjający spotkaniom, rozmowom i zabawie);

• panel (…);

• piknik (…) (co sprzyjało integracji, relaksowi, nawiązywaniu relacji oraz zabawie).

By wziąć udział w „(…)” i wydarzeniach towarzyszących, zainteresowany był zobowiązany do wykupienia biletu wstępu (tzw. cegiełki). Opłata za bilet wstępu była uiszczana bezpośrednio do organizatora – tj. Fundacji. Uczestnik nie miał innej możliwości wzięcia udziału w poszczególnych wydarzeniach „(…)” niż poprzez zakup biletu wstępu (cegiełki).

W ramach zakupionego biletu, uczestnik mógł skorzystać z wydarzenia głównego – tj. balu.

W ramach tego biletu uczestnik mógł skorzystać również ze wspomnianych wydarzeń towarzyszących – tj.:

• wystawy (…),

• panelu (…),

• pikniku (…).

Poza możliwością uczestnictwa w „(…)” i wydarzeniach towarzyszących, każdy uczestnik z tytułu biletu wstępu miał ponadto zapewnione:

• nocleg w hotelu,

• transport z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca.

Jak wspomniano, za cały wskazany pakiet pobierana była jedna opłata objęta biletem.

Nie istniała możliwość zakupu biletu wstępu tylko na poszczególne wyżej wydarzenia lub zakup poszczególnych wymienionych świadczeń.

Uczestnikami „(…)” i wydarzeń towarzyszących były osoby fizyczne.

Efektem i celem świadczonej przez Fundację usługi było zapewnienie udziału zainteresowanego w „(…)” – balu oraz w wydarzeniach towarzyszących „(...)”. Oczekiwaniami uczestników była tym samym możliwość wstępu na wskazane wydarzenia.

Należy podkreślić, że bal jest głównym wydarzeniem „(…)” i wszyscy, którzy nabyli bilety (cegiełki) uczestniczyli w balu. Nie każdy jednak z uczestników balu decydował się na skorzystanie z innych wydarzeń towarzyszących.

Do wniosku Wnioskodawca dołączył m.in. dokument o nazwie „Szczegółowe uzasadnienie stanowiska Fundacji w zakresie klasyfikacji świadczenia ze względu na stawkę VAT”, w którym wskazał, co następuje:

W ramach informacji uzupełniających do wniosku o WIS Fundacja przedstawia uzasadnienie dotyczące możliwości stosowania stawki VAT 8% do biletów wstępu na „(…)” i wydarzenia towarzyszące.

1. Świadczenia objęte biletem wstępu – opodatkowanie VAT świadczeń kompleksowych.

W związku ze sprzedawanym biletem wstępu Fundacja będzie realizować różne świadczenia, które łącznie składają się na (…). Tym samym, zdaniem Fundacji, dla celów opodatkowania VAT należy ustalić, czy świadczenia te spełniają przesłanki, by uznać je za jedno świadczenie kompleksowe w rozumieniu ustawy.

Do celów podatku VAT każde świadczenie powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne (por. wyrok TSUE z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse). Z orzecznictwa TSUE wynika niemniej, że w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, należy uważać za jedną transakcję, jeżeli nie są one od siebie niezależne (por. wyroki TSUE: z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service; z dnia 2 grudnia 2010 r. w sprawie C-276/09 Everything Everywhere).

Jeżeli zatem mamy do czynienia ze świadczeniem o charakterze złożonym, należy takiemu świadczeniu przypisać jednolite skutki VAT dla całego takiego świadczenia – a zatem również określić jedną określoną stawkę podatku. Decydujące będzie zatem to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jednym świadczeniem kompleksowym, czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń. Ocena tej okoliczności winna odbywać się przy tym w oderwaniu od treści umowy łączącej strony, a jedynie w oparciu o to, czy dokonywane przez podatnika czynności (świadczenia) wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w sensie gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter. Takie podejście wynika również ze stanowiska prezentowanego w indywidualnych interpretacjach podatkowych – np. z dnia 9 maja 2019 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.113.2019.1.PG.

Zgodnie z ugruntowanym podejściem organów podatkowych, aby móc stwierdzić, że dane czynności są ściśle powiązane tak, że stanowią świadczenie jednolite – złożone (kompleksowe), realizacja tych czynności powinna prowadzić do jednego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast świadczenie należy uznać za pomocnicze, jeśli nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncze świadczenie traktowane jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez świadczenie główne oraz nie można wykonać lub wykorzystać świadczenia głównego bez świadczenia pomocniczego. Takie podejście wynika m.in. z następujących indywidualnych interpretacji podatkowych: z dnia 9 maja 2019 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.113.2019.1.PG, z dnia 20 kwietnia 2018 r., sygn. 0112- KDIL4.4012.102.2018.1.AR.

Jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz nabywcy są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania przepisów ustawy.

Dodatkowo, należy wskazać, że, zgodnie z najnowszym orzecznictwem TSUE (par. 44-59, wyrok w sprawie C-60/23, Digital Charging Solutions) bardzo istotnym argumentem za uznaniem transakcji za jedną złożoną przesądza to, że pobierana jest jedna opłata (tak jak w niniejszej sprawie). Trybunał stwierdził tutaj w szczególności, że:

„51 W tym względzie, jak wskazano w pkt 30 niniejszego wyroku, uwzględnienie rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, które co do zasady znajdują odzwierciedlenie w umowach, stanowi podstawowe kryterium stosowania wspólnego systemu VAT.

52 W konsekwencji kwestia, czy dostawa energii elektrycznej przez spółkę taką jak Digital Charging Solutions w celu ładowania pojazdu elektrycznego stanowi wraz z innymi świadczeniami opisanymi w pkt 50 niniejszego wyroku jedną złożoną transakcję, może zależeć od warunków, na jakich wynagrodzenie za tę dostawę i za te usługi staje się należne zgodnie z umowami z nimi związanymi.

53 W ten sposób usługi dostępu do urządzeń do ładowania, pomocy technicznej, rezerwacji punktu ładowania, sprawdzania historii ładowania lub gromadzenia punktów w portfelu cyfrowym, które nie są świadczone za opłatą stałą i niezależną od dostaw energii elektrycznej, mogą zostać uznane za stanowiące, łącznie z tą dostawą, jedną złożoną transakcję z punktu widzenia VAT (zob. podobnie wyrok z dnia 20 kwietnia 2023 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, C-282/22, EU:C:2023:312, pkt 32).”

Przenosząc powyższe na grunt złożonego wniosku – zdaniem Wnioskodawcy – należy uznać, że bilet wstępu upoważniał do udziału w świadczeniu złożonym (składającym się ze wstępu na bal oraz na wydarzenia towarzyszące), za który pobierana była jedna opłata. Kluczowym wydarzeniem był bal, jednakże, nie istniała możliwość nabycia biletu upoważniającego do udziału tylko w tym balu. Uczestnik nabywając bilet miał bowiem możliwość wzięcia udziału również w innych wydarzeniach towarzyszących, do których upoważniał ten bilet. Fundacja nie sprzedawała oddzielnie biletów wstępu na bal oraz poszczególne wydarzenia towarzyszące.

Wydarzenia towarzyszące balowi miały – zdaniem Fundacji – charakter pomocniczy względem usługi dominującej, jaką był udział w balu. Wydarzenia towarzyszące uatrakcyjniały uczestnictwo, ale nie stanowiły celu samego w sobie. Głównym celem uczestników było uczestnictwo w balu. Przemawia za tym fakt, że wszyscy, którzy nabyli bilety (cegiełki) uczestniczyli w balu. Nie każdy jednak z uczestników balu decydował się na skorzystanie ze wszystkich wydarzeń towarzyszących.

