DECYZJA
Na podstawie art. 42g ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej – odmawia wydania wiążącej informacji stawkowej w sprawie wniosku z dnia 25 lutego 2026 r. (data wpływu 25 lutego 2026 r.), uzupełnionego pismami z dnia: 1 kwietnia 2026 r. (data wpływu 2 kwietnia 2026 r.) oraz 21 kwietnia 2026 r. (data wpływu 22 kwietnia 2026 r.), o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej „sprzedaży (do spożycia na wynos) zestawu składającego się z frytek, nuggetsów, soli, ketchupu i soku (…) wraz z gadżetem marketingowym w postaci (…)”.
UZASADNIENIE
W dniu 25 lutego 2026 r. wpłynął do tutejszego organu wniosek o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej ww. świadczenia. Wniosek uzupełniono w dniach: 2 kwietnia 2026 r. oraz 22 kwietnia 2026 r. poprzez wskazanie przedmiotu wniosku oraz doprecyzowanie opisu sprawy.
We wniosku przedstawiono następujący opis świadczenia:
„(…) (dalej jako: »Wnioskodawca« lub »Spółka«) jest spółką (…). Spółka jest podmiotem, o którym mowa w art. 42b ust. 1 pkt. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), tj. podatnikiem posiadającym numer identyfikacji podatkowej. Od (…) spółka należy do (…), dzięki czemu (…) uzyskała prawo do budowania i rozwoju (…) (dalej jako: »stacja«). Poza sprzedażą paliwa, na stajach sprzedawane są również posiłki oraz napoje. W związku z rozwojem swojej oferty gastronomicznej, Wnioskodawca planuje wprowadzić do sprzedaży zestaw zawierający jedzenie, napój oraz gadżet upominkowy (dalej jako: »zestaw«), który dostępny będzie zarówno na stacjach własnych jak i prowadzonych w modelu franczyzowym – nazwa handlowa »(…)«. Przedmiotem wniosku jest zatem jedno świadczenie złożone. Ze względu na różnorodność składowych zestawu, Wnioskodawca powziął wątpliwość co do prawidłowego zastosowania stawki podatku od towarów i usług przy jego sprzedaży w przyszłości.
Zestaw będący przedmiotem wniosku składać się będzie z następujących elementów: frytki, nuggetsy, soczek (…), sól oraz ketchup. Zestaw wydawany będzie wraz z serwetką i widelczykiem jednorazowym. Porcja frytek i nuggetsów będzie pakowana oddzielnie w torebkę papierową i umieszczana wspólne w kartonowe opakowanie zbiorcze, natomiast soczek wydawany będzie poza opakowaniem zbiorczym – w jednorazowym kubku. Klient ma do wyboru rodzaj soku (…) i to jedyna z możliwych opcji modyfikacji zestawu. W skład zestawu będzie wchodził także gadżet marketingowy, który również znajdować się będzie w opakowaniu zbiorczym.
Gadżet ma niewielką wartość w porównaniu z całkowitą wartością produktów pakowanych w zestaw – jest jedynie incydentalnym elementem całego zestawu, określany jako »artykuł niespodzianka«, który nie zmienia charakteru zestawu ze względu na jego drobne, nieznaczące praktyczne własne zastosowanie. Zestaw jest w pełni przyrządzony i sprzedawany jako posiłek gotowy do bezpośredniego/natychmiastowego spożycia, niewymagający obróbki termicznej przez klienta przed jego spożyciem.
Zestaw będzie można nabyć bezpośrednio na stacji, po podejściu do kasy. Po dokonaniu płatności pracownik kompletuje zestaw i wydaje klientowi. Istnieje również możliwość otrzymania zestawu w ramach programu lojalnościowego – nieodpłatnie, w zamian za zgromadzone punkty, bądź z zastosowaniem rabatu, po okazaniu aplikacji stacji przy kasie.
Na niektórych stacjach znajduje się infrastruktura umożliwiająca konsumpcję posiłków na miejscu, w tym stoły i krzesła, które udostępniane są klientom w związku z szeroką ofertą gastronomiczną (obejmującą m.in. (…)). Zestawy będą przeznaczone zatem do spożycia zarówno na wynos jak i na miejscu, przy czym stacja nie będzie weryfikowała sposobu spożycia zestawu przez klienta, ze względu na ogólnodostępny charakter części konsumpcyjnej. Spółka wskazuje, że przedmiotem niniejszego wniosku jest sprzedaż zestawu na wynos.
