Interpretacja 0112-KDWL.4011.35.2026.1.TW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 7 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest rezydentem podatkowym w Polsce tj. zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2022 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm., dalej: „PIT” lub „ustawa PIT”) ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z czym podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Wnioskodawczyni nie prowadzi jednoosobowej działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1480, ze zm.)

Wnioskodawczyni pozostaje w ustroju wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. Wnioskodawczyni zamierza dokonać odpłatnego zbycia zabudowanej nieruchomości gruntowej, stanowiącej działkę ewidencyjną nr (…), położoną na terenie (…) (dalej: „Nieruchomość”). Zgodnie z danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów działka ta posiada oznaczenie „B – tereny mieszkaniowe”.

Prawo własności Nieruchomości było przedmiotem kilku następujących po sobie zdarzeń prawnych. W marcu 2008 r. Wnioskodawczyni wraz ze swoim małżonkiem nabyła udział w Nieruchomości na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego. Nabycie to nastąpiło do majątku wspólnego małżonków, objętego wspólnością ustawową majątkową małżeńską.

Następnie, postanowieniem Sądu Rejonowego wydanym w lipcu 2010 r., dokonano zniesienia współwłasności Nieruchomości. W wyniku tego postępowania doszło do zmiany struktury prawnej własności Nieruchomości, w szczególności poprzez przyznanie prawa własności Nieruchomości na wyłączność Wnioskodawczyni i jej małżonka do majątku wspólnego małżonków.

W dalszej kolejności, w marcu 2022 r. została zawarta umowa darowizny, na podstawie której małżonek Wnioskodawczyni, za jej zgodą, z ich majątku wspólnego objętego wspólnością ustawową majątkową małżeńską, darował Wnioskodawczyni, do jej majątku osobistego Nieruchomość wraz z prawami związanymi z jej własnością, którą to Wnioskodawczyni przyjęła.

Pytanie

Czy w przedstawionym opisie zdarzenia przeszłego planowane odpłatne zbycie Nieruchomości przez Wnioskodawczynię będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w szczególności na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? W przypadku uznania, że planowane odpłatne zbycie Nieruchomości podlega opodatkowaniu, w jaki sposób należy określić moment nabycia Nieruchomości dla celów zastosowania ww. przepisu oraz w jaki sposób ustalić podstawę opodatkowania (dochód) z tytułu jej odpłatnego zbycia?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni planowane odpłatne zbycie Nieruchomości nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż upłynął pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy PIT.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy PIT:

Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d) innych rzeczy,

- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Konsekwentnie, powyższy przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu.

W rezultacie, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Mając na uwadze powyższe, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości, ich części, udziału w nieruchomości oraz praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kluczowe znaczenie dla oceny skutków podatkowych ma moment oraz sposób ich nabycia.

Jednocześnie, zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.

W celu rozstrzygnięcia, czy w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego zbycie Nieruchomości przez Wnioskodawczynię będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, kluczowe znaczenie ma ustalenie momentu jej nabycia w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten wiąże bowiem powstanie obowiązku podatkowego z dokonaniem odpłatnego zbycia nieruchomości przed upływem pięciu lat, liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie. W niniejszej sprawie zasadniczego znaczenia nabiera przy tym ustalenie, czy dokonana pomiędzy małżonkami darowizna Nieruchomości może zostać uznana za „nabycie” w rozumieniu powołanego przepisu, czy też stanowi jedynie czynność o charakterze organizacyjnym, nie wpływającą na bieg pięcioletniego terminu.

Stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 236).

Zgodnie z art. 31 § 1 tej ustawy, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy prawa wspólność majątkowa (wspólność ustawowa), obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Jednocześnie, zgodnie z art. 33 pkt 1 i 2 tej ustawy, do majątku osobistego należą m.in. przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej oraz nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że darczyńca lub spadkodawca postanowił inaczej.

Wspólność ustawowa ma charakter wspólności łącznej, co oznacza, że w czasie jej trwania małżonkowie nie posiadają określonych udziałów w majątku wspólnym. Zgodnie z art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, żaden z małżonków nie może w tym czasie żądać podziału majątku wspólnego ani rozporządzać udziałem, który przypadnie mu w tym majątku w przyszłości. Dopiero z chwilą ustania wspólności ustawowej możliwe jest określenie udziałów, przy czym stosownie do art. 43 § 1 tej ustawy udziały małżonków w majątku wspólnym są co do zasady równe.