2. Wstęp na pozostałe usługi związane z rekreacją – stawka VAT.

Jak wynika z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy, stawka podatku wynosi 23%.

Przy czym zgodnie z art. 41 ust. 2 i 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy stawka podatku wynosi 8%. W załączniku nr 3 do ustawy zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, zawarto m.in. takie usługi związane ze wstępem jak:

1) usługi kulturalne i rozrywkowe – wyłącznie w zakresie wstępu na widowiska artystyczne, włączając przedstawienia cyrkowe, do obiektów kulturalnych, bez względu na PKWiU (poz. 64),

2) usługi związane z rozrywką i rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne, bez względu na PKWiU (poz. 65),

3) usługi bibliotek, archiwów, muzeów oraz pozostałe usługi w zakresie kultury – wyłącznie w zakresie wstępu, bez względu na PKWiU (poz. 66),

4) pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu, bez względu na PKWiU (poz. 68).

Pozycja 68 załącznika nr 3 do ustawy stanowi uzupełnienie regulacji zawartych w pozycjach 64, 65 i 66 tego załącznika, które wyznaczają zakres stosowania obniżonej stawki podatku dla niektórych usług związanych m.in. z rekreacją.

Analogiczna regulacja wynika również z dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1; dalej: „Dyrektywa VAT”). Z pozycji 7 oraz 13 załącznika III do Dyrektywy VAT wynika, że stawki obniżone i zwolnienie z prawem do odliczenia VAT, o których mowa w art. 98 zastosować można m.in. do: wstępu na przedstawienia, do teatrów, cyrków, na targi, do wesołych miasteczek, parków rozrywki, na koncerty, do muzeów, ogrodów zoologicznych, kin, na wystawy oraz podobne imprezy i obiekty kulturalne lub dostępu do transmisji strumieniowej na żywo z tych imprez bądź wizyt lub obie te usługi.

W związku z powyższym, aby Fundacja mogła stosować 8% stawkę VAT dla sprzedawanych biletów wstępu, bilet ten powinien umożliwiać wstęp do obiektów kulturalnych, na wydarzenia kulturalne lub na pozostałe usługi związane z rekreacją.

W związku z powyższym konieczne jest zdefiniowanie pojęcia „wstęp” oraz „rekreacji”.

3. Wykładania językowa pojęcia „wstęp”.

Przepisy ustawy nie zawierają definicji pojęcia „wstęp”.

Definicję usług wstępu przewidziano natomiast w rozporządzeniu wykonawczym Rady UE Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L 2011.77.1; dalej: „Rozporządzenie”).

W art. 32 ust. 1 Rozporządzenia wskazano, że usługi wstępu na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe, edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, o których mowa w art. 53 Dyrektywy VAT (odpowiednik art. 28g ust. 1 ustawy), obejmują świadczenie usług, których podstawową cechą jest przyznawanie prawa wstępu w zamian za bilet lub opłatę, w tym opłatę w formie abonamentu, biletu okresowego lub opłaty okresowej.

Definicję „wstępu” z Rozporządzenia wykorzystać można również w sprawie z wniosku Fundacji.

Dodatkowo w kwestii opodatkowania podatkiem VAT usług wstępu, jednoznaczne stanowisko zajął Minister Finansów w interpretacji ogólnej z dnia 2 grudnia 2014 r. (sygn. PT1/033/32/354/LJU/14, dalej: „Interpretacja Ogólna”). W związku z brakiem dookreślenia formy lub kategorii „wstępu” przez ustawodawcę, Minister Finansów odwołał się do definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego, zgodnie z którą jest to „możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś”. Na jej podstawie uznał, że: „wejścia (wstępu) nie można kojarzyć tylko z możliwością wejścia np. do określonego miejsca (pomieszczenia). Ze wstępem w rozumieniu tych przepisów związane jest określone świadczenie (typowe dla danego obiektu)”.

W konsekwencji, jak wskazał Minister Finansów: „(…) nie ma uzasadnienia dla zawężania stosowania stawki obniżonej związanej ze wstępem do biernego uczestnictwa w danym przedsięwzięciu (…)”.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) np. w wyroku z dnia z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. I FSK 1402/14, również zwraca się uwagę na pojęcie wstępu, w kontekście prawa do zastosowania preferencyjnej stawki VAT do usług wstępu: „świadczenie usługi »w zakresie wstępu« obejmuje nie tylko bierne korzystanie z usługi artystycznej ale również aktywne korzystanie z urządzeń znajdujących się na sali zabaw, na której ta impreza się odbywa, ale również udział w grach, zabawach i konkursach dla uczestników imprezy. Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest nie tylko ww. orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale również wynik wykładni systemowej wewnętrznej. Usługi wskazane w pozycjach 182, 183, 184 i 185 [aktualnie pozycje te odpowiadają pozycjom 64, 65, 66 i 68 – dopisek Fundacji] załącznika nr 3 do ustawy o VAT ograniczają zastosowanie stawki obniżonej wyłącznie do wstępu. Zatem ustawodawca wprowadza preferencje w zakresie stawki za wejście i aktywne korzystanie z danego obiektu, np. wesołego miasteczka, parku rozrywki, dyskoteki, czy też jak w rozpatrywanym przypadku sali zabaw (bawialni). Nie sposób zresztą sobie wyobrazić, że wstęp do tych obiektów ma polegać wyłącznie na biernym korzystaniu”. Podobnie wypowiedziały się sądy administracyjne w wyrokach: NSA z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. I FSK 1692/13; NSA z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. I FSK 1289/13; WSA w Krakowie z dnia 28 września 2012 r., sygn. I SA/Kr 889/12.

Pod pojęciem „wstępu” w rozumieniu poz. 64, 65, 66 i 68 załącznika nr 3 do ustawy należy rozumieć zatem możliwość wejścia gdzieś lub prawo uczestniczenia w czymś. Dodatkowo należy zauważyć, że wejścia (wstępu) nie można kojarzyć tylko z możliwością wejścia np. do określonego miejsca (pomieszczenia). Ze wstępem związane jest określone świadczenie (prawo uczestniczenia w czymś), w tym świadczenie kompleksowe. I tak np. z nabyciem biletu wstępu do teatru związana jest możliwość obejrzenia przedstawienia, w przypadku parku rozrywki – możliwość korzystania z określonych urządzeń, sali tanecznej – możliwość tańczenia, na imprezę sportową – możliwość obejrzenia rozgrywanych na danym obiekcie zawodów, „na siłownię” – możliwość wykonywania ćwiczeń siłowych przy wykorzystaniu znajdujących się na jej terenie przyrządów, do parku narodowego – możliwość oglądania obiektów przyrodniczych znajdujących się na jego terenie. Tym samym nie ma uzasadnienia dla zawężania stosowania stawki obniżonej związanej ze wstępem do biernego uczestnictwa w danym przedsięwzięciu, a więc wyłącznie do wejścia do danego obiektu bez możliwości czynnego uczestnictwa, tj. skorzystania z wszelkich świadczeń stanowiących zwyczajny i nieodzowny element danego typu wydarzenia.

W przypadku biletu wstępu na bal oraz na wydarzenia towarzyszące bilet ten obejmuje prawo do czynnego uczestniczenia przede wszystkim w balu, jak i w różnych wydarzeniach towarzyszących przewidzianych podczas całego „(…)”. W celu wzięcia udziału w „(…)” i wydarzeniach towarzyszących uczestnik musiał wnieść odpowiednią opłatę.