Pracownicy dbają o ogólny porządek w części konsumpcyjnej stacji (w tym uprzątanie stolików), jednak czynności te mają charakter ogólny i nie są związane z konkretnymi zamówieniami, w szczególności nie obejmują serwowania produktu do stolika, podawania sztućców ani sprzątania po każdym kliencie po zakończonym posiłku.
Pracownik stacji przygotowuje zestaw zgodnie z instrukcją: (…).
Ze względu na odmienne opodatkowanie produktów składowych zestawu, Wnioskodawca powziął wątpliwość co do prawidłowej stawki VAT, którą powinien zostać opodatkowany zestaw.
Jednocześnie Wnioskodawca pragnie wskazać, że dodawany do zestawu gadżet stanowić będzie gadżet marketingowy, będący prezentem o małej wartości. W tym przypadku odpowiednie zastosowanie mieć będzie art. 7 ust. 2 oraz 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.2025.775; dalej jako: »ustawa o VAT«), zgodnie z którymi przez dostawę towarów rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
* przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
* wszelkie inne darowizny – jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
Jednakże powyższego nie stosuje się do przekazywanych prezentów o małej wartości i próbek, jeżeli przekazanie to następuje na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika.
Ustawa o VAT w art. 7 ust. 4 definiuje »prezenty o małej wartości« jako towary, przekazywane jednej osobie przez podatnika, spełniające poniższe przesłanki:
* łącznej wartości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 100 zł, jeżeli podatnik prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie tożsamości tych osób;
* których przekazania nie ujęto w ewidencji, o której mowa w pkt 1, jeżeli jednostkowa cena nabycia towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia, jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru, nie przekraczają 20 zł.
Mając na uwadze powyższe, nieodpłatne przekazanie towarów (w stosunku do których podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych) nie stanowi czynności opodatkowanej VAT, o ile łącznie zostaną spełnione dwa warunki:
* przekazywane towary spełniają definicję prezentów małej wartości, tj. w przypadku braku ewidencji przekazań, ich jednostkowa cena nabycia/koszt wytworzenia (określone na moment przekazania) nie przekracza 20 zł netto,
* przekazanie towarów następuje na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Odnosząc się do powyższych przepisów:
* wnioskodawca nie będzie prowadzić ewidencji pozwalającej na ustalenie tożsamości osób, którym przekaże nieodpłatnie gadżety,
* jednostkowa cena nabycia lub wytworzenia gadżetów nigdy nie przekroczy 20 złotych netto (wynosi zwykle kilka złotych)
* jednocześnie przekazanie gadżetów następuje na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą – celem dołączania do zestawu gadżetów jest bowiem intensyfikacja sprzedaży, umocnienie produktów Wnioskodawcy na rynku oraz i w konsekwencji zwiększenie przychodów. W skład zestawu początkowo wchodzić będzie (…), który będzie pełnić funkcję reklamową i promocyjną. (…) ten, jako element identyfikacji wizualnej marki, utrwala rozpoznawalność stacji wśród klientów, sprzyja budowaniu pozytywnego wizerunku oraz zwiększa zaangażowanie odbiorców. W efekcie jego dystrybucja pozostanie w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością oraz przyczyni się do wzrostu sprzedaży poprzez wzmocnienie lojalności klientów i promocję marki. Docelowo (…) prawdopodobnie nie będzie jednak jedyną formą gadżetu dodawanego do zestawu, tj. w przyszłości może być on zmieniony, np. na (…). Każdorazowo jednak dodawany gadżet będzie spełniał wyżej wskazane wymogi uprawniające go do uznania za gadżet o małej wartości zgodnie z ustawą o VAT.
Natomiast w odniesieniu do pozostałych elementów składowych zestawu, w ocenie Wnioskodawcy, zestaw powinien zostać opodatkowany w całości 8% stawką VAT, jako kompleksowa usługa związana z wyżywieniem, o której mowa w art. 41 ust. 2 oraz 12f w związku z art. 146aa ust. 1 pkt. 2 ustawy o VAT.
Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca zwraca się z wnioskiem o wydanie Wiążącej Informacji Stawkowej, która potwierdzi właściwą stawkę VAT dla opisanego produktu, w szczególności Wnioskodawca oczekuje potwierdzenia, czy produkt ten może zostać objęty 8% stawką VAT.
Spółka przedstawia w załączeniu do niniejszego (…), które są jedynymi informacjami, jakie Spółka jest w stanie uzyskać od producenta.
Wskazanie składu surowcowego towaru będącego przedmiotem wniosku wraz ze wskazaniem dokładnej procentowej zawartości każdego ze składników występujących w przedmiotowym towarze bez przybliżeń i przedziałów nie w każdym przypadku jest możliwe ze względu brak takiej informacji ze strony producenta.