W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2/17 wskazano, że dla oceny skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości kluczowe znaczenie ma moment poniesienia wydatku na nabycie tego składnika majątku do majątku wspólnego małżonków, przy czym w chwili jego poniesienia nie jest możliwe przypisanie tego wydatku poszczególnym małżonkom w określonych częściach. NSA podkreślił, że wspólność majątkowa ma charakter wspólności łącznej (bezudziałowej), obejmującej cały zbiór praw majątkowych, a w czasie jej trwania małżonkowie nie posiadają określonych udziałów w majątku wspólnym. W konsekwencji, w przypadku nabycia nieruchomości przez małżonków pozostających we wspólności ustawowej, nie jest możliwe określenie zakresu nabycia w ujęciu udziałowym, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W kontekście powyższego należy wskazać, że skoro nabycie nieruchomości w ramach wspólności ustawowej następuje do majątku wspólnego małżonków i ma charakter bezudziałowy, to dalszej analizy wymaga charakter prawny czynności polegającej na przeniesieniu składnika majątku wspólnego do majątku osobistego jednego z małżonków, w szczególności w drodze darowizny. Dopuszczalność takiej czynności została potwierdzona w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 734/15 Sąd stwierdził, że: „Stosownie do stanowiska wynikającego z ww. uchwały 7 sędziów SN z dnia 10 kwietnia 1991 r., III CZP 76/90, należało stwierdzić zatem, że czynność rozporządzenia przedmiotem majątkowym wchodzącym w skład majątku wspólnego na rzecz majątku odrębnego (osobistego) – tutaj, nieruchomością w drodze umowy darowizny w formie aktu notarialnego – nie stanowi umowy majątkowej małżeńskiej w rozumieniu art. 47-51 k.r.o., gdyż taka umowa (majątkowa małżeńska) nie może obejmować pojedynczych składników majątkowych, dotyczyć bowiem może jedynie całości ustroju (zasad) co do wzajemnych stosunków majątkowych małżonków. Małżonkowie mają jednak prawo dysponować składnikami majątku wspólnego na rzecz majątku odrębnego drugiego małżonka w formach dozwolonych prawem”.

Konsekwentnie należy przyjąć, że dopuszczalne jest rozporządzenie składnikiem majątku wspólnego poprzez jego przeniesienie do majątku osobistego jednego z małżonków. W tym kontekście zasadniczego znaczenia nabiera jednak rozstrzygnięcie, czy tego rodzaju czynność może zostać uznana za „nabycie” w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W tym zakresie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 33/17 wskazał, że: „Jakkolwiek darowizna polegająca na przesunięciu składników majątkowych z majątku wspólnego obojga małżonków do majątku osobistego jednego z nich jest czynnością prawną rozporządzającą nieodpłatną, to jednak nie powoduje nabycia w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. nieruchomości i innych praw majątkowych przez małżonka, do którego majątku wspólnego przedmioty te wcześniej już przynależały. Art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. nie powinien swoim zakresem obejmować takich zdarzeń, jak darowizny dokonywane pomiędzy małżonkami, czy rozszerzenie wspólności majątkowej małżeńskiej, które w istocie nie stanowią obrotu nieruchomościami lub innymi przedmiotami majątkowymi, a mają tylko charakter organizacyjny, kształtujący i porządkujący małżeński ustrój majątkowy, podobnie jak ograniczenie wspólności ustawowej”.

NSA rozstrzygając powyższe powołał się na uchwałę 7 sędziów z dnia 15 maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2/17, w której to zostało wskazane, że: „W sytuacji, gdy występują wątpliwości w interpretowaniu pojęcia "nabycie", użytego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r., a opodatkowanie wynikające z rozumienia tego przepisu dotyczy podatników dokonujących zbycia majątku osobistego, poza działalnością gospodarczą, w warunkach nierówności opodatkowania (podstawą jest przychód, a nie dochód), a także niejasności uregulowań kreujących opodatkowanie odpłatnego ich zbycia, zastosowanie zasady in dubio pro tributario Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadnione”.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy opowiedzieć się za takim rozumieniem pojęcia „nabycie”, użytego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które odnosi się do pierwotnego nabycia nieruchomości do majątku wspólnego małżonków, a nie do późniejszych zdarzeń prawnych o charakterze wtórnym, takich jak przesunięcia majątkowe pomiędzy majątkiem wspólnym a majątkiem osobistym jednego z małżonków.

Za takim podejściem przemawiają dyrektywy wykładni językowej, celowościowej oraz systemowej. Wykładnia językowa pojęcia „nabycie” prowadzi do wniosku, że chodzi o uzyskanie prawa własności w sensie pierwotnym, a nie o każdą zmianę jego struktury czy przynależności majątkowej. Wykładnia systemowa uwzględnia natomiast charakter wspólności ustawowej jako wspólności łącznej (bezudziałowej), w ramach której każdy z małżonków od momentu nabycia posiada prawo do całej nieruchomości. Z kolei wykładnia celowościowa wskazuje, że celem regulacji art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT jest opodatkowanie obrotu nieruchomościami, a nie czynności o charakterze wewnętrznym, porządkującym stosunki majątkowe między małżonkami.

W konsekwencji, późniejsze zdarzenia prawne dotyczące nieruchomości, takie jak zniesienie współwłasności czy darowizna pomiędzy małżonkami, nie mogą być traktowane jako moment nabycia w rozumieniu przepisów podatkowych, jeżeli nieruchomość wcześniej wchodziła już w skład majątku wspólnego małżonków.

W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawczyni, planowane odpłatne zbycie Nieruchomości nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, upłynął przed planowanym zbyciem Nieruchomości.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.