W konsekwencji – zdaniem Wnioskodawcy – należy uznać, iż Fundacja – jako organizator balu wraz z wydarzeniami towarzyszącymi – wyświadczyła na rzecz uczestników usługę (świadczenie kompleksowe) wstępu na to wydarzenie, w zamian za wynagrodzenie.

4. Wykładnia językowa pojęcia „rekreacja”.

Pojęcie „rekreacja” również nie zostało zdefiniowane w ustawie.

W związku z powyższym posłużyć należy się rozumieniem słownikowym tego pojęcia.

W słownikach i encyklopediach pojęcie „rekreacja” definiuje się wskazując, że jest to:

• „aktywny wypoczynek na świeżym powietrzu” (Słownik Języka Polskiego),

• „ruchowa aktywność w czasie wolnym od pracy, mająca służyć zdrowiu i dobremu samopoczuciu” (Wielki Słownik Języka Polskiego, www.wsjp.pl),

• „forma działania wybrana dobrowolnie przez człowieka ze względu na osobiste zainteresowania i dla odpoczynku, rozrywki lub rozwoju własnej osobowości; podejmowana poza obowiązkami zawodowymi, społ. i domowymi, w czasie wolnym od pracy” (Encyklopedia PWN, www.encyklopedia.pwn.pl).

Biorąc pod uwagę powyższą definicję „rekreacji” oraz brzmienie poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy należy – zdaniem Wnioskodawcy – na potrzeby stosowania stawki 8% VAT uznać, że „(…)” wraz z wydarzeniami towarzyszącymi, jako wydarzenie o charakterze rekreacyjnym, wpisuje się w zakres pozycji załącznika nr 3 do ustawy. Poszczególnym wydarzeniom i atrakcjom odbywających się podczas „(…)” można bowiem przypisać takie cechy jak np.:

• odpoczynek, rozrywka, rozwój własnej osobowości,

• działania podejmowane w czasie wolnym o pracy,

• odprężenie, wypoczynek,

• zajęcia wykonywane dla przyjemności i zabawy.

Jak to zostało wskazane wyżej, bal jest zasadniczym wydarzeniem w ramach rozpatrywanego świadczenia złożonego. Dlatego też stawka VAT właściwa dla balu powinna – w ocenie Wnioskodawcy – determinować stawkę VAT dla całego świadczenia. Jednocześnie bal bez wątpliwości jest wydarzeniem rekreacyjnym. Głównym celem, dla którego uczestniczy się w balu jest odpoczynek, rozrywka, spędzenie czasu wolnego, odprężenie, wypoczynek, zabawa. Nie ma zatem – zdaniem Wnioskodawcy – wątpliwości, że analizowane świadczenie złożone powinno być opodatkowane stawką 8%.

Jednakże nawet gdyby analizować wszystkie poszczególne świadczenia składowe osobno – to wniosek w takim wypadku jest identyczny. Wskazane cechy spełniają bowiem wszystkie wydarzenia, które miały miejsce podczas „(…)”: bal, a także wydarzenia towarzyszące: wystawa (…), panel (…) służy nawiązywaniu nowych relacji z pozostałymi uczestnikami „(…)” oraz piknik (…) dający przestrzeń do celebrowania czasu (…) połączona z odpoczynkiem i (…).

A zatem będące przedmiotem wniosku świadczenie (bal), czy też analizowane nawet oddzielnie – wstęp na bal i wydarzenia towarzyszące, należy – w ocenie Wnioskodawcy – sklasyfikować do kategorii: pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu, bez względu na PKWiU (poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy).

Podobne stanowisko w zakresie zastosowania preferencyjnej stawki VAT do biletów wstępu na wydarzenia takie jak: konferencje, warsztaty, imprezy o charakterze rozrywkowym lub artystycznym lub rekreacyjnym, bal, impreza plenerowa itp. – wyrażono w wiążących informacjach stawkowych (dalej: „WIS”). Zgodnie ze stanowiskiem organów podatkowych jako „pozostałe usługi rekreacyjne” przewidziane w poz. 68 załącznika nr 3 do Ustawy VAT traktowany jest szeroki katalog wydarzeń takich jak np.:

• wstęp na zabawę taneczną karnawałową dla dorosłych – WIS z dnia 11 lipca 2024 r., sygn. 0112-KDSL2-2.440.201.2024.3.DS,

• wstęp do obiektu dostosowanego do gry w koszykówkę – WIS z dnia 19 lutego 2024 r., sygn. 0112-KDSL2-2.440.419.2023.3.DS,

• wstęp na zajęcia zumby – WIS z dnia 4 lipca 2024 r., sygn. 0112-KDSL2-1.440.222.2024.3.NR, WIS z dnia 1 sierpnia 2023 r., sygn. 0112-KDSL2-2.440.185.2023.1.ML,

• wstęp na zajęcia rekreacyjne gry w koszykówkę dla dzieci i młodzieży – WIS z dnia 1 września 2023 r., sygn. 0112-KDSL2-2.440.193.2023.3.ML,

• wstęp na zajęcia grupowe typu fitness – WIS z dnia 4 października 2021 r., sygn. 0112-KDSL2-1.440.199.2021.2.BK,

• bilety na targi – WIS z dnia 12 lutego 2024 r., sygn. 0112-KDSL2-2.440.402.2023.2.EZ,

• udział w wycieczce kajakowej/spływie kajakowym – WIS z dnia 19 września 2023 r., sygn. 0112-KDSL2-2.440.198.2023.3.AS,

• wstęp na pokazy – WIS z dnia 23 sierpnia 2023 r., sygn. 0112-KDSL2-1.440.107.2023.7.SS.

W związku z tym, usługa wstępu na bal oraz wydarzenia towarzyszące jest – zdaniem Wnioskodawcy – usługą kompleksową wstępu związaną z rekreacją.

5. Podsumowanie.

Reasumując, zdaniem Fundacji, świadczenie polegające na umożliwieniu udziału w balu wraz z wydarzeniami towarzyszącymi poprzez zakup biletów wstępu stanowi pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu, bez względu na PKWiU i w związku z tym, na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z poz. 68 załącznika nr 3 w zw. z 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy, będzie opodatkowana stawką 8%.

Analiza wniosku wykazała, iż nie został on złożony prawidłowo. Tutejszy organ ustalił, że Wnioskodawca – (…) – w dniu złożenia wniosku, tj. 25 lutego 2025 r., nie posiadał konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.

W związku z powyższym, pismem z dnia 5 marca 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.77.2025.1.IH (wezwanie I), wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez:

1. Założenie przez Wnioskodawcę (…) konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym i wyrażenie zgody na doręczanie pism na ww. konto.
2. Przesłanie kopii złożonego wniosku o przyznanie dostępu do konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym i potwierdzenia jego złożenia.
3. Przesłanie kopii dokumentu „ZGD-2 Wyrażenie zgody na doręczanie e-Korespondencji” bądź udzielenie informacji, czy została wyrażona zgoda na doręczania pism na ww. konto.

W dniu 19 marca 2025 r. do tut. organu wpłynęła odpowiedź Wnioskodawcy na wezwanie I, w której Wnioskodawca wskazał m.in., że złożył konto w e-Urzędzie Skarbowym oraz wyraził zgodę na doręczanie pism na ww. konto.