Spółka nie dysponuje dokumentacją zawierającą dokładny, całościowy skład surowcowy danego produktu, a uzyskanie takiej informacji wykracza poza jej kompetencje i środki działania. Ponadto, jak wskazano w art. 42b ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.2025.775; dalej jako: »ustawa o VAT«) – wniosek o wydanie WIS zawiera określenie przedmiotu wniosku, w tym szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych. W żadnym z przepisów nie znajduje się zatem zastrzeżenie, że opis towaru nie może zawierać przybliżeń lub przedziałów, lecz wymagany jest jedynie ich szczegółowy opis umożliwiający identyfikację, co nie wątpliwie ma miejsce w przypadku niniejszego wniosku. Ponadto Spółka pragnie zwrócić uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 lipca 2024 r., sygn. I SA/Op 462/24, który potwierdza, że nie zawsze jest konieczne wskazywanie dokładnego procentowego składu składników towaru bez przybliżeń i przedziałów. Sąd wskazał, iż w przypadkach, gdy precyzyjne określenie składu nie jest niezbędne do ustalenia prawidłowej stawki VAT, brak takiego składu nie powinien negatywnie wpływać na kwalifikację podatkową produktu (poprzez odmowę wydania WIS). W ocenie Spółki, wobec powyższego, obecne żądanie organu nie znajduje właściwego uzasadnienia. Brak precyzyjnego procentowego składu poszczególnych składników produktu nie wpływa na prawidłową kwalifikację towaru pod kątem właściwej stawki podatku VAT. W związku z powyższym, Spółka uważa, iż przedstawiony we wniosku opis i skład towaru jest wystarczający do dokonania prawidłowej kwalifikacji stawki VAT, a brak określenia dokładnego procentowego składu surowcowego nie stanowi podstawy do odmowy wydania wiążącej informacji stawkowej ani kwestionowania prawidłowości zastosowanej stawki podatku VAT.
Co więcej, mimo podjętych przez Spółkę starań, nie jest możliwe pozyskanie od producenta pełnych danych dotyczących składu, co wynika z ograniczeń po stronie dostawcy, niezależnych od Spółki”.
Do wniosku Wnioskodawca dołączył: (…).
Wniosek nie spełniał wszystkich wymogów, o których mowa w przepisach ustawy. W związku z powyższym, pismem z dnia 26 marca 2026 r., znak 0112-KDSL2-2.440.88.2026.1.DS, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez:
1. Jednoznaczne potwierdzenie, ze przedmiotem wniosku jest sprzedaż (na wynos) zestawu składającego się z frytek, nuggetsów, soli, ketchupu i soku (…).
2. Wskazanie, w jakiej formie klient otrzymuje sok (…) będący elementem zestawu? Należy wyjaśnić, czy klient otrzymuje sok (…) w opakowaniu, w jakim Wnioskodawca nabył sok od producenta? Czy Wnioskodawca wykonuje jakieś dodatkowe czynności przed wydaniem soku klientowi, np. nalewa odpowiednia ilość soku do kubka z większego, zbiorczego opakowania itp.?
W wezwaniu wyjaśniono Wnioskodawcy, że zakres wezwania związany jest z niejednoznacznym wskazaniem co składa się na zestaw. Dodatkowo wyjaśniono Wnioskodawcy, że: „w ramach postępowania o wydanie WIS nie jest możliwe potwierdzenie, że gadżet, który Wnioskodawca planuje dołączać do zestawu stanowi prezent o małej wartości w rozumieniu art. 7 ust. 2 i 3 ustawy. Jeśli Wnioskodawca chciałby uzyskać informację w tym zakresie może złożyć do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej (ORD-IN), formułując pytanie w tym zakresie”.
W piśmie z dnia 1 kwietnia 2026 r., będącym odpowiedzią na ww. wezwanie, Wnioskodawca wskazał co następuje:
„Przedmiotem wniosku jest sprzedaż (na wynos) zestawu składającego się z frytek, nuggetsów, soli, ketchupu i soku (…).
Klient otrzymuje sok (…) będący elementem zestawu w opakowaniu, w jakim Wnioskodawca nabył sok od producenta, nie wykonuje dodatkowych czynności przed wydaniem soku klientowi (np. nalewania odpowiedniej ilości soku do kubka z większego, zbiorczego opakowania itp.)”.
Analiza wniosku oraz przesłanego uzupełnienia wykazała konieczność dalszego uzupełnienia sprawy. Wobec powyższego pismem z dnia 17 kwietnia 2026 r. znak 0112-KDSL2-2.440.88.2026.2.DS, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez:
1) jednoznaczne wskazanie, czy w ofercie Wnioskodawcy jest/będzie możliwość nabycia osobno (na wynos) frytek, nuggetsów, soli, ketchupu lub soku (…)?
2) przesłanie:
• dokumentów przedstawiających ofertę gastronomiczną dostępną w punkcie sprzedaży, np. menu, cennik itp., lub – w przypadku braku takich dokumentów – wymienienie wszystkich produktów/zestawów znajdujących się w ofercie gastronomicznej (wraz ze wskazaniem co się na nie składa oraz informacjami dotyczącymi ewentualnej modyfikacji tych produktów/zestawów);
• dokumentów (lub ich wzorów/projektów) przedstawiających/reklamujących przedmiotowy zestaw do sprzedaży, np. ulotki, plakaty, cennik, menu itp.
W piśmie z dnia 21 kwietnia 2026 r. Wnioskodawca wskazał co następuje:
„Przedmiotem wniosku jest sprzedaż (do spożycia na wynos) zestawu składającego się z frytek, nuggetsów, soli, ketchupu i soku (…) wraz z gadżetem marketingowym w postaci (…).
W ofercie Wnioskodawcy nie wszystkie z pozycji będących elementem zestawu, będzie można nabyć osobno. Sok i porcję frytek można dokupić oddzielnie, ketchup i sól wliczone są w recepturę (tj. wydawane jako gratis do zamówienia – nie można ich dokupić samodzielnie), natomiast nuggetsy można kupić tylko w zestawie z frytkami. (…) będą dodawane wyłącznie do zestawu (nie ma możliwości ich nabycia oddzielnie).
Przedmiotowy zestaw znajduje się obecnie w fazie planowania, a zatem Spółka nie dysponuje jeszcze materiałami reklamowymi, projektami promocji, ostatecznym cennikiem ani jego ujęciem w menu. Należy przy tym podkreślić, że instytucja Wiążącej Informacji Stawkowej służy również uzyskaniu pewności co do prawidłowej klasyfikacji i opodatkowania świadczeń przyszłych, jeszcze przed ich wprowadzeniem do obrotu gospodarczego, w związku z czym brak wskazanych dokumentów nie może stanowić przeszkody do wydania WIS.
Jednocześnie Spółka pragnie wskazać, że żądanie przedstawienia pełnej oferty gastronomicznej wykracza poza zakres przedmiotowy złożonego wniosku o wydanie Wiążącej Informacji Stawkowej. Wniosek dotyczy bowiem ściśle określonego świadczenia, tj. konkretnego zestawu opisanego szczegółowo we wniosku (zestawu składającego się z frytek, nuggetsów, soli, ketchupu i soku (…) wraz z gadżetem marketingowym w postaci (…)), a tym samym przedmiot postępowania powinien być ograniczony wyłącznie do tego świadczenia, nie zaś do całokształtu działalności gastronomicznej Spółki. Żądanie przedłożenia informacji dotyczących pełnej oferty, menu czy innych produktów pozostających poza zakresem wniosku należy uznać za nieproporcjonalne oraz niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Przedstawiony we wniosku opis świadczenia jest kompletny i wystarczający do dokonania jego klasyfikacji na potrzeby wydania rozstrzygnięcia. W związku z powyższym Spółka wnosi o rozpatrzenie wniosku w oparciu o przedstawiony opis oraz odstąpienie od żądania informacji i dokumentów wykraczających poza jego zakres”.
W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r., poz. 622), zwanej dalej Ordynacją podatkową, postanowieniem z dnia 26 maja 2026 r., znak 0112-KDSL2-2.440.88.2026.3.DS, tutejszy organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone Wnioskodawcy w dniu 27 maja 2026 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Wnioskodawca nie skorzystał.
Biorąc pod uwagę powyższe oraz obowiązujące przepisy, stwierdza się co następuje.
Jak stanowi art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:
a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.
Natomiast zgodnie z art. 42b ust. 1 pkt 1 ustawy, WIS jest wydawana na wniosek podatnika posiadającego numer identyfikacji podatkowej.
Stosownie do treści art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy, wniosek o wydanie WIS zawiera określenie przedmiotu wniosku, w tym:
a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych,
b) (uchylona)
c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w ust. 4.