W toku dalszej analizy wniosku tut. organ stwierdził, że konieczne jest jego uzupełnienie o brak formalny, a także o dodatkowe informacje. Wobec powyższego, pismem z dnia 18 kwietnia 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.77.2025.2.IH (wezwanie II) wezwano Wnioskodawcę do:

I. Przesłania:

- dokumentu, z którego wynika prawo (…) do udzielenia (…) pełnomocnictwa do reprezentowania Wnioskodawcy – (…), przed Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej w sprawie wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej,

lub

- oryginału albo uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa szczególnego udzielonego (…) przez Wnioskodawcę (…), upoważniającego (…) do reprezentowania Wnioskodawcy przed Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej w sprawie wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej.

II. Przedstawienia następujących informacji:

1) W jakim dokładnie terminie obyła się edycja „(…)” mająca miejsce w (…) r.?

2) Czy organizowane corocznie przez Wnioskodawcę edycje „(…)” mają identyczny przebieg? Jeśli nie, to należało szczegółowo opisać, czym te edycje się różnią/mogą różnić.

3) Czy Wnioskodawca planuje w przyszłości zorganizować wydarzenie identyczne z edycją „(…)”, która odbyła się w (…) r.?

W piśmie z dnia 9 maja 2025 r., będącym uzupełnieniem wniosku, Wnioskodawca – w odpowiedzi na pytania tut. organu zawarte w części II wezwania II – udzielił następujących informacji:

1) W jakim dokładnie terminie obyła się edycja „(…)” mająca miejsce w (…) r.?

Odpowiedź Wnioskodawcy: Główne wydarzenie, tj. bal, odbywało się (…) r., a wydarzenia towarzyszące odbywały się:

a) Otwarcie wystawy (…) – (…) r.;

b) Panel (…) – (…) r.;

c) Piknik (…) – (…) r.

2) Czy organizowane corocznie przez Wnioskodawcę edycje „(…)” mają identyczny przebieg? Jeśli nie, to należy szczegółowo opisać, czym te edycje się różnią/mogą różnić.

Odpowiedź Wnioskodawcy: Wnioskodawca zwrócił się z wnioskiem o wydanie wiążącej informacji stawkowej (dalej: „WIS”), tj. o wskazanie prawidłowej stawki VAT, dla wydarzenia „(…)”. Opisał przy tym edycję „(…)” z roku (…). Jednakże Wnioskodawca doprecyzowuje dla jasności, że w złożonym wniosku o wydanie WIS zwraca się o ustalenie prawidłowej stawki VAT dla wydarzeń „(…)”, które będą miały miejsce w przyszłości. Wskazany we wniosku opis należy traktować jako określony model (na bazie wydarzenia „(…)”, które miało miejsce w (…) roku). Natomiast Wnioskodawca wnioskuje o wydanie WIS dla identycznych wydarzeń (co do swojej istoty mających identyczny przebieg lub posiadających dokładnie te same cechy istotne z punktu widzenia kryteriów zastosowania stawki podatkowej VAT oraz skutków w zakresie wydania WIS), które będą mieć miejsce w przyszłości.

Odpowiadając więc na pytanie organu Wnioskodawca wskazuje, że należy przyjąć, że przyszłe edycje „(…)” będą tożsame z opisanym modelem, a wniosek dotyczy właśnie tych przyszłych edycji „(…)”.

3) Czy Wnioskodawca planuje w przyszłości zorganizować wydarzenie identyczne z edycją „(…)”, która odbyła się w (…) r.?

Odpowiedź Wnioskodawcy: Jak wskazano wyżej, Wnioskodawca planuje w przyszłości zorganizować wydarzenie identyczne (co do swojej istoty mające identyczny przebieg lub posiadające dokładnie te same cechy istotne z punktu widzenia przyjętych kryteriów zastosowania stawki podatkowej VAT oraz skutków w zakresie wydania WIS) z edycją „(…)”, która odbyła się w (…) r.

Do ww. pisma dołączono m.in. uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa szczególnego udzielonego (…) przez osobę uprawnioną do reprezentowania Wnioskodawcy, upoważniającego go do reprezentowania mocodawcy (…) przed Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej w sprawie wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej.

Wobec powyższego, tut. organ dokonał analizy przedstawionego opisu sprawy i w jej wyniku ustalił, że – w związku z obowiązkiem szczegółowego przedstawienia opisu jednego, konkretnego świadczenia będącego przedmiotem wniosku – konieczne jest uzupełnienie wniosku. W konsekwencji, pismem z dnia 21 maja 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.77.2025.3.IH (wezwanie III), tut. organ wezwał Wnioskodawcę o dodatkowe informacje i dokumenty.

W piśmie z dnia 6 czerwca 2025 r., będącym uzupełnieniem wniosku, Wnioskodawca – w odpowiedzi na pytania tut. organu zawarte w wezwaniu III – udzielił następujących informacji:

1) Jaka – organizowana w przyszłości – edycja „(…)” ma być przedmiotem analizy w ramach złożonego wniosku o wydanie WIS? Należy wskazać konkretny rok edycji oraz (…).

Odpowiedź Wnioskodawcy: Przedmiotem analizy w ramach złożonego wniosku o wydanie WIS ma być edycja „(…)” odbywająca się w roku (…). (…)

2) W jakim dokładnie terminie odbędzie się ta edycja „(...)”? Czy będzie to wydarzenie kilkudniowe?

Odpowiedź Wnioskodawcy: Edycja (…) odbywa się przez kilka dni. Edycja rozpoczyna się od wydarzenia towarzyszącego – wystawy (…), która jest dostępna od (…) r. (…) r. odbywa się tzn. panel (…). (…) r. odbywa się wydarzenie główne, tj. bal dla uczestników. (…) r. odbywa się piknik (…). W ramach (...) przewidziano również (…).

3) W jakim miejscu/miejscach odbędzie się wydarzenie?

Odpowiedź Wnioskodawcy: Wydarzenie odbędzie się w (…).

4) Czy świadczenie będące przedmiotem wniosku będzie świadczeniem opodatkowanym podatkiem od towarów i usług? Proszę o jednoznaczną odpowiedź.

Odpowiedź Wnioskodawcy: Tak, w ocenie Wnioskodawcy, świadczenie będące przedmiotem wniosku będzie świadczeniem opodatkowanym podatkiem od towarów i usług.

5) W opisie sprawy Wnioskodawca wskazał na „wydarzenie główne – tj. bal” oraz na „wydarzenia towarzyszące”, a także że „uczestnik z tytułu biletu wstępu miał ponadto zapewnione:

• nocleg w hotelu,

• transport z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca”.

W związku z tym należy jednoznacznie wskazać, czy świadczenie będące przedmiotem wniosku składać się będzie z tych elementów, tj.:

a) balu,

b) wystawy (…),

c) panelu (…),

d) pikniku (…),

e) noclegu w hotelu,

f) transportu z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca?

Jeśli nie, to należy wskazać, z jakich elementów składać się będzie świadczenie będące przedmiotem wniosku.

Odpowiedź Wnioskodawcy: Świadczenie będące przedmiotem wniosku składać się będzie z:

a) balu,

b) wystawy (…),

c) panelu (…),

d) pikniku (…),

e) noclegu w hotelu (dla niektórych gości),

f) transportu z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca (dla niektórych gości).

6) Jak będą przebiegały podczas wydarzenia:

a) bal,

b) wystawa (…),

c) panel (…),

d) piknik (…)?

Należy szczegółowo opisać każdy z tych elementów.