Na mocy art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być:
1) towar albo usługa, albo
2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
Z powołanych przepisów wynika, że WIS wydawana jest m.in. na wniosek podmiotów wymienionych w powołanym art. 42b ust. 1 pkt 1 ustawy i ma wskazywać wnioskodawcy właściwą dla danego towaru albo usługi albo świadczenia kompleksowego (składającego się z kilku towarów i/lub usług, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność kompleksową podlegającą opodatkowaniu) stawkę podatku od towarów i usług w powiązaniu z właściwą klasyfikacją tego świadczenia według stosownej klasyfikacji, lub wskazywać klasyfikację w przypadku wniosku złożonego w trybie art. 42b ust. 4 ustawy.
Powyższe nie oznacza jednak, że w każdym przypadku wnioskodawca może wystąpić z wnioskiem o wydanie WIS. Powołane przepisy wprowadzają istotne ograniczenie zarówno w odniesieniu do podmiotu uprawnionego do wystąpienia z wnioskiem o wydanie WIS, jak również co do przedmiotu, w zakresie którego możliwe jest jej uzyskanie. Zatem organ podatkowy, do którego wpłynął wniosek o wydanie WIS obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy wniosek został złożony przez osobę legitymowaną do wystąpienia o wydanie WIS, jak również czy zakres żądania, z którym wystąpił wnioskodawca, spełnia warunki do uzyskania WIS.
Jeszcze raz należy podkreślić, że z treści art. 42a pkt 2 ustawy wynika, że rolą postępowania w zakresie wydawania WIS jest dokonanie klasyfikacji towaru albo usługi, albo świadczenia kompleksowego w oparciu o odpowiednie klasyfikacje.
Natomiast jak wynika z art. 42b ust. 5 ustawy, WIS może dotyczyć wyłącznie jednego towaru albo jednej usługi, albo jednego świadczenia kompleksowego (składającego się z kilku towarów i/lub usług, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność kompleksową podlegającą opodatkowaniu).
Zauważyć także należy, że art. 42b ust. 2 pkt 3 i ust. 5 ustawy expressis verbis obligują wnioskodawcę do dokonania oceny charakteru świadczenia będącego przedmiotem wniosku – czy jest to pojedyncza usługa, dostawa towaru, czy też świadczenie złożone/kompleksowe. Ocena ta podlega następnie weryfikacji dokonywanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w toku postępowania podatkowego prowadzonego w sprawie wydania wiążącej informacji stawkowej.
Wskazane wyżej przepisy wprowadzają zatem istotne ograniczenie m.in. co do przedmiotu, w zakresie którego możliwe jest uzyskanie WIS. Tym samym organ podatkowy, do którego wpłynął wniosek o wydanie WIS obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy wniosek został złożony przez podmiot legitymowany do wystąpienia o wydanie WIS, jak również czy zakres żądania, z którym wystąpił wnioskodawca, spełnia warunki do uzyskania WIS.
W złożonym w dniu 25 lutego 2026 r. Wnioskodawca – poprzez zaznaczenie w części D.1. „Przedmiot wniosku” kwadratu nr 3 – wskazał, że przedmiotem wniosku jest świadczenie kompleksowe.
W uzupełnieniu z dnia 21 kwietnia 2026 r. Wnioskodawca jednoznacznie i ostatecznie wskazał, że przedmiotem wniosku jest sprzedaż (do spożycia na wynos) zestawu składającego się z frytek, nuggetsów, soli, ketchupu i soku (…) wraz z gadżetem marketingowym w postaci (…).
Biorąc pod uwagę zakres żądania Wnioskodawcy, należy w pierwszej kolejności ustalić charakter świadczenia realizowanego przez niego, w kontekście jego prawidłowego zidentyfikowania dla potrzeb podatku od towarów i usług.
Na wstępie należy wyjaśnić, że podatek VAT podlega ścisłej harmonizacji w Unii Europejskiej, co oznacza, że państwa członkowskie są zobowiązane do przestrzegania przepisów unijnych oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej zwanym TSUE) w tym zakresie. Orzecznictwo TSUE dotyczące tematyki świadczeń kompleksowych wypracowało spójną koncepcję traktowania na gruncie podatku VAT tego rodzaju świadczeń i wskazówki wynikające z tego orzecznictwa nie mogą być pomijane w ocenie każdej indywidualnej sprawy. Analiza danej czynności na potrzeby opodatkowania VAT musi więc rozpoczynać się od oceny – czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem kompleksowym, czy też ze zbiorem świadczeń odrębnych. W tym zakresie określonych wskazówek dostarcza orzecznictwo TSUE.
Kolejnym dopiero krokiem jest zidentyfikowanie świadczenia, co determinuje jego klasyfikację oraz stawkę podatku od towarów i usług.
W przypadku zatem, gdy przedmiotem wniosku o wydanie WIS jest kilka towarów/usług, które w ocenie wnioskodawcy stanowią świadczenie kompleksowe, organ podatkowy w pierwszej kolejności dokonuje analizy towarów/usług objętych wnioskiem celem ustalenia, czy sprawa dotyczy w istocie świadczenia kompleksowego. W tym celu dokonuje analizy na podstawie ugruntowanego orzecznictwa TSUE. Analiza zagadnienia kompleksowości stanowi zagadnienie wstępne mające pierwszeństwo przed samą klasyfikacją towarów/usług na potrzeby stosowania podatku od towarów i usług, której organ mógłby dokonać w przypadku stwierdzenia, że sprawa faktycznie dotyczy świadczenia kompleksowego. Dopiero po rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego i uznaniu, że w sprawie występuje świadczenie kompleksowe, może nastąpić jego klasyfikacja według Nomenklatury scalonej (CN) lub Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU).
Jak już wskazano powyżej, ocena w jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy traktować jako świadczenia kompleksowe, kształtowana jest na bazie orzecznictwa TSUE. Przy czym podkreślić należy, że wprawdzie TSUE w wielu orzeczeniach w sposób pomocny przy interpretacji przepisów wypowiadał się w kwestii świadczeń kompleksowych, to i tak każdorazowo rozstrzygnięcie w tym przedmiocie musi uwzględniać specyfikę konkretnego stanu faktycznego w danej sprawie. W szczególności wskazać należy wyrok TSUE z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie C-251/05 Talacre Beach Caravan Sales Ltd v. Commissioners of Customs & Excise, ECLI:EU:C:2006:451, w którym stwierdził, że należy dać prymat ochronie zasady nierozszerzania zwolnienia podatkowego nad traktowaniem kilku dostaw jako świadczenia komplesowego, opodatkowanego wedle zasad dotyczących świadczenia głównego. Każde odstępstwo od zasadniczej stawki podatku od towarów i usług winno być zatem interpretowane ściśle i ta ogólna zasada musi być brana bezwzględnie pod uwagę przy ocenie okoliczności konkretnej sprawy.
Podkreślić należy, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka elementów (np. kilka towarów lub usług), świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.
Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financiën, ECLI:EU:C:2005:649, wskazano, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku).
Zatem, jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia stanowią jednolite świadczenie dla celów stosowania przepisów ustawy. Jeżeli natomiast dostawa towarów nie ma tak ścisłego związku gospodarczego, a więc gdy dostawy tych towarów mogą być wykonywane oddzielnie, jako niezależne od siebie, bez uszczerbku dla ich gospodarczego znaczenia – nie ma podstaw do traktowania ich jako jednolitego świadczenia opodatkowanego według jednakowych zasad wyznaczonych dla dostawy towaru mającego charakter rzeczy głównej (vide: wyrok TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04).
Istotnym kryterium wpływającym na ocenę tego czy w konkretnej sytuacji występuje świadczenie kompleksowe, jest kryterium odrębności. Kryterium to opiera się na weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, nie następuje świadczenie kompleksowe, lecz kilka odrębnych świadczeń, które powinny być dla celów opodatkowania VAT traktowane niezależnie od siebie. Takie stanowisko wywieść można z orzeczenia TSUE z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07, ECLI:EU:C:2009:365, w którym istotnie TSUE stanął na stanowisku, że w przypadku usług najmu oraz usług sprzątania części wspólnych budynków następują dwa odrębne świadczenia dla celów VAT. Swoje stanowisko TSUE oparł na tym, że usługi sprzątania części wspólnych budynku mogą być świadczone na różnych zasadach, to znaczy na przykład przez osoby trzecie wystawiające faktury obejmujące koszt tych usług bezpośrednio lokatorom lub przez wynajmującego zatrudniającego w tym celu własnych pracowników lub posługującego się przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem.
W analizowanej sprawie Wnioskodawca zamierza wprowadzić do sprzedaży (do spożycia na wynos) zestaw zawierający frytki, nuggetsy, sól, ketchup, sok (…) oraz gadżet marketingowym w postaci (…).
Jak wynika z opisu sprawy, zestaw będzie można nabyć bezpośrednio na stacji, po podejściu do kasy i dokonaniu płatności pracownik stacji kompletuje zestaw i wydaje klientowi. Zestaw przeznaczony jest do spożycia na wynos. Porcja frytek i porcja nuggetsów będą pakowane oddzielnie w oddzielne torebki papierowe i umieszczane wspólnie z (…), solą i saszetką ketchupu w kartonowe opakowanie zbiorcze, natomiast sok (…) będzie poza opakowaniem zbiorczym – w jednorazowym kubku, tj. opakowaniu w jakim Wnioskodawca nabył sok od producenta.