Odpowiedź Wnioskodawcy: Bal to kulminacyjne i najważniejsze wydarzenie w ramach „(…)”. (…)

Wystawa (…) odbywa się w (…) (wystawa została zaaranżowana z dbałością o szczegóły, które zapewniają wyjątkowe wrażenia estetyczne, ale również stwarzają kameralny nastrój sprzyjający spotkaniom, rozmowom i zabawie).

Panel (…) służy nawiązywaniu nowych relacji z pozostałymi uczestnikami „(…)”. (…)

Piknik (…) odbywa się w (…) i łączy możliwość przebywania w (…) z możliwością integracji, relaksu, nawiązywania relacji oraz zabawy dla osób dorosłych i dzieci.

7) Czy wszystkie wskazane w odpowiedzi na pytanie 5) wezwania elementy będą niezbędne do realizacji świadczenia będącego przedmiotem wniosku? Jeżeli tak, to należy opisać, w czym ta niezbędność będzie się przejawiać.

Odpowiedź Wnioskodawcy: Tak, wszystkie wskazane w odpowiedzi na pytanie 5) wezwania elementy będą niezbędne do realizacji świadczenia będącego przedmiotem wniosku. Niezbędność ta będzie się przejawiać tym, że o ile głównym celem uczestników jest udział w balu, tak wydarzenia towarzyszące nie stanowią celu samego w sobie, lecz są środkiem do pełnego zrealizowania, lub wykorzystania świadczenia zasadniczego jakim jest bal i uatrakcyjniają uczestnictwo w całym wydarzeniu „(…)”. Ponadto uczestnik nie ma możliwości by wziąć udział jedynie w poszczególnych wydarzeniach, lub w balu. Nabyty przez niego bilet przewiduje możliwość uczestnictwa w całości świadczeń.

8) Czy pomiędzy elementami wchodzącymi w skład świadczenia będącego przedmiotem wniosku występuje zależność powodująca, że elementy te nie będą mogły być wykonywane odrębnie? Jeżeli tak, to należy szczegółowo i precyzyjnie opisać tę zależność.

Odpowiedź Wnioskodawcy: Elementy wchodzące w skład świadczenia zasadniczo mogłyby być wykonywane oddzielnie (np. możliwe jest rozdzielnie wstępu na poszczególne wydarzenia (…)). Niemniej, Zdaniem Wnioskodawcy elementy składające się na świadczenie będące przedmiotem wniosku będą ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie rzecz biorąc będą tworzyć z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość sprzedawaną nierozłącznie.

9) Czy – zdaniem Wnioskodawcy – elementy składające się na świadczenie będące przedmiotem wniosku będą ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie rzecz biorąc będą tworzyć z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość sprzedawaną nierozłącznie (jeśli tak, należy szczegółowo opisać, na czym ten ścisły związek będzie polegał) czy też czynności te będą mogły być wykonywane niezależnie?

Odpowiedź Wnioskodawcy: Tak. Zdaniem Wnioskodawcy, elementy składające się na świadczenie będące przedmiotem wniosku będą ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie będą tworzyć z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość sprzedawaną nierozłącznie. Z perspektywy postrzegania Wnioskodawcy nabywca będzie zainteresowany nabyciem biletu wstępu uprawniającego do udziału w (…) jako całości (świadczenia kompleksowego). Zaś udział w tych poszczególnych wydarzeniach powinien zapewnić spełnienie funkcji kulturalnych, rozrywkowych, czy możliwości nawiązania kontaktów dla nabywcy. Aby osiągnąć ten cel nabywca będzie mieć możliwość skorzystania łącznie ze wszystkich świadczeń, które się uzupełniają i były przedmiotem nabytego przez niego biletu.

10) Czy wszystkie elementy składające się na świadczenie będące przedmiotem wniosku będą prowadziły do realizacji określonego celu? Jeśli tak, to należy wskazać ten cel.

Odpowiedź Wnioskodawcy: W ocenie Wnioskodawcy – tak. Celem (…) jest stworzenie przestrzeni dla niesamowitego wydarzenia kulturalnego oraz rekreacyjnego promującego działalność filantropijną i charytatywną.

11) Czy z punktu widzenia nabywcy, będzie on zainteresowany nabyciem od Wnioskodawcy jednego (złożonego) świadczenia, czy też kilku poszczególnych odrębnych elementów? – proszę uzasadnić odpowiedź.

Odpowiedź Wnioskodawcy: Odnosząc się do formuły wydarzenia, w ocenie Wnioskodawcy, nabywca powinien być zainteresowany nabyciem jednego złożonego świadczenia, które powoli mu idealnie wykorzystać możliwość wzięcia udziału w (…) i odkrycia pełnego potencjału jaki niesie za sobą kupienie biletu wstępu zawierającego określone ww. świadczenia pozwalające na niezrównane doświadczenie kulturalne.

12) Jakie będą oczekiwania nabywcy w odniesieniu do świadczenia będącego przedmiotem wniosku? Należy szczegółowo opisać.

Odpowiedź Wnioskodawcy: W tym zakresie Wnioskodawcy ciężko jednoznacznie określić sferę emocjonalną nabywcy. Niemniej, z perspektywy Wnioskodawcy, nabywca będzie zainteresowany nabyciem biletu wstępu uprawniającego do udziału w (...) jako całości (a zatem świadczenia kompleksowego, aby w pełni wykorzystać możliwości kulturalno-rozrywkowe wynikające z całego wydarzenia).

13) Jak będzie skalkulowane wynagrodzenie za świadczenie będące przedmiotem wniosku? Czy – tak jak w przypadku edycji „(…)”, która odbyła się w (…) r. – będzie to bilet wstępu (tzw. cegiełka), który będzie obejmował wszystkie elementy składające się na świadczenie będące przedmiotem wniosku?

Odpowiedź Wnioskodawcy: Tak. Zasady kalkulacji wynagrodzenia będą analogiczne dla edycji będącej przedmiotem złożonego wniosku.

14) Czy nabywca świadczenia będącego przedmiotem wniosku będzie miał możliwość rezygnacji z któregokolwiek z elementów tego świadczenia (którego)? Jeśli tak, to czy wynagrodzenie przysługujące Wnioskodawcy za świadczenie będące przedmiotem wniosku będzie w takim przypadku odpowiednio niższe?

Odpowiedź Wnioskodawcy: Nie. W przypadku biletów wstępu ich cena jest określona przez Wnioskodawcę z góry i nie ma możliwości, aby rezygnować z poszczególnych jego elementów w zamian za obniżenie ceny.

Ponadto, w ww. piśmie Wnioskodawca wskazał, że nie zawiera on z uczestnikami (…) odrębnych umów. Potwierdzeniem prawa do udziału jest zakupiony bilet wstępu, który jest przedmiotem złożonego wniosku. W zakresie innych dokumentów Wnioskodawca wskazał, że szczegółowe informacje dotyczące wydarzenia można odnaleźć na stronie internetowej: (…).

Do ww. pisma dołączono uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa szczególnego (substytucyjnego), udzielonego (…) przez (…) do reprezentowania Wnioskodawcy przed Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej w sprawie wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej.

W toku analizy sprawy – w związku z obowiązkiem szczegółowego przedstawienia opisu sprawy oraz w celu dokonania prawidłowej identyfikacji i klasyfikacji świadczenia będącego przedmiotem wniosku – stwierdzono konieczność dalszego uzupełnienia wniosku. Wobec powyższego, pismem z dnia 17 czerwca 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.77.2025.4.IH (wezwanie IV), tut. organ wezwał Wnioskodawcę o stosowne informacje i dokumenty.