Wnioskodawca w uzupełnieniu z dnia 21 kwietnia 2026 r. wyjaśnił, że: „W ofercie Wnioskodawcy nie wszystkie z pozycji będących elementem zestawu, będzie można nabyć osobno. Sok i porcję frytek można dokupić oddzielnie, ketchup i sól wliczone są w recepturę (tj. wydawane jako gratis do zamówienia – nie można ich dokupić samodzielnie), natomiast nuggetsy można kupić tylko w zestawie z frytkami. (…) będą dodawane wyłącznie do zestawu (nie ma możliwości ich nabycia oddzielnie)”.
Analiza przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu sprawy wykazała, że sprzedawane przez Wnioskodawcę towary nie stanowią jednej, kompleksowej całości. Nie ma bowiem między tymi towarami takiego ścisłego związku funkcjonalnego lub gospodarczego, żeby traktować je jako jednolite świadczenie opodatkowane według takich samych zasad.
Oceny tej nie zmienia fakt, że produkty te (z wyjątkiem soku (…)) będą spakowane w kartonowe opakowanie zbiorcze. Produkty takie jak porcja frytek, czy porcja nuggetsów będą dodatkowo zapakowane w pojedyncze opakowania – torebki papierowe.
Ponadto, fakt, że Wnioskodawca oferuje do sprzedaży odrębnie porcję frytek oraz sok (…) potwierdza, że dostawy ww. towarów są obiektywnie podzielne i niezależne od siebie, mogące być przedmiotem odrębnej dostawy bez uszczerbku dla pozostałych świadczeń. Powyższe przemawia za nieuznaniem dostawy ww. towarów za świadczenie kompleksowe. Ponadto, towary takie jak porcja frytek, porcja nuggetsów, czy sok (…) występują na rynku jako odrębne, samodzielne towary.
Zdaniem tutejszego organu, powyżej opisana forma sprzedaży nie wynika bynajmniej z konieczności, której zaniechanie powodowałoby uszczerbek w wartości któregokolwiek towaru, a wyłącznie z przyjętej koncepcji biznesowej Wnioskodawcy. Nie ulega bowiem wątpliwość, że towary takie jak frytki, nuggetsy, czy sok (…) dostarczane odrębnie, miałyby takie samo przeznaczenie i zaspokajałyby takie same potrzeby, jak dostarczane w omawianym zestawie sprzedażowym.
Zatem, w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym, lecz z zespołem odrębnych świadczeń podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach właściwych dla każdego świadczenia odrębnie. Połączenie tych towarów w jeden zestaw nie powoduje powstania nowego świadczenia złożonego i nie przesądza o prawie do zastosowania jednej stawki podatku (połączenie to bowiem nie wpływa na potraktowanie ww. świadczeń na gruncie przepisów ustawy jako jednego kompleksowego świadczenia).
Podsumowując, elementy składające się na „(…)” nie składają się razem na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
Jak wynika z powołanych na wstępie przepisów, z wnioskiem o wydanie WIS może wystąpić wnioskodawca, który żąda od organu podatkowego dokonania klasyfikacji towaru albo usługi albo kilku towarów lub usług, które razem składają się na jedno świadczenie według wskazanej w art. 42a pkt 2 ustawy właściwej klasyfikacji. WIS dotyczyć może wyłącznie klasyfikacji jednego towaru albo wyłącznie jednej usługi, albo towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu jednolitą stawką.
Tym samym w sytuacji, gdy przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy są w istocie towary/usługi nieskładające się na jedno świadczenie kompleksowe, w celu uzyskania klasyfikacji na potrzeby stosowania stawki podatku od towarów i usług, Wnioskodawca winien złożyć odrębne wnioski dla każdego z tych towarów/usług.
W przedmiotowej sprawie – jak dowiedziono wyżej – nie mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym, lecz z zespołem odrębnych świadczeń podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach właściwych dla każdego świadczenia odrębnie.
Zatem skoro zakres żądania, z którym wystąpił Wnioskodawca dotyczy klasyfikacji towarów, które łącznie nie składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu (świadczenie kompleksowe), to przedmiotowy wniosek o wydanie WIS wykracza poza zakres wskazany w treści art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy, tym samym nie spełnia warunków do uzyskania WIS.
Zgodnie z art. 42g ust. 3 ustawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje decyzję o odmowie wydania WIS, jeżeli wniosek o wydanie WIS, którego przedmiotem są towary lub usługi, o których mowa w art. 42b ust. 5 pkt 2, nie dotyczy towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
W związku z powyższym, stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy, postanowiono jak w sentencji.
Wyjaśnić należy, że powyższe rozstrzygnięcie nie przesądza o tym, że towary będące przedmiotem analizy nie mogą być sprzedawane razem, w formie wskazanej we wniosku. Niniejsze rozstrzygnięcie skutkuje nieuznaniem sprzedawanych towarów jako składających się razem na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Powyższe nie nakazuje Wnioskodawcy odrębnej sprzedaży tych towarów, ale wskazuje na konieczność odrębnego opodatkowania przedmiotowych towarów na gruncie przepisów ustawy.
Ponadto, w odniesieniu do wskazania przez Wnioskodawcę, że „żądanie przedstawienia pełnej oferty gastronomicznej wykracza poza zakres przedmiotowy złożonego wniosku o wydanie Wiążącej Informacji Stawkowej. Wniosek dotyczy bowiem ściśle określonego świadczenia, tj. konkretnego zestawu opisanego szczegółowo we wniosku (zestawu składającego się z frytek, nuggetsów, soli, ketchupu i soku (…) wraz z gadżetem marketingowym w postaci (…)), a tym samym przedmiot postępowania powinien być ograniczony wyłącznie do tego świadczenia, nie zaś do całokształtu działalności gastronomicznej Spółki. Żądanie przedłożenia informacji dotyczących pełnej oferty, menu czy innych produktów pozostających poza zakresem wniosku należy uznać za nieproporcjonalne oraz niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Przedstawiony we wniosku opis świadczenia jest kompletny i wystarczający do dokonania jego klasyfikacji na potrzeby wydania rozstrzygnięcia. W związku z powyższym Spółka wnosi o rozpatrzenie wniosku w oparciu o przedstawiony opis oraz odstąpienie od żądania informacji i dokumentów wykraczających poza jego zakres”, tutejszy organ wskazuje co następuje.
Podkreślenia wymaga, że w procesie wydawania wiążącej informacji stawkowej organ prowadzi postępowanie.
Na mocy art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20.
Należy zatem zwrócić uwagę na przepis art. 122 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.
Cytowany przepis Ordynacji podatkowej wprowadza zasadę prawdy obiektywnej, w myśl której, Dyrektor KIS prowadząc postępowanie podatkowe powinien podjąć wszelkie niezbędne działania dążąc do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W tym celu może korzystać z całej palety środków dowodowych przewidzianych przepisami Ordynacji podatkowej (art. 180 i następne Ordynacji podatkowej), do czego uprawnienie daje wskazany wyżej art. 42g ust. 2 ustawy.
Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Po 294/21, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2021 r., sygn. akt II GSK 1152/18 ). Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Do organów podatkowych należy ocena tego, jakie konkretnie działania należy podjąć i jakie zastosować środki dowodowe aby w sposób najbardziej efektywny zapewnić realizację zasady zupełności postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1226/16).
Powyższe znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1295/22, gdzie WSA wskazał, że „Postępowanie w zakresie wydania WIS oparte jest na szczegółowym opisie przedmiotu wniosku, dodatkowych wyjaśnieniach wnioskodawcy, analizie złożonych dokumentów (przykładowo w przypadku wniosku, którego przedmiot stanowi usługa, uwzględnia się również warunki umowy o jej świadczenie), oraz załączonych próbek. (…) organ podatkowy wydając WIS jest obowiązany wykazać istnienie poszczególnych faktów, dokonując ich oceny w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy”.
Podkreślić zatem należy, że postępowanie w zakresie wydania WIS oparte jest nie tylko na szczegółowym opisie przedmiotu wniosku i dodatkowych wyjaśnieniach wnioskodawcy, ale także na analizie złożonych dokumentów oraz załączonych próbek.
Prowadząc postępowanie w zakresie wydania WIS, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej opierając się na stosownych przepisach sam zatem decyduje, czy i jakie informacje/dokumenty są mu niezbędne w prowadzonym postępowaniu, tak by mogło się ono zakończyć wydaniem decyzji – wiążącej informacji stawkowej. Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość.
Co ważne, w prawie podatkowym wykształciła się zasada współdziałania strony postępowania z organem prowadzącym postępowanie podatkowe. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego wymaga aktywnego uczestnictwa strony, ponieważ nie zawsze organ podatkowy sam jest w stanie ustalić stan faktyczny w sposób nie budzący wątpliwości. Ma to miejsce szczególnie w przypadkach, gdy podatnik chce skorzystać z preferencji podatkowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2018 r., sygn. akt II FSK 1934/16; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2018 r., sygn. akt II FSK 2029/16).
POUCZENIE
Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym, korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS.
Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).