W piśmie z dnia 1 lipca 2025 r., będącym uzupełnieniem wniosku, Wnioskodawca – w odpowiedzi na pytania tut. organu zawarte w wezwaniu IV – udzielił następujących informacji:

1) W jaki sposób osoby zainteresowane mogły kupić bilet wstępu na edycję „(…)” odbywającą się w (…) r.? Należy szczegółowo opisać. Jeśli sprzedaż biletów wstępu odbywała się poprzez stronę internetową, to należy podać jej adres.

Odpowiedź Wnioskodawcy: Osoby zainteresowane mogły kupić bilet wstępu na edycję „(...)” odbywającą się w (…) r. bezpośrednio od Fundacji. To Fundacja komunikowała indywidualnie wybranym osobom, organizacjom o możliwości nabycia biletów na „(…)”.

2) Jakie były zasady sprzedaży biletów wstępu na edycję „(…)” odbywającą się w (…) r.? Należy szczegółowo opisać.

Odpowiedź Wnioskodawcy: Zasady sprzedaży biletów wstępu na edycję „(…)” odbywającą się w (…) r. Fundacja opisała w odpowiedzi na pytanie nr 1).

3) W związku z informacją zawartą na stronie internetowej (…) (do której odsyła strona internetowa wskazana przez Wnioskodawcę, tj. (…)), że wstęp na wystawę „(…)” – organizowaną w (…) – jest wolny, należy jednoznacznie wskazać, czy wystawa „(…)” to „wystawa (…)”, która jest jednym z elementów świadczenia będącego przedmiotem wniosku? Jeśli tak, to czy mogą w niej uczestniczyć osoby, które nie wykupiły biletu wstępu na edycję „(...)” odbywającą się w (…) r.?

Odpowiedź Wnioskodawcy: Tak, wystawa „(…)” to „wystawa (…)”, która została opisana jako jeden z elementów świadczenia będącego przedmiotem wniosku. Wnioskodawca wyjaśnia, że wystawa ta jest ogólnodostępna tzn. mogą w niej uczestniczyć osoby, które nie wykupiły biletu wstępu na edycję „(…)” odbywającą się w (…) r. Natomiast co istotne, wystawa ta jest jednym z wydarzeń towarzyszących „(…)”. Nadto, (…) prezentowane na tej wystawie są (…).

4) Co decydowało o tym, że niektórym gościom oferowany był w ramach biletu wstępu „nocleg w hotelu” oraz/lub „transport z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca”? Należy szczegółowo opisać.

Odpowiedź Wnioskodawcy: Fundacja oferowała nocleg oraz transport niektórym gościom w zależności od odległości wydarzenia od miejsca zamieszkania gości lub dla specjalnych gości np. ze świata kultury, którzy swoją obecnością uświetniali wydarzenie.

5) Skoro Wnioskodawca wskazał, że „nocleg w hotelu” oraz „transport z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca” przeznaczone były dla niektórych gości, to czy istniała możliwość zakupu biletu, który obejmował wyłącznie wstęp na:

- „bal”,

- „wystawę (…)”,

- „panel „(…)”,

- „piknik (…)”?

Jeśli tak, to czy cena za taki bilet była niższa od ceny za bilet, który obejmował także „nocleg w hotelu” oraz/lub „transport z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca”?

Odpowiedź Wnioskodawcy: Tak, istniała możliwość zakupu biletu, który obejmował wyłącznie wstęp na ww. wydarzenia. Przy czym nawet w takim przypadku zdarzało się, jak wyjaśniła wyżej Fundacja, że proponowała ona niezależnie od biletu niektórym gościom nocleg oraz transport. Co do zasady, jeśli bilet nie obejmował noclegu oraz/lub transportu, to cena za taki bilet była niższa niż cena za bilet, który obejmował także te świadczenia. Przy czym jednocześnie Fundacja wyjaśnia, że ceny za bilet były ustalane indywidualnie z poszczególnymi uczestnikami.

Ponadto, w ww. uzupełnieniu Fundacja wyjaśniła, że nie istnieje (…) na edycję „(…)” odbywającą się w (…) r. Co do zasady cena za bilet wstępu na „(…)” wynosiła (…) w przypadku biletu obejmującego nocleg i/lub transport. Przy czym Fundacja pozostawała w bezpośrednim kontakcie z osobą zainteresowaną nabyciem biletów i w zależności od relacji z tą osobą, negocjacji, momentu nabycia biletu, na podstawie indywidualnych decyzji, proponowane ceny mogły być różne od podanej tutaj ceny podstawowej i wynosiły od ok. (…) lub (…).

(…).

W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z dnia 7 października 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.77.2025.8.IH, tutejszy organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone Wnioskodawcy w dniu 13 października 2025 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Wnioskodawca nie skorzystał.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz obowiązujące przepisy, stwierdza się co następuje.

Jak stanowi art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:

a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

Natomiast zgodnie z art. 42b ust. 1 pkt 1 ustawy, WIS jest wydawana na wniosek podatnika posiadającego numer identyfikacji podatkowej.

Stosownie do treści art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy, wniosek o wydanie WIS zawiera określenie przedmiotu wniosku, w tym:

a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych,

b) (uchylona)

c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w ust. 4.

Na mocy art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być:

1) towar albo usługa, albo

2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

Jak stanowi art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20.

Co ważne – jak wynika z cytowanego wyżej art. 42b ust. 5 ustawy – WIS może dotyczyć wyłącznie jednego towaru albo jednej usługi, albo jednego świadczenia złożonego (składającego się z kilku towarów i/lub usług, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność kompleksową podlegającą opodatkowaniu).

Zauważyć także należy, że art. 42b ust. 2 pkt 3 i ust. 5 ustawy expressis verbis obligują wnioskodawcę do dokonania oceny charakteru świadczenia będącego przedmiotem wniosku – czy jest to pojedyncza usługa, dostawa towaru, czy też świadczenie złożone/kompleksowe. Ocena ta podlega następnie weryfikacji dokonywanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w toku postępowania podatkowego prowadzonego w sprawie wydania wiążącej informacji stawkowej.

Wskazane wyżej przepisy wprowadzają zatem istotne ograniczenie m.in. co do przedmiotu, w zakresie którego możliwe jest uzyskanie WIS. Tym samym organ podatkowy, do którego wpłynął wniosek o wydanie WIS obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy wniosek został złożony przez osobę legitymowaną do wystąpienia o wydanie WIS, jak również czy zakres żądania, z którym wystąpił wnioskodawca, spełnia warunki do uzyskania WIS.

W sprawie będącej przedmiotem analizy, Wnioskodawca w dołączonym do wniosku „FORMULARZU DO WNIOSKU WIS” w części „ZAKRES WNIOSKU” w pozycji „Przedmiot wniosku” zaznaczył kwadrat nr 3 „towar/y i/lub usługa/i”, natomiast w pozycji „Liczba towarów lub usług, których dotyczy wniosek” wskazał cyfrę „6”. Co więcej, w załączonym do wniosku dokumencie wskazano, że „(…) usługa wstępu na bal oraz wydarzenia towarzyszące jest – zdaniem Wnioskodawcy – usługą kompleksową (…)”.

Z kolei w uzupełnieniu wniosku z dnia 6 czerwca 2025 r. Wnioskodawca jednoznacznie wskazał, że: „Świadczenie będące przedmiotem wniosku składać się będzie z:

a) balu,

b) wystawy (…),

c) panelu (…),

d) pikniku (…),

e) noclegu w hotelu (dla niektórych gości),

f) transportu z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca (dla niektórych gości).

(…)

Zdaniem Wnioskodawcy elementy składające się na świadczenie będące przedmiotem wniosku będą ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie będą tworzyć z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość sprzedawaną nierozłącznie. Z perspektywy postrzegania Wnioskodawcy nabywca będzie zainteresowany nabyciem biletu wstępu uprawniającego do udziału w (…) jako całości (świadczenia kompleksowego)”.

Biorąc pod uwagę zakres żądania Wnioskodawcy, a także opis wskazany we wniosku i jego uzupełnieniach, należy w pierwszej kolejności ustalić charakter świadczenia realizowanego przez Wnioskodawcę, tj. czy wszystkie czynności wykonywane w jego ramach składają się na jedno świadczenie kompleksowe.

Należy podkreślić, że ten etap postępowań dotyczących WIS, w których przedmiotem wniosku jest więcej niż jeden towar lub/i usługa, stanowi zagadnienie wstępne bez którego nie jest możliwe dalsze procedowanie tego typu spraw. Etap ten służy prawidłowej identyfikacji przedmiotu wniosku o wydanie WIS, którego nie można uzależniać od zasad klasyfikacji statystycznych, ponieważ koncepcja świadczeń złożonych stosowana na potrzeby podatku od towarów i usług wypracowana została wyłącznie na gruncie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).

Należy zauważyć, że ani Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.), ani też przepisy krajowe nie zawierają definicji świadczenia złożonego. Brak jest również szczególnych uregulowań dotyczących przesłanek uznawania danego świadczenia za świadczenie złożone. Ocena, w jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy traktować jako świadczenia jednolite, kształtowana jest na bazie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako „TSUE”). Przy czym zastrzec należy, że wprawdzie TSUE w wielu orzeczeniach w sposób pomocny przy interpretacji przepisów wypowiadał się w kwestii świadczeń złożonych, to i tak każdorazowo rozstrzygnięcie w tym przedmiocie musi uwzględniać specyfikę konkretnego stanu faktycznego w danej sprawie. W szczególności wskazać należy wyrok TSUE z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie C-251/05 Talacre Beach Caravan Sales Ltd v Commissioners of Customs & Excise, ECLI:EU:C:2006:451, w którym TSUE stwierdził, że należy dać prymat ochronie zasady nierozszerzania zwolnienia podatkowego nad traktowaniem kilku dostaw jako świadczenia złożonego, opodatkowanego wedle zasad dotyczących świadczenia głównego. Każde odstępstwo od zasadniczej stawki podatku od towarów i usług winno być zatem interpretowane ściśle i ta ogólna zasada musi być brana bezwzględnie pod uwagę przy ocenie okoliczności konkretnej sprawy.

Zatem dla określenia skutków podatkowych transakcji złożonych należy badać, czy mamy do czynienia ze świadczeniem głównym i towarzyszącym mu świadczeniem pomocniczym, czy też dany dostawca realizuje kilka odrębnych i niezależnych świadczeń.

Podkreślić należy, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń (kilka czynności), usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.

Aby móc wskazać, że dana usługa jest usługą złożoną (kompleksową), powinna składać się ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na usługę złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza usługa traktowana jest zatem jak element usługi kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia usługi pomocniczej jest zdeterminowany przez usługę główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać usługi głównej bez usługi pomocniczej.

Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia świadczenia nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.

Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) a Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.

W wyroku tym TSUE zauważył również, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z jednolitą usługą, czy też z różnymi usługami, fakt ustalenia jednej ceny za świadczenie (świadczenia) nie ma znaczenia decydującego, może jedynie sugerować, że w rzeczywistości mamy do czynienia z jednolitą usługą. Jednakże, jeżeli okoliczności wskazują na to, że nabywca miał zamiar nabyć nie tyle jednolitą, kompleksową usługę, ile dwie różne usługi, wówczas cenę należy stosownie, proporcjonalnie rozdzielić i każdej usłudze przypisać stosowną dla niej część.

Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że:

- w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, Trybunał wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie Trybunału, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku);

- w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP, ECLI:EU:C:2012:597, Trybunał wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (punkt 22 wyroku).

Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę również punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).

W tym miejscu warto zwrócić uwagę na opinię rzecznik generalnej Juliane Kokott z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, gdzie wskazano, że „W przypadku jednego świadczenia złożonego kilka elementów świadczenia tworzy świadczenie sui generis. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału takie świadczenie występuje w sytuacji, w której dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno, niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Trybunał ustala, czy ma to miejsce, określając elementy charakterystyczne, a tym samym istotę danej transakcji, z punktu widzenia przeciętnego konsumenta (22)”. Rzecznik Generalna Juliane Kokott w ww. opinii wskazała również, że: „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”. Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19.

Kolejną wskazówką wypracowaną przez TSUE w ramach badania ewentualnej kompleksowości usług, jest ich niezależna dostępność. W cytowanej już opinii, Rzecznik Generalna Juliane Kokott pisze: „wskazówką świadczącą o nieistnieniu jednego świadczenia złożonego jest niezależna dostępność świadczeń. Okoliczność, że świadczenia są dostępne niezależnie od siebie, wskazuje w świetle orzecznictwa Trybunału na istnienie kilku niezależnych świadczeń w rozumieniu przepisów o VAT” (pkt 29 opinii).

Istotnym kryterium wpływającym na ocenę tego czy w konkretnej sytuacji występuje świadczenie kompleksowe, jest kryterium odrębności. Kryterium to opiera się na weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, nie następuje świadczenie kompleksowe, lecz kilka odrębnych świadczeń, które powinny być dla celów opodatkowania VAT traktowane niezależnie od siebie. Takie stanowisko wywieść można z orzeczenia TSUE z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro przeciwko Finanční ředitelství v Ústí nad Labem, ECLI:EU:C:2009:365, w którym istotnie TSUE stanął na stanowisku, że w przypadku usług najmu oraz usług sprzątania części wspólnych budynków następują dwa odrębne świadczenia dla celów VAT. Swoje stanowisko TSUE oparł na tym, że usługi sprzątania części wspólnych budynku mogą być świadczone na różnych zasadach, to znaczy na przykład przez osoby trzecie wystawiające faktury obejmujące koszt tych usług bezpośrednio lokatorom lub przez wynajmującego zatrudniającego w tym celu własnych pracowników lub posługującego się przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem.

Tak więc, o świadczeniu kompleksowym można mówić, gdy istnieje funkcjonalny związek pomiędzy poszczególnymi elementami świadczenia na tyle ścisły, by nie można było wydzielić z tego świadczenia jego poszczególnych elementów i potraktować ich jako świadczeń odrębnych. Muszą one stanowić jedną nierozerwalną całość.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że jeżeli choć jedno świadczenie wykonywane w ramach kilku czynności na rzecz jednego nabywcy, może być świadczone odrębnie (bez zmiany jego charakteru) i stanowi cel sam w sobie (a nie jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania innej czynności), to nie mamy do czynienia z jednym świadczeniem kompleksowym.

Jak wynika z opisu sprawy, świadczenie będące przedmiotem analizy dotyczy zorganizowanego przez Wnioskodawcę wydarzenia pod nazwą „(…)” – edycji odbywającej się w (…) r. – i składa się z następujących elementów:

a) balu,

b) wystawy (…),

c) panelu (…),

d) pikniku (…),

e) noclegu w hotelu,

f) transportu z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca.

By wziąć udział w „(…)”, zainteresowany był zobowiązany do wykupienia biletu wstępu (tzw. cegiełki). Opłata za bilet wstępu była uiszczana bezpośrednio do organizatora – tj. Fundacji. W ramach zakupionego biletu uczestnik mógł skorzystać z wydarzenia głównego – tj. balu oraz wydarzeń towarzyszących (wystawy (…), panelu (…), pikniku (…)). Poza możliwością uczestnictwa w wydarzeniach odbywających się w ramach „(…)”, niektórzy uczestnicy z tytułu biletu wstępu mieli ponadto zapewniony nocleg w hotelu, a także transport z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca (Fundacja oferowała nocleg oraz transport niektórym gościom w zależności od odległości wydarzenia od miejsca zamieszkania gości lub dla specjalnych gości np. ze świata kultury, którzy swoją obecnością uświetniali wydarzenie). Za cały wskazany pakiet pobierana była jedna opłata.

Nie istniała możliwość zakupu odrębnych biletów wstępu na poszczególne wydarzenia odbywające się w ramach „(…)”. Wszyscy, którzy nabyli bilety (cegiełki) uczestniczyli w balu. Nie każdy jednak z uczestników balu decydował się na skorzystanie z wydarzeń towarzyszących. Co istotne, istniała możliwość zakupu biletu, który obejmował wyłącznie wstęp na bal, wystawę (…), panel (…) oraz piknik (…). Przy czym nawet w takim przypadku zdarzało się, że Wnioskodawca proponował niektórym gościom niezależnie od zakupionego biletu nocleg oraz transport. Co do zasady, jeśli bilet nie obejmował noclegu oraz/lub transportu, to cena za taki bilet była niższa niż cena za bilet, który obejmował także te świadczenia.

Ponadto, wystawa (…), będąca jednym z wydarzeń towarzyszących „(…)”, była ogólnodostępna, tzn. mogły w niej uczestniczyć osoby, które nie wykupiły biletu wstępu na edycję „(…)” odbywającą się w (…) r.

Zdaniem tutejszego organu, wszystkie czynności realizowane przez Wnioskodawcę w ramach świadczenia będącego przedmiotem analizy nie składają się razem na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu (świadczenie kompleksowe). Wynika to z następujących przesłanek:

a) Wnioskodawca oferował różne warianty biletów uprawniających do udziału w „(…)”: bez noclegu/transportu bądź też z noclegiem oraz/lub transportem z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca. Tym samym nocleg/transport nie były elementami obligatoryjnymi, które trzeba było zakupić, aby móc wziąć udział w „(…)”, a każdy z uczestników, w zależności od własnych potrzeb, mógł zakupić dowolny, wybrany przez siebie rodzaj biletu;

b) nawet w przypadku, kiedy bilet obejmował wyłącznie udział w balu, wystawie (…), panelu (…) oraz pikniku (…), to i tak Wnioskodawca proponował niektórym gościom nocleg oraz transport – zatem transport i nocleg to odrębne, dodatkowe świadczenia, które mogły być oferowane uczestnikom niezależnie od zakupionego biletu;

c) jeśli bilet nie obejmował noclegu oraz/lub transportu, to cena za taki bilet była niższa niż cena za bilet, który obejmował także te świadczenia;

d) wystawa (…) była ogólnodostępna, tzn. mogły w niej uczestniczyć także osoby, które nie wykupiły biletu wstępu na „(…)” – zatem możliwość wzięcia udziału w tej wystawie nie była uwarunkowana posiadaniem biletu na wydarzenie (edycję „(...)” odbywająca się w (…) r.) organizowane przez Wnioskodawcę;

e) budzi także wątpliwość jednolity cel gospodarczy świadczenia, bo wszyscy uczestnicy, którzy zakupili bilet (cegiełkę) uczestniczyli w balu, nie każdy jednak z uczestników balu decydował się na skorzystanie z innych wydarzeń mających miejsce w ramach „(…)”. Zatem poza balem uczestnicy nie mieli obowiązku korzystania ze wszystkich elementów przedmiotowego świadczenia. Korzystanie z dodatkowych świadczeń (wzięcie udziału w wydarzeniach towarzyszących) było więc opcjonalne.

Tym samym należy stwierdzić, że wszystkie elementy składające się na świadczenie będące przedmiotem analizy – wbrew twierdzeniom Wnioskodawcy – nie są ze sobą tak ściśle powiązane, żeby obiektywnie tworzyć z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość sprzedawaną nierozłącznie.

Odnosząc się natomiast do kwestii wynagrodzenia (ceny) wskazać należy na orzecznictwo TSUE – wyrok z dnia 25 lutego 1999 r., w sprawie C-349/96. W wyroku tym TSUE zauważył, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z jednolitą usługą, czy też z różnymi usługami, fakt ustalenia jednej ceny za świadczenie (świadczenia) nie ma znaczenia decydującego, może jedynie sugerować, że w rzeczywistości mamy do czynienia z jednolitą usługą. Jednakże, jeżeli okoliczności wskazują na to, że nabywca miał zamiar nabyć nie tyle jednolitą, kompleksową usługę, ile dwie różne usługi, wówczas cenę należy stosownie, proporcjonalnie rozdzielić i każdej usłudze przypisać stosowną dla niej część.

A zatem, w ocenie tutejszego organu, nie można przyjąć, że ustalenie „jednej opłaty” (ceny) za wykonywane poszczególne czynności na rzecz uczestnika stanowi argument wskazujący na kompleksowość oferowanego świadczenia, również ze strony nabywcy, który ma świadomość i wiedzę co do rodzaju nabywanych elementów świadczenia, za które dokonuje zapłaty.

Ponadto, rozdzielenie poszczególnych elementów świadczenia nie zmienia ich charakteru i wartości z punktu widzenia nabywcy (uczestnika). Poszczególne elementy świadczenia nie stają się dla nabywcy mniej wartościowe z powodu ich odrębnego na gruncie podatkowym nabycia.

W świetle powyższego, w odniesieniu do przedstawionych okolicznościach sprawy, należy stwierdzić, że – wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy – wszystkie czynności realizowane przez Wnioskodawcę w ramach świadczenia polegającego na umożliwieniu udziału w edycji „(…)” odbywającej się w (…) r., w sytuacji, gdy zakupiony bilet upoważnia uczestnika do: udziału w balu, udziału w wystawie (…), udziału w panelu (…), udziału w pikniku (…), noclegu w hotelu i transportu z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca, nie składają się razem na świadczenie kompleksowe w rozumieniu nadanym przez orzecznictwo TSUE. Tym samym w analizowanej sprawie nie jest możliwe zastosowanie do całości tego świadczenia jednej stawki podatku VAT.

Zatem skoro zakres żądania, z którym wystąpił Wnioskodawca, dotyczy klasyfikacji wielu czynności, które łącznie nie składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu (świadczenie kompleksowe), to przedmiotowy wniosek o wydanie WIS wykracza poza zakres wskazany w treści art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy i tym samym nie spełnia warunków do uzyskania WIS. W konsekwencji tutejszy organ zobligowany jest do odmowy wydania WIS w przedmiotowej sprawie.

Zgodnie bowiem z art. 42g ust. 3 ustawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje decyzję o odmowie wydania WIS, jeżeli wniosek o wydanie WIS, którego przedmiotem są towary lub usługi, o których mowa w art. 42b ust. 5 pkt 2, nie dotyczy towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

W związku z powyższym, stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy, postanowiono jak w sentencji.

POUCZENIE

Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).